ያለ ውጊያ ድል አይገኝም

ስድስተኛው ድምዳሜ ይህ ነው፦ ይህ ድል የሚነሣ አገዛዝ ያለ ውጊያ አይሆንም፤ ውጊያ በሌለበት ድል ሊኖር አይችልም፤ በኢሳይያስ፦ «በእውነት ፍርድን ያወጣል» ተብሎአል (ኢሳይያስ 42:3)፤ እዚህ ደግሞ፦ «ፍርድን ድል ለመንሣት እስኪያወጣ» ተብሎአል። «ያወጣል» የሚለው ቃል በመጀመሪያው ቋንቋ ይበልጥ የበረታ ትርጕም አለው፤ ይኸውም በኃይል ማውጣት ማለት ነው፤ ይህም አገዛዙ በእውነት ባለበት ስፍራ ሁሉ የበላይነትን እስኪያገኝ ድረስ ተቃውሞ እንደሚገጥመው ለማሳየት ነው። በውስጣችንም በውጭም እንደ ክርስቶስና እንደ አገዛዙ ተቃውሞ የሚገጥመው ነገር የለም። በውስጣችንም ተቃውሞው ከሁሉ የሚበረታው በመጀመሪያ መመለሳችን ጊዜ ነው፤ ርኵሰት የጸጋን ኃያል ሥራ ከንቱ እስከ ማድረግ ድረስ ባያሸንፍም፣ የመቃወም ዕድል ብቻ ሳይሆን የመቃወም ዝንባሌም አለ፤ ዝንባሌ ብቻም ሳይሆን የክርስቶስን መንፈስ አሠራር በእያንዳንዱ ተግባር በእውነት መቃወም አለ፤ ቢሆንም የጸጋን ሥራ ከንቱ እስከ ማድረግ ድረስ የሚያሸንፍ ተቃውሞ የለም፤ በመጨረሻ ርኵሰት ለጸጋ እጅ ይሰጣል።

ክርስቶስን ወደ ልብ ለማምጣትና በዚያ ይፈርድ ዘንድ የፍርድ ወንበር ለማቆም ብዙ ድካም አለ፤ በእርሱ ላይ የሚያምፅ የምኞቶች ሠራዊት አለ። የብዙ ሰዎች ጥረትና ችሎታ የመጨረሻ ብርታት ክርስቶስ በነፍስ ውስጥ እንዳይገዛ መከልከል ነው፤ ሥጋ የራሱን ግዛት ለማስጠበቅ ዘወትር ይደክማል፤ ስለዚህም እንደ ብፁዓን የእግዚአብሔር ሥርዓቶች ያሉትን የሚቃወመውን ማንኛውንም ነገር ክብሩን ያዋርዳል፤ ምንም ያህል የሞተና ባዶ ቢሆን ግን ለሥጋ ነጻነት መንገድ የሚሰጥ ከሆነ ማንኛውንም ነገር እጅግ ከፍ አድርጎ ይቈጥራል።

የክርስቶስ መንፈሳዊ አገዛዝ እንዲህ ተቃውሞ ቢገጥመው አያስደንቅም፤ 1. አገዛዝ ስለ ሆነ ነው፤ አገዛዝ ደግሞ የፈቃድን ሩጫ ይገድባል፤ በመቅበዝበዙም ላይ ልጓም ያስገባል፤ ተፈጥሮአዊ ነገር ሁሉ የሚቃወመውን ይቃወማል፤ እንዲሁ የተበላሸ ፈቃድ ሕግጋትን ሁሉ ለመጣል ይደክማል፤ ምንም ነገር አለመፍራትን እንደ ጀግንነት፣ ማንንም፣ እግዚአብሔርን ራሱን እንኳ መፍራትን ደግሞ እንደ ዝቅተኛ መንፈስ ማስረጃ ይቈጥራል፤ ይህም የማይቀር አደጋ ሰዎችን እስኪይዛቸው ድረስ ነው፤ ያን ጊዜም ከአደጋ ውጭ ሳሉ ከሁሉ ያነሰ የፈሩት በአደጋ ውስጥ ሲሆኑ ከሁሉ ይበልጥ ይፈራሉ፤ ይህንንም በብልጣሶር እናያለን (ዳንኤል 5:6)።

2. መንፈሳዊ አገዛዝ ነው፤ ስለዚህም ሥጋ ይበልጥ አይታገሠውም፤ የክርስቶስ አገዛዝ የነፍስ እጅግ የቀረቡና ነጻ ውጤቶች የሆኑትን አሳቦችንና ምኞቶችን እንኳ ወደ መታዘዝ ያመጣል፤ አንድ ሰው ሕይወቱ ሁሉ ከውጫዊ አስነዋሪ ጥፋቶች የጸዳ እስኪሆን ድረስ የተረጋጋ አካሄድ ቢኖረውም፣ በክርስቶስ ዘንድ ግን ስለ ሥጋ ወይም ስለ ዓለም ማሰብ ሞት ነው (ሮሜ 8:6)፤ ዓለማዊ አሳብን ከማንኛውም የተለየ በደል ይበልጥ በጽኑ ጥላቻ ይመለከተዋል።

ነገር ግን የክርስቶስ መንፈስ በተወሰነ መጠን ምድራዊ አሳብ ባላቸው ሰዎች ውስጥም አለ።

እውነት ነው፤ ነገር ግን እንደሚፈቅድና እንደሚደግፍ ሳይሆን እንደሚቃወም፣ እንደሚያስገዛና በመጨረሻም እንደ ድል አድራጊ ነው፤ ሥጋውያን ሰዎች ክርስቶስንና ሥጋን አንድ ላይ ሊያገናኙ ይወዳሉ፤ አንዳንድ ነገር ለራሳቸው አስቀርተው ለክርስቶስ ቢገዙ ይረካሉ፤ ክርስቶስ ግን ለማንኛውም ዝቅተኛ የልብ ዝንባሌ የበታች አይሆንም፤ ስለዚህ በማንኛውም የኃጢአት ምኞት ራሳችንን በምንፈቅድበት ስፍራ ሁሉ፣ ይገዛን ዘንድ መክፈቻዎቹ ፈጽሞ ለክርስቶስ እንዳልተሰጡ ምልክት ነው።

3. ደግሞም ይህ ፍርድ ተቃውሞ የሚገጥመው ፍርድ ስለ ሆነ ነው፤ ሰዎች እንዲፈረድባቸውና እንዲወቀሱ አይወዱም። ክርስቶስ ደግሞ በእውነቱ ይከሳቸዋል፤ ይፈርድባቸዋል፤ ለታላቁም ቀን የመጨረሻ ፍርድ ያስራቸዋል። ስለዚህ ሊፈርድባቸው ባለው በዚያ እውነት ላይ ሊፈርዱ ይነሣሉ፤ እውነት ግን ያሸንፋቸዋል። ሰው አሁን ቀን አለው፤ ቅዱስ ጳውሎስ የሰው ቀን ብሎ የሚጠራው ይህ ነው (1ኛ ቆሮንቶስ 4:3)፤ በእርሱም ወደ ፍርድ ወንበሩ ይወጣል፤ በክርስቶስና በመንገዶቹም ላይ ፍርድን ይቀማል፤ እግዚአብሔር ግን ሁሉን የሚያቃናበት ቀን አለው፤ ፍርዱም ጸንቶ ይቆማል። ቅዱሳንም አሁን በሚፈርዱባቸው ላይ በፍርድ የሚቀመጡበት ጊዜያቸው ይመጣል (1ኛ ቆሮንቶስ 6:2)። እስከዚያው ድረስ ክርስቶስ በጠላቶቹ መካከል፣ በልባችን መካከል እንኳ፣ ይገዛል (መዝሙር 110)። ስለዚህ ሁሉ ጸጥ ያለ መሆኑና ምንም አለመጋጨቱ የመልካም ሁኔታ ምልክት አይደለም፤ በውስጣችን ቀድሞ የነበረው ርኵሰትና በውስጣችን ብዙ ምሽጎችን የሚጠብቀው ኃይለኛው ሰይጣን ርስታቸውን በጸጥታ ይለቅቃሉ ብለን እናስባለንን? አይደለም፤ ሰይጣን የመልካምነት አሳብ ሲገለጥ ባየ ቍጥር፣ ገና ሲወለድ ሊገድለው ከርኵሰት ጋር ይተባበራል። የፈርዖን ጭካኔ በተለይ በወንዶች ሕፃናት ላይ እንደ ነበረ፣ የሰይጣንም ክፋት በተለይ እጅግ ሃይማኖታዊና የወንድነት ጽናት ባላቸው ውሳኔዎች ላይ ነው።

እንግዲህ ክርስቶስ በሚመጣበት ስፍራ ሁሉ ተቃውሞ እንደሚኖር ዘወትር ልንጠብቅ ይገባናል፤ ክርስቶስ በተወለደ ጊዜ ኢየሩሳሌም ሁሉ ደነገጠች፤ እንዲሁም ክርስቶስ በማንም ሰው ውስጥ ሲወለድ ነፍስ ትሸበራለች፤ ይህም ሁሉ ልብ ይገዛው ዘንድ ራሱን ለክርስቶስ አሳልፎ ለመስጠት ስለማይፈቅድ ነው።

ክርስቶስ በሚመጣበት ስፍራ ሁሉ መለያየትን ያመጣል፤ 1. በሰውና በራሱ መካከል ብቻ ሳይሆን፣ 2. በሰውና በሰው መካከል፣ 3. በቤተ ክርስቲያንና በቤተ ክርስቲያን መካከልም፤ መድኃኒት በታመመ ሰውነት ውስጥ ለሚፈጠረው ሁከት ምክንያት እንዳልሆነ ሁሉ፣ ክርስቶስም ለዚህ ሁከት ምክንያት አይደለም፤ የዚያ ሁከት ትክክለኛ ምክንያት ጐጂዎቹ የሰውነት ፈሳሾች ናቸው፤ የመድኃኒት ዓላማ የፈሳሾቹ ሰላም ነውና። ክርስቶስ ግን የሰዎች ልብ አሳብ እንዲገለጥ ተገቢ ሆኖ ያገኘዋል፤ እርሱም በእስራኤል ላሉ ለብዙዎች ለመነሣታቸው እንደ ሆነ እንዲሁ ለመውደቃቸውም ነው (ሉቃስ 2:34)።

በዚህም የሰዎች ተስፋ ቢስ እብደት ይገለጣል፤ እግራቸውን በክርስቶስ እግር ብረት፣ አንገታቸውንም በቀንበሩ ሥር ከሚያስገቡ ይልቅ፣ ወደማያልቅ ጥፋታቸው በገዛ ምኞታቸው፣ በዚያውም ምክንያት በሰይጣን ራሱ መሪነት ሥር መሆንን ይመርጣሉ፤ በእውነቱ ግን የክርስቶስ አገልግሎት ብቸኛው እውነተኛ ነጻነት ነው፤ ቀንበሩ ልዝብ ቀንበር ነው፤ ሸክሙም ለወፍ የክንፎቿን ሸክም ያህል ብቻ ነው፤ ይህም ይበልጥ ወደ ላይ እንድትበር ያደርጋታል። የሰይጣን አገዛዝ ከአገዛዝ ይልቅ ባርነት ነው፤ ክርስቶስ የገዛ አገዛዙን የሚያራግፉትን ለዚያ አሳልፎ ይሰጣቸዋል፤ እውነትን በፍቅር አልተቀበሉምና ያን ጊዜ ለሰይጣንና ለወኪሎቹ በእነርሱ ላይ ሥልጣንን ይሰጣል (2ኛ ተሰሎንቄ 2:10)፤ «አንተ ኢየሱሳዊ ሆይ፣ ውሰደው፤ ሰይጣን ሆይ፣ ውሰደው፤ አሳውረው፣ እሰረውም፣ ወደ ጥፋትም ምራው።» ለኃጢአት ከሁሉ ይበልጥ ነጻነትን የሚወስዱ ከሁሉ ይበልጥ ፍጹማን ባሪያዎች ናቸው፤ ከሁሉ ይበልጥ በገዛ ፈቃዳቸው ባሪያዎች ናቸውና፤ ፈቃድ በማንኛውም ነገር ከሁሉ የሚሻል ወይም ከሁሉ የከፋ ነው፤ ሰዎች በእልኸኛ መንገድ በገፉ መጠን በዓመፅ ይበልጥ ይሰጥማሉ፤ የወደዱትን እያደረጉ ክርስቶስን በተቃወሙ መጠንም፣ አንድ ቀን ያልወደዱትን ይበልጥ ይቀበላሉ።

እስከዚያው ድረስ በገዛ ነፍሳቸው ውስጥ እስረኞች ናቸው፤ በሕይወታቸው ፍርዱን ያልፈለጉትን የእርሱን ፍርድ ከሞት በኋላ እንዲቀበሉ በሕሊናቸው ታስረዋል። የዋህ ዳኛ ሆኖ እንዲገዛቸው ያልፈለጉትን እርሱን፣ ሊኰንናቸው ጥብቅ ዳኛ ሆኖ ቢያገኙት ትክክል አይደለምን?