ምዕራፍ 2 · 3 ደቂቃ ንባብ · 4 ደቂቃ ማዳመጥ
ትዳሬ
በ1811 ዓመት ከፊላደልፊያ ከተማ ስድስት ማይል ገደማ ርቆ በሚገኘው በስኖው ሂል የአንድ ማኅበር መጋቢ የነበሩትን አቶ ጆሴፍ ሊን አግብቼ የሕይወቴን ሁኔታ ለወጥሁ። ስለዚህም መኖሪያዬን መልቀቅ ግድ ሆነብኝ። ይህም በመጀመሪያ ታላቅ ፈተና ነበር፤ በስኖው ሂል ከባሌ በቀር የማውቀው ሰው አልነበረምና፤ በማኅበሩ ያሉትን ባልንጀሮቼን፣ በተለይም እኔ አባል የነበርሁበትን ቡድን ያቀፉትን መተው ነበረብኝ። እግዚአብሔርን በእውነት ከሚወዱ ሰዎች ጋር በጣፋጭ ኅብረት የኖሩና ከአንድ ምንጭ በአንድነት ተድላና ደስታን የጠጡ ሰዎች ብቻ እንጂ፣ እንዲህ ያለ ጓደኝነት ምን ያህል ውድ እንደ ሆነ፣ ከእነርሱም መለየት ምን ያህል ከባድ እንደ ሆነ ማንም ሊናገር አይችልም።
በስኖው ሂል፣ እንደ ተፈራው፣ በፊላደልፊያ ከወጣት ባልንጀሮቼ ጋር የነበረኝን የመሰለ ስምምነትና የቀረበ ኅብረትና አንድነት ፈጽሞ አላገኘሁም፤ ልጠብቀውም አይገባኝም ነበር። በዚህ ስፍራ የነበረው ልማድና ወግ በመጠኑ የተለየ ነበር፤ በዚህም ምክንያት በአንድ ዓመት ውስጥ ቅር ተሰኘሁ፤ ወደ ከተማ እንድንመለስም ባሌን አጥብቄ እለምነው ጀመርሁ። ነገር ግን ይህ እቅድ አልተስማማውም፤ የማኅበሩ መጋቢ ስለ ነበር እነርሱን ለመተው ልቡ አልፈቀደም። ይህም በመጠኑ አሳዘነኝ። ጌታ ግን በዚህ ጉዳይ ፈቃዱ ምን እንደ ሆነ በሕልም አሳየኝ።
በአንድ ውብ ኮረብታ ጫፍ ላይ ስመላለስ፣ ገና አሁን የታጠቡ ያህል ያማሩና ነጫጭ የሆኑ የበጎች መንጋ በአጠገቤ ያየሁ መሰለኝ፤ ያን ጊዜም ኮስታራና ግርማ ያለው ፊት ያለው፣ እንደ ካባ ያለ ፈጽሞ ነጭ ልብስ የለበሰ አንድ ሰው ወደ እኔ እየተራመደ መጣ፤ ተመልክቶኝም በአጽንኦት፦ «ጆሴፍ ሊ እነዚህን በጎች ሊጠብቅ ይገባዋል፤ አለዚያ ተኵላው መጥቶ ይበላቸዋል» አለ። በነቃሁ ጊዜ ስሕተቴን አመንሁ፤ ወዲያውኑም በደስተኛ ልብ በጌታ ለቀናው መንፈስ ተገዛሁ። ይህም ተኵላው በሆነ መንገድ ከእነርሱ አንዱን እንዳይወስድ እርሱ በእነርሱ ላይ ስላለው ጥበቃ ያለኝን እምነት እጅግ አበረታው። ቀጥሎ ያለው ስንኝ ለእኛ ሁኔታ፣ እንዲሁም በዚህች ምድር ወዲያና ወዲህ ተበትነው ላሉት ለእግዚአብሔር ትናንሽ መንጎች ሁሉ እጅግ ያማረ ነበር፦
«ወደ ጥበቃህ ተቀበለን፣
በክንድህም ሰብስበን፤
እኛው ራሳችን በረቱን ካልተውን፣
ተኵላ ከቶ አይጐዳንም።»
ከዚህ በኋላ በአጠቃላይ የሰውነት ድካምና በታመመ የጤና ሁኔታ ውስጥ ወደቅሁ፤ ቀና ብዬ መቀመጥ እስከማልችል ድረስ ደከምሁ፤ ነገር ግን ጌታ ኃጢአተኞችን ሊጠይቁኝ ወደ ቤት በሚልክበት ጊዜ ከሚመጣው ቍጣ እንዲሸሹ ላስጠነቅቃቸው የነበረኝ ምኞት በልቤ ውስጥ በብርቱ ይነድድ ነበር። የዘላለምን ነገር በሕሊናቸው ላይ አጥብቄ ለማስረጽ እንዲህ ያሉትን አጋጣሚዎች ተጠቀምሁባቸው፤ የምክሩም ቃል በመንፈስ በኩል እጅግ ውጤታማ ከመሆኑ የተነሣ ምሕረትን ለማግኘት ድምፃቸውን ከፍ አድርገው እየጮኹ መሬት ላይ ሲወድቁ አይቻለሁ።
ከዚህ ሕመም እድናለሁ ብዬ አልጠበቅሁም ነበር፤ ከምድር ጋር ያቆራኘኝ አንድ ነገር ብቻ ነበር፤ እርሱም ለወደቁት ለአዳም ዘር ወንዶችና ሴቶች ልጆች ልቤ እስኪረካ ድረስ ገና ወንጌልን አለመስበኬ ነበር። ከአንዱ የምድር ዳርቻ እስከ ሌላው እየሄድሁ፦ እነሆ፣ እነሆ በጉ! ብዬ ልጮኽ ተመኘሁ። ለዚህም ዓላማ፣ ፈቃዱ ከሆነ እንዲያስነሣኝ ጌታን አጥብቄ ለመንሁ። እርሱም ጸሎቴን ለመስማት ራሱን ዝቅ አደረገ፤ በጊዜውም ጤንነቴን መልሼ እንደማገኝ በሕልም ምልክት ሰጠኝ። ሕልሙም እንዲህ ነበር፦ ፀሐይ በማለዳ ስትወጣና የግማሽ ሰዓት ያህል ከፍታ ላይ ስትደርስ፣ ከዚያም በወፍራም ጥቁር ደመና ስትጋረድ ያየሁ መሰለኝ፤ ደመናውም ከቀኑ አንድ ሦስተኛ ለሚያህል ጊዜ ጨረሮቿን ሰውሮ ቆየ፤ ከዚያም ፀሐይዋ በአዲስ ድምቀት እንደ ገና ፈንድታ ወጣች።
ይህን ሕልም እንዲህ ብዬ ተረጐምሁት፦ የልጅነት ሕይወቴንና ወደ እግዚአብሔር መመለሴን ያመለክታል፤ ይህ ሕመሜ ደግሞ—ከመስበክ ስለ ከለከለኝና ለዘለቄታው ይከለክለኛል ብዬ ስለ ፈራሁ ታላቅ መከራ የነበረው—በደመናው ተመስሏል፤ የፀሐይዋ እንደ ገና ፈንድታ መውጣት ደግሞ ጤንነቴ መመለሱና እንድሰብክ መፈቀዱ ነበር።
በዚህ ጉዳይ ወደ ጸጋው ዙፋን ቀረብሁ፤ በዚያም በጕልበቴ ተንበርክኬ ሳለሁ ጌታ በልቤ ውስጥ ይህን ልብ የሚነካ መልስ ሰጠኝ፦ «ወደ ጤንነትሽ እንደ ገና ትመለሻለሽ፤ በፍጹም የልብ ፈቃድም እግዚአብሔርን ታመልኪያለሽ።»
ይህ መገለጥ እጅግ ልብ የሚነካ ስለ ነበር፣ ሁሉን የሚችል አምላክ ለደካማዋ ነፍሴና ለሥጋዬ ያደረገውን ታላቅ ቸርነት ሳስብ፣ አንድ ሰው ትኵር ብሎ የሚመለከተኝ ይመስል ፊቴን ከመሸፈን በቀር ምንም ማድረግ አልቻልሁም። ከዚያችም ሰዓት ጀምሮ የሰውነትና የአእምሮ ብርታት ማግኘት ጀመርሁ፤ ክብር ለእግዚአብሔር በአርያም ይሁን፤ ይህም ጤንነቴ ፈጽሞ እስኪመለስ ድረስ ቀጠለ።
ከዚህ ጊዜ ጀምሮ ለስድስት ዓመት ሟች ሰውነት ሊሸከመው እስከማይችል ድረስ የመንፈስ ጥምቀቶችን ከላይ መቀበሌን ቀጠልሁ። በዚያ ጊዜ ገደማ በቤተ ሰቤ ውስጥ በሞት መከራ እንድቀበል ተጠራሁ—በስድስት ዓመት ገደማ ውስጥ አምስት ሰዎች በእጁ ወደቁ፤ ባሌም ከእነርሱ አንዱ ነበር፤ ይህም ከሁሉ የሚበልጥ መከራ ነበር።
አሁን አንዱ የሁለት ዓመት ገደማ፣ ሌላው የስድስት ወር ዕድሜ ካላቸው ሁለት ሕፃናት ልጆች ጋር በዓለም ላይ ብቻዬን ቀረሁ፤ መደገፊያዬም፦ የመበለቲቱ አምላክ፣ ለድሀ አደጎችም አባት እሆናለሁ ብሎ የተናገረው የእርሱ ተስፋ ቃል እንጂ ሌላ አልነበረም። በዚህም መሠረት ወዳጆችን አስነሣልኝ፤ ልግስናቸውም በመበለትነቴና በኀዘኔ ጊዜ አጽናናኝ፣ አረጋጋኝም፤ የባለ ቅኔውን ቃል ከምንም በላይ በሚገባ ልዘምር እችል ነበር።
«የተጨነቀውን እንግዳ ይረዳል፣
መበለቲቱንና ድሀ አደጉን፤
ለእስረኛውም ጣፋጭ መፈታትን ይሰጣል።»
አሁንም ቢሆን ከመዝሙረኛው ጋር፦ «ጐበዝ ነበርሁ አረጀሁም፥ ጻድቅ ሲጣል ዘሩም እንጀራ ሲለምን አላየሁም» ማለት እችላለሁ። ሁልጊዜ በልግስናው ተመግቤአለሁ፤ በምሕረቱ ለብሻለሁ፤ በታመምሁ ጊዜ ተጽናንቼአለሁ ተፈውሼማለሁ፤ በተፈተንሁ ጊዜ ተረድቻለሁ፤ በየስፍራውም በእጁ ተደግፌአለሁ።
ምዕራፍ 2 ተጠናቋል
ትዳሬ