በውስጥ ያለው ጦርነት

ከኃጢአት ጋር መዋጋትና በንጽሕና መመላለስ

«ከዝሙት ሽሹ። ሰው የሚያደርገው ኃጢአት ሁሉ ከሥጋ ውጭ ነው፤ ዝሙትን የሚሠራ ግን በገዛ ሥጋው ላይ ኃጢአትን ይሠራል።»

— 1ኛ ቆሮንቶስ 6:18 ከራሳችን ውጭ ስላለው መሪነት — በቤት፣ በቤተ ክርስቲያን፣ በማኅበረሰብ ውስጥ ስላለው — ብዙ ተናግረናል። አሁን ደግሞ ከሁሉ ስለሚከብደው መሪነት መናገር አለብን፦ ራሳችንን ስለ መምራት።

በውስጥ ያለው ጦርነት። ለግል ቅድስና የሚደረገው ትግል።

ወንድሜ ሆይ፣ አንተ ራስህ ለመሄድ እምቢ ወደምትልበት ስፍራ ሌሎችን ልትመራ አትችልም። በስውር የብልግና ምስሎችን እየተመገብህ ሚስትህን ወደ ንጽሕና ልትጠራት አትችልም። አንተ በአልኮል መጠጥ እየተገዛህ ወንዶች ልጆችህን ራስን መግዛት ልታስተምራቸው አትችልም። በመንገድ ስትሄድ ዓይኖችህ የሚቅበዘበዙ ከሆነ ሴቶች ልጆችህን ስለ ጨዋነት ልትመክራቸው አትችልም። በውስጥ ያለው ጦርነት በውጭ ካለው ጦርነት ይቀድማል። ኢየሱስ እንዲህ አለ፦ «አንተ ግብዝ፥ አስቀድመህ ከዓይንህ ምሰሶውን አውጣ፥ ከዚያም በኋላ ከወንድምህ ዓይን ጉድፉን ታወጣ ዘንድ አጥርተህ ታያለህ።» (ማቴዎስ 7:5)።

በየስፍራው ያሉ ወንዶችን ስለሚያወድሙ አንዳንድ የተወሰኑ ኃጢአቶች በግልጽ እንነጋገር።

የመጀመሪያው የዝሙት ኃጢአት ነው። ዝሙት ከዔድን ገነት ጀምሮ ለወንዶች ማሰናከያ ሆኗል፤ የእኛም ትውልድ ከዚህ አልጎደለበትም። ምንዝር በየቦታው አለ። የብልግና ምስሎች ዘመናዊ ስልክ በያዘ ኪስ ሁሉ ውስጥ አሉ። ከአንድ በላይ ሚስት ማግባት አንዳንድ ጊዜ የባሕል ልብስ ቢለብስም ብዙውን ጊዜ ያንኑ ራስ ወዳድ ምኞት ይመግባል። ወጣቶች ከሴት ጓደኞቻቸው ጋር ይተኛሉ፤ «ነገሩ እንዲሁ ነው» ይላሉ።

በዕድሜ የገፉ ወንዶች ከጎን ሴቶችን ይይዛሉ፤ ሚስቶቻቸውም የማያውቁ ይመስላቸዋል። ፓስተሮች ይወድቃሉ። ዲያቆናት ይወድቃሉ።

ሽማግሌዎች ይወድቃሉ። ጋዜጦች በቅሌቶች ተሞልተዋል።

የመጽሐፍ ቅዱስ ትእዛዝ ቀላል ነው፦ «ከዝሙት ሽሹ» (1ኛ ቆሮንቶስ 6:18)። ተከራከሩበት አይደለም። አሽኮርምሙት አይደለም። በዳር ዳሩ ተደሰቱበት አይደለም። ሽሹ። ዮሴፍ ከጲጥፋራ ሚስት እጅግ በፍጥነት ከመሸሹ የተነሣ ልብሱን ትቶ ሄደ (ዘፍጥረት 39:12)። አብነቱ ይህ ነው። ፈተና ሲመጣ እግሮችህ ከሁሉ የሚበልጡ ወዳጆችህ ናቸው።

ለምን እንሸሻለን? ጳውሎስ መልሱን ይሰጠናል፦ ሰውነትህ የመንፈስ ቅዱስ ቤተ መቅደስ ነው (1ኛ ቆሮንቶስ 6:19)።

ለራስህ አይደለህም። በዋጋ ተገዝተሃል። ክርስቶስ ለሰውነትህ ቅንጣት ሁሉ በደሙ ዋጋ ከፍሏል። እርሱ የገዛውን ማርከስ በሚስትህ ላይ ብቻ፣ በጉዳዩ ውስጥ ባለችው ሴት ላይ ብቻ፣ በልጆችህ ላይ ብቻ ሳይሆን በክርስቶስ ራሱ ላይ ኃጢአትን መሥራት ነው።

በተግባር እንዴት እንሸሻለን? የመከላከያ አጥር አብጅ። ሚስትህ ካልሆነች ሴት ጋር ለብቻህ አትገናኝ፤ በተለይም በግል ስፍራ። ሚስትህ ካልሆነች ሴት ጋር በሌሊት አትጻጻፍ። የብልግና ነገርን በየትም ስፍራ አታስቀምጥ — በስልክህ፣ በኮምፒውተርህ፣ በአእምሮህ።

የተጠያቂነት ሶፍትዌር ጫን። ስትደናቀፍ ለአንድ ወንድም ተናዘዝ። የድሮውን ታሪክ እያወራህ ያለፈውን ኃጢአትህን አታሳምር። አእምሮህንና ዓይኖችህን በመንፈስ አገዛዝ ሥር አድርጋቸው።

ኢዮብ እንዲህ አለ፦ «ወደ ቈንጆ በምኞት እንዳልመለከት ከዓይኖቼ ጋር ቃል ኪዳን አደረግሁ» (ኢዮብ 31:1)።

ያንኑ ቃል ኪዳን ዛሬ አድርግ።

ሁለተኛው የአልኮል መጠጥ ነው። ይህ በብዙ ስፍራዎች መቅሠፍት ነው። በቤት የሚጠመቁ አረቄዎች፣ የአካባቢ ቢራዎች፣ ርካሽ ጂን፣ ከውጭ የሚመጡ ውስኪዎች — ከማናቸውም አንድ ኃጢአት በላይ ብዙ ቤቶችን አፍርሰዋል። ሰው ከሥራ በኋላ «አንድ ብርጭቆ ብቻ» ብሎ ይወጣል። እኩለ ሌሊት ላይ ሰክሮ ወደ ቤት ይመጣል። ሚስቱ ጠረኑን ታሸታለች። ልጆቹ ያዩታል። የእሑድ ስብከቱ በከንፈሩ ላይ ይሞታል።

ቅዱሳት መጻሕፍት የወይን ጠጅን በልክ መጠጣት አይከለክሉም (መዝሙር 104:15፤ 1ኛ ጢሞቴዎስ 5:23)። ስካርን ግን ደጋግመው ይኰንናሉ። «መንፈስ ይሙላባችሁ እንጂ በወይን ጠጅ አትስከሩ ይህ ማባከን ነውና፤» (ኤፌሶን 5:18)። «የወይን ጠጅ ፌዘኛ ነው፥ ብርቱ መጠጥም ጠበኛ ነው፤ በእርሱም የሚስት ሁሉ ጠቢብ አይደለም» (ምሳሌ 20:1)። «የሚያሰክር መጠጥ ይከተሉ ዘንድ ማልደው ለሚነሡ፥ የወይን ጠጅም እስኪያቃጥላቸው ድረስ እስከ ሌሊት ለሚዘገዩ ወዮላቸው!» (ኢሳይያስ 5:11)።

በግልጽ ልናገር። የአልኮል መጠጥ በአንተ ላይ ምንም ዓይነት ይዞታ ካለው — ለመዝናናት የምትፈልገው ከሆነ፣ በአንድ ብርጭቆ ማቆም ካልቻልህ፣ ቤተሰብህ ለምግብ ያስፈልገው የነበረውን ገንዘብ ለእርሱ የምታወጣ ከሆነ፣ በልጆችህ ፊት ሰክረህ የምታውቅ ከሆነ፣ ሚስትህ እንድታቆም ለምናህ ከሆነ — ፈጽመህ ልትተወው ይገባሃል።

መቀነስ አይደለም። መቆጣጠር አይደለም። ማቆም ነው። መጽሐፍ ቅዱስ «የማይሰክር» መሆንን ለመሪነት መመዘኛ አድርጎ ይጠቅሳል (1ኛ ጢሞቴዎስ 3:3)። ዛሬ ብዙ ወንዶች ጽዋቸውን መግዛት ስለማይችሉ መምራት አይችሉም።

ሦስተኛው ቍጣ ነው። ስለዚህ በየዋህነት ምዕራፍ ውስጥ ተናግረናል፤ ነገር ግን ልንዋጋው የሚገባ ሥር የሰደደ ኃጢአት ሆኖ እዚህም ይመለሳል። «ተቆጡ ኃጢአትንም አታድርጉ፤ በቁጣችሁ ላይ ፀሐይ አይግባ፥ ለዲያብሎስም ፈንታ አትስጡት።» (ኤፌሶን 4:26-27)። ልጓም የሌለው ቍጣ ለዲያብሎስ ወደ ሰውየው ቤት ቀጥተኛ በር ይከፍትለታል። ብዙ አባቶቻችን ንዴትን እንደ ርስት አውርሰውናል። ያንን ሰንሰለት ልንበጥሰው እንችላለን። ለወንዶች ልጆቻችን ለማውረስ እምቢ ልንል እንችላለን።

አራተኛው ገንዘብን መውደድና ሙስና ነው። በብዙ ስፍራዎች ጉቦ እጅግ ከመለመዱ የተነሣ የማይታይ ሊሆን ተቃርቧል። ሥራን ለማስፈጸም የሚሰጡ ትናንሽ ስጦታዎች። የትራፊክ ቅጣትን ለማምለጥ የሚከፈሉ ትልልቅ ክፍያዎች። በመቶኛ ጉቦ ላይ የተገነቡ የንግድ ስምምነቶች። የግለሰቦችን ኪስ የሚሞሉ የመንግሥት ውሎች። ከእነዚህ አንዳንዶቹ በትሕትና ቃላት የተሸፈነ ከድሆች የሚደረግ ስርቆት ብቻ ናቸው። መጽሐፍ ቅዱስ በዚህ አያመቻምችም፦ «ብርን የሚወድድ ብርን አይጠግብም፤ ብልጥግናንም የሚወድድ ትርፉን አይጠግብም» (መክብብ 5:10)። «ስስታም ሰው በቤቱ ላይ ጥፋትን ያመጣል» (ምሳሌ 15:27)። «እግዚአብሔር የሐሰትን ሚዛን ይጸየፋል» (ምሳሌ 11:1)።

ጉቦ ልትሰጥ ወይም ልትቀበል በምትችልበት ቦታ ላይ ካለህ ነገሩን በእግዚአብሔር መንገድ ማድረግ ዋጋ ያስከፍልሃል። ገቢህ ሊያንስ ይችላል። ዕድገት ሊያልፍህ ይችላል። ሊስቁብህ ይችላሉ። ነገር ግን «በግፍ ከሚገኝ ብዙ ትርፍ ይልቅ ከጽድቅ ጋር ጥቂት ይሻላል» (ምሳሌ 16:8)። ለእግዚአብሔርና ለገንዘብ መገዛት አትችሉም። (ማቴዎስ 6:24)። የምታገለግለውን ዛሬ ምረጥ።

አምስተኛው ትዕቢት ነው። ይህ የሌሎቹ ሁሉ ሥር ነው። መልአክን ዲያብሎስ ያደረገው ኃጢአት ትዕቢት ነው።

ትዕቢት «ከእግዚአብሔር የበለጠ አውቃለሁ» ይላል። ትዕቢት «ሕጉ እኔን አይመለከተኝም» ይላል። ትዕቢት «ተጠያቂነት አያስፈልገኝም» ይላል። ትዕቢት «ራሱ እኔ ነኝ — ታዘዙኝ» ይላል። ትዕቢት ተንኰለኛ ነው፤ በሁሉ ነገር ውስጥ፣ በትሕትናችን ውስጥ እንኳ ይደበቃል። «እግዚአብሔር ትዕቢተኞችን ይቃወማል፥ ለትሑታን ግን ጸጋን ይሰጣል» (ያዕቆብ 4:6)። ወንድሜ ሆይ፣ ልብ በል፦ እግዚአብሔር ትዕቢተኞችን ይቃወማል። አይወዳቸውም ብቻ አይደለም። ይቃወማቸዋል። በንቃት ይሠራባቸዋል። ትዕቢት ማንም ሳይገዳደረው በልብህ እንዲቀመጥ አትፍቀድ።

እነዚህን ኃጢአቶች እንዴት እንዋጋቸዋለን? ብቻችንን አብልጠን በመሞከር አይደለም። የፍላጎት ጽናት ይወድቃል። ውሳኔዎች ይሰበራሉ። መንገዱ ሁልጊዜ አንድ ነው፦ ንስሐ ግባ፤ ተናዘዝ፤ ወደ ክርስቶስ ሩጥ፤ በመንፈስ ተሞላ፤ አብሮህ የሚሄድ ወንድም ፈልግ፤ ከጸጋ መንገዶች አትራቅ።

ወንጌል የቅድስናህ ሞተር ነው። ኢየሱስ በጸጋ አድኖህ አሁን ደግሞ በላብህ ቅዱስ መሆን አለብህ ማለት አይደለም። አይደለም — «በእናንተ መልካምን ሥራ የጀመረው እስከ ኢየሱስ ክርስቶስ ቀን ድረስ እንዲፈጽመው» (ፊልጵስዩስ 1:6)። ያዳነህ ያው ጸጋ ይቀድስሃል። ኃጢአትን የምትዋጋው ተቀባይነትን ለማግኘት ሳይሆን ተቀባይነትን ካገኘህበት ስፍራ ሆነህ ነው። አባትህ አሁንም ይወድሃል። ውድቀቶችህ እርሱን አያርቁትም። ወደ እርሱ ያቀርቡሃል እንጂ።

የሂፖውን አውግስጢኖስን እንደ ገና አስብ። ለዓመታት ከዝሙት ኃጢአት ጋር ታግሏል። «ጌታ ሆይ፣ ንጽሕናን ስጠኝ — ግን ገና አሁን አይደለም!» ብሎ በመጸለዩ ይታወቃል። ትክክሉን ያውቅ ነበር፤ ሊመላለስበት ግን አልቻለም። በመጨረሻ ነጻ በወጣ ጊዜ በገዛ ኃይሉ አልነበረም። በአንድ የአትክልት ስፍራ እያለቀሰ ሳለ «አንሥተህ አንብብ» የሚል የሕፃን ድምፅ ሰማ፤ መጽሐፍ ቅዱስን ገለጠ፤ ሮሜ 13:13-14ንም አነበበ፦ «በቀን እንደምንሆን በአገባብ እንመላለስ፤ በዘፈንና በስካር አይሁን፥ በዝሙትና በመዳራት አይሁን፥ በክርክርና በቅናት አይሁን፤ ነገር ግን ጌታን ኢየሱስ ክርስቶስን ልበሱት።» ብርሃኑ ጎረፈ። ሰንሰለቶቹ ተበጠሱ። የወንጌል ኃይል ሰብሮ ገባ።

የአንተም ነጻነት በዚያው መንገድ ይመጣል። በብርታት ሳይሆን በጸጋ። በመደበቅ ሳይሆን ኃጢአትህን ወደ ብርሃን በማምጣት። በራስ ጽድቅ ሳይሆን በእምነት በተጨበጠው በክርስቶስ ጽድቅ። «በነጻነት ልንኖር ክርስቶስ ነጻነት አወጣን፤ እንግዲህ ጸንታችሁ ቁሙ እንደ ገናም በባርነት ቀንበር አትያዙ።» (ገላትያ 5:1)።

ስለዚህ ወንድሜ ሆይ፣ ተዋጋ። በየቀኑ ተዋጋ። መጽሐፍ ቅዱስህን ገልጠህ ተዋጋ። ተንበርክከህ ተዋጋ። ወንድሞች ከጎንህ ሆነው ተዋጋ። ሚስትህ እያወቀች ተዋጋ። መንፈስ ቅዱስ ብርታትህ ሆኖ ተዋጋ።

ይህንም እወቅ፦ በኢየሱስ ክርስቶስ አንተ በአሸናፊው ወገን ነህ።

ጸሎት

ቅዱስ አምላክ ሆይ፣ አንተ ብርሃን ነህ፤ ጨለማም በአንተ ዘንድ ከቶ የለም። በጨለማ ስፍራዎች እንደ ተመላለስሁ እናዘዛለሁ። አንተ የምትጠላቸውን ኃጢአቶች ወድጃለሁ። የሚያጠፉኝን ምኞቶች መግቤአለሁ። እኔን ኃጢአተኛውን ማረኝ። እጠበኝ፤ ከበረዶም ይልቅ ነጭ አድርገኝ። ያሰሩኝን የኃጢአት ኃይላት ሁሉ ስበር — ምኞትን ሁሉ፣ ጠርሙስን ሁሉ፣ የንዴት ፍንዳታን ሁሉ፣ ጉቦን ሁሉ፣ የተሰወረ ትዕቢትን ሁሉ። ሥጋዬን ከክፉ መሻቱና ከምኞቱ ጋር ስቀለው። በመንፈስ ቅዱስህ ሙላኝ። ከጎኔ ሆነው የሚዋጉ ወንድሞችን ስጠኝ። በብርሃን የሚመላለስ፣ ፈጥኖ የሚናዘዝ፣ ሲወድቅም ወደ ክርስቶስ የሚሮጥ ሰው አድርገኝ። በመጨረሻም በክብርህ ፊት በታላቅ ደስታ ነውር የሌለኝ አድርገህ አቁመኝ። ለማዳን ብርቱ በሆነው በኢየሱስ ስም፣ አሜን።