ጌታ ሆይ፣ ግፋ አድርገኝ!

ውብና ፀሐያማ የእሑድ ጠዋት ነበር፤ ላለፉት ሦስት ሳምንታትም «በመንፈሳዊ ከፍታ» ላይ ነበርሁ። ውሳኔዎች መወሰን ቢኖርባቸውም ከጌታ ጋር የነበረኝ አካሄድ እጅግ ልዩ ነበር። የወጣቶቹ ሥራ በእውነት እየተሳካ ነበር፤ የብዙዎች ሕይወት እየተለወጠ ነበር፤ በየሳምንቱ አዳዲስ ሰዎች ይመጡ ነበር፤ ሌሎች አብያተ ክርስቲያናትም ከእኛ ጋር መተባበር ጀምረው ነበር፤ ይህ ቀን ግን የተለየ ሊሆን ነበር!

በጠዋቱ አገልግሎት መጀመሪያ ላይ የጌታ መገኘት በጥልቅ ተሰማኝ፤ ትንሹ ውስጣዊ ድምፁም ለመንፈሴ ተናገረ።

«ወደ ቤት የምትሄድበት ጊዜ ነው፤» አለ።

«አሁን ተነሥቼ መሄድ አልችልም፤» ብዬ አሰብሁ። «ምእመናኑ ምን ያስባሉ? በአገልግሎቱ እንዳልተደሰትሁ ይገምታሉ!»

ውስጣዊው ድምፅ አላቋረጠም፤ በመጨረሻም ከግማሽ ሰዓት ገደማ በኋላ በጸጥታ ከመቀመጫዬ ተነሥቼ ከቤተ ክርስቲያኑ ወጣሁ። ወደ ቤታችን አንድ ማይል ገደማ ነበር፤ ወደዚያም በዝግታ ስራመድ ከጌታ ጋር እነጋገር ነበር። በአጠገቤ የሚያልፍ ሰው ብቻዬን የማጕረመርም ይመስለው ነበር፤ ብስጭቶቼን በፊቱ ሳፈስስ ግን የመንፈሱ መገኘት እጅግ እውን ነበር።

የአካባቢው የስፖርት አፍቃሪዎች ሁሉ ኩራት የሆነው የብሪጅኤንድ ራግቢ ክለብ መቀመጫ በሆነው በብሩወሪ ፊልድ በኩል ሳልፍ ከባለ ሦስት እግር ብስክሌቱ ጋር የሚታገል አንድ ትንሽ ልጅ አገኘሁ። ሁለቱ መንኰራኵሮቹ በእግረኛ መንገዱ ላይ ነበሩ፤ የመጨረሻው መንኰራኵር ግን ገና በመኪና መንገዱ ላይ ነበር፤ እርሱም ብስክሌቱን ወደ እግረኛ መንገዱ ለማውጣት በትንሽ ጉልበቱ ሁሉ ይታገል ነበር። እኔ ስቀርብ ባየ ጊዜ እንባ ያራሰውን ፊቱን ቀና አድርጎ፣ «ጋሼ፣ ግፋ አድርገኝ» አለኝ።

እጄን ዝቅ አድርጌ የብስክሌቱን ኋላ ያዝሁና ያለ ብዙ ድካም ትንሹን ልጅ በደስታ መንገዱን እንዲቀጥል ገፋሁት። መታጠፊያውን ሲታጠፍ ወደ ኋላ ዞር ብሎ እጁን አውለበለበ፤ በዚያው ቅጽበት እኔ ለማይታየው ጓደኛዬ፣ «ጌታ ሆይ፣ እባክህ ግፋ አድርገኝ» እያልሁ ነበር።

ያ ትንሽ ልጅ ይሰማው እንደ ነበረው ይሰማኝ ነበር። በፊቱ ወለል ብሎ የተከፈተ መንገድ ነበረ፤ እንዴት እንደሚቀጥል ለማወቅ ግን ይታገል ነበር። ያንን መንገዴን ስቀጥል ከመንፈስ የተወለደ ጸሎት ከከንፈሮቼ መውጣት ጀመረ። ከዚያ ቀን ጀምሮ ይህን ጸሎት እጅግ ብዙ ጊዜ ስለ ደጋገምሁት፣ ለመጀመሪያ ጊዜ እንደ ተናገርሁት ቃል በቃል በሚባል ሁኔታ አውቀዋለሁ። ይህን ጸሎት አሁን ጮክ ብዬ አልናገረውም፤ እጅግ የማንነቴ ክፍል ስለ ሆነ አሁን በእውነት የልብ ጸሎት ሆኗልና።

ከዚህ ከተወሰነ ጊዜ በኋላ «የበረሃ አባቶች» ስለሚባለው መጽሐፍ አነበብሁ። እነዚህ ሰዎች የኖሩት ክርስትና በሮም ዘንድ የተከበረ ከሆነና አማኞች ስለ እምነታቸው መገደላቸው ከቀረ በኋላ በአራተኛው ክፍለ ዘመን ነበር። ታዲያ «መስቀላቸውን የሚሸከሙትና» «ለራሳቸው የሚሞቱት» እንዴት ነው?

እነዚህ ሰዎች ከዚህ ዓለም ከንቱነት መስሕቦች ሁሉ ርቆ በግብፅ በረሃ ብቸኝነት ውስጥ የሚኖር ሕይወት እንዲህ ያለ «ሰማዕትነት» እንደሚሆን ወሰኑ። ስለ ብዙ ነገሮች፣ በተለይም ስለ ጸሎትና አንድ ሰው «ሳታቋርጡ ጸልዩ» (1ኛ ተሰሎንቄ 5:17) የሚለውን እንዴት መፈጸም እንደሚችል አሰላሰሉ።

ትኩረቴን ከሳቡት ትምህርቶች መካከል ይህ ይገኝበታል፦ አንድ ሰው አንድን ጸሎት ደጋግሞ በበቂ መጠን ቢጸልየው፣ ጸሎቱ ከከንፈሮቹ አልፎ «የልብ ጸሎት» ይሆናል። ስለዚህ ሰውዬው ባይናገርም እንኳ ልቡ «በማያቋርጥ ጸሎት» ወደ እግዚአብሔር መጮኹን ይቀጥላል። ይህ ጸሎት ለእኔ እንደዚህ ያለ ጸሎት ሆኖልኛል።

«ጌታ ሆይ፣ በፈቃድህ ልመላለስ እናፍቃለሁ። ወደ ጕዞዬ መጨረሻ ስደርስ ‹መልካም፥ አንተ በጎ ታማኝም ባሪያ› ስትለኝ እንድሰማ እንጂ ሌላ ምንም አልለምንም። ሞኝ፣ አንዳንድ ጊዜም እንዲያውም ጅል እንደ ሆንሁ፣ ከፈቃድህም እንደምወጣ አውቃለሁ፤ ነገር ግን ገርፈህ ወደ መስመሩ እንድትመልሰኝ 110 በመቶ ፈቃድ ሰጥቼሃለሁ። ፈቃድህ ምን እንደ ሆነ ለማወቅም ሆነ ከፊቴ ያለውን መንገድ ለማየት አልለምንም፤ የምለምነው በፈቃድህ ውስጥ እንድትጠብቀኝ ብቻ ነው።»

እግዚአብሔር ያንን ጸሎት የመለሰበት መንገድ ስለ «የእምነት ጉዞ» ያለኝን ማስተዋል ቀረጸው፤ በዕብራውያን 11 — «የእምነት ጀግኖችን» በሚተርከው በታላቁ ምዕራፍ — ያሉትን አንዳንድ አስቸጋሪ ነገሮች እንድረዳም ረዳኝ። ጌታ በፈቃዱ እንዴት እንደ መራኝ ግልጽ እየሆነ ሲሄድ አሳቤን በኋላ አብራራለሁ።