ክርስቶስ የሚያገለግላቸው የተቀጠቀጡ ናቸው

ይህ መቀጥቀጥ ከመለወጥ በፊት ያስፈልጋል፤ ይኸውም መንፈስ የትዕቢትን ከፍተኛ አሳብ ሁሉ በማውረድ ወደ ልብ መንገዱን እንዲያዘጋጅ፣ እኛም በባሕርያችን በእርግጥ ምን እንደ ሆንን እንድንረዳ ነው። ከራሳችን ርቀን መቅበዝበዝን፣ በገዛ ቤታችንም እንግዶች መሆንን እንወዳለን፤ እግዚአብሔር በአንድ ወይም በሌላ መከራ እስኪቀጠቅጠን ድረስ እንዲህ ነን፤ ከዚያ በኋላ ግን ራሳችንን እናስባለን፤ እንደ አባካኙ ልጅም ወደ ልባችን እንመለሳለን (ሉቃስ 15:17)። ደንዳናና ማመካኛ ፈላጊ ልብን ከልብ በሆነ ስሜት ምሕረትን እንዲለምን ማድረስ እጅግ የሚያስደንቅ ከባድ ነገር ነው። ልባችን እንደ ወንጀለኞች ነው፤ ከማመካኛዎቻቸው ሁሉ ተደብድበው እስኪወጡ ድረስ የዳኛውን ምሕረት ከቶ አይለምኑም። ደግሞም ይህ መቀጥቀጥ ለክርስቶስ ከፍ ያለ ዋጋ እንድንሰጥ ያደርገናል፤ ያን ጊዜ ወንጌል በእርግጥ ወንጌል ይሆናል፤ ያን ጊዜ የግብረ ገብነት የበለስ ቅጠሎች ምንም አይጠቅሙንም፤ የበለጠ አመስጋኞችም ያደርገናል፤ ከአመስጋኝነትም የተነሣ በሕይወታችን የበለጠ ፍሬያማ ያደርገናል፤ ብዙዎችን እንዲህ ቀዝቃዛና መካን የሚያደርጋቸው ስለ ኃጢአት መቀጥቀጥ የእግዚአብሔርን ጸጋ ከቶ ውድ ስላላደረገላቸው አይደለምን? እንዲሁም በገዛ መንገዳችን ምትና መቀጥቀጥ ከደረሰብን በኋላ ይህ የእግዚአብሔር አያያዝ በመንገዶቹ ይበልጥ ያጸናናል። ብዙ ጊዜ ወደ ኋላ መመለስና ክሕደት የሚመጣበት ምክንያት ይህ ነው፤ ሰዎች በመጀመሪያ ስለ ኃጢአት ከቶ አልተሠቃዩም፤ በሕግ ጅራፍ ሥር በቂ ጊዜ አልቆዩም። ስለዚህ ከፍ ያሉ አሳቦችን በማውረድ ረገድ ይህ የመንፈስ ዝቅተኛ ሥራ ከመለወጥ በፊት አስፈላጊ ነው። አብዛኛውን ጊዜም መንፈስ ቅዱስ የኃጢአትን ወቀሳ ሥራ ለማገዝ አንዳች መከራን ይጨምርበታል፤ ይህም መከራ ሲቀደስ የመፈወስና የማንጻት ኃይል አለው።

ከተለወጥን በኋላም እንኳ መቀጥቀጥ ያስፈልገናል። ሸምበቆዎች የዋርካ ዛፎች ሳይሆኑ ሸምበቆዎች መሆናቸውን እንዲያውቁ ነው፤ በባሕርያችን ውስጥ በቀረው ትዕቢት ምክንያት ሸምበቆዎችም እንኳ መቀጥቀጥ ያስፈልጋቸዋል፤ በምሕረት እንደምንኖርም እንድናይ ነው። ደካሞቹ ክርስቲያኖችም ብርቱዎቹ ሲናወጡና ሲቀጠቀጡ ሲያዩ ከመጠን በላይ እንዳይዝሉ ነው። ጴጥሮስ ምርር ብሎ ባለቀሰ ጊዜ እንዲህ ተቀጠቀጠ። ይህ ሸምበቆ ይህን መቀጥቀጥ እስኪያገኝ ድረስ ከውስጣዊ ጥንካሬ ይልቅ ነፋስ ይበዛበት ነበር፤ «ሁሉም በአንተ ቢሰናከሉ እኔ ከቶ አልሰናከልም…» ብሎ ነበርና (ማቴዎስ 26:35)። የእግዚአብሔር ሕዝብ ያለ እነዚህ ምሳሌዎች ሊሆን አይችልም። የእነዚያ ታላላቅ ቅዱሳን የጀግንነት ሥራዎች ውድቀታቸውና መቀጥቀጣቸው የሚያጽናናትን ያህል ቤተ ክርስቲያንን አያጽናኑም (መዝሙር 32:3-5)። ዳዊት ያለ ተንኰል መንፈስ በነጻ እስኪናዘዝ ድረስ እንዲህ ተቀጠቀጠ፤ እንዲያውም ኀዘኑ በራሱ ስሜት እስከ አጥንት መሰበር ጽኑ ሕመም ድረስ ደረሰ (መዝሙር 51:8)። ሕዝቅያስም እግዚአብሔር እንደ አንበሳ አጥንቶቹን እንደ ሰበረ እንዲሁ ያማርራል (ኢሳይያስ 38:13)። ምርጥ ዕቃ የሆነው ቅዱስ ጳውሎስም ከመጠን በላይ እንዳይታበይ የሚጎስመው የሰይጣን መልእክተኛ እንዲሁ ያስፈልገው ነበር (2ኛ ቆሮንቶስ 12:7)።

ከዚህ የምንማረው፣ እግዚአብሔር በመቀጥቀጥ ላይ መቀጥቀጥ እየጨመረ ሲያለማምደን በራሳችን ወይም በሌሎች ላይ እጅግ ጨካኝ ፍርድ መስጠት እንደሌለብን ነው፤ ስለ እኛ ከተቀጠቀጠው የአካሉ ራስ ከሆነው ከክርስቶስ ጋር መመሳሰል ሊኖረን ይገባልና (ኢሳይያስ 53:5)፤ ይህም ለእርሱ ምን ያህል ባለ ዕዳ እንደ ሆንን እንድናውቅ ነው። ልጆቹን ወደ ሰማይ የሚያመጣበትን የእግዚአብሔርን መንገድ የማያውቁ እግዚአብሔርን የማይፈሩ ዓለማውያን ልባቸው የተሰበረውን ክርስቲያኖች ተስፋ እንደ ቈረጡ ሰዎች ይነቅፏቸዋል፤ እግዚአብሔር ግን በእነርሱ ላይ የጸጋን መልካም ሥራ እየሠራ ነው። ሰውን ከተፈጥሮ ወደ ጸጋ፣ ከጸጋም ወደ ክብር ማምጣት ቀላል ነገር አይደለም፤ ልባችን እንዲህ የማይበገርና የማይገራ ነውና።