ክርስቶስ ጥቃቅንና ደካማ ጅማሬዎችን አያጠፋም

አሁን ወደ ሁለተኛው ትምህርት እንሂድ፤ ክርስቶስ የሚጤሰውን የጥዋፍ ክር አያጠፋም። በመጀመሪያ፣ ይህ ፍንጣሪ ከሰማይ ነውና፤ የራሱ ነው፤ በራሱ መንፈስ የተቀጣጠለ ነው። ሁለተኛ፣ በጨለማ መካከል ብርሃንን፣ በሚያብጠውም የርኵሰት ውኃ መካከል ፍንጣሪን መጠበቁ በልጆቹ ውስጥ ለሚሠራው ለኃያሉ ጸጋው ክብር ይሆናል።

በዚያች ትንሽ ፍንጣሪ ውስጥ ልዩ በረከት አለ፤ የወይን ጠጅ በዘለላው ውስጥ በተገኘ ጊዜ አንዱ፦ «በረከት በውስጡ አለና አታጥፋው» ይላል (ኢሳይያስ 65:8)። መድኃኒታችን ክርስቶስ ቶማስን በጥርጣሬው እንዴት እንደ ታገሠው እናያለን (ዮሐንስ 20:27)፤ እርሱ እስራኤልን ሊቤዥ መጥቶ እንደ ሆነ ወይም እንዳልሆነ ያመነቱትን ወደ ኤማሁስ የሄዱትን ሁለቱን ደቀ መዛሙርትም እንዲሁ ታገሣቸው (ሉቃስ 24:21)፤ በጴጥሮስ ውስጥ ተዳፍና የነበረችውን ያችን ትንሽ ብርሃን አላጠፋትም፤ ጴጥሮስ ካደው፣ እርሱ ግን ጴጥሮስን አልካደውም (ማቴዎስ 26)። በወንጌል ውስጥ አንድ ምስኪን ሰው፦ «ብትወድስ ልታነጻኝ ትችላለህ» አለ (ማቴዎስ 8:2)፤ ሌላው ደግሞ፦ «ጌታ ሆይ፥ ቢቻልህ» አለ፤ ሁለቱም እንደዚሁ የሚጤስ የጥዋፍ ክር ነበሩ፤ ከሁለቱም አንዳቸውም አልጠፉም። ክርስቶስ በገዛ ታላቅነቱ ላይ ቢቆም ኖሮ «ብትወድስ» እያለ የመጣውን ሰው ይጥለው ነበር፤ ክርስቶስ ግን ለዚያ «ብትወድስ» በጸጋና ያለ ምንም ገደብ በሰጠው ፈቃድ፦ «እወዳለሁ፥ ንጻ» ብሎ መለሰለት። ደም የሚፈሳት ሴት የዳሰሰችው እንዲያው ብቻ ነበር፤ ያውም በሚንቀጠቀጥ እጅ፣ ያውም የልብሱን ጫፍ ብቻ ነበር፤ ሆኖም ተፈውሳም ተጽናንታም ሄደች። በሰባቱ አብያተ ክርስቲያናት (ራእይ 2 እና 3) በእነርሱ ዘንድ የነበረውን ማንኛውንም መልካም ነገር እንደሚያውቅና እንደሚንከባከብ እናያለን። ደቀ መዛሙርቱ በኀዘን ተይዘው ከድካም የተነሣ በተኙ ጊዜ መድኃኒታችን ክርስቶስ፦ «መንፈስስ ተዘጋጅታለች ሥጋ ግን ደካማ ነው» ብሎ የሚያጽናና ምክንያት አቀረበላቸው (ማቴዎስ 26:41)።

ክርስቶስ መሓሪ ባይሆን ኖሮ ከገዛ ዓላማው ይስት ነበር፤ «ትፈራ ዘንድ ምሕረት በአንተ ዘንድ አለ»። አሁንም ሁሉም በገዛ ወገኖቹ ላይ ወደሚዘረጋው ወደዚያ የፍቅር ዓላማ ሥር ለመምጣት ፈቃደኞች ናቸው፤ ስለዚህ «ሥጋ ሁሉ ወደ አንተ ይመጣል» (መዝሙር 65:2)። «መንፈስና እኔ የፈጠርኋት ነፍስ በፊቴ እንዳይዝሉ» ልክንና ጥንቃቄን ይጠቀማል (ኢሳይያስ 57:16)። ጽሑፉ እንደሚለው፣ የሚበሉት እንደሌላቸው ባያቸው ጊዜ በመንገድ እንዳይዝሉ የክርስቶስ አንጀት ተላወሰ፤ መንፈሳዊ መዛላችንን ለመከላከልማ እንዴት አብልጦ አይጠነቀቅ!

እዚህ በክርስቶስ ቅዱስ ባሕርይና በሰው ርኩስ ባሕርይ መካከል ያለውን ተቃራኒ ዝንባሌ ተመልከት። ሰው ለጥቂት ጢስ ብሎ ብርሃኑን ያጠፋል፤ ክርስቶስ ግን ሁልጊዜ ትንሹን ጅማሬ እንኳ እንደሚንከባከብ እናያለን።

የምስኪኖቹን ደቀ መዛሙርቱን ብዙ ጕድለቶች እንዴት ታገሠ! አጥብቆ የገሠጻቸው ቢሆን እንኳ በፍቅር ነበረ፤ ይበልጥ እንዲያበሩም ነበረ። እንድንድንበት ተስፋ ከምናደርገው ከእርሱ ምሳሌ የሚበልጥ የምንከተለው ምሳሌ ሊኖረን ይችላልን? «እኛም ኃይለኞች የሆንን የደካሞችን ድካም እንድንሸከም … ይገባናል» (ሮሜ 15:1)። «በሁሉ መንገድ አንዳንዶችን አድን ዘንድ፥ ከሁሉ ጋር በሁሉ ነገር እንደ እነርሱ ሆንሁ» (1ኛ ቆሮንቶስ 9:22)። ይህ የመማረክና የማትረፍ ዝንባሌ በብዙዎች ውስጥ ቢበዛ ምንኛ መልካም ነበር! በእኛ በኩል እስከሚሆነው ድረስ፣ ብዙዎች ማበረታቻ በማጣት ይጠፋሉ። ያ ታማኝ ሰዎችን አጥማጅ ቅዱስ ጳውሎስ ዳኛውን ለማጥመድ እንዴት እንደሚተጋ ተመልከት፦ «ነቢያትን ታምናለህን? እንድታምናቸው አውቃለሁ» (የሐዋርያት ሥራ 26:27)፤ ከዚያም የሚያድን መልካም ነገር ሁሉ፣ ከእስራቱ በቀር፣ ይመኝለታል፤ እስራቱንም ሊጨምር ይችል ነበር፤ ነገር ግን ጥቂት ዝንባሌ ብቻ ያሳየውን ሰው ተስፋ ሊያስቈርጠው አልወደደም፤ ስለዚህ ለአግሪጳ በሃይማኖት ውስጥ ያለውን መልካሙን ብቻ ተመኘለት። ብፁዕ መድኃኒታችን ታናናሾች እንዳይሰናከሉ እንዴት ይጠነቀቅ ነበር (ማቴዎስ 12 እና 13)! ደቀ መዛሙርቱን ከፈሪሳውያን ተንኰለኛ ክስ እንዴት ይከላከልላቸው ነበር! አዲስ የወይን ጠጅ በአረጀ አቁማዳ እንዳያኖር (ማቴዎስ 9:17)፣ ማለትም አዲስ ጀማሪዎችን በሃይማኖት ጭከና እንዳያርቃቸው (አንዳንዶች ያለ ማስተዋል እንደሚያደርጉት) እንዴት ይጠነቀቅ ነበር! እርሱ እንዲህ ይላል፦ እኔ ከሄድሁ በኋላ የሚጦሙበት ጊዜ፣ መንፈስ ቅዱስም በእነርሱ ላይ ከወረደ በኋላ የሚጦሙበት ብርታት ይኖራቸዋል።

ጀማሪዎችን ለጥቃቅን ከንቱ ነገሮች ፈጥኖ መጋፈጥ የተሻለው መንገድ አይደለም፤ ይልቁንም ከሁሉ የሚበልጠውን መንገድ ልናሳያቸው፣ በአዎንታዊ መሠረቶችም ልናሳድጋቸው ይገባል፤ ሌሎቹ ነገሮች ደግሞ በእነርሱ ዘንድ ፈጥነው ተቀባይነት ያጣሉ። ጕድለታቸውን መሸፈን፣ አንዳንድ ስሕተቶቻቸውን ማለፍ፣ ያደረጉትን ማመስገን፣ ቅን ዝንባሌያቸውን መንከባከብ፣ ማሰናከያን ሁሉ ከመንገዳቸው ማስወገድ፣ የሃይማኖትን ቀንበር በበለጠ ቅለት እንዲሸከሙ በሁሉ መንገድ መርዳት፣ እግዚአብሔርንና አገልግሎቱን ገና ሳያውቁት እንዳይጠሉት እንዲወዱት ማድረግ ክፉ አይደለም። ብዙውን ጊዜ ክርስቶስ በጀማሪዎች ውስጥ «የቀደመው ፍቅር» የምንለውን ፍቅር እንደሚተክል እናያለን (ራእይ 2:4)፤ ይህም የሃይማኖት ሕይወታቸውን በበለጠ ደስታ እንዲገፉበት ነው፤ ብርታትም ሳያገኙ ለመስቀል አያጋልጣቸውም፤ ልክ ወጣት ተክሎችን ሥር እስኪሰዱ ድረስ እንደምናሳድጋቸውና ከአየሩ ጠባይ እንደምንከልላቸው ነው። ለሌሎች ያለን ምሕረት፣ ደካሞች በሚሰናከሉበት ጊዜ፣ ብዙውን ጊዜ በተፈቀደልን ነጻነታችን እንኳ ራሳችንን እንድንክድ ሊገፋፋን ይገባል፤ የሚሰናከሉት ታናናሾቹ ናቸውና (ማቴዎስ 18:6)። ደካሞቹ የተናቁ እንደ ሆኑ ለማሰብ ከሁሉ ይበልጥ የተጋለጡ ናቸው፤ ስለዚህ ልናረካቸው ከሁሉ ይበልጥ መጠንቀቅ ይገባናል። በክርስቲያኖች መካከል እንዲህ ያለ ፉክክር ቢኖር መልካም ነበር፦ አንዱ ማሰናከያ ላለመስጠት፣ ሌላው ደግሞ ላለመሰናከል ቢተጋ። ምርጥ ሰዎች ለራሳቸው ጥብቆች፣ ለሌሎች ግን ርኅሩኆች ናቸው።

ይሁን እንጂ ሰዎች የሌሎችን ትዕግሥት ሊያደክሙና ሊያሟጥጡ አይገባም፤ ደካሞቹም በሌሎች ቸርነት ተመክተው በገዛ ድካማቸው እስኪያርፉ ድረስ፣ ለገዛ ነፍሳቸው አደጋና ለቤተ ክርስቲያን ማሰናከያ እስኪሆኑ ድረስ፣ ከሌሎች ልከኝነትን አብዝተው ሊጠይቁ አይገባም።

በዚህም ምክንያት በሌሎች ዘንድ ያሉትን የእግዚአብሔርን ስጦታዎች ሊያቃልሉ አይገባም፤ ጸጋ እነዚህን ስጦታዎች በተገኙበት ሁሉ እንድናከብራቸው ያስተምራልና፤ ይልቁንም ችሎታቸውንና ስፍራቸውን ሊያውቁ፣ ከልካቸውም በላይ ምንም ሊሞክሩ አይገባም፤ ይህ ራሳቸውንም ጉዳያቸውንም ለንቀት ያጋልጣልና። ዕውርነትና ድፍረት፣ አላዋቂነትና ትዕቢት፣ ድካምና እልኸኝነት በአንድ ሰው ውስጥ ሲገናኙ ሰዎችን በእግዚአብሔር ፊት የተጠሉ ያደርጋቸዋል፤ በኅብረተሰብ ውስጥ ሸክም፣ በምክራቸው አደገኞች፣ የተሻሉ ዕቅዶችን የሚያደናቅፉ፣ የማይገሩና የተሻለ ምሪትን የማይቀበሉ፣ በመጨረሻቸውም ጎስቋሎች ያደርጋቸዋል። ክርስቶስ በድካም ውስጥ የጸጋውን ኃይል በሚያሳይበት ጊዜ፣ ትሕትና እስኪያገኙና እግዚአብሔር እንደ እነርሱ ላሉት ያለውን ፍቅር እስኪያከብሩ ድረስ ሰዎች ራሳቸውን እንዲያውቁ በማድረግ ያሳየዋል፤ ከድካም ከሚመጣ ተስፋ መቁረጥም መከላከያ አድርጎ ያሳየዋል፤ ድካም ለመንፈስ ድህነት የሚጠቅም በመሆኑ ሰዎችን ወደ ጸጋ ያቀርባቸዋልና፤ ታላቅ ማዕረግና ታላቅ ችሎታ ግን ለተበላሸው ተፈጥሮ የትዕቢት ማገዶ ይሰጣሉ። ማንም ተስፋ እንዳይቈርጥ ክርስቶስ ችሎታው ደካማ በመሆኑ ማንንም አይጥልም፤ በእግዚአብሔር ዘንድ እንዲህ ጥቂት ግምት ባለው ነገር ማንም እንዳይታበይ ስለ ታላቅነቱ ብቻ ማንንም አይቀበልም። ክርስቶስ አስተማሪ ለመሆን በወሰነ ጊዜ ተማሪው ምንም ያህል ዱልዱም ቢሆን ብዙም ቁም ነገር አይደለም፤ እርሱ ሊያስተውሉት የሚገባቸውን እንደሚያዝዝ ሁሉ፣ ለየዋሆቹ እንኳ ማስተዋልን ራሱን ይሰጣልና።

ቤተ ክርስቲያን ከደካሞች ብዙ መከራ ትቀበላለች፤ ስለዚህ ከእነርሱ ጋር በየዋህነት ብቻ ሳይሆን ብዙውን ጊዜ በግልጽነትም ለመነጋገር ነጻነት ልንጠይቅ እንችላለን። የእውነተኛ ፍቅር ዓላማ ሰውየውን የተሻለ ማድረግ ነው፤ ይህም ብዙውን ጊዜ በመሸፋፈን ይደናቀፋል፤ በአንዳንዶች ላይ የየዋህነት መንፈስ ይበልጥ ይሠራል፤ በአንዳንዶች ላይ ግን በትር። አንዳንዶች በኃይል ከእሳት ተነጥቀው መውጣት አለባቸው (ይሁዳ 23)፤ እነርሱም በሚጐበኙበት ቀን ስለ እኛ እግዚአብሔርን ይባርካሉ። መድኃኒታችን ከልበ ደንዳና ግብዞች ጋር መነጋገር በነበረበት ጊዜ ወዮታን በወዮታ ላይ እንደሚያበዛ እናያለን (ማቴዎስ 23)፤ ግብዞች ከከፉ ኃጢአተኞች ይበልጥ ብርቱ ወቀሳ ያስፈልጋቸዋልና፤ ፈቃዳቸው ክፉ ነውና፤ ስለዚህም መለወጣቸው ብዙውን ጊዜ በኃይል ነው። ጠንካራ ቋጠሮ የሚመጥነው ሽብልቅ ያስፈልገዋል፤ አለዚያ በጨካኝ ርኅራኄ ነፍሳቸውን አሳልፈን እንሰጣለን። ስለታም ተግሣጽ አንዳንድ ጊዜ የከበረ ዕንቍና ጣፋጭ ቅባት ነው። የተዘናጉ ኃጢአተኞች ቍስል በጣፋጭ ቃላት አይፈወስም። መንፈስ ቅዱስ በርግብ አምሳል እንደ መጣ በእሳት ልሳኖችም መጥቷል፤ ያው መንፈስ ቅዱስም ቃሎቻችንንና ተግባሮቻችንን ሁሉ የሚያጣፍጥ ጨው የሆነውን የብልሃትንና የማስተዋልን መንፈስ ይሰጠናል። እንዲህ ያለውም ጥበብ ለደከመውም ለተዘናጋውም ነፍስ በጊዜው ቃልን መናገር ያስተምረናል (ኢሳይያስ 50:4)። በእርግጥም የሚያነሣ ወይም የሚጥል ሰው «የተማሩትን ምላስ» ያስፈልገዋል፤ በዚህ ስፍራ ግን የምናገረው ደካሞች ስለ ሆኑትና ድካማቸውንም ስለሚያውቁት ሰዎች ስለሚገባው የዋህነት ነው። እነዚህን ያዕቆብ ከብቶቹን እንዳደረገ፣ እንደ አካሄዳቸውና ልጆቹ እንደሚችሉት መጠን (ዘፍጥረት 33:14)፣ በቀስታ ልንመራቸው፣ በዝግታም ልንነዳቸው ይገባናል።

ደካሞች ክርስቲያኖች ትንሽ ኃይለኛ አያያዝ እንኳ እንደሚጐዳቸው፣ በቀስታ ከተያዙ ግን ረጅም ጊዜ እንደሚቆዩ እንደ መስተዋት ዕቃዎች ናቸው። ይህን የየዋህነት አያያዝ ክብር ለደካሞቹ ዕቃዎች ልንሰጥ ይገባናል (1ኛ ጴጥሮስ 3:7)፤ በዚህም እነርሱን እንጠብቃቸዋለን፣ ለቤተ ክርስቲያንና ለራሳችንም ጠቃሚዎች እናደርጋቸዋለን።

በረከሰ አካል ውስጥ ክፉ ፈሳሾች ሁሉ እንዲወጡ ብታደርግ ሕይወትንም ሁሉንም አብረህ ታስወጣለህ። ስለዚህ እግዚአብሔር ብር እንደሚነጥር እንደሚያነጥራቸው ቢናገርም (ዘካርያስ 13:9)፣ በኢሳይያስ 48:10 ግን አነጠርኋቸው፣ ነገር ግን እንደ ብር አይደለም ብሏል፤ ይህም ምንም ዝቃጭ እስከማይቀር ድረስ ፈጽሞ አይደለም ማለት ነው፤ ድካማችንን ያስባልና። ፍጹም ማንጠር ለሌላው ዓለም፣ ለፍጹማን ሰዎች ነፍሳት ዓለም የተጠበቀ ነው።