ለመስበክ የተቀበልሁት ጥሪ ታደሰ

ወንጌልን ለመስበክ እንዲፈቀድልኝ ካመለከትሁ እነሆ ስምንት ዓመት ሆኖኝ ነበር፤ በዚህ ሁሉ ጊዜ እንድመክር ብቻ ተፈቅዶልኝ ነበር፤ ይህም መብት እንኳ የተሰጠኝ አልፎ አልፎ ብቻ ነበር። አሁን ይህ ጉዳይ በአእምሮዬ ውስጥ እንደ ገና ታደሰ፤ በአጥንቶቼ ውስጥ እንደ ተዘጋ እሳት ሆነብኝ። በዚህ በታደሰ ግፊት ሥር ሆኜ አሥራ ሦስት ወር ገደማ አለፈ። በዚህ ጊዜ ውስጥ፣ በዚያን ወቅት በአሜሪካ የአፍሪካውያን ኤፒስኮፓል ሜቶዲስቶች ጳጳስ ሆነው ለነበሩት ለክቡር ጳጳስ ሪቻርድ አለን፣ በተከራየሁት በገዛ ቤቴ የጸሎት ስብሰባዎችን እንዳደርግና ነፃነት በተሰማኝ መጠን እንድመክር እንዲፈቀድልኝ ለመንኋቸው፤ ይህም ተፈቀደልኝ። በዚህም አእምሮዬ እፎይ አለ፤ የተወሰነው የጸሎት ሰዓት በደረሰ ጊዜ ቤቱ ወዲያው ይሞላ ነበርና።

ስለዚህ ጉዳይ ከመቀጠሌ በፊት፣ እዚህ ላይ እጅግ ክፉ የነበረን የአንድ ወጣት ሰው አስደናቂ መለወጥ ሳልተርክ ማለፍ አልችልም። እርሱ ጥቁር ሰው ነበር፤ ብዙውን ጊዜ ወደ ስብሰባዎቻችን ይመጣ ነበር፤ የሚመጣው ግን ለበጎ ዓላማ ሳይሆን ይልቁንም ቤተ እምነታችንን ለማወክና ለማፌዝ ነበር። በሃይማኖት እንደማያምን፣ ከእርሱም ጋር ምንም ጉዳይ እንዲኖረው እንደማይፈልግ በግልጥና ሁልጊዜ ይናገር ነበር። ጠባዩ እንደ ጋልዮስ ግድ የለሽ ነበር፤ በጥቁር ወጣቶችም መካከል መሪ ነበር። ከጊዜ በኋላ ግን ታመመ፤ ለሦስት ወር ያህል በሕመም ተኛ፤ ደዌውም የሳንባ ነቀርሳ ነበር። ዘመኑ ሊያበቃ በተቃረበ ጊዜ፣ የማኅበሩ አባል የነበረችው እኅቱ መጥታ ወንድሟን ሄጄ እንድጠይቅላት ለመነችኝ፤ ይድናል የሚል ተስፋ አልነበራትምና፤ ምናልባት ጌታ ወደ ልቡ ሰብሮ ይገባ ይሆናል አለች። ብቻዬን ሄድሁ፤ እጅግ ደክሞም አገኘሁት። ብዙም ሳልቆይ ስሜቱ እንዴት እንደ ሆነና አእምሮው እንዴት እንዳለ እጠይቀው ጀመር። እርሱም እጅግ ግድ በሌለው ሁኔታ፦ «ኦ፣ ደኅና ነኝ፣ ይበቃል» ብሎ መለሰ። እንድጸልይለት ይፈልግ እንደ ሆነ ጠየቅሁት። በዳተኝነትና በቸልታ መንፈስ፦ «ኦ፣ አዎን፣ ጊዜ ካለሽ» ብሎ መለሰ። ከዚያም መዝሙር ዘመርሁ፣ ተንበርክኬ ጸለይሁለት፣ ከዚያም መንገዴን ሄድሁ።

ከዚህ ከሦስት ቀን በኋላ ወጣቱን ለመጠየቅ እንደ ገና ሄድሁ። በዚህ ጊዜ በክርስቶስ እኅቶች የሆኑ ሁለት ሴቶች ከእኔ ጋር ሄዱ። የቤተ እምነታችን አገልጋይ የሆኑት ክቡር አቶ ኮርኒሽ ከእርሱ ጋር ሲደክሙ አገኘናቸው። እርሳቸው ግን ከእርሱ ያገኙት እርካታ እጅግ ጥቂት እንደ ሆነ ነገሩን። ብዙም ሳይቆዩ ግን ወንድም ኮርኒሽ ተሰናብተው ሄዱ፤ ከዚያም እኔና ሁለቱ እኅቶች—አንዲቱ ጄን ሃት የተባለች አረጋዊት ሴት፣ ሌላዋ ደግሞ ወጣት፣ ሁለቱም ጥቁሮች—ስለ ዘላለማዊ ጉዳዩና፣ ተስፋ ካለውም፣ ደስተኛ ስለ ሆነ ዘላለም ስላለው ተስፋ ከእርሱ ጋር እንነጋገር ጀመር። እርሱ ግን ብዙ አልተናገረም፤ ከዚያም በአንድነት ተንበርክከን ስለ እርሱ ጌታን ለመንን፤ ምሕረት ለዘላለም ፈጽሞ ካልጠፋ በቀር፣ በልቡ ድንዳኔ ላይ የሚያለሰልስ የጸጋ ጨረር እንዲያፈስስ ጸለይን። አሁን በመጠኑ የለሰለሰ መሰለ፤ እንደ ገና እንድንጠይቀው የጠየቀን ቀድሞ ካሳየው ግድ የለሽነት ባነሰ የድምፅ ቃና ስለ ነበር፣ የኃጢአት መወቀስ ምልክቶችን ያየን መሰለን።

ከዚህ ጉብኝት በኋላ ሁለት ቀን ብቻ እንዳለፈ፣ እኅቱ በችኮላ ወደ እኔ መጥታ ወንድሟ አሁን እየሞተ እንደ ሆነ እንደምታምንና እርሱ እንዳስጠራኝ ነገረችኝ። ወዲያውኑ አብራኝ እንድትሄድ፣ አሁንም በመካከላችን በእስራኤል እናት ሆና የነበረችውን ጄን ሃትን ጠራኋት። እዚያ በደረስን ጊዜ በአልጋው ላይ ተቀምጦ፣ እጅግ ተቅበዝብዞና ተረብሾ አገኘነው፤ ብዙም ሳይቆይ ግን እንደ ገና ተጋደመ። አሁን በአልጋው አጠገብ ወደ እርሱ እንድቀርብ ፈለገ። እንዴት እንደ ሆነ ጠየቅሁት። እርሱም፦ እጅግ ታምሜአለሁ አለ፤ ቀጥሎም፦ «ጸልዪልኝ፣ ፍጠኚ!» አለ። አሁን በዚህ ዓለም የሚቀረው ጊዜ አጭር እንደ ሆነ ተገነዘብን። የመዝሙር መጽሐፉን አንሥቼ ለሁኔታው የሚስማማ መዝሙር ገለጥሁና መዘመር ጀመርሁ፤ ነገር ግን በክፍሉ ውስጥ አስፈሪ ድንጋጤ ያለ መሰለ—ሁላችንም የተሰማን የአእምሮ ዓይነት ጨለማ ነበር፤ ከታመመው ወጣትና ከአስታማሚው በቀር እኛ አምስት ሰዎች ነበርን። አንድ ስንኝ ብቻ እንደ ዘመርን፣ ከዚህ ምድራዊ ካልሆነ ስሜት የተነሣ ከእኔ በቀር ሁሉም መዘመሩን ተዉ። እኔ ግን ምንም እንኳ በደከመና በከበደ ሁኔታ ቢሆንም፣ ሁልጊዜም ለእርዳታ ወደ እግዚአብሔር ቀና ብዬ እየተመለከትሁ ብቻዬን መዘመሬን ቀጠልሁ። ድንገት በልቤ ውስጥ የብርታት ምንጭ ሲነቃ ተሰማኝ፤ ያን ጊዜም ጨለማው በተወሰነ መጠን ለቀቀ። ከላይ የመጣ ጭላንጭል ብቻ ነበር። መዝሙሩ ባለቀ ጊዜ ሁላችንም ስለ እርሱ ለመጸለይ ተንበረከክን። ነፍሱን እንዲምርና ለሕይወት የሚሆን ንስሐን እንዲሰጠው የጌታን ስም ስንጠራ፣ እግዚአብሔር ስለ እርሱ የቀረበውን ጸሎት እስኪሰማ፣ እስኪለውጠውና ነፍሱን እስኪያድን ድረስ ከጕልበቴ ፈጽሞ እንዳልነሣ የሚል አሳብ ድንገት ወደ አእምሮዬ መጣ።

እንግዲህ እንደ ተመራሁ ሆኖ ስለ ተሰማኝ ሰማይን በዚህ ሁኔታ አጥብቄ መለመኔን ስቀጥል፣ የበዛ የብርሃን ጨረር በመካከላችን ፈንጥቆ ወጣ። ዓይኖቼ የተጨፈኑ ቢሆኑም፣ አዳኙ በሙሉ ቁመቱ በመስቀል ላይ ተቸንክሮ፣ ልክ ከወጣቱ ራስ በላይ በክፍሉ ጣሪያ አጠገብ ታየኝ። እኔም፦ ወንድሜ ሆይ፣ ቀና ብለህ ተመልከት፤ አዳኙ መጥቷል፤ ምሕረት ያደርግልሃል፤ ኃጢአትህንም ይቅር ይልሃል ብዬ ጮኽሁ። ስለ ወጣቱ ነፍስ የነበረኝ ኀዘን ጠፋ፤ ከዚያ በኋላ መጸለይ አልቻልሁም—ደስታና ሐሤት ይህን የማይቻል አደረጉት። ከጕልበታችን ተነሣን፤ እነሆም ዓይኖቹ በፍጹም ደስታ ወደ ላይ ትኵር ብለው ይመለከቱ ነበር፤ በፊቱ ላይ የደስታ ገጽታ ነበረ፤ ከንፈሮቹ ጣፋጭና ቅዱስ ፈገግታ ለብሰው ነበር፤ ከአንደበቱ ግን ምንም ድምፅ አልወጣም፤ በብፅዕና ጸጥታው ውስጥ ይሰማ ነበር፤ ተስፋና የማይሞት ሕይወት የሞላበት ነበር። እንዲህም፣ እጁን ይዤ ሳለሁ፣ ደስተኛና የነጻች ነፍሱ ያለ አንዳች ትንፋሽና ያለ መቃተት ወደ ዘላለም ዕረፍቷ በረረች።

ከዚያም ዓይኖቹን ጨፈንሁ፣ እጅና እግሮቹን አስተካከልሁ፣ ለቀብርም እንዲገነዝ ተውሁት። እኔ ግን በመንፈስ ቅዱስ ኃይል ተሞላሁ—ክፍሉ ራሱ በክብር የተሞላ መሰለ። እኅቱና በክፍሉ የነበሩት ሁሉ ደስ አላቸው፤ እርሱ ወደ ገነት እንደ ገባ ምንም አልተጠራጠሩም፤ እኔም በመጨረሻው በታላቁ ቀን በመዳን ዳርቻ ላይ በሰላም ሆኖ እንደማየው አምናለሁ።

ነገር ግን ወደ መስበክ ጥሪዬ ጉዳይ ልመለስ። ከላይ እንደ ተረኩት፣ ከዚህ ብዙም ሳይቆይ ክቡር ሪቻርድ ዊልያምስ እኔና ሌሎች በተሰበሰብንበት በቤቴል ቤተ ክርስቲያን ሊሰብኩ ነበር። ወደ መስበኪያ መድረኩ ወጡ፣ መዝሙሩን አስታወቁ፣ ተዘመረም፤ ከዚያም ወደ ጸጋው ዙፋን ጸሎት አቀረቡ፤ ጥቅሳቸውን ወስደው መግቢያውን ጨረሱና ማብራራት ጀመሩ። የወሰዱት ጥቅስ በዮናስ 2:9 ያለው፦ «ማዳን የእግዚአብሔር ነው» የሚለው ነበር። ነገር ግን ማብራራታቸውን ሲቀጥሉ መንፈሱ የተለያቸው መሰለ፤ በዚያው ቅጽበትም ፈጽሞ ከተፈጥሮ በላይ በሆነ ግፊት እንደ ሆነ ያህል ዘልዬ ቆምሁ፤ ያን ጊዜም ወንድሜ ዊልያምስ በወሰዱት በዚያው ጥቅስ ላይ ምክር እንድሰጥ ከላይ ተረዳሁ።

እኔ እንደ ዮናስ እንደ ሆንሁ ነገርኋቸው፤ ጌታ ለወደቁት ለአዳም ዘር ወንዶችና ሴቶች ልጆች ወንጌሉን እንድሰብክ ከጠራኝ በዚያን ጊዜ ስምንት ዓመት ሊሞላው ተቃርቦ ነበርና፤ እኔ ግን እንደ እርሱ ዘግይቼ ነበር፤ በጌታ ትእዛዝ ሄጄ እንደ ነነዌ ሰዎች በጥልቅ በደለኞች የሆኑትን ለማስጠንቀቅ ቸል ብዬ ነበር።

በምክሩ ጊዜ፣ እንደ ችሎታዬና በተሰጠኝ ጸጋ መጠን በመልካሙ ገበሬ የወይን አትክልት ውስጥ እንድደክም እንደ ተጠራሁ ለዓለም ለማሳየት በሚበቃ ሁኔታ እግዚአብሔር ኃይሉን ገለጠ።

ከዚያም ምን እንዳደረግሁ እንኳ በቅጡ ሳላውቅ፣ ፈርቼ ተቀመጥሁ። ስለዚህ ሥርዓት የጎደለው ድርጊት—እንዲህ ተብሎ ይጠራል ብዬ ፈርቼ ነበርና—ከቤተ ክርስቲያን እባረራለሁ ብዬ አሰብሁ። በዚህ ፈንታ ግን ጳጳሱ በጉባኤው መካከል ተነሥተው፣ ከስምንት ዓመት በፊት ለመስበክ እንዲፈቀድልኝ ልጠይቃቸው ወደ እርሳቸው እንደ መጣሁና እርሳቸውም እንዳዘገዩኝ ተረኩ፤ አሁን ግን በዚያ ከተገኙት ሰባኪዎች ማናቸውም ያህል እኔም ለዚያ ሥራ እንደ ተጠራሁ እንደሚያምኑ ተናገሩ። እነዚህ ቃላት እጅግ አበረቱኝ፤ ስለዚህም ጥፋት እንደ ሠራሁና እንደ በደለኛ ለቅጣት እንደ ተጋለጥሁ የነበረኝ ፍርሃት ረገበ፤ በስፍራውም እስከዚያች ጊዜ ድረስ በልቤ ቀምሼው የማላውቀው ጣፋጭ ጸጥታና ልዩ ዓይነት ቅዱስ ደስታ ተተካ።

በሚቀጥለው የሰንበት ቀን የወንጌልን ቃል እየሰማሁ ተቀምጬ ሳለሁ፣ ለሕዝቡ በይፋ ለመናገር እንድሞክር ልቤ ተነሣሣ፤ ነገር ግን በቤተ ክርስቲያኑ ውስጥ ይህን ለማድረግ ልቤን ማሳመን አልቻልሁም። እኔም፦ ጌታ ሆይ፣ ከዚህ በቀር በየትም ስፍራ አልሁ። በዚህም መሠረት ብዙም ሳይርቅ የሚገኝ አንድ ቤት ተጠቆመኝ፤ ወደዚያም ሄድሁ። ቤቱ እኔ ካለሁበት ከዚያው ማኅበር የሆነች የአንዲት እኅት ቤት ነበር። ስሟ አንደርሰን ነበር። ጎረቤቶቿን ብትጠራ በቤቷ ስብሰባ ለማድረግ እንደ መጣሁ ነገርኋት። እርሷም ይህን ልመና ወዲያውኑ ፈጸመች። ጉባኤዬ አምስት ሰዎች ብቻ ነበሩ። መዝሙር በማንበብና በመዘመር ጀመርሁ፤ በተነሣሁም ጊዜ እጄ በመጽሐፍ ቅዱሱ ላይ አርፎ አገኘሁት፤ እስከዚያች ቅጽበት ድረስ አላስተዋልሁትም ነበር። አሁን ጥቅስ ልወስድ እንደሚገባ ታሰበኝ። መጽሐፉን ገለጥሁ፤ እንደ አጋጣሚ መዝሙር 141 ላይ ተገለጠ፤ ዓይኔም በሦስተኛው ቍጥር ላይ አረፈ፤ እንዲህ ይላል፦ «አቤቱ፥ ለአፌ ጠባቂ አኑር፥ የከንፈሮቼንም በር ጠብቅ።» ስብከቴ፣ ስብከት ከተባለ፣ ሙሉ በሙሉ ለገዛ ራሴ የሚሠራ ነበር፤ ምክርም ጨመርሁበት። በዚህ ጊዜ የድካሜ ፍሬ ሆኖ ከጉባኤዬ ሁለቱ እጅግ አለቀሱ። ስጨርስም ለጥቂቶቹ፦ ማንም ደጁን ቢከፍትልኝ በሚቀጥለው የስድስተኛው ቀን ምሽት ስብሰባ እንደማደርግ ነገርኋቸው፤ ያን ጊዜም አንዲቱ ቤቷ ለእኔ ክፍት እንደ ሆነ መለሰች። በዚህም መሠረት ሄድሁ፤ እግዚአብሔርም በሕዝቡ መካከል ኃይሉን ገለጠ። አንዳንዶቹ አለቀሱ፤ ሌሎቹ ደግሞ በደስታ እልል አሉ። በአንድ መቀመጫ የነበሩ ሴቶች ሁሉ፣ በእግዚአብሔር ኃይል፣ እንደሚነጥቅ ዓውሎ ነፋስ፣ በአንድ ጊዜ ወደ ወለሉ ተደፉ፤ ጮኹም። ደግሞም በአንድ ቤት የነበሩትን የታመሙ ወንድና ሴት ጌታ ሁለቱንም በኃጢአታቸው ወቀሳቸው፤ አንዱ ዳነ፣ ሌላውም ሞተ። እግዚአብሔር ፍርድን አደረገ—አንዳንዶቹ ማታ ደኅና ነበሩ፤ ጠዋት ግን ሞቱ። በዚህ ስፍራ ለስድስት ወር ያህል ስብሰባዎችን ማድረጌን ቀጠልሁ። በዚያ ጊዜ እጅግ በሽተኛ ከነበረው ከትንሹ ልጄ ጋር ቤት አስተዳድር ነበር። በዚያ ጊዜ ገደማ ሠላሳ ማይል ያህል ርቆ በሚገኝ ስፍራ በሜቶዲስቶች መካከል እንድሰብክ ጥሪ ደረሰኝ፤ ከእነርሱም ጋር አንድ ሳምንት ቆየሁ፤ በዚያ ጊዜ ሁሉ ስለ ትንሹ ልጄ አንድም አሳብ ወደ አእምሮዬ አልመጣም፤ ልጄን ለመንከባከብ ብዬ ልሠራው ከሚገባኝ ሥራ እንዳልዘናጋ ከእኔ ተሰውሮ ነበር። በዚህም ስፍራ ጌታ በአንዲት ምስኪን ጥቁር ሴት መሣሪያነት መንፈሱን በሕዝቡ ላይ አፈሰሰ። እንደ ተነገረኝ፣ ስናገር ለመስማት ጠበቆች፣ ሐኪሞችና ዳኞች ተገኝተው የነበረ ቢሆንም፣ ጌታ ራሱ ያቀጣጠለውን እሳት በመካከላቸው ስለ በተነ በኃጢአተኞች መካከል ልቅሶና ጩኸት ነበረ። ጌታ ለታላቁ ስሙ እንድትናገር ለባሪያይቱ ኃይል ሰጣት፤ የሕዝቡን ልብ ማረከ፤ በሕዝቡም መካከል መናወጥን አመጣ፤ እግዚአብሔር በመካከላቸው ነበርና።

ከዚያም ወደ ቤት ተመለስሁ፤ ሁሉም ደኅና ሆኖ አገኘሁ፤ ልጄን እጅግ ታሞ የተውሁት ቢሆንም ምንም ጉዳት አልደረሰበትም። ወዳጆች ይንከባከቡት ነበር፤ ይህም ከጌታ ነበር። አሁን ቤቴን አፍርሼ ሁሉን በመተው የዘላለሙን ወንጌል ለመስበክ በቁም ነገር ማሰብ ጀመርሁ። ለአሥራ አራት ዓመት ያህል ከራቅሁ በኋላ ወደ ተወለድሁበት ስፍራ ወደ ኬፕ ሜይ ለመመለስ ብርቱ ምኞት ተሰማኝ። የጠርሴሱ ሳውል ከመለወጡ በፊት ቸል ያለውንና የናቀውን ያንኑ ወንጌል እንዲሰብክ ወደ ኢየሩሳሌም እንደ ተላከ፣ ከሁሉ የከበደው መስቀል ወደሚገጥመኝ ወደዚህ ስፍራ ጌታ ላከኝ። በውኃ ላይ ተጓዝሁ፤ በጕዞዬም ላይ በባሕር ሕመም እጅግ ተሠቃየሁ፤ እሞታለሁ ብዬ እስካስብ ድረስ ነበር፤ ነገር ግን የጌታ ፈቃድ ስለ እኔ እንዲህ አልነበረም። ከመርከብ ከወረድሁ በኋላ አጋጣሚዎች በተገኙ መጠን እናቴ ወደምትኖርበት አቅጣጫ ጕዞዬን ቀጠልሁ። ከዚያ ስፍራ አሥር ማይል ያህል ሲቀረኝ የምሽት ስብሰባ ቀጠርሁ። ለመስማት የወጡ ሰዎች ጥቂት አልነበሩም። ጌታ በሕዝቡ መካከል ብርሃንና ነፃነት ሊሰጠኝ ወደደ። ከስብሰባው በኋላ አንዲት አረጋዊት ሴት ወደ እኔ መጥታ ጌታ ወደ እነርሱ እንደ ላከኝ እንደምታምን ነገረችኝ፤ ከዚያም ከዚያች ምሽት ጀምሮ ከሁለት ሳምንት በኋላ በዚያው ስፍራ ሌላ ስብሰባ ቀጠረችልኝ። በማግሥቱ ወደ እናቴ ስፍራ ፈጥኜ ሄድሁ፤ እርሷም በማየቷ ደስ አላት፤ ደስታውም የሁለታችንም ነበር። የጌታዬን ፈቃድ ለማድረግ ስሄድ ምስኪኑንና በሽተኛውን ልጄን ከእርሷ ጋር ተውሁት። በዚህ አካባቢ ሜቶዲስት የሆነ አንድ አጎት ነበረኝ፤ እርሱም ስብሰባዎች እንዲደረጉበት ደጁን በደስታ ከፈተ። በአጎቴ ቤት ባደረግሁት የመጀመሪያ ስብሰባ ላይ፣ ሴቲቱን ሰባኪ ለመስማት ከጉጉት የተነሣ ከመጡት ከሌሎቹ ጋር፣ ዴይስት (በፈጣሪ የሚያምን ነገር ግን መገለጥን የሚክድ) የሆነ አንድ ሽማግሌ ሰው ነበረ፤ እርሱም ጥቁሮች ነፍስ እንዳላቸው እንደማያምን ይናገር ነበር—ፈጽሞ እንደሌላቸው እርግጠኛ ነበር። እኔ ከቆምሁበት እጅግ ቀርቦ ተቀመጠ፤ በድፍረትም አፍጥጦ ሊያሳፍረኝ ሞከረ። ነገር ግን ሁልጊዜ ወደ እግዚአብሔር እየተመለከትሁ በቻልሁት መጠን መድከሜን ስቀጥል—ምንም እንኳ ነፃነቴ ጥቂት የመሰለኝ ቢሆንም—ከወንጌሉ ከተደገነው ቀስት አንድ ፍላጻ ወጥቶ እስከዚያች ጊዜ ድረስ ደንዳና በነበረው ልቡ ውስጥ ተሰካ። መናገሬን ከጨረስሁ በኋላ ወደ ውጭ ወጣ፤ ሰዎቹንም በዙሪያው ጠርቶ፦ ስብከቷ ትንሽ ነገር ሊመስል ይችላል፤ ነገር ግን የነፍሳት ዋጋ በልቧ እንዳለ አምናለሁ አላቸው። ይህ አነጋገር ከጥቂት ጊዜ በፊት ከነበረው የተለየ ነበር፤ አሁን ጥቁሮች ነፍስ እንዳላቸው የተቀበለ ይመስል ነበርና፤ ምክንያቱም በዋነኛነት የምናገረው ለእነርሱ ነበር፤ እኔ መልካማቸውን የምሻላቸው እነዚህ ሰዎች ነፍስ ከሌላቸው አስተያየቱ ትርጉም አልባ በሆነ ነበር። ከዚያም ወደ ቤት ገብቶ በታላቅ ወዳጅነት እጄን ጨበጠ፤ እግዚአብሔር ለአንዳች መልካም ዓላማ እንደ ጠበቀው ተስፋ እንደሚያደርግም ተናገረ። ይህ ሰው ታላቅ ባሪያ አሳዳሪ ነበር፤ እጅግም ጨካኝ ነበር፤ ባሪያን በአጥር እንጨት ወይም በእጁ በገባው በማናቸውም ነገር መትቶ መጣል ለእርሱ ምንም አልነበረም። ከዚህ ጊዜ ጀምሮ በአካሄዱ እጅግ ተለውጦ እንደ ተሻሻለ ስለ እርሱ ይነገር ነበር። በዚያን ጊዜ ዕድሜው ሰባ ዓመት ገደማ ነበር፤ ራሱም እንደ በረዶ ነጭ ነበር፤ ነገር ግን የተለወጠ ሰው ሆኖ እንደ ሆነ ወይም እንዳልሆነ ፈጽሞ አልሰማሁም።

በሚቀጥለው ሳምንት በካውንቲው ፍርድ ቤት ስብሰባ እንዳደርግ ግብዣ ደረሰኝ፤ በዚያም ከኢሳይያስ 53:3 ተናገርሁ። የተቀደሰ ጊዜ ነበር፤ ጌታም ቃሉን አጀበ፤ ምንም እንኳ በዚያ የተለያዩ ቤተ እምነቶች ሰዎች የነበሩ ቢሆንም ሕይወትና ነፃነት ነበረኝ። እዚህም አረጋዊውን ባሪያ አሳዳሪ እንደ ገና አየሁት፤ እርሱም ዕድሜው የገፋ ቢሆንም እኔን ለመስማት ሦስት ማይል ያህል በእግሩ ተጉዞ ነበር። በዚህ ቀን ሁለት ጊዜ ተናገርሁ፤ ወደ ተቀጠረውም ስፍራ ስድስት ማይል በእግሬ ሄድሁ። በዚያ አንድ ዳኛ ተገኝቶ ነበር፤ እርሱም ስለ እኔ እንደ ሰማ በወዳጅነት በመናገር ወዳጅነቱን አሳየ፤ የመዝሙር መጽሐፍም ሰጠኝ፤ የመረጠውንም መዝሙር አመለከተኝ። ስብሰባው ባለቀ ጊዜ፣ እኔ በዚያን ጊዜ ከነበርሁበት ሦስት ማይል ያህል ርቆ በሚገኘው በአካባቢው ባለ ትምህርት ቤት እንድሰብክ ጋበዘኝ። በዚህ ስብሰባ ወቅት ከእምነት ወደ ኋላ የተመለሰ አንድ ሰው ተመለሰ። በዚህ ቀን ስድስት ማይል በእግሬ ሄድሁ፤ ጠዋትም ማታም ለብዙ ጉባኤዎች ሁለት ጊዜ ሰበክሁ። ጌታ ከእኔ ጋር ነበረ፤ ለቅዱስ ስሙ ክብር ይሁን። ቀጥሎም ስድስት ማይል ሄጄ በአንድ ጥቁር ወዳጄ ቤት ከረፋዱ በአምስት ሰዓት ስብሰባ አደረግሁ፤ ጥቁሮችና ነጮች ለነበሩበት ሥርዓት ላለው ጉባኤም ሰበክሁ። ከአምልኮው በኋላ እንደ ገና በእግሬ ተመለስሁ፤ ይህም በአንድ ቀን በድምሩ አሥራ ሁለት ማይል ነበር። ይህ የሆነው በሰንበት ነበር፤ ወይም አንዳንድ ጊዜ እንደምጠራው በሰባተኛው ቀን፤ ከተለወጥሁ በኋላ የወዳጆች ማኅበር (የኩዌከሮች) ቀላል አነጋገር ይበልጥ ደስ ያሰኘኝ ነበርና። ከዚህ በኋላ በአራተኛው ቀን፣ ከላይ በተጠቀሰው ስፍራ በሰማኝ በዚያው ዳኛ በደብዳቤ የተላከልኝን ግብዣ ተቀብዬ ለብዙ ጉባኤ ሰበክሁ፤ በዚያም የከበረ ጊዜ አሳለፍን፤ በሕዝቡ መካከል ብዙ ልቅሶ ተሰማ። ያው ሰው አሁን በስብሰባው መጨረሻ ከሳምንት በኋላ በዚያው ቀን በዚያው ስፍራ ሌላ ስብሰባ እንደሚደረግ አስታወቀ። እዚህም እንደ ገና ነፃነት ነበረኝ፤ በሕዝቡ መካከል መነቃቃት ነበረ። ከዚያ ጊዜ ጀምሮ ከአሥር ዓመት በኋላ፣ በኬፕ ሜይ አካባቢ፣ በዚያን ጊዜ የኤፒስኮፓል ሜቶዲስቶች መደበኛ የስብከት ስፍራ በነበረ አንድ ትምህርት ቤት የጸሎት ስብሰባ አደረግሁ፤ ከአምልኮው በኋላ የሜቶዲስት ማኅበር አባል የሆነች እጅግ የተከበረች አንዲት ነጭ ሴት ወደ እኔ መጥታ፣ ከአሥር ዓመት በፊት በዚያው ትምህርት ቤት በእኔ ስብከት ጌታ መጀመሪያ እንዳነቃት ነገረችኝ። እኔን በማየቷ እጅግ ደስ አላት፤ ወደ ቤቷም ጋበዘችኝ፤ እዚያም እስከ ማግሥቱ ቆየሁ። ይህ በውኃ ላይ የተጣለ፣ ከብዙ ቀን በኋላ የተገኘ እንጀራ ነበር።

ከዚህ ስፍራ ቀጥሎ ወደ ዴኒስ ክሪክ የአምልኮ ቤት ሄድሁ፤ በዚያም በአንድ ሽማግሌ ግብዣ የተለያየና እርስ በርሱ የሚጋጭ አመለካከት ለነበረው ለብዙ ጉባኤ ተናገርሁ፤ ያን ጊዜም የእግዚአብሔር ኃይል አስደናቂ ንዝረት ተሰማ፤ በየስፍራውም በመቃተት፣ በትንፋሽና በከፍተኛ የደስታ አሜንታ ታየ። ከላይ እንደ ተረዳሁ ሆኖ ተሰማኝ። አንደበቴ ተፈታ፤ የሚንተባተበው በነፃነት ተናገረ፤ የእግዚአብሔርና የአገልግሎቱ ፍቅር በውስጤ በብርቱ ነበልባል ነደደ—ስሙም በሕዝቡ መካከል ከበረ።

ትንሹ ልጄ ከእኔ ጋር ነበረ፤ በገንዘብም እጅግ ተቸግሬ ነበር—ወደ ቤት የምመለስበትን የጕዞ ዋጋ የማገኝበት መንገድ ስላልነበረኝ ጥቂት ገንዘብ ለማሰባሰብ ትምህርት ቤት ከፍቼ አሥራ አንድ ተማሪዎችን አስተማርሁ። ለብዙ ሳምንታት ወደ ቤት ስለ መመለሴ ምን እንደማደርግ አላወቅሁም ነበር፤ በሜዳ ላይ እየተዘዋወርሁ ስለ ቸርነቱ ሳሰላስል ጌታ ሊረዳኝ መጣ፤ ወደ ፊላደልፊያ ከተማ መሄድ እንደምችል አሳወቀኝ፤ ብዙም ሳይቆይ እጅግ ደግ ከሆነ አንድ የመርከብ አለቃ ጋር ወደዚያ ተሳፈርሁ። ጕዞአችን አደገኛ ነበር—አስፈሪ ማዕበል ተነሣ፤ ከደላዌር ባሕረ ሰላጤም ሳንወጣ አንዲት ትልቅ መርከብ ልትገጨን ጥቂት ቀርቷት ነበር። ቸሩ ጌታ ግን በእጁ መዳፍ ያዘን፤ በኖቬምበር 12 ቀን 1821 ከሰዓት በኋላም ከተማዋ ደረስን።

እዚህ በእኅት ሊዲያ አንደርሰን መኖሪያ ቤት ስብሰባዎችን አደረግሁ፤ ለሦስት ወር ያህልም ልደርስባቸው የምችለውን ያህል ብዙ ቀጠሮዎች ነበሩኝ። በአንድነት ብዙ የከበሩ ጊዜያትን አሳለፍን፤ ጌታም ኃጢአተኞችን እየወቀሰና ወደ እውነት እየመለሰ ከትንሿ የጸሎት ቡድኑ ጋር ነበረ። እስከ ጸደይ ድረስ በከተማዋ ቆየሁ፤ ያን ጊዜም እንድጓዝ በአእምሮዬ ውስጥ ታተመብኝ፤ ከፊላደልፊያ መጥተው በዚያ ከሚሰበሰቡ አንዳንድ አገልጋዮች ጋር ለመገናኘት ከአንዲት እኅት ጋር አሥራ አራት ማይል በእግሬ ተጓዝሁ። በመንገድ ላይ ሳለሁ ሰይጣን ፈተነኝ፤ እንድሰብክ ስለማይፈቀድልኝ ይህን ያህል ርቀት በእግሬ መሄዴ ሞኝነት እንደ ሆነ ነገረኝ። እኔ ግን ከእነርሱ ጋር ተቀምጬ ለማምለክ ቈርጬ ጕዞዬን ቀጠልሁ። በደረስሁ ጊዜ ብዙ ሰዎች ተሰብስበው ነበር፤ ሰባኪ ግን አልነበረም። አምልኮውን የሚጀምሩበትን ጊዜ ጠበቁ፤ ከዚያም እኔን ጠሩኝ። ዮሐንስ 3:14ን ጥቅሴ አድርጌ ወሰድሁ። ሕይወትና ነፃነት ነበረኝ፤ ጌታም በእልልታ በሰፈሩ ውስጥ ነበረ። ከዚያ ሦስት ማይል ርቆ ሌላ ስብሰባ ተቀጠረ፤ በዚያም ከመዝሙር 137:1-4 ተናገርሁ። ጌታዬ ከእኔ ጋር ነበረ፤ ኃይሉንም ገለጠ። በካውንቲው አዳራሽም ስብሰባ አደረግን፤ በጌታም ፊት ጣፋጭ የመጠበቅ ጊዜ ነበረን። ከዕብራውያን 2:3 ተናገርሁ፤ ያን ጊዜም ጌታ ልዩ ነፃነት ሰጠኝ። አንድ ሌሊት በአንድ መኖሪያ ቤት ከዮሐንስ 7:46 ተናገርሁ፤ ያን ጊዜም ስድስት ነፍሳት ምሕረትን እየለመኑ ወደ ወለሉ ወደቁ። በመካከላችን የተባረከ የመንፈስ መፍሰስ ነበረን—የያዕቆብ አምላክ በመካከላችን ነበረ—ከሰማይ የተወለዱ ነፍሳት እልልታም ለጆሮአችን እንደ ሙዚቃ ነበረ።

በፌብሩዋሪ ወር ገደማ በስድስተኛ ዓመቱ የነበረው ትንሹ ልጄ ጄምስ የሃይማኖት ዝንባሌ እንዳለው ማስረጃ አሳየ። አንድ ጊዜ በእጁ የመዝሙር መጽሐፍ ይዞ ወንበር ላይ ወጣ፤ እንደ አገልጋይ ባለ አኳኋንም መዝሙር አስታወቀ። ከእርሱ ጋር እንድዘምር መንፈስ ሲያነሣሣኝ ተሰማኝ። በክፍሉ ውስጥ አንዲት የተከበረች እኅት ነበረች፤ ስለ እርሱ እንድትጸልይ ለመንኋት። ጌታ ይህን ጸሎት እንዲመልስና በሰማይ አደባባዮች እንዲያትመው ለመንሁት። እንደሚያደርግ አመንሁ፤ አደረገውም፤ ገና በጕልበታችን ሳለንም በእግዚአብሔር ሙላት ተሞላሁ፤ መልሱም መጣ። በልቤ ደስታ፦ «የሞተው ሕያው ሆኖአል!» ብዬ ጮኽሁ፤ ለአንድ ጎረቤትም ልነግር ደረጃውን እየሮጥሁ ወረድሁ። አሁን ደስተኛ በሆነው ልጄ ጕንጭ ላይ እንባ ፈሰሰ፤ በአንድነትም እጅግ ደስ አለን። እርሱ የብዙ ጸሎት ርእስ ነበረ፤ እኔ ካየኋቸው ከብዙ ልጆች እንደ አንዱ በግልጥ የሚበድልና የሚሳደብ ኃጢአተኛ ሆኖ ሲያድግ ከማየት ይልቅ ተከትዬው ወደ መቃብሩ ብሄድ እንደሚሻለኝ ብዙ ጊዜ አስብ ነበር። እዚህም ልበል፤ የጌታ ተስፋ ቃል፦ «ለምኑ ትቀበሉማላችሁ» የሚል ነው። ውድ ወላጆች ሆይ፤ ስለ ልጆቻችሁ በልጅነታቸው ጸልዩ—በእምነት ክንድ ተሸክማችሁ ወደ ምሕረት ዙፋን ውሰዷቸው፤ በዚያም ለጌታ መባ አድርጋችሁ አቅርቧቸው። ጌታ ጸሎትን እንደሚሰማ ከገዛ ልምምዴ መናገር እችላለሁ። ሐና ሳሙኤልን በልጅነቱ ለእግዚአብሔር እንደ ሰጠ፣ እኔም ጄምስን ለእግዚአብሔር ሰጥቼው ነበር፤ በቸሩ ሞገሱም ተቀባይነት አገኘ። አባቶችና እናቶች በዚህ በተባረከ ሥራ እንዲሳተፉ ይበልጥ ለማበረታታት ወደ መክብብ 11:6 ልምራቸው፦ «በማለዳ ዘርህን ዝራ፥ በማታም እጅህን አትተው፤ ይህ ወይም ያ ይከናወን እንደ ሆነ፥ ወይም ሁለቱ በአንድነት መልካም እንደ ሆኑ አታውቅምና።»

«በወጣት አእምሮ ዝሩት፤
ከዚህ የተሻለ እርሻ ይገኛልን?
በእምነት ብቻ ቢሰጥ፣
መከሩ በእርግጥ ይመጣል፤
በልጅነት የሚያፈራ የአምልኮ ፍሬ፣
እግዚአብሔር ሊያየው ደስ የሚለው ሁሉ።»

በኖቬምበር ወደ ትሬንተን፣ ኒው ጀርሲ ጕዞ ጀመርሁ። በበርሊንግተን በሰንበት ለሕዝቡ ተናገርሁ፤ በመካከላቸውም መልካም ጊዜ አሳለፍሁ፤ በ12ኛው ቀን ሰኞም በአንድ ትምህርት ቤት ተናገርሁ። የዓለምን ጭንቀት ሁሉ ወደ ጎን የተወችው እኅት ሜሪ ኦዋን ከእኔ ጋር ሄደች። ከእግር በቀር የምንጓዝበት መንገድ አልነበረንም፤ ጌታ ግን ተመለከተን፤ በሆነ መንገድም ወደ ትሬንተን ድልድይ እንዲያደርሰን በአንድ እንግዳ ሰው ልብ አሳደረ። የወረዳውን ሽማግሌ አገኘን፤ እርሱም በቀዝቃዛና በደረቅ የሥርዓት አኳኋን አናገረኝ፤ ችሎታዬ ከእርሱ ጋር የማይተካከል መስሎ የታየው ይመስል ነበር። ልናርፍበት ወደ አሰብነው ወደ እኅቲቱ ቤት ገባን፤ እዚያ እንድናድር ግብዣ ከመቅረቡ በፊትም ኮፍያችንንና ካባችንን እንደ ለበስን ብዙ ጊዜ ጠበቅን። ጠዋት ላይ ኒውሆፕን ለመጎብኘት አስቤ ነበር፤ ነገር ግን በአካባቢው ያሉትን ሕመምተኞችና የተጨነቁትን በመጠየቅ ግዴታዬን ለመፈጸም ሦስት ወይም አራት ቀን ቆየሁ። ወደ አንድ የጸሎት ስብሰባ ተጋበዝሁ፤ አንድ ወንድምም እንድናገር ጠራኝ። አጋጣሚውን ተጠቀምሁበት፤ ከ1ኛ ነገሥት 18:21 አንዳንድ ነገሮችን ተናገርሁ። ከሰባኪዎቹ አንዱ በስድስተኛው ቀን ምሽት እንድሰብክላቸው ጋበዘኝ፤ እኔም በትኵረት በሚያዳምጥ ጉባኤ ፊት ይህን ፈጸምሁ፤ እግዚአብሔርም ቃሉን በብዙ ኃይል አጀበው፤ ደስታችንም ታላቅ ነበር። በ17ኛው ቀን ከረፋዱ በአምስት ሰዓት ተናገርሁ። ለሥራው ያለኝ ድካምና ጕድለት ተሰማኝ፤ «ለዚህም ነገር የሚበቃ ማን ነው?» ብዬ አሰብሁ፤ ከተግባሩም ለማምለጥ ተመኘሁ። ጥቅሴ 1ኛ ጢሞቴዎስ 6:2-7 ነበር። ጌታ የሚንተባተበውን አንደበት እንደ ገና ፈታው፤ መጻሕፍትንም ለአእምሮዬ ገለጠልኝ፤ ስለዚህም፣ ለእግዚአብሔር ውድ ስም ክብር ይሁን፣ እጅግ ልብ የሚያቀልጥ፣ ኃጢአትን የሚገድልና ነፍስን የሚያነቃቃ ጊዜ አሳለፍን። ከሰዓት በኋላ የክፍል ስብሰባ በመምራት አገዝሁ፤ በዚያም ጌታን ታማኝና እውነተኛ ሆኖ አገኘነው—በዚያውም ምሽት ከዕብራውያን 2:3 ተናገርሁ።

በማግሥቱ እኔና እኅት ሜሪ ኦዋን ወደ ኒውሆፕ ጕዞ ጀመርን፤ አሥራ ስድስት ማይል በእግራችን ተጉዘን ከምሽቱ አሥራ ሁለት ሰዓት ገደማ ደረስን። አድካሚ ቢሆንም፣ ረጅሙን ተራራና ከፍ ያሉትን ኮረብቶች፣ በዙሪያችንም ያለውን የተፈጥሮን ውበትና ልዩነት ማየት ደስ የሚያሰኝ ጕዞ ነበር፤ ይህም የፈጣሪዬን ታላቅነትና ጥበብ በአእምሮዬ ውስጥ በብርቱ አሳተመው። በዚህ ስፍራ፣ ከሚስቱ እናት ጋር ያደግሁበት የአንድ ሰው ቤት አረፍሁ፤ በእርሱም በደስታ ተቀበልን። በሚቀጥለው ምሽት ወደ ወንድም በትለር ሄድን፤ በዚያም ለጥቂት ሰዎች ተናገርሁ፤ እግዚአብሔርም በቃሉ አንዳንዶችን ሕያው አደረገ። በሚቀጥለው ሌሊት በአንድ አካዳሚ (ትምህርት ቤት) ለብዙ ሰዎች ከዮሐንስ 3:14 ተናገርሁ። እዚህ በሻካራ የሚናገሩ እጅግ ሥርዓት የሌላቸው አንዳንድ ሰዎችን አገኘሁ፤ ከተናገሩትም ነገሮች መካከል፦ «ሴት አይደለችም፤ የሴት ልብስ የለበሰ ወንድ ነው» አሉ። በመካከላቸው አንድ ሳምንት ደከምሁ፤ ቀጥሎም ወደ ላምበርትስቪል ሄድሁ፤ በዚያም ከሕዝቡ ደግነትን አገኘን፤ ደስ የሚል ጊዜ አሳለፍን፤ በእንባም ተለያየን።

ከዚያም ወደ ፊላደልፊያ ተመለስሁ፤ በዚያም ጥቂት ጊዜ ቆይቼ ወደ ሳሌም፣ ዌስት ጀርሲ ሄድሁ። በጕዞዬ ላይ ብዙ ችግር ገጠመኝ፤ በተለይም እንደ ሌሎች ብዙዎች ሴት መስበኳን ከሚቃወመው ከሽማግሌው። እዚህም ያንን ሽማግሌ—ወደ ሰማይ ገና ካልሄደ—እንዲህ ልንገረው፤ ከአዳም ክላርክ ዘመን አንሥቶ እንኳ ሴቶች መስበካቸውን በመቃወም ያቀረበው ተቃውሞ፦ «አህያ በለዓምን ከገሠጸ፣ የጓሮ ዶሮም ጴጥሮስን ከገሠጸ፣ ሴት ኃጢአትን የማትገሥጸው ለምንድር ነው?» በሚል መልስ እንደ ተመለሰለት ሰምቻለሁ። ይህን የማነሣው ሴቶችን ከአህዮችና ከዶሮዎች ጋር በመመደቡ ለሚሰጠው ሙገሳ ብዬ ሳይሆን፣ ቀድሞ ባሪያ የነበረች የአንዲት ምስኪን ሴትን መልስ ለመስጠት ነው። ለመጀመሪያው ተናጋሪ እንዲህ አለችው፦ «ምናልባት የምትናገር ሴት እንደ አህያ ትሆን ይሆናል—ነገር ግን አንድ ነገር ልንገርህ፤ በለዓም መልአኩን ሳያየው አህያዋ አየችው።»

ተቃውሞው እንዳለ ሆኖ በሳሌም የተሳካ ጊዜ አሳለፍን። መልካም ጉባኤዎች ነበሩኝ፤ የኃጢአተኞችም ልብ ተነካ። በአምልኮ ቤቱ ከተናገርሁ በኋላ ሁለት ሴቶች ወደ መስበኪያ መድረኩ ወጥተው አንገቴን አቅፈው፦ «እድን ዘንድ ምን ማድረግ ይገባኛል?» ብለው ጮኹ። አንዲቱ እግዚአብሔርን እንዳልታዘዘች፣ እርሱም ልጆቿን እንደ ወሰደባት ተናገረች—ብዙ ጊዜ ጠርቷት ነበር፤ እርሷ ግን አልሰማችም። ከኃጢአት ሁሉ ሊያነጻ ወደሚበቃው፣ ሁሉን ወደሚያስተሰርየው ወደ ክርስቶስ ደም አመለከትኋት፤ ከጸሎትም በኋላ ለምሕረቱ ትቻት ሄድሁ። ከዚህ ስፍራ ሃያ አንድ ማይል በእግሬ ተጉዤ አንገተ ደንዳናና ዓመፀኛ ለሆነ ሕዝብ በችግር ሰበክሁ፤ ስላደረጉብኝ ነገርም ምንም ቂም ሳልይዝ ብዙም ሳልቆይ ተውኋቸው። መልእክቱን በብዙ ድካም ያመጣችላቸውን ምስኪኒቱንና ደካማዪቱን አገልጋይ ባያከብሩ እንኳ መልእክቱን ሊያከብሩ በተገባቸው ነበር።

«በአንዲቱ ከተማም መከራ ቢያሳዩአችሁ ወደ ሌላይቱ ሽሹ» የሚለውን ምክር ልከተል ቈርጬ ነበር፤ ስለዚህም ወደ ግሪንዊች ፈጥኜ ሄድሁ፤ በዚያም ሕያው ጉባኤ ነበረኝ፤ በመናገርም ያልተለመደ ሕይወትና ነፃነት ነበረኝ፤ የእግዚአብሔርም ኃይል በዚያ ነበረ። በሰንበት ቀን ጠዋት በአምልኮ ቤቱ፣ ማታም በአንድ መኖሪያ ቤት የተቀደሰ ጊዜ ነበረን፤ ብዙ ሰዎች ተሰበሰቡ፤ መንፈሱም ከእኛ ጋር ነበረ፤ በደረቁ አጥንቶችም መካከል ታላቅ መናወጥ ሆነ።

በሁለተኛው ቀን ጠዋት በሕዝብ ሠረገላ ተሳፍሬ ሰባት ማይል ተጉዤ ውድስታውን ደረስሁ፤ በዚያም በአንድ ትምህርት ቤት ነጮችና ጥቁሮች ለነበሩበት የተከበረ ጉባኤ ተናገርሁ። በጥቁሮቹ የአምልኮ ቤት እንድናገር ተጠየቅሁ፤ ነገር ግን አገልጋዩ ሴት ሰባኪን ለመቀበል ልቡን ማሳመን አልቻለም—ክርስቲያኖች እንደሚገባቸው እጅ እስከ መጨባበጥ እንኳ ከእኔ ጋር በኅብረት ሊተባበር አልቻለም። ቀደም ብዬ ያንን ስፍራ ጎብኝቼ ነበር፤ ያን ጊዜም እግዚአብሔር «በስብከት ሞኝነት» ኃይሉን ገልጦ ምስኪኒቱን አሮጊት ሴት ተቀብሏት ነበር። ከወንድሞቹ አንዱ በገዛ ቤቱ ስብሰባ ቀጠረ፤ ከብዙ ልመናም በኋላ ይህ አገልጋይ ደግሞ መጣ። ለመስበክ ብዙም ፍላጎት አልተሰማኝም ነበር፤ ነገር ግን ከሐዋርያት ሥራ 8:35 ተናገርሁ። አቅመ ቢስነቴ ተሰማኝ፤ ስለ ድካሜም እንዳማርር ተመራሁ—እግዚአብሔር ግን ፍላጻውን ወደ በደለኞቹ ልብ አቀና—ወዳጄ አገልጋዩም ደስ ብሎት ብዙ ጊዜ፦ «አሜን»፣ «እንዲሁ ነው፣ እኅቴ» እያለ ይጮኽ ነበር። በመካከላችን አስደናቂ የእግዚአብሔር መንፈስ መገለጥ ነበረን፤ በዚያ መሆንም ለእኛ መልካም እንደ ሆነ አገኘነው። ለእግዚአብሔር የሚሳነው ነገር የለም። ስብሰባውን ለሽማግሌው እጅ አሳልፌ ሰጠሁ፤ እርሱም ከዚያ በኋላ በአምልኮ ቤቱ እንድሰብክ ጋበዘኝ። እርሱ በሴት ስብከት አንድም ነፍስ ተለውጣ ታውቃለች ብሎ እንደማያምን ተናግሮ ነበር—ነገር ግን በእርሱ ስፍራ እየደከምሁ ሳለሁ አንዲት ሴት በኃጢአቷ ተወቅሳ ምሕረትን እየለመነች ወደ ወለሉ ወደቀች። ይህ ስብሰባ እስከ ሌሊቱ ስድስት ወይም ሰባት ሰዓት ድረስ ቀጠለ። ኦ፣ የኢየሱስ ስም ድምፅ ምንኛ የከበረ ነው! በዚህ ጊዜ በእግዚአብሔር ዘንድ ተቀባይነት እንዳለኝ ፈጽሞ አልተጠራጠርሁም፤ ይልቁንም ነፍሴን በእያንዳንዱ የተስፋ ቃሉ ላይ አሳረፍሁ። ሽማግሌው እጄን ጨበጠ፤ ተለያየንም።

በኖቬምበር 22 ቀን 1822 ወደ ፊላደልፊያ ተመለስሁ፤ በከተማዋ ውስጥና ከከተማዋ ውጭ ስብሰባዎችን ተካፈልሁ። እግዚአብሔር አሁንም ረዳቴ ነበረ፤ ሰበክሁ፤ የክፍል ስብሰባም አቋቋምሁ፤ ጠቃሚ ለመሆንም ጣርሁ። ይሁን እንጂ የገጠመኝ ተቃውሞ ብዙ ነበር—እስከዚህም ድረስ ነበር፤ አንዳንዶች በእኔ ላይ በሚያደርሱት ስደት ወደ ጥፋት እንዳይሄዱ ብዬ ከሜቶዲስት ቤተ ክርስቲያን ለመውጣት ተፈተንሁ—ይህ ግን የተፈቀደው ለእግዚአብሔር ያለኝን ታማኝነት ለመፈተን ብቻ ነበር። አንዳንድ ጊዜ በሸክሙ ሥር እንደሚጨቈን ጋሪ ተጨቈንሁ—ሕይወቴ በሰይፍ ጫፍ ላይ ያለች መሰለች—ልቤ ቈሰለ፤ በሰውነቴም አሳመመኝ። ነገር ግን ጌታ እግዚአብሔርን የሚመስሉትን ከፈተና እንዴት እንዲያድን፥ ዓመፀኞችንም እየቀጣቸው ለፍርድ ቀን እንዴት እንዲጠብቅ ያውቃል። ልትጠይቀኝ ለመጣች አንዲት እኅት የአእምሮዬን ስሜት ስተርክላት፣ በጠላት ስላልተሸነፍሁ በልቤ ውስጥ ደስታ ፈለቀ፤ በእግዚአብሔርና በነፍሳት ፍቅርም ተጥለቀለቅሁ። እኅቲቱን በእቅፌ ያዝኋት፤ በአንድነትም ልብ የሚያቀልጥ ጊዜ አሳለፍን። ኦ፣ በእንዲህ ያሉ የጨለማ ሰዓታት የእግዚአብሔር ልጆች መሆናችንን ያ መንፈስ ራሱ ከመንፈሳችን ጋር ሲመሰክር ምንኛ ያጽናናል!

ሰይጣን መንገዳችንን ሊዘጋ ሲቆም፣
በፍርሃትም ሊሞላን ሲጥር፣ በእምነት ድል እንነሣለን፤
ብዙ ጊዜ ቢሞክርም ከቶ ሊወስድብን አይችልም፣
ነፍስን የሚያጽናናውን ተስፋ፦ ጌታ ያዘጋጃል።
ደካሞች ናችሁ፣ ተስፋችሁም ከንቱ ነው ይለናል፤
የምትሹትን መልካም ነገር ከቶ አታገኙም ይለናል፤
ነገር ግን እንዲህ ያሉ አሳቦች ጸጋችንን በፈተኑ ጊዜ፣
ጥያቄን ሁሉ ይህ ይመልሳል፦ ጌታ ያዘጋጃል።

ለሕዝቡ ከቀድሞው ሁሉ የሚበልጥ ፍቅር ተሰማኝ። መልካም ላደርግላቸው ያለኝን ምኞት ባለማወቅ የሳቱ መሰለኝ፤ ጸሎቴም በመንገዴ ሁሉ ከፍቅር በቀር ምንም እንዳይታይ፣ ልቤንም ከፍቅር በቀር ሌላ እንዳያንቀሳቅሰው ነበር። ሃይማኖት ፍቅር ነው—እግዚአብሔር ፍቅር ነው። ነገር ግን ሰላሜን ሊያጠፉና ከፍቅር ዙፋን ሊያርቁኝ የጨለማ ሠራዊት በእኔ ላይ የተሰለፉ ይመስል ስለ ነበር ያሻገረኝ ከመለኮታዊ ኃይል ያነሰ ምንም አልነበረም።

በጁን 24 ቀን በደላዌር ግዛት ለመጓዝ ከፊላደልፊያ ከተማ ወጣሁ። ደግ ሰው ከሆኑት ከካፒቴን ራያል ጋር ሄድሁ፤ እርሳቸውም በዊልሚንግተን ወዳለው ቤታቸው ወሰዱኝ፤ እርሳቸውም ባለቤታቸውም መልካም አስተናገዱኝ። በደረስሁበት የመጀመሪያ ሌሊት በድንጋዩ የሜቶዲስት አምልኮ ቤት ሰበክሁ። ከዕብራውያን 2:3፦ «እኛስ እንዲህ ያለውን ታላቅ መዳን ቸል ብንለው፥ እንዴት እናመልጣለን?» ከሚለው ቃል ጉባኤውን በደካማ አኳኋኔ ለማሳሰብ ሞከርሁ። እግዚአብሔር በዚያ ነበረ፤ ይህንንም እጅግ ደስ የሚያሰኝ ማስረጃ አግኝተናል—ብዙዎችም ከክርስቶስ ውጭ ሳሉ ከሁለተኛው ሞት ማምለጫ እንደሌለ ለማየት ዓይኖቻቸው ተከፈቱ፤ የሚያድነውን ጸጋውንም ለማግኘት ወደ እግዚአብሔር ጮኹ። በወንጌል የቀረበውን መዳን ያልተቀበሉ ሁሉ፣ የሌላው ዓለም እውነታ ያሰቡትን የሐሰት ዋስትና ከማፍረሱ በፊት፣ ጉዳዩን በቅንነትና በቁም ነገር እንዲመረምሩት እመኛለሁ።

በጁላይ በአንድ ትምህርት ቤት ለብዙ ጉባኤ ከዘኍልቍ 29:17 ተናገርሁ። በዚህ ስፍራ የሰማይን ጣፋጭ ቅምሻ ቀመስን—የተትረፈረፈ መልካም መስፈሪያ—እልልታና ደስታ ሆነ—የነፃው ወንጌል ምስኪን መልእክተኛም ከላይ ተረዳ። አንባቢዬ በዚያ ተገኝቶ ደስ የሚያሰኘውን ሰማያዊ ግብዣ ከእኛ ጋር ቢካፈል ብዬ እመኛለሁ። በጁላይ 15 ቀን በአምልኮ ቤቱ እንደ ገና ለሚያዳምጥ ብዙ ሕዝብ ምክር ሰጠሁ—የብዙዎቹ የኃጢአት መወቀስ ጥልቅና የተቀደሰ ነበር፤ መልካም ነገርም እንደ ተደረገ ተስፋ አደርጋለሁ።

ቀጥሎ የጎበኘሁት ስፍራ ኒውካስል ነበር። የአምልኮ ቤቱን ማግኘት አልተቻለም፤ ሁለት ወጣቶች ፍርድ ቤቱን ለማግኘት ጣሩ፤ ባለ አደራዎቹ ግን ሜቶዲስቶች ቤተ ክርስቲያናቸውን ለምን እንዳልከፈቱ ለማወቅ ፈልገው ተቃወሙ። ምክንያቱ፣ እንደ ተናገሩት፣ «ፈቃድ ያልተሰጠኝ» መሆኔ ነበር። ሁለቱ ወዳጆቼ በገበያው አዳራሽ እንድናገር አመቻቹልኝ፤ እዚያም ሻማ በሚለኮስበት ሰዓት ተገኘሁ፤ ለተጨናነቀ ነገር ግን አክብሮት ላለው ጉባኤ ከዮሐንስ 7:46፦ «እንደዚህ ሰው ማንም እንዲሁ ከቶ አልተናገረም» ከሚለው ጥቂት ግልጥ እውነቶችን የመናገር ደስታ አገኘሁ። በእሑድም እነዚያው ወጣቶች ሌላ ንግግር እንድሰጥ ጋበዙኝ፤ እኔም ተስማማሁ፤ ከሁሉም ዓይነት ሰዎች በተውጣጣ ብዙ ሕዝብ ፊት ተናገርሁ።

ከዚህ ተነሥቼ ወደ ክሪስቲን ሄድሁ፤ በዚያም በአንድ መኖሪያ ቤት አመለክን፤ ከጥቁር ወዳጆቼ አንዳንዶቹም መልካም እንዳስተናገዱኝ መናገር አለብኝ። ከዚያም ወደ ዊልሚንግተን ተመለስሁ፤ በጥቂት ቀናት ውስጥም ወደ ክሪስቲን እንደ ገና እንድመለስ መልእክት ደረሰኝ። ወዳጆቼ የአምልኮ ቤቱን እንደማገኝ ነገሩኝ፤ ለዚህም ዳኛ ሉደን ጣሩ፤ ቀጠሮውም ታወጀ። ሕዝቡ በተወሰነው ሰዓት በተሰበሰበ ጊዜ ግን በሮቹ እንደ ተቈለፉ ቀሩ። «ነውር ነው!» የሚል ጩኸት እየተሰማ ከቤተ ክርስቲያኑ ደረጃዎች ሄድን—ነገር ግን በመንገዱ ትንሽ ራቅ ብሎ አንድ የግል ቤት ተከፈተ፤ ወደ ቤተ ክርስቲያን መግባት ባለማግኘታችን ብናዝንም ጌታ ሕዝቡን አላሳዘነም፤ የሕይወት እንጀራን ተመገብን፤ ደስ የሚል ጊዜም አሳለፍን። አቶና ወይዘሮ ሉዌለን ወደ ቤታቸው ወሰዱኝ፤ ከተቀጣሪ አገልጋዮቻቸው እንደ አንዲቱ ሳይሆን እንደ ባልንጀራ አስተናገዱኝ፤ ለዚህም ሁልጊዜ አመሰግናቸዋለሁ። ሐኪም የሆኑት አቶ ስሚዝም ወደ እነርሱ እንድመጣ ጋበዙኝ—እርሳቸው ፕሬስቢቴሪያን ነበሩ፤ እኛ ግን ስለ ኢየሱስና ስለ ፍቅሩ በአንድነት ጸለይንና ተነጋገርን፤ አንዳችን የሌላውን የእምነት መግለጫ ሳንነካካ ተለያየን። ኦ፣ ክርስቲያኖች በአንድ የጋራ መድረክ ላይ—በናዝሬቱ ኢየሱስ ላይ—የሚገናኙበትን፣ አስፈላጊ ባልሆኑ ነገሮች ላይ የሚያደርጉትን ንትርክና ክርክር የሚያቆሙበትን—«ቤተ ክርስቲያናችን» የሚለው ያነሰ ክርክር የሚነሣበትን፣ «ኢየሱሳችን» ግን ሁሉ በሁሉ የሚሆንበትን ቀን ለማየት እናፍቃለሁ።

ሌላ ቤተ ሰብ ወደ ጸሎት ስብሰባ ጋበዘኝ። ስብሰባው «በምድር ላይ እንዳለች ትንሽ ሰማይ» ነበረ። ከዚህ ተነሥቼ በዚያው ምሽት አራት ማይል ያህል በእግሬ ሄድሁ፤ ፕሬስቢቴሪያን የሆኑት የወይዘሮ ፎርድ የቤት ሠራተኛም ከእኔ ጋር ነበረች፤ እርሷም እመቤቷ እኔን በማየታቸው ደስ እንደሚላቸው እንደምታውቅ ተናገረች። ወይዘሮ ፎርድ በደስታ ተቀበሉኝ—ስናገር ለመስማት እንደሚፈልጉ ነገሩኝ፤ ለአንዲት የሜቶዲስት ሴትም ደብዳቤ ላኩ፤ እርሷም በዚያው ከሰዓት በኋላ ድካሜ በቤተ ክርስቲያኗ ተቀባይነት እንደሚያገኝ ጥርጥር እንደሌለው መለሰች። በገባሁ ጊዜ ሽማግሌው በመስበኪያ መድረኩ ላይ ነበረ። መልካም ስብከት ሰበከልን። ከስብከቱ በኋላ ይህች ሴት ስለ እኔ ለሽማግሌው ነገረችው፤ በዚህም ምክንያት፦ «ሁሉም ሰው መልካም ቢያደርግ ፈቃደኛ ነኝ» ብሎ ወደ መስበኪያ መድረኩ ጋበዘኝ። ጥቅሴ ዕብራውያን 2:3 ነበር። በሰውነቴ ደካማ ብሆንም ቸሩ ጌታ አፌን ሞላው፤ በእንግዶችም መካከል ነፃነት ሰጠኝ፤ እንደዚያ ያለ ደስ የሚል ሰንበት ያሳለፍሁት እምብዛም ነው። ወይዘሮ ፎርድ በቤታቸው አንድ መቶ አሥር ዓመት የሆናቸው አንዲት ጥቁር ሴት ነበሩ፤ ከእርሳቸውም ጋር ስለ ሃይማኖት ተነጋገርሁ—ክርስቶስ ሊቤዠን እንዴት እንደ ሞተና ስለ መዳን መንገድ፤ ምስኪኒቱ አሮጊትም፦ «በየቀኑ ብሰማሽ ደስ ባለኝ ነበር» አሉ። ደግሞም አንድ መቶ አሥራ ስድስት ዓመት የሆናቸውን ዓይነ ስውር የሆኑ ሌላ ሴት ጠየቅሁ። ስለ ኢየሱስ በአንድነት ተነጋገርን—ዳግመኛ ስለ መወለዳቸው ብርቱና የሚኖር ማስረጃ ነበራቸው፤ በጥቂት ሳምንታትም ውስጥ ወደ ሰማይ ቤታቸው ሄዱ። እዚህ ለረጅም ጊዜ የፀሐይን ብርሃንና የእግዚአብሔርን የተባረከ ቃል የማንበብን መብት ተነፍገው ነበር፤ በዚያ ግን ዓይኖቻቸው ተገልጠዋል፤ በክንፎቹ በታች ፈውስ ያለበት የጽድቅ ፀሐይም ወጥቶላቸዋል።

በዚያ ክብር በሜዳው ሁሉ ላይ ያበራል፤
ለእርሷም ማየት ተሰጥቷታል—
በዚያ ሙዚቃ በጣፋጭ ዜማ ይፈስሳል፤
እንከን የሌለበትም ውበት ለዘላለም ይነግሣል፤
በሰማይም ሁሉ ፍቅር ነው።

ከወይዘሮ ፎርድ ቤት ወጥቼ ሦስት ማይል ያህል በእግሬ ተጉዤ ወደ ሴንት ጆርጅ ሄድሁ፤ የፕሬስቢቴሪያን ወገን ለሆኑት ልበ ሰፊ ለሆኑት ለወይዘሮ ሰተን የምክር ደብዳቤ ይዤ ነበር፤ በዚያም በልግስና ተስተናገድሁ። በዚህ ስፍራ በትምህርት ቤቱ ለተከበረ ጉባኤ ሰበክሁ—ብዙ ልቅሶ ነበረ፤ በጌታም ፊት ጠቃሚ የመጠበቅ ጊዜ ነበረ። ሦስት ማይል ርቆ በሚገኝ የሜቶዲስት ቤተ ክርስቲያን እንድሰብክ ከአንድ ሰው የቀረበልኝን ግብዣ ተቀበልሁ—በዚያም አፍቃሪ ሕዝብ አገኘሁ፤ ስናገራቸውም ባሳዩት ሥርዓትና ጨዋነት እጅግ ተደሰትሁ። ወይዘሮ ስሚዝ ወደ ቤታቸው ወሰዱኝ፤ እርሳቸውም በአመለካከትም በተግባርም ክርስቲያን ሆነው አገኘኋቸው። በግብዣ ቀጥሎ ወደ ፖርት ፔን ሄድሁ፤ በጌታ ተረድቼ ለሞላ ቤት በነፃነት ተናገርሁ፤ የከበረ የመንፈስ ግብዣም ነበረን። በሚቀጥለው ሌሊት በእግሬ ተጉዤ በደረስሁበት በካንተን ብሪጅ ነበርሁ—በአንድ ትምህርት ቤት ከማቴዎስ 22:41፦ «ስለ ክርስቶስ ምን ይመስላችኋል?» ከሚለው ተናገርሁ። የጌታ ሀልዎት ጋረደን—አማኞች ደስ አላቸው—አንዳንዶችም ስለ ጌታዬ መልካም እንዲያምኑ ነቁ፤ ወደ ክብርም በመንገዳቸው ላይ እንደ ሆኑ ተስፋ አደርጋለሁ። በፊልድስቦሮም መልካም የጸጋ ስብሰባዎች ነበሩን።

በስማይርና ወንድም ሲ. ደብሊው. ካነንን አገኘሁ፤ እርሱም የወዳጆችን (የኩዌከሮችን) የአምልኮ ቤት ለእኔ እንዲሰጡ ጠየቀልኝ፤ በዚያም ጌታ እጅግ አድርጎ ባረከን። የቀድሞው የሜቶዲስት ኅብረት የድንኳን ስብሰባ ተካፈልን፤ ለንጉሡም አገልግሎት እጅግ ታደስን። ተሳፍሬ አሥር ማይል ተጓዝሁ፤ ለሚጠብቅ ጉባኤም ከጌታ የተቀበልሁትን መልእክት አደረስሁ—ጌታ ረዳኝ፤ ነጮችና ጥቁሮች የሆኑ ሰባት ሰዎችም ለጸሎት በግንባራቸው ተደፉ። በማግሥቱ ተሳፍሬ ወደ ሚድልታውን ሄድሁ—በአንድ ትምህርት ቤት ለነጮች ጉባኤ ከኢሳይያስ 63:1 ተናገርሁ፤ መልካም ጊዜም ነበረ። ጠዋት ከረፋዱ በአምስት ሰዓት ለአንድ የሜቶዲስት ማኅበር ተናገርሁ፤ ከሰዓት በኋላ በዘጠኝ ሰዓት ደግሞ በመንገዱ ዳር ባለው የመቃብር ስፍራ ከአንድ ዛፍ ሥር ለብዙ ሕዝብ ተናገርሁ። በዚያ የተገኙት የዳኛ ማክስዌል ባለቤት ከራሳቸውና ከእኅት ልጆቻቸው ጋር ሻይ እንድጠጣ ወደ ቤታቸው ጋበዙኝ፤ አንዲት የኩዌከር ሴትም ለጕዞዬ የሚረዳኝን ያህል ገንዘብ በእጄ በማኖር ቸርነቷን አሳየች። ጌታ ቸር ነው—ይህን ለማሳወቅ ምን ላድርግ? በዚያች ሌሊት ተሳፍሬ ሰባት ማይል ተጓዝሁ፤ አገልጋዩ ከሰበከ በኋላም ምክር ሰጠሁ፤ ከንጉሥም ይልቅ ደስተኛ ሆኖ ተሰማኝ።

ከዚያም ወደ ሴሲል ካውንቲ፣ ሜሪላንድ ተጓዝሁ፤ በመጀመሪያው ምሽትም ለብዙ ጉባኤ ተናገርሁ። ከዚያ በኋላ መጋቢው አንዳንድ ዐዋቂ ሰዎችን አጠመቀ—ሁላችንም የሚያነጻውንና የሚቀድሰውን ኃይል ተለማመድን። በውስጥም በውጭም ጥምቀት ነበረን። ቀጥሎ አንድ ነጭ ሰው በምሽት በቤቱ ስብሰባ እንዳደርግ በአገልጋዩ በኩል አስጠራኝ። እርሱም ጥቁርና ነጭ ጎረቤቶቹን ጋበዘ፤ እኔም እግዚአብሔር በሰጠኝ ችሎታ መጠን ተናገርሁ። በዚያ መሆን ለምስኪኒቱ ነፍሴ ደስ የሚያሰኝ ነበረ—ኢየሱስ በመካከላችን ነበረ—ለእግዚአብሔርም ክብር ሰጠን። አዎን፣ ክብር—ክብር ለእግዚአብሔር በአርያም ይሁን። «…ከጌታችን ከኢየሱስ ክርስቶስ መስቀል በቀር ሌላ ትምክህት ከእኔ ይራቅ።» በራሴ አልመካም። ጳውሎስ ይተክል፣ አጵሎስም ያጠጣ ይሆናል፤ የሚያሳድገው ግን እግዚአብሔር ነው። ከዚህ 14 ማይል ርቆ በሚገኝ ስፍራም ሦስት ጊዜ ለመስበክ ሞከርሁ—መልካም ስብሰባዎች ነበሩን—ከእምነት ወደ ኋላ የተመለሱ ተመለሱ፤ ኃጢአተኞችም በኃጢአታቸው ተወቀሱ፤ እነርሱንም «ወደ ቤት በደረስን ጊዜ» እንደ ገና የመገናኘትና የመተዋወቅ ተስፋ ይዤ በእግዚአብሔር እጅ ትቻቸው ሄድሁ።

ወደ ሚድልታውን ተመለስሁ። በማግሥቱ የወረዳው ሰባኪ ወደ ተመደበበት ስፍራ ወደ ኤልክተን ወሰደኝ። አስደናቂ የመንፈስ መፍሰስ ነበረን። በፍሬንችታውን ከረፋዱ በአምስት ሰዓት ተናገርሁ፤ በዚያም ምንም አለመሆኔን ተገነዘብሁ፤ ነገር ግን፣ የእግዚአብሔር ስም ይመስገን፣ በተግባሬ ረዳኝ። እንደ ገና ወደ ሚድልታውን ሄድሁ፤ ከዚያም ወደ ካንተን ብሪጅ ሄጄ በቻልሁት መጠን ለሕዝቡ ተናገርሁ። ከዚህ ስፍራ ሰባት ማይል ርቄ፣ በደግ አምላክ መግቦት መሪነት፣ ለሠላሳ ሦስት ዓመት ያህል ተለይታኝ የነበረችውን የገዛ እኅቴን አገኘሁ። ለመጨረሻ ጊዜ በተገናኘን ጊዜ ወጣቶች ነበርን፤ የሕይወት ጭንቀትም አሁን ካለው ያነሰ ነበረብን። በዚያን ጊዜ የእያንዳንዳችን ልብ በየዋህ ተስፋና ደስታ ይፍነከነክ ነበር—ስንለያይም ሠላሳ ሦስት ዓመት ከነለውጡና ከነውጣ ውረዱ በላያችን ሳያልፍ እርስ በርሳችን ፊት ለፊት እንደማንተያይ ፈጽሞ አልጠበቅንም ነበር። ሁለታችንም በመልክ እጅግ ተለውጠን ነበር፤ ነገር ግን ተዋወቅን፤ ጌታ ከእኛ ጋር ስላደረገው ነገር ተነጋገርን፤ በዓለም ውስጥ የተንከራተትንበትን መንገድና «ሕይወት ገና ለጋ የነበረችበትን ዘመን» እያስታወስን ተጨዋወትን።