የፈረሰው ቅጥር

«በሰነፍ ሰው እርሻ አጠገብ አለፍሁ… እነሆም፣ ሁሉ እሾህ ሞልቶበት ነበር፤ ሳማም መሬቱን ሸፍኖት ነበር፤ የድንጋይ ቅጥሩም ፈርሶ ነበር። እኔም አየሁ፣ በልቤም አኖርሁት፤ ተመለከትሁ፣ ተግሣጽንም ተቀበልሁ።» — ምሳሌ 24:30-32

ሰሎሞን በገጠር ለእግር ጉዞ ወጥቶ ሳለ ከአንዲት የተጎሳቈለች ትንሽ እርሻ አጠገብ ቆመ። በየቦታው አረም። እስከ ጉልበት የሚደርስ አሜኬላ። ትኵር ብሎ የሚመለከተው ነገር ግን ቅጥሩን ነው — በአንድ ወቅት ጥሩ የድንጋይ ቅጥር ነበር፤ አሁን ግን ፈራርሶ በጎች ዘና ብለው ሊያልፉባቸው የሚችሉ ክፍተቶች ሞልተውበታል።

ትኩረትህን ሊስብ የሚገባው ክፍል ይኸው ነው፦ የእርሻው ባለቤት ወንበዴ አልነበረም። ቅጥሩን አላፈረሰም። በእርሱ ላይ ምንም ነገር አድርጎ አያውቅም። ችግሩ በሙሉ ያ ነበር። ስንፍናው በሚያስደንቅ መንገድ አልነበረም፤ በጸጥተኛው መንገድ እንጂ — «በኋላ እጠግነዋለሁ»፣ «አንድ ክፍል ብቻ ልይ»፣ «ብዙም ችግር የለውም»። ሁልጊዜ ሊደርስበት ያስብ ነበር። ሊጸልይ አስቦ ነበር። ራሱን ሊያስተካክል አስቦ ነበር። ከእግዚአብሔር ጋር ያለውን ነገር በቁም ነገር ሊይዝ አስቦ ነበር። ግን ዝም ብሎ… ከቶ አላደረገውም። ቅጥር እንዲወድቅ አንተ ልታጠቃው አያስፈልግም። ቸል ማለትህ ብቻ ይበቃዋል።

ስለዚህ ሰሎሞን ያደረገውን እናድርግ — በክፍተቱ ላይ ቆመን በእርግጥ እንመልከት።

ቅጥሩ ከምን ተሠርቶ ነበር? በአንተ ሕይወት ውስጥ ከእውነተኛና ተራ ድንጋዮች የተገነባ ነው፦

• የተማርከው ነገር። አንድ ሰው — ወላጅ፣ አያት፣ የወጣቶች መሪ — ትክክል የሆነውን አሳይቶሃል፤ ከአንተ ጋር ጸልዮአል፤ መጽሐፍ ቅዱስንም በፊትህ አስቀምጧል። ያ ትምህርት ቅጥር ነው። ታዳጊዎች ብዙ ጊዜ በመጀመሪያ የሚያወጡት ድንጋይ ደግሞ ያ ነው፦ «በአሮጌው ዘዴ» ላይ ዓይንህን በማንከባለል ትጀምራለህ፤ ብዙም ሳይቆይ የተውከው አቀራረቡን ብቻ ሳይሆን ራሱን ነገሩን ይሆናል።
• በእርግጥ የምታምነውን ማወቅ። ስሜት ሳይሆን ዕውቀት። «እነዚህ የእኔ አመለካከቶች ብቻ ናቸው፤ ሁሉም የራሱ አለው» የሚለው አባባል ለፒዛ ምርጫ በደንብ ይሠራል። ለእውነት ግን አይሠራም። ሁሉ ስሜት ሆኖ መሠረት የሌለው እምነት ለጥቂት ጊዜ ይጸናል፤ ከዚያም ለመጀመሪያ ጊዜ ሲገፋ ይታጠፋል።
• ልማዶችህ። በተወሰነ ሰዓት መጸለይ — «በፈለግሁ ጊዜ» ሳይሆን ጠዋትና ማታ። ስፐርጀን እዚህ ላይ ፊት ለፊት ይናገራል፦ «በማንኛውም ጊዜ መጸለይ እችላለሁ» የሚሉ ሰዎች ብዙ ጊዜ በምንም ጊዜ የማይጸልዩ ናቸው። መጽሐፍ ቅዱስን ማንበብ። እሑድ ብቻ ሳይሆን በሳምንቱ አጋማሽም በቤተ ክርስቲያን በእርግጥ መገኘት። እሑድን ብቻ አጥረህ ሌሎቹን ስድስት ቀናት ወለል አድርገህ ብትከፍታቸው፣ ችግር በየትኞቹ ቀናት እንደሚገባ ገምት።
• ክርስቲያን መሆንህን በግልጽ ማሳየት። በስውር ሳይሆን። ሰዎች የት እንደ ቆምክ ባወቁበት ቅጽበት ያ ዕውቀት ራሱ ይጠብቅህ ይጀምራል — ሳትደበቅ ስትኖር አካሄድህ ይለወጣል።
• «እምቢ» የማለት ችሎታ። ስፐርጀን ድንጋዮቹን ቃል በቃል ይዘረዝራቸዋል፦ «እምቢ። እምቢ። እምቢ።» ጓደኞች ሲገፋፉ ቅጥር የሌለው ሰው ዝም ብሎ… እምቢ ማለት አይችልም። ጽናት አንድ በአንድ እምቢ በማለት የምትገነባው ቅጥር ነው።

አሁን በክፍተቱ ውስጥ አልፈህ የፈረሰ ቅጥር የሚያስከፍለውን ተመልከት።

በመጀመሪያ፣ ድንበሩን ታጣለህ። ቅጥሩ ቆሞ ሳለ የአንተ የሆነውንና የዓለም የሆነውን በትክክል ታውቃለህ። ሲፈርስ ግን በእርግጥ መለየት አትችልም — በእርግጥ ክርስቲያን ነኝ ወይስ የማንም ያልሆነ ባዶ መሬት ብቻ ነኝ? ይህን ጥያቄ ዓይንህን ጨፍነህ እንድትመልስ ያስቻለህ አጥሩ ነበር።

ሁለተኛ፣ ጥበቃውን ታጣለህ። ክፍት እርሻ ለሁሉም ክፍት ግብዣ ነው። እያንዳንዱ የባዘነ ሐሳብ፣ እያንዳንዱ መጥፎ ተጽዕኖ፣ እያንዳንዱ «ለምን አይሆንም?» ዝም ብሎ ገብቶ የፈለገውን ይወስዳል፤ የሚከለክለው ምንም የለምና። «ወደ ፈተና አታግባኝ» ብሎ መጸለይና ከዚያ በቀጥታ ወደ ፈተናው መሄድ ከንቱ ነው — እግዚአብሔር ወደዚያ አይመራህም፤ አንተ ግን ራስህን ወደዚያ ለመምራት ፍጹም ትችላለህ።

ሦስተኛ — ይህኛው አስፈሪው ነው — እርሻውን ራሱን ልታጣ ትችላለህ። ኮረብታማ በሆነ አገር ቅጥሮች ድንበርን ከማመልከት የበለጠ ሥራ ነበራቸው፤ አፈሩን እርከን በእርከን በቦታው ይዘው ያቆዩ ነበር። ቅጥሩ ሲሄድ የሚቀጥለው ኃይለኛ ዝናብ ከባዶ ዓለት በቀር ምንም እስኪቀር ድረስ መሬቱን ጠርጎ ይወስደዋል። ለረጅም ጊዜ ብትንሸራተት የሚሄዱት ልማዶችህ ብቻ አይደሉም — ለማንኛውም ነገር ያለህ ፍላጎትም ይሄዳል። በመጨረሻ ግድ መስጠት እንኳ አትችልም።

ስለዚህ የሰሎሞን የመጨረሻ እርምጃ የተኛውን ሰው ቀስቅሶ ማንቃት ነው፤ የእኔም እንደዚያው ነው። ሁሉን ነገር ለማጣት ምንም ነገር ማቃጠል አያስፈልግህም። «በኋላ እጠግነዋለሁ» ማለትህን መቀጠል ብቻ ይበቃል። ከቅጥርህ አንድ ድንጋይ አስቀድሞ ወጥቶ ከሆነ — የተውከው የጸሎት ልማድ፣ ትጠብቀው የነበረ ድንበር — አስደናቂ መመለስ አያስፈልግህም። ድንጋዩን አንሥተህ ወደ ቦታው መመለስ ብቻ ያስፈልግሃል። ዛሬ።

ሰይጣን እግዚአብሔር ስለሚጠብቀው ሰው ለእግዚአብሔር የተናገረውን ልብ በል፦ «በዙሪያው አጥር አላጠርህለትምን?» (ኢዮብ 1:10)። ዲያብሎስ እንኳ ቅጥሩን ማየት ችሎ ነበር። ያንተንም እርሱ እስኪያስተውለው ድረስ ከፍ አድርገህ ገንባው።

በዚህ ሳምንት የምታደርገው አንድ ነገር፦ የወጣውን አንዱን ድንጋይ ፈልገህ አግኘው — መጸለይ ያቆምከውን ጸሎት፣ ማለት ያቆምከውን «እምቢ»፣ መሄድ ያቆምከውን የቤተ ክርስቲያን ምሽት — ወደ ቦታውም መልሰው። ያንን አንዱን ብቻ። ቅጥር እንደገና የሚገነባው እንደዚህ ነው፦ በአንድ ጊዜ ሁሉም ሳይሆን፣ ድንጋይ በድንጋይ።