የእግዚአብሔር ወገንና የሰው ወገን

ስለ እምነት ሕይወትና ስለ እምነት አካሄድ ስናወራ፣ ጉዳዩን በግልጽ እንዳንረዳ ብዙ ጊዜ እንቅፋት የሚሆንብንን አንድ የተለመደ የተሳሳተ ግንዛቤ ማንሣት እፈልጋለሁ። ይህ የተሳሳተ ግንዛቤ የሚመነጨው የጉዳዩን አንዱን ገጽታ ብቻ ተመልክቶ ሌላውን ካለማስተዋል ዝንባሌ ነው። በዚህም የተነሣ ሰዎች ብዙ ጊዜ በአንዱ ወገን ላይ በሚገባ የቀረበን አመለካከት ያያሉ፤ ሁለቱንም ወገኖች በአንድነት በመመልከት የሚገኘውን ሚዛን ግን ያጣሉ። ይህም ስለ ጉዳዩ በሙሉ የተዛባ አመለካከት ቢያስከትል የሚያስደንቅ አይደለም።

ይህ ጉዳይ ሁለት ጠንካራና የተለያዩ ወገኖች አሉት፤ እንደ ሌሎቹም ጉዳዮች ሁሉ፣ እነዚህ ሁለቱ ወገኖች ሁልጊዜ በዓይን ፊት ካልተያዙ በሙላት ሊረዱት አይቻልም። የምለው በእርግጥ የእግዚአብሔርን ወገንና የሰውን ወገን ነው፤ በሌላ አነጋገር በመቀደስ ሥራ ውስጥ ያለውን የእግዚአብሔርን ድርሻና የሰውን ድርሻ። እነዚህ እጅግ የተለያዩ፣ እንዲያውም ተቃራኒዎች ናቸው። እርስ በርሳቸው የሚጋጩ ግን አይደሉም። ሆኖም ላይ ላዩን ለሚመለከት ሰው አንዳንድ ጊዜ የሚጋጩ ይመስላሉ።

ይህ ነገር ብዙም ሳይቆይ በሚያስደንቅ ሁኔታ ተገለጠልኝ። ስለዚህ ከፍ ያለው የክርስቲያን ሕይወት የሚያስተምሩ ሁለት አስተማሪዎች በአንድ ስፍራ፣ በተፈራረቁ ሰዓቶች ስብሰባዎችን ያካሂዱ ነበር። አንዱ በሥራው ውስጥ ስላለው የእግዚአብሔር ድርሻ ብቻ ይናገር ነበር፤ ሌላው ደግሞ በሰው ድርሻ ላይ ብቻ ያተኩር ነበር። ሁለቱ ፍጹም በአንድ ልብ ነበሩ። እያንዳንዳቸው የአንዱን ታላቅ እውነት የተለያዩ ወገኖች እንደሚያስተምሩ ያውቁ ነበር። ከአድማጮቻቸውም ብዙዎቹ ይህን ተረድተው ነበር። ለአንዳንዶቹ አድማጮች ግን ነገሩ እንዲህ አልነበረም። አንዲት ሴት እጅግ ግራ ተጋብታ እንዲህ አለች፦ «ፈጽሞ ሊገባኝ አልቻለም። ሁለት ሰባኪዎች አንዱን እውነት ለማስተማር እየሞከሩ ነው፤ ነገር ግን እርስ በርሳቸው የሚጋጩ ይመስላሉ።»

ግራ መጋባቷ ተሰማኝ፤ ብዙ ቅን የእውነት ፈላጊዎችን የሚያስጨንቅ ነገር ነውና። እስቲ ሁለት ወዳጆች አንድን የታወቀ ሕንፃ ጎብኝተው ወደ ቤታቸው ከተመለሱ በኋላ ስለ ሕንፃው ይገልጻሉ እንበል። አንዱ ያየው የሰሜኑን ጎን ብቻ ነው፤ ሌላው ደግሞ የደቡቡን ጎን ብቻ።

የመጀመሪያው «ሕንፃውን የሠሩት እንዲህ ባለ ሁኔታ ነው፤ እንዲህና እንዲህ ያሉ ፎቆችና ጌጦችም አሉት» ይላል። ሌላውም አቋርጦት «ኧረ በፍጹም!» ይላል። «ፈጽመህ ተሳስተሃል። ሕንፃውን እኔም አይቼዋለሁ።

የተሠራው ፈጽሞ በሌላ ዓይነት ነው።

ጌጦቹና ፎቆቹ እንዲህና እንዲህ ናቸው።» በገለጻዎቻቸው ላይ የጦፈ ክርክር መነሣቱ አይቀርም።

ከዚያም ሁለቱ ወዳጆች የገለጹት የሕንፃውን የተለያዩ ጎኖች እንደ ሆነ ይገነዘባሉ። ሁሉም ወዲያውኑ ይታረቃሉ።

በዚህ ጉዳይ ስላሉት ሁለት ወገኖች ግልጽ መሆን እፈልጋለሁ። ሌላውን ሳያዩ በአንዱ ወገን ላይ ብቻ ማተኮር ስለ እውነት የተሳሳተ አመለካከት ይፈጥራል። ባጭሩ፣ የሰው ድርሻ መታመን ነው፤ የእግዚአብሔር ድርሻ ደግሞ መሥራት ነው እላለሁ። እነዚህ ሁለት ሚናዎች የተለያዩ ናቸው፤ ነገር ግን የግድ እርስ በርሳቸው አይጋጩም።

ይህን ስል እንዲህ ማለቴ ነው፦ አንድ የተወሰነ ሥራ መሠራት አለበት። እግዚአብሔር ከኃጢአት ኃይል ያድነናል፤ ፈቃዱንም እናደርግ ዘንድ በመልካም ሥራ ሁሉ ፍጹማን ያደርገናል። «እኛም ሁላችን በመጋረጃ በማይከደን ፊት የጌታን ክብር እንደ መስተዋት እያብለጨለጭን መንፈስ ከሚሆን ጌታ እንደሚደረግ ያን መልክ እንመስል ዘንድ ከክብር ወደ ክብር እንለወጣለን።» (2ኛ ቆሮንቶስ 3:18)። በአእምሮአችን መታደስ መለወጥ አለብን፤ ከዚያም በጎና ደስ የሚያሰኝ ፍጹምም የሆነውን የእግዚአብሔርን ፈቃድ ፈትነን ልናውቅ እንችላለን። በእኛ ውስጥና በእኛ ላይ እውነተኛ ሥራ ሊሠራ ይገባዋል። በቀላሉ የሚከቡንን ኃጢአቶች ድል ማድረግ አለብን። ክፉ ልማዶችን ማሸነፍ አለብን። የተሳሳቱ ዝንባሌዎችንና ስሜቶችን ከሥራቸው መንቀል አለብን። ቅዱስ ጠባይንና ቅዱስ ስሜቶችን ማዳበር አለብን።

አዎንታዊ የሆነ መለወጥ ሊፈጸም ይገባዋል። ቢያንስ መጽሐፍ ቅዱስ የሚያስተምረው ይህንኑ ነው። እንግዲህ ይህን አንድ ሰው ሊያደርገው ይገባል።

ወይ እኛ ራሳችን ልናደርገው ይገባናል፣ ወይም ሌላ ሊያደርግልን ይገባል። አብዛኞቻችን መጀመሪያ ላይ ራሳችን ልናደርገው ሞክረን አልተሳካልንም። ከዚያም ልናደርገው እንደማንችል ከቅዱሳት መጻሕፍትና ከገዛ ተሞክሮአችን ተማርን።

ነገር ግን ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ ይህን ሊያደርግ መጣ። ፈጽመው ለሚታመኑት ሁሉ ያደርገዋል።

እንግዲህ በዚህ ሁኔታ ውስጥ የአማኙ ድርሻ ምንድር ነው? የጌታስ ድርሻ ምንድር ነው? አማኙ ማድረግ የሚችለው መታመንን ብቻ ነው። የሚታመንበት ጌታ ደግሞ በአደራ የተሰጠውን ሥራ ይሠራል። መታመንና ማድረግ ተቃራኒዎች ናቸው፤ ብዙ ጊዜም እርስ በርሳቸው ይጋጫሉ። ነገር ግን በዚህ ጉዳይ ይጋጫሉን? በግልጽ አይጋጩም፤ ጉዳዩ የሚመለከተው ሁለት የተለያዩ ወገኖችን ነውና። በአንድ ጉዳይ ውስጥ አንዱ ወገን ጉዳዩን ለሌላው በአደራ ሰጥቶ ራሱ ደግሞ ተከታተለው ማለት እርስ በርሱ የሚጋጭ ንግግር ነው። ነገር ግን በአንድ ጉዳይ አንዱ ወገን ሌላውን ታመነ፣ ሌላውም ፈጸመው ስንል ቀላልና የተስማማ ንግግር እንናገራለን።

አስቸጋሪ እንቆቅልሽ እያቀረብን አይደለም። በዚህ ከፍ ያለው ሕይወት ውስጥ የሰው ድርሻ መታመን ነው፤ የእግዚአብሔር ድርሻ ደግሞ በአደራ የተሰጠውን ነገር መፈጸም ነው። ስለ ሰው ወገን የሚናገረው ሰባኪ ሊናገር የሚችለው ስለ ራስን መስጠትና ስለ መታመን ብቻ ነው። ሰው ሊያደርግ የሚችለው ይህን ብቻ ነውና። በዚህ ሁላችንም እንስማማለን። ሆኖም እንደዚህ ያሉ ሰባኪዎች ብዙ ጊዜ ይነቀፋሉ፤ ቃሎቻቸው ሌላ ድርሻ የሌለ ያስመስላሉና። ስለዚህ እኛ የምናደርገው መታመን ብቻ ነው። ይህ የእምነት ትምህርት እውነተኛ ነገሮችን ሁሉ ያስቀራል የሚል ጩኸትም ይነሣል። ነፍሳት ታመኑ ይባላሉ፤ በዚያም ያበቃል። ከዚያም በአንድ ዓይነት ሃይማኖታዊ ምቹ ወንበር ላይ ተቀምጠው ምንም እውነተኛ ፍሬ የሌለውን ሕይወት በሕልም ያሳልፋሉ።

ይህ የተሳሳተ ግንዛቤ የሚመነጨው በእርግጥ መልእክቱ በሚገባ ካለመተላለፉ ነው። ወይ ሰባኪው የጉዳዩን ሌላውን ወገን መናገር ቸል ብሏል፣ ወይም አድማጩ ሳይሰማው ቀርቷል። ያም ሌላው ወገን ይህ ነው፦ ስንታመን ጌታ ይሠራል። ብዙውን የሚያደርገው እርሱ ነው እንጂ እኛ አይደለንም። መታመናችን ውጤት ያመጣል። ጌታችን በአደራ የምንሰጠውን ተቀብሎ ይፈጽመዋል። የምንሠራው እኛ አይደለንም፤ እርሱ ነው እንጂ። ይህም ሥራውን የበለጠ ውጤታማ ያደርገዋል።

ይህ ግልጽ ሲሆን በእምነት ስብከት ዙሪያ ያለው እንቆቅልሽ ይጠፋል። ነገር ግን ነቃፊዎች የእግዚአብሔርን ወገን አጕልቶ የሚያቀርበውን ሰባኪ በሌላ ምክንያት ያጠቁታል። እርሱ ስለ መታመን አይናገርም፤ የጌታ ድርሻ መሥራት እንጂ መታመን አይደለምና። ጌታ በአደራ የተሰጠውን ነገር ይፈጽማል። ነፍስን በውስጣዊ ልምምዶችና በውጫዊ የመግቦቱ ሁኔታዎች ይገሥጻታል፤ ያሠለጥናታልም።

ያችን ነፍስ ለማጥራትና ለማንጻት የጥበቡንና የፍቅሩን ሀብት ሁሉ በሥራ ላይ ያውላል።

የሰውን ሕይወትና ሁኔታዎች ሁሉ ለአንድ ዓላማ እንዲያገለግሉ ያደርጋል፦ በጸጋ እንዲያድግና በየሰዓቱ ክርስቶስን እንዲመስል ለማድረግ።

ሁኔታው በሚጠይቀው መጠን በመለወጥ ሂደት ውስጥ ያሳልፈዋል። ነፍስ የታመነችባቸውን ውጤቶች በእውን የሚገኙና በተሞክሮ የሚታወቁ ያደርጋቸዋል። ለምሳሌ፣ «እንዲሁም እናንተ ደግሞ ለኃጢአት እንደ ሞታችሁ፥ ግን በክርስቶስ ኢየሱስ በጌታችን ሆናችሁ ለእግዚአብሔር ሕያዋን እንደ ሆናችሁ ራሳችሁን ቈጠሩ።» (ሮሜ 6:11) በሚለው ትእዛዝ መሠረት ራሳችንን ለኃጢአት እንደ ሞትን በእምነት ለመቍጠር ደፍረናል። ጌታም ይህን እውን ያደርገዋል። በዕለት ተዕለት የመግቦት ተግሣጹ በእኔነት ላይ ድል እንድናደርግ ይመራናል። መቍጠራችን የሚጠቅመው እግዚአብሔር እውን ስለሚያደርገው ብቻ ነው።

ሆኖም በዚህ ተግባራዊ ወገን ላይ የሚያተኩረው ሰባኪ እምነት የለውም ተብሎ ይከሰሳል። በሥራ የሚገኝን ቀስ በቀስ የሚመጣ ቅድስና ያስፋፋል፣ የማይቻል ተግባርም ያቀርባል ይባልበታል።

እንግዲህ ቅድስና በአንድ ጊዜ የሚወሰድ የእምነት እርምጃም፣ ቀስ በቀስ የሚሄድ የሥራ ሂደትም ነው። እኛ እንደ እርምጃ እንቈጥረዋለን፤ እግዚአብሔር ግን እንደ ሂደት ያየዋል። በእምነት እርምጃ ወደ ክርስቶስ እንገባለን፤ በሂደት ደግሞ በነገር ሁሉ ወደ እርሱ እንድናድግ እንደረጋለን።

በእምነት እርምጃ መለኮታዊውን ሸክላ ሠሪ እንታመናለን። ቀስ በቀስ በሚሄድ ሂደትም እርሱ ለክብሩ የሚሆን፣ ለአገልግሎቱ የሚጠቅምና ለበጎ ሥራ ሁሉ የተዘጋጀ ዕቃ ያደርገናል። ለምሳሌ፦ አንድን ጕብታ ጭቃ እንዴት ወደ ውብ ዕቃ መለወጥ እንደሚቻል ለአንድ ጀማሪ እገልጻለሁ እንበል። በመጀመሪያ በዚህ ጉዳይ የጭቃውን ድርሻ እነግረዋለሁ። ልለው የምችለው ይህን ብቻ ነው፦ ሸክላ ሠሪው ጭቃውን በእጆቹ ይይዘዋል። ጭቃውም ሸክላ ሠሪው የሚያዞረውንና የሚያገላብጠውን ሁሉ እየተቀበለ ምንም ሳያደርግ በእጁ ውስጥ ይተኛል።

ስለ ጭቃው ድርሻ በእውነት ከዚህ ሌላ የሚነገር ነገር የለም። ነገር ግን ጭቃው ሊያደርግ የሚችለው ይህን ብቻ ነው ስላልሁ፣ አድማጬ ከዚህ ሌላ ምንም አይደረግም ብሎ ሊከራከር ይችላልን? አስተዋይ አድማጭ ከሆነ እንዲህ ለማድረግ ፈጽሞ አያስብም፤ ይልቁንም «ገብቶኛል። ጭቃው ማድረግ ያለበት ይህ ነው፤ ሸክላ ሠሪውስ ምን ማድረግ አለበት?» ይላል። እኔም «አሃ» ብዬ እመልሳለሁ፤ «አሁን ወደ ዋናው ክፍል ደረስን። ሸክላ ሠሪው ፈጽሞ የተሰጠውን ጭቃ ወስዶ ይሠራበት ይጀምራል። እንደ ገዛ ፈቃዱ ይቀርጸዋል። ያቦካዋል፣ ይሠራበታል፤ ይገነጣጥለዋል፣ መልሶም ያጣብቀዋል፤ ያርሰዋል፣ ከዚያም እንዲደርቅ ይተወዋል።

አንዳንድ ጊዜ ለሰዓታት ይሠራበታል። አንዳንድ ጊዜ ደግሞ ለቀናት ወደ ጎን አስቀምጦት አይነካውም። ከዚያም ፈጽሞ ሲለሰልስ፣ ያቀደውን ዕቃ ሊያደርገው ይጀምራል። በመንኰራኵሩ ላይ ያሽከረክረዋል፤ ይጠርበዋል፣ ያለሰልሰዋልም። ከዚያም በፀሐይ ያደርቀዋል። ቀጥሎም በእቶን ይጋግረዋል። በመጨረሻም ለክብሩ የሚሆንና ለአገልግሎቱ የሚጠቅም ዕቃ አድርጎ ከሥራ ቤቱ ያወጣዋል።» ታዲያ አድማጬ አሁን ራሴን እየተቃረንሁ ነው ይላልን?

ጭቃው በሸክላ ሠሪው እጅ ዝም ብሎ ከመተኛት በቀር ምንም ማድረግ አይችልም ብዬ ነበር። አሁን ደግሞ ታላቅ ሥራ እንዲሠራ እየጠየቅሁት ነው። ራሱን እንደዚህ ያለ ዕቃ ማድረግ ለእርሱ የማይቻል ተግባር ነው። በእርግጥ እንዲህ አይልም።

ስለ ጭቃው ድርሻ ስናገር እንደ ነበርሁ፣ አሁን ግን ስለ ሸክላ ሠሪው ድርሻ እየተናገርሁ እንደ ሆነ ያስተውላል። እነዚህ ሁለቱ ተቃራኒዎች ናቸው እንጂ እርስ በርሳቸው የሚጋጩ አይደሉም። ጭቃው የሸክላ ሠሪውን ሥራ መሥራት የለበትም፤ ለሥራው ራሱን መስጠት እንጂ። እርስ በርሳቸው የሚጋጩ የሚመስሉት የእነዚህ ሁለት ትምህርቶች ስምምነት የማያጠራጥር ነው። ታዲያ በዚህ ታላቅ ሥራ ውስጥ ስለ ሰው ሚና ምን ሊባል ይችላል? ያለ ማመንታት ራሱን መስጠትና መታመን አለበት።

ነገር ግን ከእግዚአብሔር ወገን ሲታይ፣ በአደራ የተሰጠውን ሥራ ስለሚፈጽምባቸው ብዙና አስደናቂ መንገዶች ምን ሊባል ይችላል? ማደጉ የሚመጣው እዚህ ላይ ነው። ያ ጕብታ ጭቃ በጭቃ ጕድጓዱ ውስጥ ለሺህ ዓመታት ቢቆይ ኖሮ ፈጽሞ ወደ ውብ ዕቃነት አያድግም ነበር። ነገር ግን አንድ ጊዜ በብልሃተኛ ሸክላ ሠሪ እጅ ከገባ በኋላ፣ እርሱ በሚቀርጸው መጠን ለክብሩ ወደሚሆን ዕቃ በፍጥነት ያድጋል። እንዲሁም ሰማያዊው ሸክላ ሠሪ ፈጽማ ራሷን የሰጠችውን ነፍስ ይለውጣታል። መንፈስ ከክብር ወደ ክብር ወደ ጌታ መልክ ይለውጣታል።

አንተ የእምነትን እርምጃ ወስደሃል። ራስህን ፈጽመህ በእጁ ውስጥ አኑረሃል። አሁን መሥራት እንዲጀምር ልትጠብቀው ይገባሃል። በአደራ የሰጠኸውን የሚፈጽምበት መንገድ ከአንተ መንገድ የተለየ ሊሆን ይችላል።

እርሱ ግን ያውቃል፤ አንተም በዚህ ልትረካ ይገባሃል። አንዲት ሴት አውቅ ነበር። ይህን የእምነት ሕይወት የጀመረችው በታላቅ የመንፈስ መፍሰስና በሚያስደንቅ የብርሃንና የደስታ ጎርፍ ነበር። ይህ ለአንድ ታላቅ አገልግሎት የሚያዘጋጃት እንደ ሆነ በእርግጥ አሰበች። ወደ ጌታ የመከር እርሻ እንደምትላክ ጠበቀች። ይልቁንም ባሏ ብዙም ሳይቆይ ገንዘቡን ሁሉ አጣ። እርሷም ማለቂያ የሌለውን የቤት ውስጥ ሥራ ለመሥራት ራሷን በቤቷ ውስጥ ዘጋች። ይህም ለማንኛውም የወንጌል ሥራ ጊዜም ኃይልም አልተወላትም።

እርሷም ተግሣጹን ተቀበለች። ከዚያም ለጌታ ለመስበክ፣ ለመጸለይ ወይም ለመጻፍ ራሷን በምትሰጥበት በዚያው ትጋት ራሷን ለመጥረግ፣ አቧራ ለማራገፍ፣ ዳቦ ለመጋገርና ለመስፋት ሰጠች። በዚህ ሥልጠና አማካይነት ጌታ «ለጌታውም የሚጠቅም ለበጎም ሥራ ሁሉ የተዘጋጀ» ዕቃ አደረጋት። በተመሳሳይ ሁኔታ ወደ እምነት የመጣች ሌላ ሴት ደግሞ አንድ ታላቅ ሥራ እንድትሠራ እንደምትላክ ጠብቃ ነበር። ይልቁንም ሁለት ነጭናጫና በሽተኛ የሆኑ የወንድሟን ሴቶች ልጆች ቀኑን ሙሉ እንድታስታምም፣ እንድታባብልና እንድታዝናና ከእነርሱ ጋር ተዘግታ ቀረች።

ይህች ሁለተኛዋ ሴት ግን እንደ መጀመሪያይቱ ሥልጠናውን አልተቀበለችም። ዕረፍት አጥታ ተቈጣች። በመጨረሻም ዐመፀች። በረከቶቿን ሁሉ አጥታ ወደ ቀዝቃዛ የጕስቍልና ሁኔታ ወደቀች። በመጀመሪያ የመታመንን ድርሻዋን ተረድታ ነበር። ነገር ግን ያ የሚፈጸምበትን መለኮታዊ መንገድ ባለማወቋ ራሷን ከሰማያዊው ሸክላ ሠሪ እጅ አወጣች። ዕቃውም በመንኰራኵሩ ላይ ተበላሸ።

እነዚህን ነገሮች ባለመረዳት ምክንያት ብዙ ዕቃ በተመሳሳይ ሁኔታ እንደ ተበላሸ አምናለሁ።

የክርስቲያን ተሞክሮ በጊዜ ሂደት ይበስላል። ይህ የእግዚአብሔር መንፈስ ቅዱስ ሥራ ነው። ኃይሉ ይለውጠናል፤ በነገርም ሁሉ ወደ ክርስቶስ እንድናድግ ይረዳናል። ወደዚህ ብስለት ልንደርስ የምንችለው ለታላቁ ሥራው ራሳችንን በመስጠት ብቻ ነው። ነገር ግን ቅዱሳት መጻሕፍት አማኞች ሁሉ በአሁኑ ጊዜ የሚገኝ ቅድስናን እንዲፈልጉ ያሳስባሉ። ይህ ቅድስና በዕድገት ብስለት ሳይሆን በልብ ንጽሕና ነው፤ ይህም በክርስቶስ በሆነ ሕፃን ውስጥ በብዙ ዘመን በተፈተነው አማኝ ውስጥ እንዳለው ያህል ሙሉ ሊሆን ይችላል።

ያ ጕብታ ጭቃ አንድ ጊዜ በሸክላ ሠሪው እጅ ሥር ከገባ በኋላ፣ በሂደቱ በእያንዳንዱ ሰዓት ሸክላ ሠሪው እንዲሆን የሚፈልገውን ነው። ስለዚህም ደስ ያሰኘዋል። ነገር ግን ወደ ፊት ሊያደርገው ወዳሰበው ዕቃነት ከመብሰል እጅግ የራቀ ነው። ሕፃኑ ፍጹም ሊሆን ይችላል፤ እናቱንም ደስ ሊያሰኛት ይችላል። ነገር ግን ሲያድግ እንዲሆን የምትመኘውን ገና አልሆነም።

በሰኔ ወር ያለ ፖም ለሰኔ ፍጹም ፖም ነው። ሰኔ ሊያፈራው የሚችለው ከሁሉ የተሻለ ፖም ነው። ነገር ግን በጥቅምት ካለው ፖም እጅግ የተለየ ነው፤ ያኛው የበሰለና የተፈጸመ ፖም ነው። የእግዚአብሔር ሥራዎች በየዕድገታቸው ደረጃ ሁሉ ፍጹማን ናቸው። የሰው ሥራዎች ግን በሁሉም ረገድ እስኪጠናቀቁ ድረስ ፍጹማን አይሆኑም። በዚህ የቅድስና ሕይወት ውስጥ የምንለው ይህን ብቻ ነው፦ በእምነት እርምጃ ራሳችንን በጌታ እጅ እናኖራለን። በጎ ፈቃዱን ሁሉ በእኛ እንዲሠራ እንታመነዋለን። በእምነትም ራሳችንን በዚያው መጠበቅ አለብን።

በዚህ ጉዳይ ድርሻችን ይህ ነው። ይህን ስናደርግ በመጽሐፍ ቅዱሳዊ አገላለጽ እግዚአብሔርን ደስ የምናሰኝ ነን። ለክብሩና ለበጎ ሥራ ሁሉ የሚገባ ዕቃ እንድንሆን እስክንበስል ድረስ የዓመታት ሥልጠና ሊያስፈልገን ይችላል። ድርሻችን መታመን ነው፤ ውጤቱን ማስገኘት ደግሞ የእርሱ ድርሻ ነው። እኛ ድርሻችንን ስናደርግ እርሱ የእርሱን ማድረግ ፈጽሞ አይሳነውም፤ በጌታ ታምኖ ያፈረ ማንም የለምና።

አንተ ብትታመን ወይም ሌሎች እንዲታመኑ ብትነግራቸው ነገሩ በዚያ ያበቃል ብለህ አትፍራ። መታመን መጀመሪያና መሠረት ብቻ ነው። ስንታመን ጌታ ይሠራል። ሥራውም ትልቅ ክፍል ነው። ይህም ብዙዎችን ግራ የሚያጋባውን፣ ተቃርኖ የሚመስለውን ነገር ያብራራል። እንዲህ ይላሉና፦ «በአንድ ትንፋሽ ከመታመን በቀር ምንም አታድርጉ ትሉናላችሁ፤ በሚቀጥለው ደግሞ የማይቻሉ ነገሮችን እንድናደርግ ትነግሩናላችሁ። እንደዚህ ያሉትን እርስ በርሳቸው የሚጋጩ ቃሎች እንዴት ልታስታርቁ ትችላላችሁ?»

ልናስታርቃቸው ይገባናል። ይህም በአናጢ ሥራ ቤት ውስጥ ስላለ መጋዝ የሚነገሩትን ቃሎች እንደ ማስታረቅ ነው። በአንድ ወቅት መጋዙ ግንዱን ቈረጠው እንላለን። ከዚያም ያደረገው አናጢው ነው ብለን እንናገራለን። መጋዙ ጥቅም ላይ የዋለው መሣሪያ ነው፤ የሚጠቀምበት ኃይል ግን የአናጢው ነው። እንዲሁ እኛም ራሳችንን ለእግዚአብሔር እንሰጣለን። ሰውነታችንንም የጽድቅ የጦር ዕቃ አድርገን ለእርሱ እናቀርባለን። እርሱም ስለ በጎ ፈቃዱ መፈለግንም ማድረግንም በእኛ የሚሠራ እንደ ሆነ እናገኛለን። ከጳውሎስ ጋር እንዲህ ማለት እንችላለን፦ «…ደከምሁ፥ ዳሩ ግን ከእኔ ጋር ያለው የእግዚአብሔር ጸጋ ነው እንጂ እኔ አይደለሁም።»

እኛ የገዛ ራሳችን ሥራ ሳንሆን የእርሱ ፍጥረት ልንሆን ነውና። እኛ ፍጥረቱ ነንና፤ እንመላለስበት ዘንድ እግዚአብሔር አስቀድሞ ያዘጋጀውን መልካሙን ሥራ ለማድረግ በክርስቶስ ኢየሱስ ተፈጠርን። (ኤፌሶን 2:10)። የፈጠረን እግዚአብሔር ብቻ ነው እንደ ገና ሊፈጥረን የሚችለው። «የእጆቹን ሥራ» የሚያስተውል እርሱ ብቻ ነው። ራስን በራስ ለመፍጠር የሚደረግ ሙከራ ሁሉ ዕቃውን ያበላሻል። ከእርሱ ሥራ በቀር ማንኛዋም ነፍስ ከፍተኛውን ፍጻሜዋን ልታገኝ አትችልም። እርሱ «እንደ ፈቃዱ ምክር ሁሉን የሚሠራ» ነው።

በዚህ ጉዳይ በእርግጥ የማተኩረው በሰው ወገን ላይ ነው፤ የምጽፈው ለሰዎች ነውና። አማኞች በዚህ ታላቅ ሥራ ውስጥ ድርሻቸውን እንዴት እንደሚፈጽሙ ለማስተማር ተስፋ አደርጋለሁ። ነገር ግን ይህ በግልጽ እንዲታወቅ እፈልጋለሁ፦ በእግዚአብሔር ሥራ ባላምን ኖሮ የዚህን መጽሐፍ አንድ ቃል እንኳ ባልጻፍሁም ነበር።