በጎተራ ያለ ስንዴ

«ስንዴውን ግን በጎተራዬ ክተቱ» — ማቴዎስ 13:30

ይህ የመጨረሻው ምዕራፍ ነው፤ እስከ መጨረሻው ድረስ — በሁሉ ነገር መጨረሻ ወዳለው መከር — አሻግሮ የሚመለከተውም እርሱ ነው።

ኢየሱስ ስንዴና እንክርዳድ በአንድነት ስለ በቀሉበት፣ በአንድ አፈር ውስጥ ስለ ተጠላለፉበትና ለተወሰነ ጊዜ ለመለየት ስለሚያስቸግሩበት እርሻ ታሪክ ተናገረ። እንዲህም አለ፦ አሁን አትነቃቅሏቸው — «እስከ መከር ጊዜ አብረው ይደጉ»፤ ከዚያ በኋላ ይለያሉ፤ ስንዴው በደህና ወደ ጎተራ ይሰበሰባል፤ እንክርዳዱም ታስሮ ይወገዳል። ስፐርጀን ያችን አንዲት መስመር — «ስንዴውን ግን በጎተራዬ ክተቱ» — ወስዶ ቃል በቃል ለማለት በሚቻል ሁኔታ ያነብባታል።

መጀመሪያ የሚቆይበት ቃል ትንሽ ግን ከባድ ቃል ነው፦ «ግን።» ማለትም — ስንዴው ወደዚህ፣ እንክርዳዱ ግን ወደዚያ ይሄዳል። አሁን ስንዴና እንክርዳድ ሁሉ በአንድነት ተደባልቀዋል ይላል። እግዚአብሔርን የሚወዱ ሰዎችና ምንም ግድ የሌላቸው ሰዎች በአንድ ክፍል፣ በአንድ ቤተ ሰብ፣ በአንድ የጓደኞች ክበብ ውስጥ ይቀመጣሉ፤ በአንድ እርሻ ውስጥ ተጠላልፈዋል። ሁልጊዜም በማየት ብቻ ልትለያቸው አትችልም፤ ወደ ሌላ ቦታ በመሸሽም ከድብልቁ ልታመልጥ አትችልም — በምድር ላይ ስንዴ ብቻ ያለበት እርሻ የለም። ነገር ግን ያ «ግን» የሚያርፍበትና መለየቱ የመጨረሻ የሚሆንበት ቀን እየመጣ ነው። ስፐርጀን ያችን ትንሽ ቃል ጎን ለጎን ባደጉ ሰዎች መካከል አንድ ቀን የሚወርድ የብረት በር ይላታል። ቆም ብለህ እንድታስብ የተነገረ ነው፤ እንዲያስብህም ያደርጋል።

የሚቀጥለው ቃል ሞቅ ያለ ነው፦ «ክተቱ።» ምክንያቱም ለስንዴው መጨረሻው የሚያስፈራ አይደለም — መዳን ነው። አጫጆቹ (ኢየሱስ «አጫጆችም መላእክት ናቸው» ብሏል) የትኞቹ አገዳዎች እውነተኞቹ እንደ ሆኑ በትክክል ያውቃሉ፤ አንዲትም እውነተኛ ቅንጣት አትረሳም ወይም አትጠፋም። ደግሞም ወደ ውስጥ ይሰበስቡታል — ከአገር ሁሉ፣ ከሰው ዓይነት ሁሉ፣ ከዘመን ሁሉ። ስፐርጀን ዝርዝሩን በግልጽ በሚታይ ደስታ ይዘረዝራል፦ ከቤተ መንግሥት የመጡ ሰዎችና ከትንንሽ ጎጆዎች የመጡ ሰዎች፣ ከሺህ ዓመታት በፊት የነበሩ አማኞችና ባለፈው ሳምንት ያመኑ አማኞች፣ ሁሉም በአንድነት ወደ አንዱ ጎተራ ይገባሉ። እዚህ ምድር ላይ የምንፈጥረው መከፋፈል ሁሉ — አስተዳደግ፣ ገንዘብ፣ የቤተ እምነት ልዩነት፣ ሁሉም — ስንዴው ወደ ጎተራ ከገባ በኋላ ዝም ብሎ ይጠፋል። ከደርዘን የተለያዩ እርሻዎች የመጣ ስንዴ፣ አንዴ ወደ ቤት ከተሰበሰበ በኋላ አንዱን ከሌላው መለየት አይቻልም።

ከዚያም ነገሩን የግል የሚያደርገው ቃል ይመጣል፦ «ስንዴውን።» ምክንያቱም ሁሉ ነገር የሚወሰነው አንተ የትኛው እንደ ሆንህ ላይ ነው፤ ስፐርጀንም እንድታመልጥ አይፈቅድልህም። የእርሱ ፈተና «ጥሩ ሰው ነህ ወይ?» አይደለም — ብዙ ደስ የሚሉና ሐቀኛ ሰዎች እንክርዳድ ናቸው። ከዚያ ይበልጥ ጥልቅና ቀላል ነው። አንተ በጌታ የተዘራህ ነህ — እምነትህ እግዚአብሔር በአንተ ውስጥ የተከለው ነገር፣ እውነተኛ እህል ነው — ወይስ «በራስህ የበቀልህ» ነህ፣ በሥሩ ምንም ሕያው ነገር ሳይኖር በራስህ እንዲያው ሃይማኖተኛ መስለህ ያደግህ? ስንዴ በገበሬው ላይ እንደሚደገፍ በክርስቶስ ላይ ትደገፋለህ ወይስ እንዲያው… እዚያ አለህ? በዚህ ምዕራፍ ውስጥ ከራስህ በቀር ለማንም ልትመልሰው የማትችለው ብቸኛው ጥያቄ ይህ ነው።

የመጨረሻዎቹ ቃላት ደግሞ ንጹሕ መጽናኛ ናቸው፦ «በጎተራዬ።» ስፐርጀን እዚህ ላይ መንግሥተ ሰማያት በርኅራኄ ጎተራ ተብሎ እንደ ተጠራ ይናገራል — ሰብሉ በመጨረሻ የገባበትና ምንም ሊነካው የማይችልበት፣ ፍጹም ደህንነት ያለበት ቦታ። ከእንግዲህ ውርጭ የለም፣ ድርቅ የለም፣ መውቃት የለም፣ እንክርዳድ የለም። ገብቶ መቀመጥ ብቻ፣ በደህና፣ ለዘላለም። ስለዚህ ነው፣ ይላል፣ እውነተኛ ክርስቲያን ሲሞት የሚያሳዝን ብቻ ያልሆነው — ደግሞም ወደ ጎተራ መሰብሰብ ነው። ያ ሰው አልጠፋም፤ ታጭዶ ከሁላችን አስቀድሞ በደህና ወደ ጎተራ ገባ። መጽሐፍ ቅዱስ ኢየሱስን ታምነው ስለ ሞቱ ሰዎች «እርስ በርሳችሁ በዚህ ቃል ተጽናኑ» ሊል የቻለውም ለዚህ ነው።

ስለዚህ ይህ የእርሻ ምስሎች መጽሐፍ መከር በሚያልቅበት ቦታ ያበቃል፦ ስንዴው ወደ ቤት በመግባቱ። እያንዳንዱ ምዕራፍ ስለ ማደግ ነበር — ስለ አፈርና ስለ ዘር፣ ስለ ሥርና ስለ አየር ሁኔታ፣ ስለ ትዕግሥት — ይህም ሁሉ ሲያድግ የነበረው ወደዚህ ነው። ወደ ጎተራ። በደህና። ወደ ቤት።

ይህ መጽሐፍ በሙሉ የሚጠቃለልበት አንድ ነገር፦ እውነተኛ ስንዴ መሆንህን አረጋግጥ — በራስህ የበቀልህ ሳይሆን፣ በቤተ ክርስቲያን አጠገብ እንዲያው ሃይማኖተኛ መስለህ ያደግህ ሳይሆን፣ በእውነት በክርስቶስ ሥር የሰደድህና በእርሱ የምትደገፍ። በእነዚህ ገጾች ያለው ሌላው ሁሉ በመልካም ስለ ማደግ ነው። ይህ ግን ወደ ጎተራ ስለ መሰብሰብ ነው። ይህን አንድ ጉዳይ እልባት ስጠው፤ ያን ጊዜ በዓለም መጨረሻ ያለው መከር የሚያስፈራ አይሆንም — በመጨረሻ ወደ ቤት የምትገባበት ቀን ይሆናል።