የመሻገሪያ ድንጋዮች

በጥንታዊቷ የኩቤክ ከተማ የሚገኘው የኖትር ዳም ካቴድራል ብዙ ታሪካዊ ክንውኖችን አይቷል። በጁን 1979 በዚያች ፀሐያማ ከሰዓት በኋላ እኔም ሌላ ክንውን እየተመለከትሁ ነበር። ከዋናው መግቢያ በር ጥቂት ገባ ብዬ ቆሜ ወደ ቤተ ክርስቲያኑ ጨለምተኛ የውስጥ ክፍል እመለከት ነበር፤ በዚያም አንድ ወጣት፣ አንድ ወንድ መምህር ባጀባቸው በሁለት ረድፍ በተሰለፉ ተማሪዎች ፊት ቆሞ ነበር። ወጣቱ መጽሐፍ ቅዱስ በእጁ ይዞ በካቴድራሉ ግድግዳዎች ላይ ያሉትን «የመስቀሉን መንገድ ጣቢያዎች» አንድ በአንድ እያመለከተ ስለ ኢየሱስ ሕማማት ለተማሪዎቹ ያስተምር ነበር። እነርሱም በተመስጦ ያዳምጡ ነበር። ሁሉም የአሥራ ስድስት ወይም የአሥራ ሰባት ዓመት ልጆች ሲሆኑ የካናዳን ባህልና የኩቤክን ታሪክ በሚገባ ቢያውቁም ይህ ትምህርት ግን ለእነርሱ አዲስ ነበር። ጠጋ ብሎ ለሚመለከት ሰው ወጣቶቹ ሁሉ በራሳቸው ላይ ኪፓ እንዳደረጉ ይታይ ነበር — ይህም አይሁድ መሆናቸውን የሚያሳይ ምልክት ነው።

እነዚህ ተማሪዎች በታሪካዊቷ ኩቤክ ትምህርታዊ የሳምንት መጨረሻ ለማሳለፍ በቶሮንቶ ካለው ትምህርት ቤታችን የመጡ ስለ ነበሩ፣ በመገረምና የነገሩ ተካፋይ በመሆን በሚሰማ ልዩ ደስታ እመለከት ነበር። የቶሮንቶ ዕብራይስጥ አካዳሚ የታወቀ የኦርቶዶክስ አይሁድ ትምህርት ቤት ሲሆን፣ ላለፉት ሁለት ዓመታት በዚያ የማስተማር ዕድል አግኝቼ ነበር። እነዚህ አርባ ተማሪዎች የ11ኛ ክፍል ተማሪዎቻችን ነበሩ፤ እኔና ባልደረባዬ አሪ ባርኪ ይህን ልዩ የመስክ ጉብኝት እንድንመራ ተጠይቀን ነበር። ከእነዚህ ተማሪዎች አንዳቸውም በዚህ የትምህርት ዘመን መጨረሻ ትምህርት ቤቱን ለቅቄ አዲስ «ጥሪ» — የሙሉ ጊዜ መጋቢነትን — ለመቀበል በቅርቡ መልቀቂያ ማስገባቴን አያውቁም ነበር። ያ ውሳኔ ከተወሰነ ወዲህ እግዚአብሔር ወደ አስደናቂ ልምምዶች መርቶኝ ነበር፤ ይህም የሳምንት መጨረሻ የቀጠለ በረከቱ መሆኑን እያሳየ ነበር።

የካቴድራሉን ግሩምና ጥንታዊ ግድግዳዎች፣ ምእመናንም ኢየሱስ ከጌቴሴማኒ እስከ ቀራንዮ የሄደበትን መንገድ እያሰቡ በፊታቸው ተንበርክከው የሚጸልዩባቸውን አሥራ አራቱን ጣቢያዎች ስመለከት፣ አእምሮዬ እግዚአብሔር በሕይወቴ ውስጥ መርቶ ወዳሳለፈኝ ጣቢያዎች ተመለሰ። ከሃያ ዓመታት በላይ ወደ ኋላ ተመለከትሁ፤ መዝሙረኛው የተናገረውንም እውነት አየሁ።

«የሰው አካሄዱ ከእግዚአብሔር ዘንድ ይጸናል፥ መንገዱንም ይወድዳል። ቢወድቅም አይጣልም፤ እግዚአብሔር እጁን ይደግፋልና» (መዝሙር 37:23-24)።

በሕይወቴ ከጌታ ጋር ወደ ጠለቀ ልምምድ የመሩኝን ብዙ ጣቢያዎችን ወይም «የመሻገሪያ ድንጋዮችን» አያለሁ፤ እነርሱ ባይኖሩ ኖሮ ልተርከው የምወደው ታሪክ አይኖረኝም ነበር። እያንዳንዱ የመሻገሪያ ድንጋይ ወደሚቀጥለው መራ፤ እያንዳንዱም ጌታ በዕቅዶቼ ውስጥ በቀጥታ ጣልቃ የገባበት ነበር። ከመጀመሪያው ጀምሮ የነበረውን የዓላማውን ጥቂት ማየት የምችለው ወደ ኋላ በመመልከት ብቻ ነው። እኔ ክፍት መሆን አለበት ብዬ ባሰብሁ ጊዜ «ያንን በር» ለምን እንደ ዘጋው አሁን ይገባኛል። ለእኔ ያለውን ዕቅድ ለመፈጸም በሌሎች ሰዎች ሕይወት ውስጥ — በማያምኑትም ጭምር — እንዴት እንደ ሠራ አሁን አያለሁ። ተስፋ ያስቆረጡኝ ነገሮች ብዙ ጊዜ የእርሱ ቀጠሮዎች መሆናቸውን አውቃለሁ ብዬ አሁን መናገር እችላለሁ። አሁን ስለ ወደ ፊቱ ሕይወቴ በሁሉም ነገር ልታመነው እችላለሁ፤ ባለፈው ሕይወቴ ራሱን አስመስክሯልና። ገና ባላያቸውም የመሻገሪያ ድንጋዮቹ በዚያ እንዳሉ አውቃለሁ። ያለፈው ለወደ ፊቱ ንድፍ ካስቀመጠ፣ ሳልረግጣቸው አላያቸውም።

«የእምነት ጉዞ» በእኔ ታላቅ «ማመን» ላይ ሳይሆን፣ ይልቁንም እርሱ በቀጥታ ጣልቃ በመግባት የሕይወቴን አቅጣጫ ሲለውጥ በምሰጠው እሺታ ላይ እንደሚመሠረት ተረድቻለሁ። እንዲህ ያለው «እምነት» ከማመን ይልቅ ከመታዘዝ ጋር የበለጠ ግንኙነት አለው። መታዘዝ የሚወለደው ከመታመን ነው። እምነቴ በአንዳንድ የዘመናችን «የእምነት አስተማሪዎች» መለኪያ ቢለካ ኖሮ በአሳዛኝ ሁኔታ እወድቅ ነበር። ለእነርሱ እምነት እኔ ራሴ ላዳብረው የምችለው ነገር ነው፤ በበቂ መጠን ካለኝም እግዚአብሔርን የምመኘውን እንዲያደርግ ላግባባው እችላለሁ። ብታመም በቂ «እምነት» ስለሌለኝ ነው፤ ብቸገርም በቂ «እምነት» ስለሌለኝ ነው። ቅዱሳት መጻሕፍትን ሳነብ ግን እምነትን በራሴ ውስጥ ማፍራት ወይም መጨመር እንደማልችል ያስተምሩኛል። ያ የጌታ ሉዓላዊ ሥራ ነው፤ ያንንም ሥራ የሚሠራው ለአመራሩ እሺ ስል ቃሉንም የሕይወቴ መሠረት ሳደርግ ነው። በዕብራውያን 11 ያለውን ታላቁን የእምነት ምዕራፍ ሳነብ፣ ስላመኑ ብቻ እንደ ጀግኖች የተመሰገኑ ልዩ ወንዶችንና ሴቶችን አላይም፤ ይልቁንም ታላላቅ እውነቶችንና የክርስቲያናዊ ኑሮ መርሆችን ሊያስተምረን እግዚአብሔር በተራ ሰዎች ሕይወት ውስጥ ጣልቃ እንደ ገባና እንደ መራ የሚተርክ ዘገባ አያለሁ። ለአሁኑ ግን ሥነ መለኮቱ ይበቃል! ወደ ታሪኩ እንመለስ!