ከእግዚአብሔር ጋር መመላለስ

«በእርሱ እኖራለሁ የሚል እርሱ እንደ ተመላለሰ ራሱ ደግሞ ሊመላለስ ይገባዋል።» (1ኛ ዮሐንስ 2:6)።

ሕይወት በተፈጥሮው ወደ አካሄድ ይመራል። «መመላለስ» የሚለው ቃል የሕይወትን ጎዳና፣ ጠባይን፣ የክርስትና ሕይወታችንን የተግባር ገጽታ ይገልጻል። የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስን አመላለስ መጥቀሱም ጠባዩንና ሕይወቱን ያስታውሰናል። የኢየሱስ ጠባይ በመጽሐፍ ቅዱስና በወንጌላት ውስጥ ከሁሉ የላቀ መለኮታዊ ሐውልት ሆኖ ጎልቶ ይታያል።

እኛ እንደምናምንበት በእርሱ የማያምኑ ሰዎች እንኳ የዚያን ተወዳዳሪ የሌለውን ሕይወቱን ታላቅነትና ከፍታ ለመመስከር ተገደዋል። የዓለም ዝነኛ አሳቢዎች ለናዝሬቱ ኢየሱስ ከሰጡት ምስክርነት አንዳንዱ ይህ ነው። ረናን እንዲህ ይላል፦ «የወንጌላቱ ክርስቶስ ከሁሉ እጅግ ውብ የሆነው የእግዚአብሔር ሥጋዌ ነው። ውበቱ ዘላለማዊ ነው፤ ንግሥናውም ፍጻሜ የለውም።» ጎተ እንዲህ ይላል፦ «በክርስቶስ አካል አማካይነት ከወንጌላት ውስጥ መለኮታዊ ብቻ ሊገልጸው የሚችል ልዕልና ያበራል።» ሩሶ እንዲህ ሲል ጽፏል፦ «እርሱ ከሰው ያልበለጠ ነበርን? እንዴት ያለ ጣፋጭነት! በመንገዱ እንዴት ያለ ንጽሕና! በትምህርቱ እንዴት ያለ ርኅሩኅ ጸጋ! በምክሮቹ እንዴት ያለ ከፍታ! በቃሉ እንዴት ያለ ጥበብ! በአዳሰሱ እንዴት ያለ ርኅራኄ! በተከታዮቹ ልብ ላይ እንዴት ያለ ግዛት! ያለ ድካምና ያለ ታይታ መከራን ተቀብሎ ሊሞት የሚችል ሰው የት አለ? ጠቢብስ የት አለ? ጠባዩ እጅግ ታላቅና የማይኮረጅ ከመሆኑ የተነሣ፣ እንዲህ ያለውን ታሪክ የፈጠሩ ሰዎች ቢኖሩ ከሣሉት ጠባይ ይልቅ እነርሱ ይበልጥ አስደናቂ በሆኑ ነበር።» ካርላይል እንዲህ ይላል፦ «ኢየሱስ ክርስቶስ ከሁሉ የላቀ መለኮታዊ ምልክት ነው። የሰው አሳብ ከዚህ በላይ ፈጽሞ ሊወጣ አይችልም።» ናፖሊዮን እንዲህ አለ፦ «እኔ ሰው ነኝ፤ ሰዎችን አውቃለሁ። እነዚያ ሁሉ ሰዎች ነበሩ። ኢየሱስ ክርስቶስ ግን ከሰው በላይ ነበር። የእኛ መንግሥት የተመሠረተው በኃይል ላይ ነው፤ የእርሱ ግን በፍቅር ላይ ነው፤ የእኛም ካለፈ በኋላ የእርሱ ጸንቶ ይኖራል።»

ነገር ግን ኢየሱስ ክርስቶስ ከሩቅ ሆነው ብቻ ለሚያደንቁት አእምሮዎች እንዲህ ሆኖ ከታየ፣ እንደ ግል ወዳጃቸው ለሚያውቁትና በፍቅር ብርሃን ለሚመለከቱት ምን ያህል ይበልጥ ይሆንላቸው! ምክንያቱም፦

የኢየሱስ ፍቅር ምን እንደ ሆነ፣

ከሚወዳቸው በቀር ማንም አያውቅም።

የክርስቶስ ጠባይና ሕይወት በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ያለ ሌላ ማንኛውም የሕይወት ታሪክ የሌለው የዝርዝር ሙላት አላቸው። ታሪኩ በብዙ ምስክሮች ተጽፏል፤ ሥዕሉም በመልኩና በገጽታው ሁሉ ተገልጿል። ከአልጋ እስከ መቃብር ድረስ በሕይወት ደረጃ ሁሉ አልፏል፤ በፈተና፣ በመከራና በችግር ሁኔታ ሁሉ ሰብዓዊነትን ወክሏል፤ ስለዚህም ምሳሌነቱ ለሕፃንነትም፣ ለወጣትነትም፣ ለጉልምስናም፣ በሕይወት ዝቅተኛ መንገድ ላይ ላሉ ትሑታንና ድሆች፣ ወይም ሰፊውን በትረ መንግሥት ለሚይዝ ንጉሥ እኩል ይስማማል፤ እርሱ በአንድ ጊዜ ትሑቱ ናዝራዊና የጌቶች ጌታ ነውና። የሰውን ፍቅር ትርታ ሁሉ ተሰምቶታል። የሰውን ኀዘን ጣር ሁሉ ተሰምቶታል። በሰፊውና በጥልቁ ትርጉም የሰው ልጅ ነው። እንዲያውም ሰብዓዊነቱ እጅግ ሙሉ ከመሆኑ የተነሣ የወንድነትን ብርታትና ጥንካሬ ብቻ ሳይሆን የሴትነትን ለስላሳ ጠባያት፣ የታናሽ ሕፃንንም ቅንነት ጭምር ይወክላል፤ ስለዚህም በሕይወት ልምምዶች ውስጥ ይህን አርአያ ሕይወት ወደ ኋላ መለስ ብለን ለብርሃንና ለእርዳታ የማንመለከትበት፣ ከፍላጎታችን ጋር አገናኝተን «ኢየሱስ ቢሆን ምን ያደርግ ነበር?» ብለን የማንጠይቅበት ስፍራ የለም።

እግዚአብሔር የክርስቶስን ሕይወት ምሳሌያችን አድርጎ ልኮታል፤ እርሱንም እንድንመስልና በሕይወታችን እንድንገልጠው አዞናል። ይህ አንድን የጥበብ ድንቅ ሥራ እንደምናጠና የምናጠናው ምናባዊ ሥዕል አይደለም። የሚኖር ሕይወት ነው፤ ለአሁኑ ኑሮአችንም ፍላጎት ሁሉ የሚስማማ ነው። ተራ ሰዎች ሊከተሉት የሚችሉት ግልጽ ሕይወት ነው፤ ወደ ማዕድ ቤትና ወደ ቤተሰብ ክፍል፣ ወደ ሥራ ቦታና ወደ ንግድ ስፍራ፣ ገበሬው ወደሚደክምበት እርሻና አትክልተኛው ወደሚገርዝበት የፍራፍሬ ቦታ፣ ፈታኙ ወደሚያጠቃበት ስፍራ፣ ችግርና ድህነትም በሸክማቸውና በጭንቀታቸው ወደሚጫኑን ዕጣ ፈንታ እንኳ ይዘነው ልንሄድ የምንችለው የሰብዓዊነት አርአያ ነው። ይህ ክርስቶስ እንደ ወንድም ለሚቀበለውና እንደ ምሳሌና እንደ ጌታ ለሚከተለው ሰው ሁሉ ክርስቶስ ነው። «እኔ ለእናንተ እንዳደረግሁ እናንተ ደግሞ ታደርጉ ዘንድ ምሳሌ ሰጥቻችኋለሁ» ይላል። እርሱን እንድንመስል ይጠብቅብናል። እርሱን እየተከተልነውና የመልኩ ምሳሌ እየሆንን ነውን? አንድ አርአያ ብቻ አለ። እግዚአብሔር ለዘመናት «ሰው ፈለግሁ፤ ነገር ግን ማንንም አላገኘሁም»። በመጨረሻ ሰብዓዊነት ፍጹም አርአያ አስገኘ፤ ከዚያን ጊዜ ጀምሮም እግዚአብሔር ሌሎችን ሰዎች በዚህ አርአያ ልክ በመሥራት ተጠምዶ ይኖራል። እርሱ ብቸኛው ዋናው ቅጂ ነው። ጃድሰን ወደ አሜሪካ በመጣ ጊዜ የሃይማኖት ጋዜጦች ከጳውሎስና ከጥንቶቹ ሐዋርያት ጋር ያነጻጽሩት ነበር፤ ጃድሰንም ኀዘኑንና ቅሬታውን የሚገልጽ ደብዳቤ ጽፎ እንዲህ አለ፦ «እነርሱን መምሰል አልፈልግም። የሚከተሉት አንድ ብቻ ነው፤ እርሱም ኢየሱስ ራሱ ነው። እግሮቼን በፍለጋው ላይ ማኖርና ጉድለቶቼን በእርሱ፣ በእርሱም ብቻ መለካት እፈልጋለሁ። እርሱ ብቸኛው አርአያ ነው። እርሱን መምሰል እፈልጋለሁ።» እንግዲህ እኛም እርሱ እንደ ተመላለሰ ልንመላለስ እንሻ።

ክርስቶስን የሚመስል ሕይወት ምሥጢሩ በከፊል ለእርሱ ባለው ጥልቅ ናፍቆት ውስጥ ነው። የምናደንቃቸውን አርአያዎች እየመሰልን እናድጋለን። የምንናፍቃቸውን ነገሮች ሳናውቀው በመጨረሻ እንደርስባቸዋለን። እግዚአብሔር ስለ ክርስቶስ ጠባይ ከፍ ያለ ግንዛቤና እርሱን ለመምሰል የሚያቃጥል ፍላጎት እንዲሰጥህ ለምነው፤ ያን ጊዜ ወደ አርአያህ እስክትደርስ ድረስ ፈጽሞ አታርፍም። እንግዲህ ይህን አርአያ እንመልከት።

1. የሕይወቱ ዓላማ።

የማንኛውም ጠባይ መክፈቻ የሚገኘው ከሁሉ በላይ በሆነው ዓላማው፣ በሚከተለው ታላቅ ግብ፣ በሚኖርለት ነገር ውስጥ ነው። ድርጊቶችን በመመልከት ብቻ አካሄድን ልትረዳ አትችልም። ከእነዚህ ድርጊቶችና ሁኔታዎች በስተ ጀርባ ያለውን ሐሳብ፣ እነዚህንም ተግባራት የሚገዛውን ዋናውን ምክንያት መጨበጥ ያስፈልግሃል። ታላቅ ወንጀል በተፈጸመ ጊዜ የመርማሪው ዓላማ የወንጀሉን ምክንያት ማረጋገጥ ነው፤ ከዚያ በኋላ ሌላው ሁሉ ግልጽ ሊሆን ይችላል። የምንኖርለት ታላቅ ግብ ሌላውን ሁሉ ይወስናል፤ ያለዚያ የማይገለጹ የሚመስሉ ብዙ ነገሮችንም ያብራራል። አራሹ ቀጥ ያለ ትልም ለማውጣት ሲነሣ ሁለት ካስማዎች ያስፈልጉታል። የቅርቡ ካስማ ብቻ አይበቃም። ከሩቁ ካስማ፣ ከእርሻው ዳር ጫፍ ላይ ካለው ካስማ ጋር በአንድ መስመር ሊያኖረው ይገባል፤ ሁለቱንም በአንድ መስመር እስካኖረ ድረስም አካሄዱ ቀጥ ያለ ይሆናል። የቅርብ ተግባራችንን የሚወስነው የመጨረሻው ግብ ነው፤ ያም በቂ ከፍታና በቂ ብርታት ካለው፣ እንደ ሰማያዊ ማግኔት ከታናናሽና ከዝቅተኛ ነገሮች ሁሉ ይስበናል፤ በሰማያዊ መንገዳችንም ላይ ሊቋቋሙት በማይቻል ኃይል ይይዘናል። የክርስቶስ ሕይወት ከሁሉ በላይ የሆነው ዓላማ ለእግዚአብሔር ፈቃድና ክብር ራስን መስጠት ነበር። «በአባቴ ቤት እሆን ዘንድ እንዲገባኝ አላወቃችሁምን?» ይህ በሕፃኑ ልብ ላይ እንኳ የነበረ ጥልቅ እምነት ነበር (ሉቃስ 2:49)። «የእኔስ መብል የላከኝን ፈቃድ አደርግ ዘንድ» (ዮሐንስ 4:34)። «የላከኝን ፈቃድ እንጂ ፈቃዴን አልሻምና» (ዮሐንስ 5:30)። «ፈቃዴን ለማድረግ አይደለም እንጂ የላከኝን ፈቃድ ለማድረግ ከሰማይ ወርጃለሁና።» (ዮሐንስ 6:38)። ይህ የጎለመሰው ሕይወቱ ዓላማ ነበር። «እኔ ላደርገው የሰጠኸኝን ሥራ ፈጽሜ በምድር አከበርሁህ።» ሩጫውን ሲጨርስና ተልእኮውን ለላከው አብ መልሶ ሲያስረክብ ያሰማው የደስታ ጩኸት ይህ ነበር። ይህ የሕይወታችን ከሁሉ በላይ የሆነ ዓላማ ነውን? በክፉ ወሬና በመልካም ወሬ መካከል ወደ እርሱ እየገፋን ነውን? ለአንድ ነገር ብቻ፣ ጌታችንን ደስ ለማሰኘትና በመጨረሻም የእርሱን ይሁንታ ለማግኘት ብቻ እንጨነቃለንን?

2. የሕይወቱ መርሕ።

እያንዳንዱ ሕይወት በሚገዛው በአንድ መርሕ ሊጠቃለል ይችላል። ለአንዳንዶች ይህ በልዩ ልዩ የስስት፣ የሥልጣን ጥማት ወይም የደስታ መልኮች የሚገለጥ ራስ ወዳድነት ነው። ለሌሎች ደግሞ ለሚወዱት የጥበብ፣ የሥነ ጽሑፍ ወይም የፈጠራና የምርምር ሥራ ራስን መስጠት ነው። ለኢየሱስ ክርስቶስ ግን የሕይወቱ ብቸኛ መርሕ ፍቅር ነበር፤ ለእኛም የተወልን ሕግ ያው ቀላልና ሁሉን የሚያጠቃልል የፍቅር ሕግ ነው፤ እርሱም የግዴታን ዓይነት ሁሉ በአንዲቱ አዲስ ትእዛዝ ውስጥ ይጠቀልላል፦ «እርስ በርሳችሁ ትዋደዱ ዘንድ፥ እንደ ወደድኋችሁ እናንተ ደግሞ እርስ በርሳችሁ ትዋደዱ ዘንድ አዲስ ትእዛዝ እሰጣችኋለሁ።» (ዮሐንስ 13:34፤ 15:12)። ይህ የራስ ወዳድነት በማዕከሉ ያለበት የብሉይ ኪዳን የፍቅር ሕግ አይደለም፤ እርሱም «ባልንጀራህን እንደ ነፍስህ ውደድ» የሚል ነው። ይህ ግን ክርስቶስ በማዕከሉ ያለበት አዲስ ትእዛዝ ነው፦ «እኔ እንደ ወደድኋችሁ እርስ በርሳችሁ ትዋደዱ ዘንድ»። ለአባቱ ያለው ፍቅር፣ ለገዛ ወገኖቹ ያለው ፍቅር፣ ለኃጢአተኞች ያለው ፍቅር፣ ለጠላቶቹ ያለው ፍቅር፣ ይህ የኢየሱስ ክርስቶስን ሕይወት ሁሉ ሸፍኖታል፤ የተከታዮቹንም ሕይወት ርዝመትና ስፋት የሚያጠቃልለው ይኸው ነው። ይህ ጥያቄን ሁሉ ቀላል ያደርጋል፤ ችግርን ሁሉ ይፈታል፤ ግዴታን ሁሉ ወደ ደስታ ያጣፍጣል፤ ሕይወታችንንም እንደ እርሱ ሕይወት መንፈስ ቅዱስ በአንደኛ ቆሮንቶስ አሥራ ሦስተኛው ምዕራፍ የተወልን የዚያ ውብ አርአያ መገለጫ ያደርገዋል። «ፍቅር ይታገሣል፥ ቸርነትንም ያደርጋል፤ ፍቅር አይቀናም፤ ፍቅር አይመካም፥ አይታበይም፤ የማይገባውን አያደርግም፥ የራሱንም አይፈልግም፥ አይበሳጭም፥ በደልን አይቆጥርም፤ ከእውነት ጋር ደስ ይለዋል እንጂ ስለ ዓመፃ ደስ አይለውም፤ ሁሉን ይታገሣል፥ ሁሉን ያምናል፥ ሁሉን ተስፋ ያደርጋል፥ በሁሉ ይጸናል።»

3. የሕይወቱ ሕግና መለኪያ።

እያንዳንዱ ሕይወት የሚመራበት መለኪያ ሊኖረው ይገባል፤ እንዲሁም የክርስቶስ ሕይወት በቅዱሳት መጻሕፍት ተቀርጾ ነበር። «ከእናንተ ጋር ሳለሁ በሙሴ ሕግና በነቢያት በመዝሙራትም ስለ እኔ የተጻፈው ሁሉ ይፈጸም ዘንድ ይገባል ብዬ የነገርኋችሁ ቃሌ ይህ ነው» (ሉቃስ 24:44)። የክርስቶስ ሕይወት መጻሕፍትን መፈጸሙ አስፈላጊ ነበር፤ ስለ እርሱ የተጻፈውን ቃል ሁሉ አስቀድሞ በሕይወቱ እስኪፈጽመው ድረስ በመስቀል ላይ ሊሞት አልቻለም። ሕይወታችንም መጻሕፍትን መፈጸሙ እንዲሁ አስፈላጊ ነው፤ በዚህ ቅዱስ መጽሐፍ ውስጥ ያለ አንድም የተስፋ ቃል ወይም ትእዛዝ በእኛ በኩል የሞተ ፊደል ሆኖ እንዲቀር የማድረግ መብት የለንም። እግዚአብሔር በሕይወት ሳለን በዚህ መጽሐፍ የተጻፉትን ነገሮች ሁሉ በገዛ ልምምዳችን እንድናረጋግጥ፣ መጽሐፍ ቅዱስንም በገዛ ሕይወታችን ሥጋና ደም አዲስና ሕያው እትም አድርገን እንድናሰናዳው ይፈልጋል።

4. የሕይወቱ ምንጭ።

ለዚህ ከተፈጥሮ በላይ ለሆነውና ፍጹም ለሆነው ምሳሌ ብርታቱን ከየት አገኘ? በራሱ ባለው ውስጣዊና ባሕርያዊ አምላክነቱ ነበርን? ወይስ በውርደቱ ዘመን በራሱ የነበሩትን መብቶቹንና ኃይላቱን ገትቶ፣ እኛ የምናገኛቸውን የብርታት ምንጮች ለድጋፉ ተደግፎ እንደ ሰው ብቻ በመካከላችን ኖረ? እንዲሁ ይመስላል። የገዛ ራሱን ቃል ስማ (ዮሐንስ 5:19, 30፤ 6:57)። «አብ ሲያደርግ ያየውን ነው እንጂ ወልድ ከራሱ ሊያደርግ ምንም አይችልም። እኔ ከራሴ አንዳች ላደርግ አይቻለኝም፤ እንደ ሰማሁ እፈርዳለሁ። ሕያው አብ እንደ ላከኝ እኔም ከአብ የተነሣ ሕያው እንደምሆን፥ እንዲሁ የሚበላኝ ደግሞ ከእኔ የተነሣ ሕያው ይሆናል።» ይህም ጌታችን የዕለት ብርታቱን እኛ ብርታታችንን ልንቀበል ከምንችልበት ከዚያው ምንጭ፣ ይኸውም ከእግዚአብሔር ጋር በሚደረግ ኅብረት፣ በመደገፍ፣ በእምነትና በጸሎት ሕይወት፣ እንዲሁም የመንፈስ ቅዱስን ሀልዎትና ኃይል በመቀበልና ዘወትር በእርሱ በመሞላት ያገኝ እንደ ነበር እጅግ ግልጽ የሚያደርግ ይመስላል። እንግዲህ እርሱ እንደ ተመላለሰ ልንመላለስ ብንወድ፣ እርሱ በጥምቀቱ እንደ ተቀበለ መንፈስ ቅዱስን እንቀበል። ዘወትር በእርሱ እንደገፍ፤ በሀልዎቱም እንሞላ። ያለማቋረጥ የጸሎት ሕይወት እንኑር። እርሱ ከአብ እንዳገኘ እኛም በየቅጽበቱ ብርታታችንን ከእርሱ እንቅዳ። የነፍሳችንም የሥጋችንም ሕይወት በእርሱ እስትንፋስ ይደገፍ፤ ስለ እኛም «… በእርሱ ሕያዋን ነንና እንንቀሳቀሳለን እንኖርማለን» የሚለው እውነት ይሁን። የጌታ ሕይወት ይህ ነበር፤ የእኛም ሕይወት ይህ ሊሆን ይችላል። እኛ ወደ ቆምንበት ወደዚያው የመደገፍ ስፍራ ራሱን እንዳዋረደ፣ እርሱ ወዳገኛቸውም ወደዚያው ድሎች በጸጋው ከፍ እንደሚያደርገን ማወቃችን እንዴት ያለ መነቃቃት ይሰጠናል!

5. የሕይወቱ ተግባራት።

የኢየሱስ ክርስቶስ ሕይወት ንቁና በጎ ሕይወት ነበር። ራሱን በማሰላሰልና ራሱን በማሳደግ ብቻ የተዋጠ አልነበረም፤ ነገር ግን በዙሪያው ወዳለው ዓለም በአሳቢ በጎነት ይዘረጋ ነበር። ጴጥሮስ የሰጠው አጭር የሕይወት ታሪኩ በተግባራዊና በቅዱስ እንቅስቃሴ የተሞላ ነው፦ «መልካም እያደረገ … ዞረ»። በሦስት ዓመት ተኩል አጭር ሕይወቱ በገሊላ፣ በሰማርያና በይሁዳ ክፍል ሁሉ በእግሩ ተጓዘ፤ ያለማቋረጥ እየሰበከ፣ እያስተማረና በብርቱ ድካም እየሠራ ነበር። ብዙ ሕዝብ ዘወትር ያጨናንቀው ስለ ነበር ሉቃስ «ለመብላት እንኳ ጊዜ አጡ» ይለናል። አንድ ጊዜ ሥራ የበዛበት ቀን ሲያበቃ እጅግ ከመድከሙ የተነሣ በሚናወጠው ማዕበል መካከል በትንሿ ታንኳ ላይ እንቅልፍ ወሰደው። ለጥቂት ጊዜ ለማረፍ የሥራውን ብዛት ትቶ ሲሄድ እንኳ ሕዝቡ ይጋፉት ነበር፤ እርሱም ዝም ማለት አልቻለውም። በቅፍርናሆም ያለማቋረጥ ከተደከመበት ሰንበት በኋላ በማግስቱ ማለዳ ገና ሌሊት ሳለ ለመጸለይ ጊዜ ከእንቅልፉ ሰርቆ ሲነሣ እናገኘዋለን። ሕይወቱ የማያቋርጥ አገልግሎት ነበር፤ አሁንም እንኳ በዕርገቱ ዙፋን ላይ ሆኖ በንቁ የፍቅር አገልግሎቶች ዘወትር ተጠምዶ ይኖራል። ስለዚህ እርሱን እንድንመስል ነግሮናል። ራሱን ለእግዚአብሔር የሰጠ ማንም ክርስቲያን ሥራ ፈትና ሰነፍ ሊሆን አይችልም። «አብ እንደ ላከኝ እኔ ደግሞ እልካችኋለሁ»። እኛ ሁላችን እዚህ ያለነው እንደ ሚስዮናውያን ነው፤ እያንዳንዳችን ወደ አሕዛብ አገሮች እንደምንልካቸው ሰዎች ያለ ግልጽ ተልእኮና አደራ አለን። ሥራችንን እንፈልግ፤ እንደ እርሱም «እጃችን ለማድረግ የምታገኘውን ሁሉ በኃይላችን እናድርገው»።

6. መለየት።

የሰው እውነተኛ ዋጋ መለኪያ ሁልጊዜ የወዳጆቹ ቍጥር አይደለም፤ አንዳንድ ጊዜ የጠላቶቹ ቍጥር ነው። ከዘመኑ ቀድሞ የሚኖር ሰው ሁሉ መሳሳቱና መቃወሙ፣ ብዙ ጊዜም መሰደዱና መሠዋቱ አይቀርም። ጌታ ራሱ እንዲህ ብሏል፦ «ሰዎች ሁሉ መልካም ሲናገሩላችሁ፥ ወዮላችሁ። ዓለም ቢጠላችሁ አትደነቁ። ከዓለምስ ብትሆኑ ዓለም የራሱ የሆነውን ይወድ ነበር።» ስለዚህ እንደ እርሱ ብዙ ጊዜ ተወዳጅ እንዳንሆን፣ ብዙ ጊዜ ብቻችንን እንድንቆም፣ እንዲያውም እንድንሰደብ፣ ምናልባትም በመራርነትና በሐሰት እንድንጠቃና ከሃይማኖተኛው ዓለም እንኳ «ወደ ሰፈሩ ውጭ» እንድንገፋ መጠበቅ አለብን። ሆኖም ሁለት ነገሮችን አንርሳ። በመጀመሪያ ተወዳጅ ላለመሆን አንፍራ፤ ሁለተኛም በዚህ ምክንያት ፈጽሞ አንምረር፣ አንቀየምም፤ ነገር ግን በእውነት ላይ በመተማመንና በጌታችን ይሁንታ በጣፋጭነትና በድል እንቁም።

7. የመከራ ሕይወት።

በእሳት እስኪያልፍ ድረስ የትኛውም ጠባይ የበሰለ አይደለም፤ የትኛውም ሕይወት ዘውዱን አልደፋም። ስለዚህ የክርስቶስ ምሳሌ ከሁሉ የበለጠው ፈተና መከራ ነበር፤ በመከራውም ሁሉ ሐዋርያው ጴጥሮስ እንደ ገለጸው «ፍለጋውን እንድትከተሉ ምሳሌ ትቶላችሁ» (1ኛ ጴጥሮስ 2:21)። ከሰይጣን ፈተናዎች መከራን ተቀበለ፤ «ከኃጢአት በቀር በነገር ሁሉ እንደ እኛ የተፈተነ ነው»፤ በዚህም በመከራና በድል እንድንከተለው ጠርቶናል፤ «እርሱ ራሱ ተፈትኖ መከራን ስለ ተቀበለ የሚፈተኑትን ሊረዳቸው ይችላልና።» ከሰዎች በደል መከራን ተቀበለ፤ በዚህም የትዕግሥት፣ የገርነትና የይቅርታ ምሳሌ ትቶልናል፤ «ሲሰድቡት መልሶ አልተሳደበም መከራንም ሲቀበል አልዛተም፥ ነገር ግን በጽድቅ ለሚፈርደው ራሱን አሳልፎ ሰጠ።» በኀፍረት ሰዓት የበለጠ ከበረ እንጂ ከዚያ በላይ የከበረበት ጊዜ ፈጽሞ አልነበረም። የገዛ ኀዘኑ ልቡን በሚያደቅበት ቅጽበት ከነበረው ይበልጥ ራሱን የረሳበት ጊዜ ፈጽሞ አልነበረም። በመራራው መስቀል ላይ ራሱን አዘንብሎ ስለ ኃጢአተኞች ሰዎች በሞተ ጊዜ ከነበረው ይበልጥ ድል ያደረገበት ጊዜ ፈጽሞ አልነበረም። እርሱ ዘውድ የደፋው የሰው ልጆች መከረኛ ነው፤ እኛንም በጣፋጭነት፣ በመገዛት፣ በድል አድራጊ እምነትና በፍቅር ከእርሱ ጋር መከራን እንድንቀበል ይጠራናል።

8. የቅዱስ ጠባይ ረቂቅ ገጽታዎች።

የጠባይ ፍጹምነት የሚገኘው ግድ የለሹ ተመልካች በቀላሉ በማያስተውላቸው በረቂቁ የስሜትና የባሕርይ ገጽታዎች ውስጥ ነው። የክርስቶስ ጠባይ ማንም ሊመስለው በማይችል ልዕልና ከፍ ብሎ የሚታየው በእነዚህ ነው። ከመንፈሱ እጅግ ውብ ሥዕሎች አንዱን ጳውሎስ በፊልጵስዩስ ሦስተኛው ምዕራፍ ይሰጠናል፤ በዚያም ስለ ትሕትናው ይነግረናል፤ መለኮታዊ መብቶቹን አጥብቆ ሊይዝ ሲችል በፈቃዱ ተዋቸው፣ ራሱን ባዶ አደረገ፣ በደስታም ወደ ዝቅተኛው ስፍራ ወረደ (ፊልጵስዩስ 2:5-8)። ከደካሞችና ከራስ ወዳዶች ጋር ሲኖር የነበረው ራስን አለመውደዱ በ(ሮሜ 15:1, 3, 7) ውብ ሆኖ ተገልጿል። «ክርስቶስ ራሱን ደስ አላሰኘምና፤ ነገር ግን። አንተን የነቀፉበት ነቀፋ ወደቀብኝ።» ገርነቱና ትሕትናውም በገዛ ቃሉ ውብ ሆኖ ተገልጿል፦ «ከእኔም ተማሩ፥ እኔ የዋህ በልቤም ትሑት ነኝና»። የጠባይ ከፍተኛው ገጽታ ራስን መሠዋት ነው፤ በዚህም ጌታ ከመሥዋዕትነትና ከጀግንነት ሁሉ ፊት ለዘላለም ቆሟል። «እኔን መከተል የሚወድ ቢኖር፥ ራሱን ይካድ መስቀሉንም ተሸክሞ ይከተለኝ። ከእናንተም ማንም ፊተኛ ሊሆን የሚወድ የሁሉ ባሪያ ይሁን፤ እንዲሁ የሰው ልጅም ሊያገለግልና ነፍሱን ለብዙዎች ቤዛ ሊሰጥ እንጂ እንዲያገለግሉት አልመጣም።» እርሱ እንደ ተመላለሰ መመላለስ ምን ማለት እንደ ሆነ የምንማረው በዚህ ነው። ራሱን የሰጠ ሕይወት ነው። ራስን የመሠዋት ሕይወት ነው። ሐዋርያውም በ(ኤፌሶን 5:2) እንዲህ ብሎ ውብ አድርጎ ገልጾታል፦ «ክርስቶስም ደግሞ እንደ ወደደን ለእግዚአብሔርም የመዓዛ ሽታ የሚሆንን መባንና መሥዋዕትን አድርጎ ስለ እኛ ራሱን አሳልፎ እንደ ሰጠ በፍቅር ተመላለሱ።» ይህ ፍቅር ነው፤ ራስን መሠዋት ነው፤ ይህም ለእግዚአብሔር እንደ ገነት አትክልቶች መዓዛ ጣፋጭ ነው። በኢየሱስ መንፈስ ውስጥ «ጣፋጭነት» በሚለው ቃል ብቻ ሊገለጽ የሚችል አንድ ነገር ነበር፤ ራሱን ለእግዚአብሔር በሰጠ ሕይወት ሁሉ ውስጥም ሊኖር ይገባል። ሐዋርያው በ2ኛ ቆሮንቶስ 2:15 ላይ፣ «በሚድኑቱና በሚጠፉቱ ዘንድ ለእግዚአብሔር የክርስቶስ መዓዛ ነን» ሲል የሚናገረው ይህንኑ በማሰብ ነው። በውስጣችን ከሚኖረው ከአዳኛችን ልብ የሚወጣውን ይህን ሰማያዊ ጣፋጭነት እግዚአብሔር ይስጠን።

የኢየሱስ ክርስቶስ ጨዋነት ከተወደደው ጠባዩ እጅግ ጎልተው ከሚታዩት ገጽታዎች አንዱ ነው። በሰው ዕውቀት ትምህርት ቤቶች ያልሠለጠነ ቢሆንም፣ እያንዳንዱ ክርስቲያን ሊሆን እንደሚገባው፣ ፍጹም ጨዋ ሰው ነበር። ለሌሎች የነበረው አሳቢነት በሕይወቱ ውስጥ በአጋጣሚ በተከሰቱ ሁኔታዎች ብዙ ጊዜ ይገለጣል። ለምሳሌ ስምዖን ጴጥሮስ በቅፍርናሆም ስለ ግብሩ ገንዘብ ተጨንቆ ስለ ጉዳዩ ለጌታ ለመናገር ሲያመነታ፣ ጌታ «አስቀድሞ ተናገረው»፤ ማለትም፣ አሳቡን ቀድሞ አወቀ፤ በአፉ ገንዘብ የያዘውን ዓሣ እንዲያጠምድም ወደ ባሕሩ ላከው፤ ከዚያም በረቂቅ ብልሃት «ያን ወስደህ ስለ እኔና ስለ አንተ ስጣቸው» ብሎ ጨመረ፤ የጴጥሮስን ስሜት ለመጠበቅ ዕዳውን በመጀመሪያ በራሱ ላይ ወሰደ። ከዚህ ይበልጥ ውብ የሆነው ፈሪሳውያን እየጐተቱ በፊቱ ላመጧት ለዚያች ምስኪን ኃጢአተኛ ሴት ያሳየው ከፍ ያለ ጨዋነት ነው። በእነርሱ ፊት እንዳታፍር ዓይኗን ላለማየት ጎንበስ አለ፤ እንዳልሰማቸውም ሆኖ በመጨረሻ በኅሊናቸው ውስጥ የቅዱስ ምጸት ፍላጻ ወረወረ፤ ይህም እንደ ውሾች ከፊቱ ፈጥነው እንዲሸሹ አደረጋቸው፤ እነርሱም ከሄዱ በኋላ ብቻ ቀና ብሎ የዚያችን የምትንቀጠቀጥ ሴት ፊት ተመለከተ፤ በገርነትም፦ «እኔም አልፈርድብሽም፤ ሂጂ ከአሁንም ጀምሮ ደግመሽ ኃጢአት አትሥሪ» አላት። እንግዲህ የክርስቶስን ገርነትና ጨዋነት እናንጸባርቅ፤ በሕይወታችን ብቻ ሳይሆን «በፍቅራችን ዓይነትም» ክርስትናችንን እናስመስግን፤ የመድኃኒታችንን የእግዚአብሔርን ትምህርት በነገር ሁሉ እናስጊጥ።

እርሱ እንድንከተለው የሚወደው በጌታ መንፈስ ውስጥ ያለ አንድ ተጨማሪ ነገር አለ፤ እርሱም የደስታ መንፈስ ነው። ጌታ ኢየሱስ ደስታውን ሲገልጽ ፈጽሞ ልቅ ወይም ገደብ የለሽ ባይሆንም፣ ዘወትር ደስተኛ፣ ብሩህና ፍሡሕ ነበር፤ እርሱ የሚኖርበት ልብም እንዲሁ በሚያበራ ፊት፣ በሚዘል እርምጃና በተትረፈረፈ የደስታ ሕይወት ሊገለጥ ይገባዋል። በኀዘንና በኃጢአት ለተሞላ ዓለም ከደስተኛ ክርስቲያኖች ይበልጥ የሚያስፈልገው ነገር የለም። በጌታ ሕይወት ውስጥ ከዚህ የበለጠ ልብ የሚነካ ነገር የለም፤ የገዛ ልቡ የአትክልቱን ስፍራና የመስቀሉን ሥቃይ በመጠባበቅ ሊሰበር በተቃረበበት ጊዜ፦ «ልባችሁ አይታወክ። ደስታዬም በእናንተ እንዲሆን ደስታችሁም እንዲፈጸም» ይላቸው ነበር። የኢየሱስን ደስታ እንድንከተል፣ ሰንደቃችንን ፈጽሞ ወደ አፈር እንዳናወርድ፣ መሰንቆዎቻችንን በአኻያ ዛፎች ላይ ፈጽሞ እንዳንሰቅል፣ ሰማያዊ በረከታችንን ፈጽሞ እንዳናጣ ወይም «ሁልጊዜ ደስ ይበላችሁ» የሚለውን ከመፈጸም ፈጽሞ እንዳንጎድል እግዚአብሔር ይርዳን።

9. በመጨረሻም ፈጥነን ልንመለከታቸው የሚገቡን

በኢየሱስ ሕይወት ውስጥ የነበሩት

አንዳንድ የብርታትና የኃይል

በጎ ገጽታዎች ናቸው።

ጣፋጭና መልካም ሆኖ ሳለ ደካማና ጥበብ የጎደለው መሆን ይቻላል። የኢየሱስ ጠባይ ግን ይህ አልነበረም። ገርነት ከእርሱ ይበልጥ የሕፃን ዓይነት፣ ወንድነትም ከእርሱ ይበልጥ ብርቱና ግርማ ያለው ሆኖ አያውቅም። በጠባዩ ገጽታ ሁሉ፣ በሕይወቱም ተግባር ሁሉ እጅግ ብርቱ ወንድነትን እናያለን፤ የሰው ልጅ በእውነት በቃሉ ሙሉ ትርጉም ሰው እንደ ነበረም ዘወትር እንገነዘባለን።

በአእምሮ ረገድ አሳቡ ጥርት ያለና ገዢ ነበር፤ በጥያቄዎቻቸው ያሳድዱት የነበሩትን ብልጣ ብልጥ ሕግ አዋቂዎችንና ጻፎችን በረጋና በድል አድራጊ መንገድ መልሶ ከፊቱ ካባረረበት ሁኔታ የበለጠ በሕይወቱ ታሪክ ውስጥ የሚያምር ነገር የለም፤ እነርሱ በሚያፌዘው ሕዝብ ፊት አንዱ በሌላው ተከታትለው ተዋርደውና ዝም ተሰኝተው ከፊቱ ማምለጥ እስኪያስደስታቸው ድረስ ደረሱ፤ ከዚያ ቀን ጀምሮም ማንም ሊጠይቀው አልደፈረም። ንግግሩ እጅግ ግርማ ያለውና ልብ የሚነካ ከመሆኑ የተነሣ ሊይዙት የተላኩት ሎሌዎች አስደናቂ ቃሉን እያዳመጡ ቆመው ተልእኮአቸውን ፈጽሞ ረሱ፤ ወደ ተቆጡት አለቆቻቸውም ተመልሰው፦ «እንደዚህ ሰው ማንም እንዲሁ ከቶ አልተናገረም» ብለው ተናገሩ። በእርሱ ላይ አንዳንድ ጊዜ እጅግ ከፍ ያለ ግርማ ነበረ፤ ስለዚህም በአንድ ወቅት ወደ ኢየሩሳሌም ለመሄድ ፊቱን ባቀና ጊዜ፦ «ኢየሱስም ይቀድማቸው ነበርና ተደነቁ፤ የተከተሉትም ይፈሩ ነበር» ብለን እናነባለን። በሥቃዩ እጅግ ጨለማ በሆነው ሰዓት ጲላጦስ እንኳ በአድናቆት እስኪመለከተው ድረስ ወደ ቅዱስ ግርማ ከፍታ ደረሰ፤ በኀፍረትና በሥቃይ ምልክቶች ሁሉ መካከል እንኳ ወደ እርሱ እያመለከተ፦ «እነሆ ሰውዬው» ብሎ ጮኸ። በሞቱ እንኳ ድል አድራጊ ነበር፤ በትንሣኤውና በዕርገቱም ከሞትና ከሲኦል ኃይላት ሁሉ በላይ በግርማ ተነሣ።

በማጠቃለያም፣ እርሱን መስለን እንዴት እንመላለስ?

1. በውስጣችን እንዲመላለስ እርሱን መቀበል አለብን፤ እርሱ፦ «በእነርሱ እኖራለሁ በመካከላቸውም እመላለሳለሁ» ብሏልና።
2. ታሪኩ በኅሊናችን ውስጥ እስኪቀረጽና በልባችን ላይ እስኪታተም ድረስ ሕይወቱን ማጥናት አለብን።
3. ዘወትር ሥዕሉን መመልከትና በገዛ አካሄዳችን ዝርዝር ሁሉ ላይ ተግባራዊ ማድረግ አለብን፤ እንዲሁም «የጌታን ክብር እንደ መስተዋት እያብለጨለጭን መንፈስ ከሚሆን ጌታ እንደሚደረግ ያን መልክ እንመስል ዘንድ ከክብር ወደ ክብር እንለወጣለን»።
4. በራስህ ውስጥ ውድቀት ሲገጥምህ ተስፋ አትቁረጥ። በመስተዋቱ ውስጥ ተመልክተህ የራስህን ጉድለቶች ነውር ከሌለበት ከእርሱ ሕይወት ጋር በማነጻጸር ለማየት አትፍራ። ወደ ከፍተኛ ነገሮች ያነሣሣሃል። ራስን መመርመር የእድገትና የከፍተኛ ስኬት ምሥጢር ራሱ ነው።
5. በመጨረሻም፣ ኢየሱስን ለእኛ እውን ማድረግ ሥራው የሆነውን መንፈስ ቅዱስን ራእዩን እንዲገልጥልንና ቅጂውን በልባችንና በሕይወታችን ላይ እንዲያትም እንለምነው፤ እንዲሁም «መንፈስ ከሚሆን ጌታ እንደሚደረግ ያን መልክ እንመስል ዘንድ ከክብር ወደ ክብር» እንለወጣለን።