ከተሰበረችው መርከብ አጠገብ አንድ ዓመት

«በሁሉ እንገፋለን እንጂ አንጨነቅም፤ … እንወድቃለን እንጂ አንጠፋም።» — ከ2ኛ ቆሮንቶስ 4

ሳሙኤል በኒጀር ወንዝ ዳር ለሚኖሩ ሰዎች ስለ ኢየሱስ ለመንገር ደጋግሞ ወንዙን ሽቅብ ወጣ። በ1854 ፕሌያድ በምትባል ትንሽ የእንፋሎት መርከብ ሄደ። በወንዙ ላይ ከመቶ ቀን በላይ ከቆዩ በኋላ አንድም ሰው አልሞተም ነበር! ሳሙኤልም እንዲህ አለ፦ «ለእኛ አይደለም፤ ምስጋናን የምናቀርበው ለእግዚአብሔር ነው።»

በ1857 ዴይስፕሪንግ በምትባል መርከብ እንደገና ወንዙን ሽቅብ ወጣ። በመንገድ ላይ በኦኒቻ ከተማ ቤተ ክርስቲያን እንዲጀምሩ ሁለት አፍሪካውያን ረዳቶችን እዚያ ተዋቸው። ከዚያም ዴይስፕሪንግ ወንዙን ሽቅብ እጅግ ርቃ ሄደች።

ኦክቶበር 7 ቀን 1857፣ ጄባ በምትባል ከተማ አጠገብ፣ መርከቢቱ ከዓለቶች ጋር ተጋጭታ ተገለበጠች! ሰዎች ሊረዱ በታንኳ መጡ፤ ሁሉም በደኅና ወደ ዳር ወጡ። ማንም አልተጎዳም። መርከቢቱ ግን ልትድን አልቻለችም።

ሃምሳ ሰዎች ሌላ መርከብ እስኪመጣ እየጠበቁ ሙሉ ዓመት በወንዙ ዳር መስፈር ነበረባቸው። ሳሙኤል ከሰሌን በተሠራው ድንኳኑ ውስጥ በየጠዋቱና በየማታው ጸሎት ይመራ ነበር፤ የታመሙ ሰዎችም እዚያ እንዲያርፉ ፈቀደላቸው። አንድ ሌሊት ነብር ወደ ሰፈሩ ገባ! ሳሙኤልም ሳቀና «እኔ ተኳሽ አይደለሁም» ብሎ አመነ።

ዓመቱን በከንቱ አላባከነም። በአጠገባቸው ከሚኖሩ ሰዎች ጋር ወዳጅነት መሠረተ። ኑፔ የሚባለውን ቋንቋቸውን ተማረ፤ በጽሑፍም ማስፈር ጀመረ። ሰዎቹ የገዛ ቃላቸው በወረቀት ላይ ተጽፎ ሲያዩ በጣም ተደነቁ።

ነገሮች ሲበላሹ ተስፋ መቁረጥ ቀላል ነው። ሳሙኤል ግን በእግዚአብሔር መታመኑንና መሥራቱን ቀጠለ። እግዚአብሔር እጅግ የከፉ ቀኖቻችንን እንኳ ሊጠቀምባቸው ይችላል።

ውድ እግዚአብሔር ሆይ፣ ነገሮች ሲበላሹ ተስፋ እንዳልቆርጥ እርዳኝ። በአንተ እንድታመንና መልካም ማድረጌን እንድቀጥል እርዳኝ። አሜን።