ጥቅሱ ሲገለጥና ሲከፋፈል፤ ሸምበቆው ምንድን ነው? መቀጥቀጡስ ምንድን ነው?

ነቢዩ ኢሳይያስ ከፍ ከፍ ብሎ በትንቢት መንፈስ ክንፍ ተሸክሞ፣ በእርሱና ኢየሱስ ክርስቶስ በሥጋ በሚገለጥበት ዘመን መካከል ያለውን ጊዜ ሁሉ አልፎ ይሄዳል፤ በትንቢት ዓይንና በእምነት ዓይን ክርስቶስን በፊቱ እንዳለ አድርጎ ያየዋል፤ በእግዚአብሔርም ስም ለሌሎች መንፈሳዊ ዓይን እንዲህ በሚለው ቃል ያቀርበዋል፦ «እነሆ የመረጥሁት ብላቴናዬ፥ ነፍሴ ደስ የተሰኘችበት ወዳጄ…»። ይህንንም ክፍል ቅዱስ ማቴዎስ አሁን በክርስቶስ እንደ ተፈጸመ አድርጎ ጠቅሶታል። በዚህ ክፍል ውስጥ በመጀመሪያ ክርስቶስ ወደ አገልግሎቱ መጠራቱ ቀርቧል።

ሁለተኛ፣ አገልግሎቱን መፈጸሙ።

ስለ መጠራቱ፦ እግዚአብሔር እዚህ ጻድቅ አገልጋዩ ብሎ ይጠራዋል። ክርስቶስ ከቶ ከተደረገው አገልግሎት ሁሉ በሚበልጠው አገልግሎት የእግዚአብሔር አገልጋይ ነበረ፤ የተመረጠና ምርጥ አገልጋይ ነበረ፤ ያደረገውን ሁሉና የተቀበለውን መከራ ሁሉ ከአብ በተሰጠው ተልእኮ ፈጸመ። በዚህም የእግዚአብሔርን ጣፋጭ ፍቅር ለእኛ እናያለን፤ በክርስቶስ የሚፈጸመውን የመዳናችንን ሥራ ከአገልግሎቶቹ ሁሉ የሚበልጥ አገልግሎት አድርጎ ይቈጥረዋልና፤ አንድያ የሚወደውን ልጁንም ለዚያ አገልግሎት ሊሰጠው ፈቅዷልና። አሳባችንን ወደ ከፍተኛው የትኵረትና የአድናቆት ደረጃ ከፍ ለማድረግ [እነሆ] የሚለውን ቃል አስቀድሞ ማኖሩ ተገቢ ነበር። በፈተና ጊዜ ወላዋይ ሕሊናዎች ወዳሉበት የአሁኑ መከራ እጅግ ስለሚመለከቱ፣ ለተጨነቀችው ነፍሳቸው ዕረፍትን የሚያገኙበትን እርሱን እንዲመለከቱ መቀስቀስ ያስፈልጋቸዋል። በፈተናዎች ውስጥ ከክርስቶስ በቀር ምንም አለመመልከት እጅግ የሚያስተማምን ነው፤ እርሱ እውነተኛው የናስ እባብ ነው፤ «የዓለምን ኃጢአት የሚያስወግድ የእግዚአብሔር በግ» እውነተኛው እርሱ ነው (ዮሐንስ 1:29)። ይህ የሚያድን የእይታ ዓላማ በተለይ ክርስቶስን ብቻ ሳይሆን በእርሱ ያለውን የአብን ሥልጣንና ፍቅር ጭምር ስንመለከት በነፍስ ላይ ልዩ የሆነ የመጽናናት ኃይል አለው። ክርስቶስ እንደ መካከለኛ ባደረገውና በተቀበለው መከራ ሁሉ «እግዚአብሔር በክርስቶስ ሆኖ ዓለሙን ከራሱ ጋር ያስታርቅ ነበር» ብለን እግዚአብሔርን በእርሱ ውስጥ ልናየው ይገባናልና (2ኛ ቆሮንቶስ 5:19)።

ኃጢአታችን ያስቀየመው ወገን የሆነው እግዚአብሔር አብ በቤዛነት ሥራ እንዲህ ደስ መሰኘቱ ለእምነታችን እንዴት ያለ ድጋፍ አይደለምን? የእግዚአብሔር ፍቅር በእርሱ ደስ ተሰኝቶ በክርስቶስ ላይ እንደሚያርፍ ስናይ፣ እኛም በክርስቶስ ብንሆን በእኛ ደግሞ እንዲሁ ደስ እንደሚሰኝ መረዳታችን እንዴት ያለ መጽናናት አይደለምን? ፍቅሩ በሙሉው ክርስቶስ ላይ ያርፋልና፤ በባሕርያዊው ክርስቶስ ላይ ብቻ ሳይሆን በምሥጢራዊው ክርስቶስም ላይ ያርፋል፤ እርሱንም እኛንም በአንድ ፍቅር ይወዳልና። ስለዚህ ክርስቶስን፣ በእርሱም የእግዚአብሔርን ፍቅር እንቀበል፤ እንዲህ ያለ ከፍተኛ ተልእኮ በተሰጠው አዳኝ ላይም እምነታችንን ያለ ሥጋት እንገንባ።

ለመጽናናታችን እዚህ የሦስቱን አካላት ጣፋጭ ስምምነት እንመልከት፦ አብ ለክርስቶስ ተልእኮን ይሰጣል፤ መንፈስ ለዚያ ያስታጥቀዋል ይቀድሰዋልም፤ ክርስቶስ ራሱ የመካከለኛነትን አገልግሎት ይፈጽማል። ቤዛነታችን በቅድስት ሥላሴ በሦስቱ አካላት የጋራ ስምምነት ላይ የተመሠረተ ነው።

ይህን መጠራቱን ስለ መፈጸሙ ደግሞ፣ እዚህ እንደ ተገለጸው አፈጻጸሙ ትሑት ነው፤ መሳፍንት እንደሚያደርጉት በታላቅ ግርማ በመምጣት ያለ ጩኸትና አቧራ ሳያስነሣ ነው፤ [ድምፁንም በአደባባይ የሚሰማ የለም]። እርግጥ ድምፁ ተሰምቷል፤ ግን ምን ዓይነት ድምፅ ነው? «እናንተ ደካሞች ሸክማችሁ የከበደ ሁሉ፥ ወደ እኔ ኑ፥ እኔም አሳርፋችኋለሁ።» (ማቴዎስ 11:28)። ጮኸ፤ ግን እንዴት? «ሆ፥ እናንተ የተጠማችሁ ሁሉ፥ ወደ ውኃ ኑ…» (ኢሳይያስ 55:1)። አመጣጡ ትሑት እንደ ነበረ ሁሉ የዋህም ነበረ፤ ይህም በዚህ ቃል ተገልጿል፦ «የተቀጠቀጠን ሸምበቆ አይሰብርም»። በዚህ ውስጥ እነዚህን ሦስት ነገሮች እናስተውላለን፦ በመጀመሪያ፣ ክርስቶስ ሊያገለግላቸው የመጣላቸው ሰዎች ሁኔታ፤ 1. የተቀጠቀጡ ሸምበቆዎች ነበሩ። 2. የሚጤስ የጥዋፍ ክር ነበሩ። ሁለተኛ፣ ክርስቶስ ለእነርሱ ያሳየው አያያዝ፤ የተቀጠቀጠውን ሸምበቆ አልሰበረም፤ የሚጤሰውንም የጥዋፍ ክር አላጠፋም። በዚህ ውስጥ ከተነገረው በላይ የታሰበ ነገር አለ፤ የተቀጠቀጠውን ሸምበቆ አለመስበሩ፣ የሚጤሰውንም አለማጥፋቱ ብቻ ሳይሆን፣ ይንከባከባቸዋልም።

ሦስተኛ፣ የዚህ የርኅሩኅ እንክብካቤው ጽናትና እድገት፤ ይኸውም «ፍርድን ድል ለመንሣት እስኪያወጣ» ድረስ ነው፤ ማለትም በልባቸው የተጀመረው የተቀደሰው የጸጋ ሥሪት ተቃዋሚ የሆነውን ርኵሰት ሁሉ እስኪያሸንፍ ድረስ ወደዚያ ፍጹምነት እስኪደርስ ነው።

ስለ መጀመሪያው፦ ሊያገለግላቸው የመጣላቸው ሰዎች ሁኔታ የተቀጠቀጡ ሸምበቆዎችና የሚጤስ የጥዋፍ ክር መሆናቸው ነው፤ ዛፎች ሳይሆኑ ሸምበቆዎች፣ ሙሉ ሳይሆኑም የተቀጠቀጡ ሸምበቆዎች ናቸው። ቤተ ክርስቲያን ከደካማ ነገሮች ጋር ተመስላለች፤ ከወፎች መካከል ከርግብ፣ ከተክሎች መካከል ከወይን፣ ከእንስሳት መካከል ከበግ፣ ደካማ ፍጥረት ከሆነችው ከሴትም ጋር ተመስላለች፤ እዚህ ደግሞ የእግዚአብሔር ልጆች ከተቀጠቀጡ ሸምበቆዎችና ከሚጤስ የጥዋፍ ክር ጋር ተመስለዋል። በመጀመሪያ የተቀጠቀጡ ሸምበቆዎች እንደ መሆናቸው እንናገራለን፤ ከዚያም የሚጤስ የጥዋፍ ክር እንደ መሆናቸው። ከመለወጣቸው በፊት የተቀጠቀጡ ሸምበቆዎች ናቸው፤ ከዚያም በኋላ ብዙ ጊዜ እንዲሁ ናቸው። ከመለወጣቸው በፊት ሁሉም ይቀጠቀጣሉ (በቤተ ክርስቲያን ውስጥ አድገው እግዚአብሔር ከሕፃንነታቸው ጀምሮ ቸርነቱን ሊያሳያቸው ደስ የተሰኘባቸው ካልሆኑ በቀር)፤ ይሁን እንጂ እግዚአብሔር እንደሚያየው በተለያየ መጠን ነው፤ በባሕርይ፣ በችሎታ፣ በአኗኗርና በመሳሰለው ልዩነት እንዳለ ሁሉ፣ እግዚአብሔር ለሚመጣው ጊዜ ሊጠቀምባቸው ባሰበው አገልግሎትም ልዩነት አለ፤ በታላቅ አገልግሎት ከመጠቀሙ በፊት አብዛኛውን ጊዜ እንደነዚህ ያሉትን ከራሳቸው ባዶ ያደርጋቸዋል፤ ከንቱም ያደርጋቸዋል።

ይህ የተቀጠቀጠ ሸምበቆ ብዙውን ጊዜ በአንድ ዓይነት ጕስቍልና ውስጥ ያለ ሰው ነው፤ ርዳታ ፍለጋ ወደ ክርስቶስ እንደ መጡት ሰዎች ማለት ነው፤ በጕስቍልናውም የጕስቍልናው ምክንያት ኃጢአት መሆኑን ወደ ማየት ይደርሳል፤ ኃጢአት ምንም ዓይነት ማመካኛ ቢያቀርብ፣ ፍጻሜው መቀጥቀጥ ወይም መሰበር ነውና። ኃጢአትንና ጕስቍልናን እስከ መቀጥቀጥ ድረስ ይሰማዋል፤ በራሱም ውስጥ ርዳታ ስለማያይ ከሌላ እንዲሟላለት በማያርፍ ናፍቆት ይነዳል፤ ጥቂት ተስፋም አለው፤ ይህም ተስፋ ከራሱ ጥቂት ከፍ አድርጎ ወደ ክርስቶስ ያወጣዋል፤ ምንም እንኳ አሁን በምሕረት ድርሻ አለኝ ብሎ ለመናገር ባይደፍርም። ይህ የተስፋ ፍንጣሪ ከርኵሰት በሚነሡ ጥርጣሬዎችና ፍርሃቶች ሲቃወም እንደ ሚጤስ የጥዋፍ ክር ያደርገዋል፤ ስለዚህ እነዚህ ሁለቱ በአንድነት—የተቀጠቀጠ ሸምበቆና የሚጤስ የጥዋፍ ክር—የአንድን ምስኪንና የተጨነቀ ሰው ሁኔታ ያሳያሉ፤ መድኃኒታችን ክርስቶስ «በመንፈስ ድሆች» ብሎ የሚጠራው እንዲህ ያለውን ሰው ነው (ማቴዎስ 5:3)፤ ጕድለቱን የሚያይ፣ በዚያውም ለመለኮታዊ ፍትሕ ባለ ዕዳ መሆኑን የሚያይ፣ ከራሱም ሆነ ከፍጥረት የሚሟላለት መንገድ የሌለው፣ በዚህም የሚያዝን፣ ከተስፋ ቃሉና ምሕረትን ካገኙ ሰዎች ምሳሌ በሚያገኘው የምሕረት ተስፋም ምሕረትን ለመራብና ለመጠማት የሚነሣሣ ሰው ነው።