ይሖዋ ይርኤ — የሚያዘጋጅልን

ወደ ካናዳ የተደረገልን አቀባበል መልካም ጅምር አልነበረውም። በመጀመሪያ፣ በሞተሩ ላይ ችግር ሳይኖር አይቀርም ተብሎ ስለ ተጠረጠረ አውሮፕላናችን አይስላንድ አካባቢ ደርሶ ወደ ኋላ መመለስ ግድ ሆነበት፤ ከዚያም በሂትሮው የመነሻ ማረፊያ አዳራሽ ለአራት ሰዓት ከጠበቅን በኋላ፣ እኩለ ሌሊት ላይ በዚያው አውሮፕላን እንደ ገና ተነሣን — ሠራተኞቹ ግን ሌሎች ነበሩ!

በመዘግየታችን ምክንያት ቶሮንቶ የደረስነው በአካባቢው ሰዓት ከሌሊቱ 7 ሰዓት ላይ ነበር፤ አንዳንዶቹ የጉምሩክ ሠራተኞች በእንደዚህ ባለ አስከፊ ሰዓት እንዲሠሩ በመገደዳቸው መቀየማቸው ብዙም ሳይቆይ ግልጽ ሆነ። የገጠመን ነገር እጅግ የማያስደስት ስለ ነበር በዌልስ በቤታችን ብንቀር ኖሮ ብለን መመኘት ጀመርን፤ በመጨረሻ ግን አልፈን ስንወጣ አንድ የኢሚግሬሽን መኮንን በደስታ ተቀብሎን «ካናዳውያን ሁሉ እንደ እርሷ አይደሉም» ብሎ አረጋገጠልን።

የበረራችንን ዝርዝር የሚገልጽ ቴሌግራም ከአንድ ሳምንት በፊት ለሻሮን እናት ለሄዘል ዊች ልከን ስለ ነበር የሚቀበለን ፊት ፍለጋ ዙሪያችንን ተመለከትን፤ ነገር ግን እንዲህ ያለ ፊት አልነበረም፤ ብዙም ሳይቆይ ሰው በሌለበት የመድረሻ አዳራሽ ውስጥ ብቻችንን ቀረን። ሁላችንም እጅግ ደክመን ነበር፤ ልጆቹ በአዳራሹ መቀመጫዎች ላይ መተኛት ቻሉ፤ እኔና አን ግን ሻንጣዎቹን እየጠበቅንና ሄዘልን እየተጠባበቅን ነቅተን ቆየን። ከንጋቱ 12 ሰዓት ተኩል ላይ ስልክ ልደውልላት ወሰንሁ፤ ቴሌግራማችን ፈጽሞ እንዳልደረሳትና ወደ ሥራ ልትወጣ መሆኗን ያወቅሁት ያን ጊዜ ነበር።

«ታክሲ ያዙ፤» አለች፤ ሾፌሩ ሊወስደን የሚገባውንም አድራሻ ሰጠችኝ። ስለዚህ ለመጀመሪያ ጊዜ ከሂትሮው ከተነሣን ከ30 ሰዓት በኋላ ምቹና ሞቃት በሆኑ አልጋዎች ውስጥ ተጠቅልለን ከባድ እንቅልፍ ተኛን።

በቶሮንቶ ያሳለፍነው የመጀመሪያ ወር እጅግ አስደሳች ነበር። የገበያ አዳራሾችን ጎበኘን፤ ዶክተር ኦስዋልድ ስሚዝንና «መስቀሉና የኪስ ቢላዋው» የተሰኘውን መጽሐፍ የጻፈውን ኒኪ ክሩዝን ለመስማት ወደ ፒፕልስ ቸርች ሄድን፤ ዶክተር ጆን ዌስሊ ዋይት በአካባቢው በምትገኝ የካናዳ የተባበረች ቤተ ክርስቲያን ሲናገር በማዳመጥ ተደሰትን፤ ደግሞም ቤት ገዛን!

ቤቱ በቶሮንቶ ዳርቻ በሚገኝ መንደር ያለ፣ ለሁለት ዓመት ባዶ ሆኖ የቆየ ትንሽና ጨለምተኛ ባለ አንድ ፎቅ ቤት ነበር። የቀለሙ አመራረጥ ቀላል ነበር፦ ቡናማና ጥቁር አረንጓዴ። በመጀመሪያው ቀን ረጅሙን የእድሳት ዝርዝር ጀመርሁ፤ በሳሎኑ ወለል መካከል ያለውን ትልቅ ጉብታ በመዶሻ መትቼ አስተካከልሁ — ተመልሶ እንዳይነሣ ባለ አራት ኢንች ትልቅ ሚስማር መጠቀም ግድ ሆኖብኝ ነበር — አንዳንድ የመስኮት ክፈፎችንም ነጭ ቀለም ቀባሁ። በእነዚያ ሥራዎች ረጅም ቀን ካሳለፍሁ በኋላ ለመታደስ ሻወር ልወስድ ሄድሁ፤ ውኃውን ልከፍት ስል ግን በርካታ የግድግዳ ሸክላዎች ከሻወሩ ግድግዳ ተላቅቀው ወደ ገንዳው ሲወድቁ ደንግጬ ቀረሁ። በስኮች ቴፕ ብቻ ተጣብቀው ነበር!

እንዲህ ያለውን ቤት ለምን እንደ ገዛን ሳትገረም አትቀርም፤ እመነኝ፣ አቅማችን የሚችለው ብቸኛው ቤት እርሱ ነበር፤ በቶሮንቶ ያለው ዋጋ ከዌልስ ሦስት እጥፍ የሚጠጋ ነበርና፤ ቤት መከራየት ደግሞ ጥቂቷን ቍጠባችንን በቅርቡ ይጨርሳት ነበር። ደመወዜ በካናዳ ካለው የኑሮ ውድነት ጋር ሲነጻጸር ምን ያህል አነስተኛ እንደ ሆነ አሁን አወቅን።

የመጀመሪያው ዓመታችን በገንዘብ ረገድ ታላቅ ትግል ነበር፤ ነገር ግን ጌታ በእርግጥም ስሙ የሚገባው ይሖዋ ይርኤ፣ የሚያዘጋጅልን እንደ ሆነ አገኘነው (ዘፍጥረት 22:14)።

በዚያ የትምህርት ዓመት ሦስት ጊዜ በወሩ አጋማሽ ላይ ምንም ገንዘብም ሆነ ቀለብ አልነበረንም። ለማንም አልተናገርንም፤ ነገር ግን ጌታ ያስፈለገንን እንዴት እንደሚያሟላልን ሁልጊዜ ይገርመን ነበር።

አንድ ጊዜ በቤተ ክርስቲያናችን ያለች አንዲት ሴት ችግራችንን ሳታውቅ ትንሽ ስጦታ ሰጠችን። «እንደማትቀየሙ ተስፋ አደርጋለሁ፤» አለች፤ «ነገር ግን ጌታ ይህን እንድሰጣችሁ ነገረኝ።» በሌላ ጊዜ ደግሞ የአንዳንድ ተማሪዎቼ ወላጆች ገንዘብ ሰጡን፤ ይሁን እንጂ እጅግ አስገራሚው ዝግጅት የመጣው በዓመቱ መጀመሪያ ላይ ነበር። ነገሮች ጠብበውን ሳሉ ቢሯቸው እንድመጣ የሚጋብዝ ደብዳቤ ከኢሚግሬሽን ሚኒስቴር በእጅ ተላከልኝ። ተጨነቅሁ። በወረቀቶቻችን ላይ ችግር ይኖር ይሆን? ወደ አገራችን እንመለስ ይሆን? ቢሮው ስደርስ አንድ ፖስታ ተሰጠኝ፤ በውስጡም ወደ ካናዳ እንኳን ደህና መጣችሁ የሚል ደብዳቤና የ1,000 ዶላር ቼክ ነበር። እንደሚመስለው ይህ በካናዳ የመጀመሪያ ቤታቸውን ለሚገዙ ሁሉ ከካናዳ መንግሥት የሚሰጥ ስጦታ ነበር። ከዚያም የ250 ዶላር ሁለት ተጨማሪ ቼኮች ተከተሉ።

ስሕተት እንደ ተፈጸመና በዌልስ የራሳችን ቤቶች ስለ ነበሩን ይህ ድጎማ እንደማይገባን የታወቀው ከአንድ ዓመት በኋላ ነበር። መንግሥት ገንዘቡ እንዲመለስለት ፈለገ፤ ስሕተቱ ግን የራሱ ስለ ነበረ ያለ ወለድ በሦስት ዓመት ውስጥ እንድንመልሰው ተስማማ። ከመንግሥት ይህን ያህል ገንዘብ ያለ ወለድ ተቀብያለሁ ብሎ ሊመካ የሚችል ሌላ ማን አለ? ይሖዋ ይርኤ የመንግሥታትን የገንዘብ መሥሪያ ቤቶች እንኳ እንደሚቈጣጠር ግልጽ ነው!

በበጋው ወራት ደመወዝ አይከፈለኝም ነበር፤ ሆኖም የምንጠብቀው ቃል ነበረን። ጆንና አይሊን ዊቤ፣ እርሱ ከካናዳ ጦር ኃይሎች ጋር ያገለግል በነበረበት በጀርመን የቅርብ ወዳጆቻችን ነበሩ። አሁን በሰሜናዊ ማኒቶባ ቸርች አርሚ ከተባለው የወንጌል ድርጅት ጋር ይሠሩ ነበር፤ ካናዳ መድረሳችንን ሲሰሙ መጥተን እንድንጠይቃቸው አጥብቀው ለመኑን። መጀመሪያ ተስማምተን ነበር፤ ገቢያችን ውሱን መሆኑን ስታይ ግን አን መምጣታችንን ማዘግየት እንዳለብን የሚገልጽ ደብዳቤ ሁለት ጊዜ ልትጽፍላቸው ግድ ሆነባት። ደብዳቤውን ልትልክ ስትል በእያንዳንዱ ጊዜ እንደ ገና ሊያዩን ምን ያህል እንደሚናፍቁ የሚነግረን ደብዳቤ ከአይሊን ይመጣ ነበር፤ በዚህም ደብዳቤዎቹን ከመላክ አስቀረን።

ስለዚህ በጁላይ አን ሴቶች ልጆቻችንን ይዛ ወደ ማኒቶባ፣ ዳውፊን ረጅም ጉዞ ሄደች፤ እኔ ግን ለልዩ ባለሙያ መምህራን የሚሰጠውን የምስክር ወረቀት እያጠናሁ በቶሮንቶ ቀረሁ፤ ያ ግን ሌላ ታሪክ ነው።

ጉብኝቱ ድንቅ ነበር፤ ወደዚያ መሄዱና መመለሱ ግን አን ብትረሳቸው የምትመርጣቸው ገጠመኞች ናቸው። የዚህ ታሪክ አስደናቂው ክፍል፣ አን ሒሳባችንን ስትሠራ የወሩ መጨረሻ ቀሪ ሒሳባችን እንዲህ ያለ ጉዞ ባይደረግ ኖሮ ሊሆን የሚገባው ያህል በትክክል ሆኖ መገኘቱ ነው!

እንደ ገና ጌታ አዘጋጅቶልን መሆን አለበት።