ወደ አዲሱ ሺህ ዓመት

የ2000 ዓመትን የተቀበልነው በአውስትራሊያ፣ ካንቤራ በሚገኘው በልጃችን ቤት ነበር። ዓለም አቀፉ የቀን መለወጫ መስመር ከአውስትራሊያ በስተ ምዕራብ በቅርብ ርቀት ላይ ስለሚገኝ፣ ያች አገር አዲሱን ሺህ ዓመት ከተቀበሉት የመጀመሪያዎቹ አገሮች አንዷ ነበረች። ብዙዎች ኮምፒውተሮች ሥራ በማቆማቸውና የንግድ ድርጅቶች ዝግጁ ባለመሆናቸው ታላላቅ አደጋዎች ዓለምን ይወርሳሉ ብለው የፈሩት ፍርሃት ፈጽሞ አልደረሰም፤ ይልቁንም ከመላው ዓለም ታላላቅ በዓላት በቴሌቪዥን ታዩ። አውስትራሊያም አቀባበሏን በማሰራጨት የመጀመሪያዋ ታላቅ አገር በመሆኗ ራሷን አስከበረች።

የእኩለ ሌሊቱ ሰዓት ሲቃረብ የሲድኒ ወደብ በቴሌቪዥን ይታይ ነበር። በድንገት ሁሉም ነገር ጨለመ፤ ከዚያም ድንቅ ርችቶች የሌሊቱን ሰማይ አበሩት፤ በመጨረሻም በዝነኛው የሲድኒ ወደብ ድልድይ ስፋት ሁሉ ላይ ዓይንን የሚያጥበረብር ትዕይንት ታየ። አንድ ቃል ጎልቶ ወጣ፦ «ዘላለም»። አብዛኞቹ አውስትራሊያውያን የዚያን ቃል ትርጉም ያውቁታል፤ አብዛኞቹ ሌሎች ሰዎች ግን አያውቁትም።

ለብዙ ዓመታት አንድ ሰው በሲድኒ ጎዳናዎች ላይ ሲመላለስ ይህን አንድ ቃል በእግረኛ መንገዶቹ ላይ በጠመኔ ተጽፎ ሊያገኘው ይችል ነበር። ይህ የአንድ ሽማግሌ ሥራ ነበር፤ ሰውየው በአንድ ወቅት በመንገድ ላይ የሚኖር የአልኮል ሱሰኛ ነበር፤ አንድ ቀን በአጋጣሚ ወደ አንድ የወንጌል አዳራሽ ገባ፤ ተናጋሪውም እንዲህ ሲል ሰማ፦ «ሁሉም እንዲያስቡበት በሰማያት ላይ መጻፍ የምችለው አንድ ቃል ብቻ ቢኖር፣ ያ ቃል ‹ዘላለም› ይሆን ነበር — ዘላለምን የት ታሳልፈዋለህ?»

በዚያ ጥያቄ ላይ በማሰላሰሉ ምክንያት ሕይወቱ ተለወጠ፤ ስለዚህም ለሌሎች ምስክር እንዲሆን በሄደበት ሁሉ «ዘላለም» የሚለውን ቃል ለመጻፍ ራሱን ሰጠ። የአውስትራሊያ መንግሥት ቃሉ ለብዙ ሕዝቡ ያለውን ትርጉም እያወቀ አዲሱን ሺህ ዓመት ለመቀበል ያንኑ ቃል መጠቀሙ አስደናቂ ነበር!

ያለፉትን አራት አሥርት ዓመታት የክርስትና ጉዞዬን መለስ ብዬ ስመለከት፣ እግዚአብሔር ለእኔ ባሳየው ታማኝነት ሁልጊዜ እደነቃለሁ። ከእርሱ ጋር ወደ ብዙ ከፍ ያሉ ተራሮች ወስዶኛል፤ አዲስ አማኝ ሳለሁ በሕልሜ እንኳ ላስባቸው በማልችላቸው አገልግሎቶችም ተጠቅሞብኛል። እያንዳንዱ አሥርት ዓመት የራሱ የሆነ ልዩ አገልግሎት ነበረው፤ ስለዚህም 21ኛው ክፍለ ዘመን ለእኔ ምን ይዞ ይሆን ብዬ አሰብሁ።

በስድሳዎቹ በሆንግ ኮንግ ጉርካ ወታደሮችን የማገልገል ዕድል ነበረኝ፤ በሰባዎቹ ጌታ በዌልስ፣ በብሪጅኤንድ በሚገኙ ወጣቶች መካከል ብዙዎች «መነቃቃት» ብለው በጠሩት ሥራ ተጠቀመብን፤ በሰማንያዎቹ በቶሮንቶ በሚገኘው የአይሁድ አካዳሚ አስተማርሁ፤ በዚያም ወንጌልን ለተማሪዎቹና ለረቢ ሳክኖቪች የማካፈል ድንቅ ዕድል ነበረኝ፤ በዘጠናዎቹ ደግሞ በምዕራብ አፍሪካ፣ በተለይም በሴራሊዮን፣ የመጋቢዎች ጉባኤዎችን የማካሄድ ልዩ ደስታ ይዤ በ«ኤም/ቪ አናስታሲስ» መርከብ ላይ ነበርሁ። እነዚህ ሁሉ በአንድ ከፍ ያለ የተራራ ሰንሰለት ውስጥ ያሉ «የተራራ ጫፎች» ነበሩ። የአዲሱ ሺህ ዓመት የመጀመሪያው አሥርት ዓመት ደግሞ ምን ይዞ ይመጣ ይሆን?

በ2000 ዓመት አዴ አጃላ በጀመረው አዲስ አገልግሎት ውስጥ ተሳተፍሁ፤ አዴ ከናይጄሪያ የመጣ ውድ ወዳጄ ሲሆን በዚያን ጊዜ በአሜሪካ፣ በኮሎራዶ ግዛት በዴንቨር ከተማ አንዲት ቤተ ክርስቲያንን በመጋቢነት ይመራ ነበር። አገልግሎቱ «ሃንድስ ኦን» የሚል ስም የተሰጠው ሲሆን ዓላማውም በናይጄሪያ አብያተ ክርስቲያናትን መትከል ነበር።

ለዚህ አገልግሎት የማስተማሪያውን መርሐ ግብር የማዘጋጀት ኃላፊነት ተሰጠኝ፤ ስለዚህም ከዚህ ሥራ የተወሰነውን ለማከናወን በዴንቨር ጥቂት ሳምንታት አሳለፍሁ። በ2001 ባደረግሁት ሁለተኛ ጉብኝቴ ደግሞ በኮሎራዶ ስፕሪንግስ በሚገኘው የዋይዋም ማዕከል የማዕከሉ መጋቢ ሆኜ ከሠራተኞቹ ጋር እንድቀላቀል ተጋበዝሁ። ይህ ድንቅ ዕድል መሰለ፤ ነገር ግን የሚያስከትላቸውን ነገሮች ሁሉ ሳመዛዝን የእነዚያ መሪዎች ሕልሞች ከእውነታ የራቁ መሆናቸውን ተገነዘብሁ፤ በመንፈሴም ውስጥ የሚከለክል ስሜት ስለ ተሰማኝ ግብዣውን አልተቀበልሁም። እነዚህን ሁለት አገልግሎቶች በአንድ ጊዜ መምራት በምንም መንገድ አልችልም ነበር።

የሚያሳዝነው፣ የ«ሃንድስ ኦን» ሕልሞችም ፍሬ ሳያፈሩ ቀሩ፤ ሆኖም አዴ እስከ አሁን በዴንቨር ሕያው የሆነች ቤተ ክርስቲያን አለችው። በቀጣዮቹ ሁለት ዓመታት ወደ ባሃ ካሊፎርኒያና ወደ ብራዚል ተጨማሪ ጉብኝቶች አደረግሁ፤ እያንዳንዳቸውም እንደ ቀደሙት ጉብኝቶቼ የሚያበረታቱ ነበሩ።

ሆኖም የ2001 ዓመት ዋነኛ ድምቀት ወደ ሕንድ ያደረግሁት ሁለተኛ ጉዞ ነበር፤ በዚህ ጊዜ ሌላ የዋይዋም ማዕከልን ለማገልገል በደቡብ ወደምትገኘው ወደ ቼናይ ሄድሁ። በትምህርት ቤቱ ከነበሩት ተማሪዎች አምስቱ ከቫንኩቨር ደሴት የመጡ መሆናቸውንና ከመምጣታቸው በፊት እርስ በርሳቸው እንደማይተዋወቁ ሳውቅ ምን ያህል እንደ ተገረምሁ አስብ! አንዳንዶቹ ከከፍተኛ መደብ፣ አንዳንዶቹም ከዝቅተኛ መደብ ቤተሰቦች የመጡ የሕንድ ተማሪዎች አብረው ተቀምጠው ኅብረት ሲያደርጉ ማየቴ እጅግ ነካኝ።

አንዲት ወጣት ከሂንዱ ቤተሰቧ ወጥታ ወደ ክርስቶስ በመመለሷ ምክንያት በራሷ ላይ ዋጋ ተቈርጦባት ነበር። የኢየሱስ መስቀል ሁልጊዜ እንዲህ ያሉትን ክፉ የባህል ግድግዳዎች ይገዳደራል። ከዚህም ይበልጥ የአንዳንድ ሕንዳውያን ወጣት ወንዶች ተስማምቶ የሚዘመር ዝማሬ እጅግ ነካኝ፤ ስለዚህም እንደዚያ መዘመርን የት እንደ ተማሩ ጠየቅኋቸው — የዌልስ ሰዎች ይመስሉ ነበር ማለት ይቻላል! በሰሜን ከምትገኘው ከናጋላንድ እንደ መጡ፣ በዚያ ያሉ አማኞችም እንዲህ መዘመርን የተማሩት ከ1904/5 የዌልስ መነቃቃት በኋላ ወንጌልን ካመጡላቸው የዌልስ ፕሪስባይቴሪያን ሚስዮናውያን እንደ ሆነ ነገሩኝ።

በሦስት ሳምንት ጉብኝቴ ወቅት በሁለት የተለያዩ የዋይዋም ትምህርት ቤቶች አገለገልሁ፤ ሐዋርያው ቶማስ በሰማዕትነት በሞተበት ስፍራ፣ በቅዱስ ቶማስ ኮረብታ ላይ በሚገኝ አንድ ሴሚናሪ ለዋይዋም አመራር ንግግር አደረግሁ፤ ብዙ ሥራ የሚሠሩባቸውን የደሳሳ ሰፈሮች ጎበኘሁ፤ እንዲሁም አቤኔዘር የሕፃናት ማሳደጊያን ለመጎብኘትና በዚያ ለአጭር ጊዜ ለመቆየት ዕድሉን ተጠቀምሁ። ይህን የሕፃናት ማሳደጊያ የአን የአጎት ልጅ ማርቲን በኩራት ይደግፈዋል፤ የሚመራውም መጋቢ ቪጄ በተባሉ መልካም ሰው ነው።

ወደ 100 የሚያህሉ ትናንሽ ልጆች ውሱን እንግሊዝኛቸውን እየሞከሩ በዙሪያዬ ተሰበሰቡ፤ ታላቅ ደስታም ሰጡኝ። ከእነርሱ ጋር ክሪኬት ተጫወትሁ፤ ነገር ግን ላስደምማቸው አልቻልሁም። ብዙም ደስታ ያልሰጠኝ አንድ ነገር ቢኖር የዕለት ምግቡ የነበረው ሩዝና የካሪ መረቅ ነበር። ካሪ እወዳለሁ፤ ይህ ግን «እጅግ» የሚያቃጥል ነበር — የአካባቢውንም ውኃ እንዳልጠጣ ስለ ተመከርሁ፣ ሁልጊዜ ከኮካ ኮላ ጋር ይቀርብ ነበር፤ ኮካ ኮላ ደግሞ ለካሪ የተሻለው አጃቢ አይደለም!

ከተናገርሁባቸው አብያተ ክርስቲያናት መካከል ለታሚል ሕዝብ የሆነችው ማራናታ የተባለች ቤተ ክርስቲያን ትገኝበታለች። የዚህች ቤተ ክርስቲያን መጋቢ መልካም ሰው ነበሩ፤ ነገር ግን ያለፈ ታሪክ ያላቸው ሰው ነበሩ። መጀመሪያ ሚስታቸው፣ ቀጥሎም የበኩር ልጃቸው በካንሰር ተይዘው ሁለቱም ለመኖር አጭር ጊዜ ብቻ እንደ ቀራቸው በተነገራቸው ጊዜ ሁለት ጊዜ ራሳቸውን ለመግደል ሞክረው ነበር። በሁለቱም ጊዜ አልተሳካላቸውም፤ ያሰቡትን ከመፈጸማቸው በፊት ጎረቤቶቻቸው ደርሰው አገኟቸው። ከሞት ለጥቂት በማምለጣቸው ምክንያት ከሂንዱ ዳራቸው ወጥተው ወደ ክርስቶስ ዞሩ፤ ጌታ ሊረዳቸው ይችል እንደ ሆነ ለማየትም ወደ እርሱ ጮኹ። ጌታ እርሳቸውን ያዳናቸው ብቻ ሳይሆን ሚስታቸውም ልጃቸውም ከካንሰራቸው ተፈወሱ። ወደ ጌታ በሚመሯቸው ሰዎች መካከል በቻሉበት ቦታ ሁሉ አብያተ ክርስቲያናትን መክፈት ጀመሩ፤ እኔ በዚያ በነበርሁበት ጊዜም ከአሥር በላይ አብያተ ክርስቲያናትን ጀምረው ነበር። የበኩር ልጃቸው በዚያን ጊዜ በደቡብ ሕንድ ወንጌላዊ ነበር፤ ታናሹ ልጃቸው ደግሞ አስተርጓሚዬ ነበር። «ሰገነቱ» በሚል ርዕስ ያቀረብሁትን መልእክት ስጨርስ ጥሪ አቀረብሁ፤ አንዳንድ ሰዎችም ምላሽ ሰጡ። ከዚያም መጋቢው ሕዝባቸውን ለመናገር ተነሡ።

ስምንት የሚያህሉ ሴቶችና አሥር ወንዶች ተነሥተው ወደ ፊት መጡ። አስተርጓሚዬን አባቱ በትክክል ምን እንዳሉና እነዚህ ሰዎች ለምን ወደ ፊት እንደ መጡ ጠየቅሁት፤ እርሱም እንዲህ ሲል መለሰልኝ፦ «አባቴ በሂንዱ አማልክቶቻቸውና በክርስቶስ መካከል እያመነቱ በሁለት ሐሳብ መዋለላቸውን የሚያቆሙበት ጊዜ እንደ ደረሰ ተናገሩ። ማንን እንደሚያገለግሉ መወሰን ያለባቸው ቀን ዛሬ እንደ ሆነ ነገሯቸው።» «እነዚህ ሁሉ ኢየሱስ ክርስቶስን ጌታቸውና አዳኛቸው አድርገው ለመቀበል ቃል ለመግባት ነው ወደ ፊት የመጡት።» በእንደዚህ ያለች ቤተ ክርስቲያን የመናገር መብት በማግኘቴ ልቤ በደስታ ዘለለ።

በኖቬምበር 2001 በአንድ ዓርብ ምሽት በቪክቶሪያ ዩኒቨርሲቲ ኢንተርቫርሲቲ ክርስቲያን ፌሎውሺፕ (አይ.ቪ.ሲ.ኤፍ.) እንድናገር ግብዣ ቀረበልኝ። በሰዓቱ ደረስሁ፤ ነገር ግን አስተናጋጄ የነበረው የፌሎውሺፑ ሠራተኛ በኀፍረት ተቀበለኝ፤ ተማሪዎቹ በዚያ ምሽት እንዲያገለግል ከሌላ ኮሌጅ ሌላ ተማሪ ጋብዘው ነበርና። «ሃያ ደቂቃ ብቻ እንዲናገር ጠይቄዋለሁ፤» አለ ሠራተኛው፤ «ስለዚህ ለመልእክትህ በቂ ጊዜ ይኖርሃል።» እኔ ግን ተማሪው ተናጋሪ ሊያካፍል የፈለገውን እንዲያካፍል ቢፈቅድለት እንደምመርጥ፣ በዚያ ምሽት አለመናገሬም ለእኔ ቅንጣት ታህል እንደማያሳስበኝ አረጋገጥሁለት። ወጣቱን ማዳመጥ ደስ ይለኝ ነበር።

በዚህም ምክንያት፣ እንደሚጠበቀው፣ ብዙም ሳይቆይ እንደ ገና እንድመጣ ተጋበዝሁ፤ ያም ለዚያ ድንቅ የተማሪዎች ቡድን እንድናገር ከቀረቡልኝ ብዙ ግብዣዎች የመጀመሪያው ነበር።

ከዚያም በቀጣዮቹ ስድስት ዓመታት ውስጥ በአራቱ በአይ.ቪ.ሲ.ኤፍ. የገና ግብዣዎች ላይ እንድናገር ግብዣዎች ቀረቡልኝ። በዚያ የመጀመሪያ ዓርብ ምሽት መናገር አለብኝ ብዬ ብጸና ኖሮ በእነዚያ ተማሪዎች ዘንድ እንዲህ ያለ ሞገስ ባገኝ ነበርን ብዬ አስባለሁ! ያ ሞገስ እግዚአብሔር ለዚህ አሥርት ዓመት ወዳቀደልኝ የተራራ ጫፍ በመድረሴ ውስጥ ትልቅ ድርሻ እንደሚኖረው ፈጽሞ አልተረዳሁም ነበር!