የክርስቶስ መንፈሳዊ አገዛዝ ከፍርድና ከጥበብ ጋር የተቈራኘ ነው

ሁለተኛው ድምዳሜ ይህ ነው፦ ክርስቶስ በቤተ ክርስቲያኑና በልጆቹ ውስጥ ያለው አገዛዝ ጥበበኛና በሥርዓት የተደራጀ አገዛዝ ነው፤ ፍርድ ተብሎ ተጠርቶአልና፤ ፍርድ ደግሞ የጥበብ ሕይወትና ነፍስ ነው። ይህ ድምዳሜ ሁለት ቅርንጫፎች አሉት፦ 1. የክርስቶስ መንፈሳዊ አገዛዝ በእኛ ውስጥ ከፍርድና ከጥበብ ጋር የተቈራኘ መሆኑ፤ 2. እውነተኛ መንፈሳዊ ጥበብና ፍርድ ባለበት ሁሉ የክርስቶስ መንፈስ በዚያው ጸጋ የተሞላውን አገዛዙን ማስገባቱ። ስለ መጀመሪያው፦ በክርስቶስ መመሪያዎች በመልካም የሚመራ ሕይወት ከሁሉ ከጸናውና ከሁሉ ከላቀው አእምሮ ጋር ይስማማል፤ ስለዚህ ቅዱሳን ሰዎች የጥበብ ልጆች ተብለው ይጠራሉ (ሉቃስ 7:31)፤ የጥበብንም መንገዶች ሁሉ በአእምሮም በልምድም ሊያጸድቁ ይችላሉ። ተቃራኒ መንገዶች ሞኝነትና እብደት ናቸው። ስለዚህም ቅዱስ ጳውሎስ፦ «መንፈሳዊ ሰው ግን ሁሉን ይመረምራል» ይላል (1ኛ ቆሮንቶስ 2:15)፤ ይኸውም ለእርሱ የሚገቡትን ነገሮች ሁሉ ነው፤ ራሱ ግን ከእርሱ በታች ባሉት በማንም አይመረመርም፤ ለመፍረድ መንፈሳዊ ብርሃንና እይታ ይጎድላቸዋልና። ቢሆንም እንደነዚህ ያሉት ሰዎች ከመፍረድና በማያውቁት ነገር እየተሳደቡ ከመናገር አይመለሱም (2ኛ ጴጥሮስ 2:12)፤ በመንገዳቸው ትክክለኛ ፍርድን ሳይዙ ከአለማወቅ ወደ ጭፍን ጥላቻና ወደ ችኩል ነቀፋ ይሻገራሉ፤ ስለዚህ ፍርዳቸው ከንቱ ሆኖ ይቀራል። የመንፈሳዊ ሰው ፍርድ ግን መንፈሳዊ በሆነበት መጠን ጸንቶ ይቆማል፤ ከነገሮች ባሕርይ ጋር ይስማማልና፤ ነገሮች በራሳቸው እንዳሉ እንዲሁ በእርሱ ፍርድ ውስጥ ናቸው። እግዚአብሔር በራሱ በቸርነትና በግርማ፣ ወዘተ. ወሰን የሌለው እንደ ሆነ፣ ለእርሱም እንዲሁ ነው፤ በልቡ ለእግዚአብሔር አምላክነቱንና መልካም ባሕርያቱን ሁሉ ይሰጠዋል። ክርስቶስ በራሱ ብቸኛው መካከለኛና በቤተ ክርስቲያን ሁሉና በሁሉ እንደ ሆነ (ቆላስይስ 3:11)፣ ለእርሱም ክርስቶስን በልቡ እንዲሁ በማድረግ እንዲሁ ነው። ከክርስቶስ ጋር ሲነጻጸሩ ነገሮች ሁሉ ጕድፍ እንደ ሆኑ (ፊልጵስዩስ 3:8)፣ ለተቀደሰው ሰው ለጳውሎስም እንዲሁ ናቸው። በሃይማኖት ውስጥ ከሁሉ የከፋው ነገር፣ የክርስቶስ ነቀፋ፣ ለጊዜው በኃጢአት ከሚገኝ ደስታ እንደሚሻል (ዕብራውያን 11:26)፣ ትክክለኛ ግምት ላለው ሰው ለሙሴም እንዲሁ ነው። በእግዚአብሔር አደባባዮች አንድ ቀን በሌላ ስፍራ ካለ ሺህ ቀን እንደሚሻል (መዝሙር 84:10)፣ የታደሰ ፍርድ ላለው ሰው ለዳዊትም እንዲሁ ነው። የመልካም ሰው ፍርድ ነገሮች በራሳቸው ካሉበት ሁኔታ ጋር ይስማማል፤ እግዚአብሔር በነገሮች ውስጥ ባኖረው ልዩነት ወይም ስምምነት መጠን ፍርዱም ይለያል ወይም ይስማማል።

ሰዎች ቢያስቡትም ባያስቡትም እውነት እውነት ነው፤ ስሕተትም ስሕተት ነው፤ ያልተፈቀደውም ያልተፈቀደ ነው። እግዚአብሔር በብርሃንና በጨለማ፣ በመልካምና በክፉ መካከል የማንኛውም ፍጥረት አሳብ ሊለውጠው የማይችል ዘላለማዊ ልዩነት አኑሮአል፤ ስለዚህ የማንም ሰው ፍርድ እግዚአብሔር በነገሮቹ ራሳቸው ላይ ካተመው እውነት ጋር ከሚስማማበት በላይ የነገሮች መለኪያ አይደለም። ስለዚህም የጠቢብ ሰው ፍርድ ከነገሮች እውነት ጋር ስለሚስማማ፣ ጠቢብ ሰው በአንድ መልኩ የነገሮች መለኪያ ነው ሊባል ይችላል፤ የአንድ ቅዱስ ጠቢብ ሰው ፍርድም ከሺህ ሌሎች ይልቅ ሊመረጥ ይገባዋል። እንደነዚህ ያሉት ሰዎች በመመሪያ ስለሚያስቡ፣ ስለሚናገሩና ስለሚኖሩ፣ ብዙውን ጊዜ በሩጫዋ እንዳለች ፀሐይ የማይናወጡ ናቸው። ሌሎች ምንም ቢያደርጉ ኢያሱና ቤቱ እግዚአብሔርን ያመልካሉ (ኢያሱ 24:15)፤ ፍርዳቸው በተቃራኒ መንገድ ስለሚመራቸውም ከዓለም በተቃራኒ ይሮጣሉ። ሰይጣን በነፍስ ዓይን፣ ማለትም በፍርድ ላይ ቂም ይዞ በአለማወቅና በሐሰተኛ አመክንዮ ሊያጠፋው የሚሻው ከዚህ የተነሣ ነው፤ ፍርድን ካላስወገደ ወይም ካላጣመመ በቀር በማንም ውስጥ ሊገዛ አይችልምና፤ እርሱ የጨለማ አለቃ ነው፤ በማስተዋልም ጨለማ ውስጥ ይገዛል። ስለዚህ በመጀመሪያ እውነት በማሸነፉና በነፍስ ውስጥ በመተከሉ ከማስተዋል ሊወጣ ይገባዋል። ስለዚህ የእውቀት ጠላቶች የሆኑ ሰዎች ሰይጣንና የክርስቶስ ተቃዋሚ ዙፋናቸውን እንዲያቆሙ ይረዳሉ፤ የክርስቶስ ተቃዋሚ መንግሥት እንደ ሰይጣን መንግሥት የጨለማ መንግሥት ነውና። ስለዚህ ክርስቶስ መንፈስ ቅዱስ «ስለ ፍርድም ዓለምን ይወቅሳል» ብሎ ተስፋ ሰጠ (ዮሐንስ 16:8)፤ ይህም የአገዛዝ ዙፋን ሊያቆም መቍረጡን ያሳያል፤ ታላቁ የሥርዓተ አልበኝነት ጌታ፣ የዚህ ዓለም ገዥ ሰይጣን በወንጌልና ከእርሱ ጋር በሚሄደው መንፈስ ተፈርዶበታልና፤ ማታለያዎቹ ተገልጠዋል፤ ሴራዎቹም ተጋልጠዋል፤ ስለዚህ ወንጌል በተስፋፋ ጊዜ የአረማውያን የጥንቆላ ቃሎች ጸጥ አሉ፤ ሰይጣን እንደ መብረቅ ከሰማይ ወደቀ (ሉቃስ 10:18)፤ ሰዎች ከእርሱ መንግሥት ወደ ክርስቶስ መንግሥት ተሻገሩ (ቆላስይስ 1:13)። ማሸነፍ በውሸት በሆነበት ስፍራ መገለጥ ድል ነው፤ «ሞኝነታቸው ለሁሉ ይገለጣልና ከፊት ይልቅ አይቀናላቸውም» (2ኛ ጢሞቴዎስ 3:9)። ስለዚህ ስሕተት መገለጡ ያስቆመዋል፤ ማንም ወዶ ሊታለል አይሻምና። እውነት ያለ ገደብና ያለ እንቅፋት ሙሉ ስፍራ ይኑረው፤ ሰይጣንና መሣሪያዎቹም የቻሉትን ያህል ክፉ ያድርጉ፤ አያሸንፉም፤ ጀሮም በዘመኑ ስለ ፔላጊያውያን እንዳለው፦ «የአስተሳሰቦቻችሁ መገለጥ መሸነፋቸው ነው፤ ስድባችሁ በመጀመሪያ እይታ ይታያል።»

ከዚህም የክርስቲያንን ኑሮ በመልካም ለመምራት ማስተዋል ከተፈጥሮ በላይ በሆነ እውቀት መሠረት ሊይዝ እንደሚገባው እንማራለን።

ክርስቲያኖች የሆንበትን ከተፈጥሮ የሚያልፍ ዓላማ የሚገልጥ ብርሃን ሊኖር ይገባል፤ ወደዚያ ዓላማ የሚመራ ተስማሚ መመሪያም ሊኖር ይገባል፤ ይኸውም ለእኛ ያለውን በጎ ፈቃዱንና ለእርሱ ያለብንን ተግባር የሚገልጥ በክርስቶስ ያለ የእግዚአብሔር ፈቃድ ነው፤ በመጨረሻው ሂሳባችን በማንኛውም መንገድ የሚጠቅመንን የምናደርገውን ሁሉ በዚህ መገለጥ ኃይል እናደርጋለን። በመጀመሪያ ዓይን ጤናማ ልትሆን ይገባታል፤ ከዚያም ሰውነት ሁሉና የኑሮአችን ሥሪት ሁሉ ብሩህ ይሆናል (ማቴዎስ 6:22)፤ አለዚያ እኛም የሕይወታችን አካሄድም ጨለማ እንጂ ሌላ አይደለንም፤ የክርስቲያን ኑሮ ሁሉ ተፈጭቶ ወደ ፈቃድ፣ ወደ ልብ ዝንባሌና ወደ ተግባር የተለወጠ እውቀት እንጂ ሌላ አይደለም። በሆድ ውስጥ የሚደረገው የመጀመሪያው መፈጨት መልካም ካልሆነ በጉበት ውስጥ የሚደረገው መልካም ሊሆን አይችልም፤ እንዲሁ በፍርድ ውስጥ ስሕተት ቢኖር፣ በመሠረት ላይ ያለ ስሕተት ሕንጻውን እንደሚያበላሸው፣ ተግባሩን ሁሉ ያበላሻል፤ እግዚአብሔር ዕውር መሥዋዕቶችንና ለአእምሮ የማይመቹ አገልግሎቶችን አይፈልግም (ሚልክያስ 1:13)፤ ነገር ግን በፍጹም አሳባችን እንድንወደው ይፈልጋል፤

(ሮሜ 12:1)፤ ማለትም የነፍስ የልብ ዝንባሌ ክፍል በሆነው በፍጹም ልባችን (ሉቃስ 10:27) ብቻ ሳይሆን በማስተዋል ክፍላችንም ጭምር እንድንወደው ይፈልጋል።

ይህ በፍርድ የሚሠራው የክርስቶስ አገዛዝ ሥርዓት ለነፍስ ተስማሚ ነው፤ እግዚአብሔርም ለሰው የተለየውን የአሠራር መንገድ፣ ማለትም የሚያደርገውን ከፍርድ ተነሥቶ ማድረጉን፣ መጠበቅ ደስ ይለዋል፤ ጸጋ በተፈጥሮ ላይ እንደ ተመሠረተ ተፈጥሮን አስቀድሞ እንደሚያስብ፣ እንዲሁ የጸጋ ሥሪት በሰው ውስጥ ያለውን የተፈጥሮ ሥሪት ይጠብቃል። ስለዚህ ክርስቶስ በነፍስ ውስጥ ያለውን መልካም ነገር ሁሉ በፍርድ በኩል ያመጣዋል፤ ይህንም እጅግ በጣፋጭነት ስለሚያደርገው ብዙዎች በአደገኛ ስሕተት በውስጣቸው ያለውና ከእነርሱ የሚወጣው መልካም ነገር ከኃይለኛው የጸጋ ሥራ ሳይሆን ከራሳቸው እንደ ሆነ ያስባሉ። በክፉ ነገርም እንዲሁ ዲያብሎስ እንደ ገዛ ተፈጥሮአችን ፍሰት እጅግ በብልሃት ስለሚመራን ሰዎች ሰይጣን በኃጢአታቸው ውስጥ እጅ እንዳልነበረው ያስባሉ፤ በዚህ ረገድ ግን መሳሳት አደጋው ትንሽ ነው፤ እኛ በራሳችን ክፉዎች ነንና፤ ዲያብሎስም በእኛ ውስጥ ያገኘውን ክፋት ከማበረታታት በቀር ምንም አያደርግም። በእኛ ውስጥ ግን ከተፈጥሮ በላይ የሆነ የበጎነት ዘር ፈጽሞ የለም። እግዚአብሔር በእኛ ውስጥ ከጠላትነት በቀር ምንም አያገኝም፤ ብቻ መልካም ነው ብለን ወደምንፈርደው ነገር በአጠቃላይ እንድናዘነብል ይህን በተፈጥሮአችን ቀርጾአል። እንግዲህ በተለይ መልካም የሆነውን በግልጥ ሲገልጥልን ወደ እርሱ እንወሰዳለን፤ ክፉ የሆነውንም በሚያሳምን ሁኔታ ሲገልጥልን፣ ቀድሞ በነጻነት እንደ ተቀበልነው እንዲሁ በነጻነት እንጸየፈዋለን።

ከዚህም እንደሚገባን እየሠራን መሆናችንን ወይም አለመሆናችንን ልናውቅ እንችላለን፤ ይኸውም የምናደርገውን ከውስጣዊ መርሆች ተነሥተን ስናደርግ ነው፤ መልካም ወደሆነው ነገር የምንሄደው እንዲሁ ስላደግን ብቻ፣ ወይም የምናከብራቸው እገሌና እገሌ እንዲሁ ስለሚያደርጉ፣ ወይም ሃይማኖትን ወገንተኝነት አድርገን አንድን ወገን ለመደገፍ ስለ ፈለግን ሳይሆን፣ ከፍርድ ተነሥተን ሲሆን ነው፤ ማለትም የምናደርገውን መልካም ነገር አስቀድመን በራሳችን መልካም እንደ ሆነ ስንፈርድ፣ የምንርቀውንም ክፉ ነገር አስቀድመን ከውስጣዊ ፍርድ ተነሥተን ክፉ እንደ ሆነ ስንፈርድ ነው። ጤናማ ክርስቲያን መልካም ዕድልን እንደሚያጣጥም፣ እንዲሁ አስቀድሞ ከማርያም ጋር መርጦታል፤ አሳቡንም ሁሉ በምክር አጽንቶአል (ሉቃስ 10:42)። በእርግጥ እግዚአብሔር ሥጋውያን ሰዎችን ለእጅግ መልካም አገልግሎት ይጠቀምባቸዋል፤ ይህን ግን ፍርዳቸውን ፈጽሞ ሳይለውጥና ሳያሳምን ነው። በእነርሱ በኩል ይሠራል እንጂ በውስጣቸው አይሠራም፤ ስለዚህ የሚያደርጉትን መልካም ነገር በልባቸው አይቀበሉትም፤ የሚርቁትንም ክፉ ነገር አይጠሉትም።