በእውነት የተቀጠቀጠ ሰው ምልክቶች፤ የመቀጥቀጥ መንገዶችና መጠን፤ ለእንደዚህ ያሉትም መጽናናት

ነገር ግን ምሕረትን ሊጠብቁ ከሚችሉት መካከል መሆናችንን እንዴት እናውቃለን?

እዚህ መቀጥቀጥ ሲባል በመከራዎች ብቻ የተዋረዱትን ማለት አይደለም፤ ነገር ግን በእነዚያ መከራዎች ከሁሉ አብልጦ የሚቀጠቅጠውን ኃጢአታቸውን ወደ ማየት የተመሩትን ነው። ሕሊና በኃጢአት በደል ሥር ሲሆን፣ ፍርድ ሁሉ የእግዚአብሔርን ቍጣ ወሬ ለነፍስ ያመጣል፤ ታናናሾቹ ችግሮችም ሁሉ ስለ ኃጢአት ወደሚሆነው ወደዚህ ታላቅ የሕሊና ጭንቀት ይፈሳሉ። የተበላሹ የሰውነት ፈሳሾች ሁሉ ወደ ታመመውና ወደ ተቀጠቀጠው የሰውነት ክፍል እንደሚጎርፉ፣ ባለ ዕዳውም አንድ ጊዜ በተያዘ ጊዜ አበዳሪው ሁሉ በእርሱ ላይ እንደሚረባረብ፣ እንዲሁ ሕሊና አንድ ጊዜ ሲነቃ፣ ያለፉት ኃጢአቶች ሁሉና የአሁኑ መከራዎች መቀጥቀጡን ይበልጥ የሚያሠቃይ ለማድረግ ይተባበራሉ። እንግዲህ እንዲህ የተቀጠቀጠ ሰው ከቀጠቀጠው ከእርሱ ዘንድ ከሚመጣ ምሕረት በቀር በምንም አይረካም፦ «እርሱ አቍስሏል፤ እርሱም ሊፈውስ ይገባዋል። ጌታ ሆይ፥ ስለ ኃጢአቴ የሚገባኝን ቀጥቅጠኸኛል፤ ልቤን እንደ ገና ጠግንልኝ…»። 2. ደግሞም በእውነት የተቀጠቀጠ ሰው ኃጢአትን ከክፉ ሁሉ የሚበልጥ ክፉ፣ የእግዚአብሔርን ሞገስ ደግሞ ከመልካም ሁሉ የሚበልጥ መልካም አድርጎ ይቈጥራል። 3. ስለ መንግሥት ከመስማት ይልቅ ስለ ምሕረት መስማትን ይመርጣል። 4. ስለ ራሱ ዝቅ ያለ አሳብ አለው፤ የሚረግጣት መሬት እንኳ እንደማይገባው ያስባል። 5. በገዛ ልቡ ጕዳይ ስለ ተያዘ በሌሎች ላይ ነቃፊ አይደለም፤ ይልቁንም ከእግዚአብሔር እጅ በታች ላሉት በመተሳሰብና በርኅራኄ የተሞላ ነው። 6. በእግዚአብሔር መንፈስ መጽናናት የሚመላለሱትን በዓለም ካሉት ሰዎች ሁሉ እጅግ ብፁዓን አድርጎ ያስባቸዋል። 7. በእግዚአብሔር ቃል ይንቀጠቀጣል (ኢሳይያስ 66:2)፤ ሰላምን የሚያመጡለትን የእነዚያን የተባረኩ መሣሪያዎች እግሮች እንኳ ያከብራል (ሮሜ 10:15)። 8. ከውጫዊ ሥርዓት ይልቅ በተሰበረ ልብ ውስጣዊ ልምምዶች ይበልጥ ይያዛል፤ ቢሆንም መጽናናትን የሚያስተላልፉትን የተቀደሱ መንገዶች ሁሉ ለመጠቀም ይጠነቀቃል።

ታዲያ ይህን የልብ ሁኔታ እንዴት እናገኛለን?

በመጀመሪያ፣ መቀጥቀጥን ወይ እግዚአብሔር የሚያመጣን ሁኔታ፣ ወይ እኛ የምንፈጽመው ተግባር አድርገን ልንረዳው ይገባል፤ እዚህ ሁለቱም ታስበዋል። ራሳችንን በመቀጥቀጥ ከእግዚአብሔር ጋር ልንተባበር ይገባናል፤ እርሱ ሲያዋርደን እኛም ራሳችንን እናዋርድ እንጂ በእርሱ ላይ አንቃወም፤ ያን ጊዜ ምቱን እጥፍ ያደርጋልና። በቅጣቶቹም ሁሉ ክርስቶስን ትክክል ነህ እንበለው፤ ለእኛ ያለው አያያዝ ሁሉ ወደ ገዛ ልባችን እንድንመለስ ለማድረግ እንደ ሆነ እናውቃለንና፤ እርሱ በመቀጥቀጥ የሚሠራው ሥራ እኛ ራሳችንን ወደ መቀጥቀጥ ሥራ ያደርሰናል። የገዛ እንቢተኝነታችንን እናልቅስ፤ እንዲህም እንበል፦ «ጌታ ሆይ፥ ይህ ሁሉ የሚያስፈልገው፣ ከዚህም አንዱ እንኳ ሊቀርለት የማይችል እንዴት ያለ ልብ ነው ያለኝ?» የገዛ ልባችንን ድንዳኔ ልንከብበው፣ ኃጢአትንም የቻልነውን ያህል አክብደን ልናየው ይገባል። ስለ እኛ የተቀጠቀጠውን ክርስቶስን ልንመለከት፣ በኃጢአታችን የወጋነውን እርሱን ልንመለከት ይገባል። ነገር ግን እግዚአብሔር በመንፈሱ ኃጢአታችንን በፊታችን በማኖርና ከመንገዳችን አስቁሞ በጥልቅ ካልወቀሰን በቀር መመሪያዎች ሁሉ አይሠሩም። ያን ጊዜ ምሕረትን ፍለጋ እንወጣለን። የኃጢአት ወቀሳ የልብ መሰበርን ይወልዳል፤ የልብ መሰበርም ራስን ማዋረድን ይወልዳል። ስለዚህ እግዚአብሔር ወደ ነፍሳችን ማዕዘናት ሁሉ ጥርት ያለና ብርቱ ብርሃን እንዲያመጣ፣ ልባችንንም ዝቅ ለማድረግ ከኃይል መንፈስ ጋር እንዲያጅበው እንለምነው።

ራሳችንን የምንቀጠቅጥበት የተወሰነ መጠን ሊደነገግ አይቻልም፤ ቢሆንም እስከዚህ ድረስ መሆን አለበት፦ 1. ክርስቶስን ከሁሉ አብልጠን እስክናከብረውና አዳኝ የግድ ሊኖረን እንደሚገባ እስክናይ ድረስ፤ 2. ቀኝ እጃችንን እስከ መቍረጥ ወይም ቀኝ ዓይናችንን እስከ ማውጣት ቢደርስም እንኳ የተበላሸውን እስክናስተካክል ድረስ። ራስን የማዋረድን ሥራ አቃልሎ የማየት አደገኛ ዝንባሌ አለ፤ አንዳንዶች ከገዛ ልባቸው ጋር ላይ ላዩን ለሚያደርጉት አያያዝ «ክርስቶስ የተቀጠቀጠውን ሸምበቆ አይሰብርም» የሚለውን ማመካኛ ያደርጉታል፤ እንደነዚህ ያሉት ግን ድንገተኛ ሽብር ሁሉና አጭር ኀዘን ሁሉ የተቀጠቀጡ ሸምበቆዎች እንደማያደርገን ሊያውቁ ይገባቸዋል፤ እንደ እንግጫ ራስን ጥቂት ማዘንበል አይደለም (ኢሳይያስ 58:5)፤ ይልቁንም ኃጢአት ከቅጣት ይልቅ የሚያስጸይፈን እስኪሆን ድረስ፣ በእርሱም ላይ ቅዱስ ዓመፅ እስክናደርግ ድረስ ልባችንን ወደ እንዲህ ያለ ኀዘን ማድረስ ነው፤ አለዚያ ለራሳችን በማዳላት እግዚአብሔር እንዲቀጠቅጠን፣ በኋላም መራራ ንስሐ እንዲመጣ ሥራ እናበዛለን። እመሰክራለሁ፤ በአንዳንድ ሁኔታዎች ለአንዳንድ መንፈሶች ይህን መቀጥቀጥ እጅግ አብዝቶና አስረዝሞ መጫን አደገኛ ነው፤ እንደ ገና ከመነሣታቸው በፊት በቍስሉና በሸክሙ ሥር ሊሞቱ ይችላሉና። ስለዚህ እያንዳንዲቱ ነፍስ የሚገባትን ድርሻ ታገኝ ዘንድ በተደባለቁ ጉባኤዎች መጽናናትን መቀላቀል መልካም ነው። ነገር ግን በእኛ ካለው ኃጢአት ይልቅ በክርስቶስ ያለው ምሕረት ይበልጣል የሚለውን መሠረት ብናኖር፣ በጥልቀት በመያዝ ምንም አደጋ ሊኖር አይችልም። ጤናማ ሆኖ ወደ ሲኦል ከመሄድ ተቀጥቅጦ ወደ መንግሥተ ሰማያት መሄድ ይሻላል። ስለዚህ ራሳችንን ቶሎ ከዚህ ሥራ አናውጣ፤ ፈውሱ ሳይፈጸምም መለጠፊያውን አንንቀል፤ ይልቁንም ኃጢአት ከነገሮች ሁሉ እጅግ የሚጎመዝዝ፣ ክርስቶስም ከነገሮች ሁሉ እጅግ የሚጣፍጥ እስኪሆን ድረስ ራሳችንን በዚህ ሥራ ሥር እናቆይ። የእግዚአብሔርም እጅ በማንኛውም ዓይነት በላያችን ሲሆን፣ ስለ ሌሎች ነገሮች ያለንን ኀዘን ወደ ሁሉ ሥር፣ ወደ ኃጢአት ማዞር መልካም ነው፤ ኃጢአት ኀዘንን እንደ ወለደ ሁሉ ኀዘን ኃጢአትን እንዲያጠፋ ኀዘናችን አብልጦ በዚያ መስመር ይፍሰስ።

ነገር ግን ከቅጣት ይልቅ ስለ ኃጢአት አብልጠን ካላዘንን አልተቀጠቀጥንም ማለት ነውን?

አንዳንድ ጊዜ ከውጫዊ መከራዎች የሚመጣ ኀዘን ስለ እግዚአብሔር አለመደሰት ከሚሆን ኀዘን ይልቅ በነፍስ ላይ ይከብድ ይሆናል፤ ምክንያቱም በእንደዚህ ያሉ ሁኔታዎች ኀዘኑ በውጪውም በውስጡም በሰውየው ሁሉ ላይ ይሠራል፤ ከጥቂት የእምነት ፍንጣሪ በቀርም የሚገታው የለም፤ ያም ፍንጣሪ በመከራው ኃይለኛ ተጽእኖ ምክንያት በሥራው ታግዶ ይቆያል፤ ይህም በተለይ እንደ ጎርፍ ወይም እንደ ደራሽ ውኃ በነፍስ ላይ በሚመጡ ድንገተኛ ጭንቀቶች ይሰማል፤ ይልቁንም በሥጋ ሕመሞች ይሰማል፤ እነዚህም በነፍስና በሥጋ መካከል ባለው መተሳሰር ምክንያት መንፈሳዊውን ብቻ ሳይሆን ብዙ ጊዜ ተፈጥሮአዊውን ሥራ እንኳ እስኪያግዱ ድረስ በነፍስ ላይ ይሠራሉ። ስለዚህ ቅዱስ ያዕቆብ በመከራ ጊዜ ራሳችን እንድንጸልይ፣ በሕመም ጊዜ ግን ሽማግሌዎችን እንድንጠራ ይመክራል (ያዕቆብ 5:14)፤ እነርሱም በወንጌል እንዳሉት ሰዎች ጕዳዩን ራሱ ማቅረብ የማይችለውን በሽተኛ በጸሎታቸው ወደ እግዚአብሔር ያቀርቡታል። ስለዚህ እግዚአብሔር እንደ ዳዊት ከመከራው ጽናትና መራርነት የተነሣ የሚቀርብለትን እንዲህ ያለውን ልመና ይቀበላል (መዝሙር 6)። «እርሱ ፍጥረታችንን ያውቃልና፥ ትቢያ እንደ ሆንን ዐሰበ» (መዝሙር 103:14)፤

ብርታታችንም የብረት ብርታት አለመሆኑን ያውቃል። ይህ እንደ ፍጥረቶቹ ለእኛ ያለው የታማኝነቱ ቅርንጫፍ ነው፤ ከዚህም የተነሣ «የታመነ ፈጣሪ» ተብሏል (1ኛ ጴጥሮስ 4:19)፤ «ከሚቻላችሁ መጠን ይልቅ ትፈተኑ ዘንድ የማይፈቅድ እግዚአብሔር የታመነ ነው» (1ኛ ቆሮንቶስ 10:13)። አይሁድ የሕግ አጥሮች ብለው የሚጠሯቸው አንዳንድ ትእዛዛት ነበሩ፤ ለምሳሌ ሰዎችን ከጭካኔ ለማራቅ እናቲቱን ከጫጩቶቿ ጋር እንዳይወስዱ፣ የፍየልንም ጠቦት በእናቱ ወተት እንዳይቀቅሉ (ዘጸአት 23:19)፣ «የሚያበራየውን በሬ አፉን አትሰር» ብሎ አዘዘ (1ኛ ቆሮንቶስ 9:9)። እግዚአብሔር ስለ እንስሳት ይገደዋል፣ ስለ ከበረው ፍጥረቱስ አይገደውምን? ስለዚህ በእንደዚህ ያሉ ሁኔታዎች ከእግዚአብሔር ሕዝብ ተገድደው የሚወጡትን ጩኸቶች በፍቅር ልንፈርድላቸው ይገባናል፤ ኢዮብ እነዚያ የስሜት ጩኸቶች ቢኖሩበትም በእግዚአብሔር ዘንድ እንደ ታጋሽ ሰው ተቈጥሯል፤ ለጊዜው የተሸነፈ እምነት እንደ ገና ይበረታል፤ ስለ ኃጢአት የሚሆን ኀዘንም በኃይለኛነት ስለ ጕስቍልና ከሚሆን ኀዘን ቢያንስም በጽናት ግን ይበልጠዋል፤ በምንጭ የሚመገብ ወራጅ ውኃ ይዘልቃልና፤ በድንገት የሚሞላ ወንዝ ግን ይደርቃል።

ይህን ነጥብ ለመደምደምና በጥልቀት ራሳችንን ለመቀጥቀጥ፣ እግዚአብሔርም ሲቀጠቅጠን ለመታገሥ እንድንበረታታ፣ ሁሉም ይህን ይወቁ፦ ራሳቸውን እጅግ ሩቅ እንደ ሆኑ አድርገው ከሚያስቡት ይልቅ ለመጽናናት የሚገባ ማንም የለም። ሰዎች ብዙውን ጊዜ አዳኝን እስኪሹ ድረስ በገዛ ስሜታቸው በቂ ጠፍተው አይገኙም። በራሳችን ላይ ያለ ቅዱስ ተስፋ መቍረጥ የእውነተኛ ተስፋ መሠረት ነው (ሆሴዕ 14:3)። ድሀ አደጎች በእግዚአብሔር ምሕረትን ያገኛሉ፤ ሰዎች ይበልጥ ድሀ አደጎች ቢሆኑ፣ ከሰማይ የእግዚአብሔርን የአባትነት ፍቅር ይበልጥ ይሰማቸው ነበር፤ በሰማያት ከፍታ የሚኖር እግዚአብሔር በዝቅተኛዪቱ ነፍስ ውስጥ ደግሞ ይኖራልና (ኢሳይያስ 66:2)። የክርስቶስ በጎች ደካሞች በጎች ናቸው፤ በአንድ ወይም በሌላ ነገር ጕድለት አለባቸው፤ ስለዚህ ለእያንዳንዱ በግ ፍላጎት ራሱን ያስማማል። የጠፋውን ይፈልጋል፤ ከመንገድ የተባረረውን ይመልሳል፤ የተሰበረውን ይጠግናል፤ የደከመውን ያበረታል (ሕዝቅኤል 34:15)፤ ከሁሉ የሚበልጠው ርኅሩኅ እንክብካቤው በደካሞቹ ላይ ነው። ጠቦቶቹን በብብቱ ይሸከማቸዋል (ኢሳይያስ 40:11)፤ «ጴጥሮስ ሆይ፥ ግልገሎቼን አሰማራ»። ለተጨነቁ ነፍሳት እጅግ የቀረበና ግልጥ ነበረ። ከትንሣኤው በኋላ ጴጥሮስና ሌሎቹ ሐዋርያት እጅግ እንዳይዝሉ ምን ያህል ተጠነቀቀ! «ሄዳችሁ ለደቀ መዛሙርቱ ለጴጥሮስም… ንገሩአቸው» (ማርቆስ 16:7)፤ እርሱን ትተው በመሄዳቸው ያሳዩት ውለታ ቢስነት በደል መንፈሳቸውን እንዳደቀቀው ክርስቶስ ያውቅ ነበር። የቶማስን አለማመን እንዴት በየዋህነት ታገሠ! እጁን ወደ ጎኑ እንዲያገባ እስኪፈቅድለት ድረስ ወደ ድካሙ ዝቅ አለ።