ወንጌልን ለመስበክ የተቀበልሁት ጥሪ

ከተቀደስሁ ከአራት እስከ አምስት ዓመት ገደማ በኋላ፣ በአንድ ወቅት አስደናቂ ጸጥታ ወደቀብኝ፤ አንድ ሰው ሊያናግረኝ እንደ ሆነ ያህል ቆምሁ፤ ሆኖም በልቤ እንዲህ ያለ አሳብ አልነበረም።—ነገር ግን እጅግ የሚያስገርመኝ፣ በግልጥ የሰማሁትና በእርግጥም ያስተዋልሁት የመሰለኝ አንድ ድምፅ፦ «ሂጂ፣ ወንጌልን ስበኪ!» ሲለኝ ተሰማኝ። እኔም ወዲያውኑ ድምፄን ከፍ አድርጌ፦ «ማንም አያምነኝም» ብዬ መለስሁ። እንደ ገናም አዳመጥሁ፤ ያው ድምፅ እንደ ገና እንዲህ ያለ መሰለኝ፦ «ወንጌልን ስበኪ፤ በአፍሽ ቃልን አኖራለሁ፤ ጠላቶችሽንም ለውጬ ወዳጆችሽ አደርጋቸዋለሁ።»

መጀመሪያ ያናገረኝ ሰይጣን እንደ ሆነ አሰብሁ፤ እርሱ ለማታለል ሲል የብርሃንን መልአክ እንዲመስል ራሱን እንደሚለውጥ አንብቤ ነበርና። ወዲያውኑ ወደ ሰዋራ ስፍራ ገባሁ፤ ጌታ ለመስበክ ጠርቶኝ እንደ ሆነ፣ ወይም ተታልዬ እንደ ሆነ ለማወቅ ወደ እርሱ ጮኽሁ። ያን ጊዜም የመስበኪያ መድረክ መልክና ቅርጽ በዓይኔ ፊት ታየኝ፤ በላዩም መጽሐፍ ቅዱስ ተቀምጦ ነበር፤ የመጽሐፉም ጀርባ በእውን የሚታይ ነገር ያህል ግልጥ ሆኖ ወደ እኔ ዞሮ ታየኝ።

በዚህም ምክንያት አእምሮዬ እጅግ ተጨነቀ፤ ስለዚህም በተከታዩ ሌሊት አንድ የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍል ይዤ በእንቅልፌ ሰበክሁ። በፊቴ ታላቅ ሕዝብ ቆሞ፣ እኔም የሃይማኖትን ነገር እያብራራሁላቸው ያለሁ መሰለኝ። ጥረቴ እጅግ ብርቱ፣ ጩኸቴም እጅግ ከፍተኛ ስለ ነበር በገዛ ድምፄ ነቃሁ፤ ያው ድምፅ የምኖርበትን ቤት ሰዎችም ቀሰቀሳቸው። ከሁለት ቀን በኋላ ወንጌልን መስበክ ግዴታዬ እንደ ሆነ እንደሚሰማኝ ልነግራቸው፣ የአፍሪካውያኑ ማኅበር ኃላፊ ሰባኪ ወደ ነበሩት፣ በዚሁ ጽሑፍ ቀደም ብዬ ወደ ጠቀስኋቸው ወደ ክቡር ሪቻርድ አለን ሄድሁ። ነገር ግን በፊላደልፊያ ከተማ ቤታቸው ወደሚገኝበት ጎዳና በቀረብሁ ጊዜ ድፍረቴ ይከዳኝ ጀመር፤ መስቀሉ እጅግ አስፈሪ ሆኖ ስለ ታየኝ ልሸከመው የማልችል መሰለኝ። ወደ እርሳቸው ለመሄድ ከመነሣቴ በፊትም አእምሮዬ እጅግ ተረብሾ ስለ ነበር የዕለት ምግቤን የመብላት ፍላጎቴ ፈጽሞ ጠፋ። በመንገዴ ላይ ብዙ ጊዜ ወደ ኋላ ተመለስሁ፤ ነገር ግን ይህን ባደረግሁ ቍጥር ኃይሌ እንደ ገና ሲታደስ ይሰማኝ ነበር፤ ወደ አገልጋዩ ቤት በቀረብሁ መጠን ፍርሃቴ እየቀነሰ እንደሚሄድም ብዙም ሳይቆይ አስተዋልሁ። ስለዚህም ደጃፉ እንደ ደረስሁ ፍርሃቴ ረገበ፤ መስቀሉ ተነሣልኝ፤ ሁሉም ነገር ደስ የሚያሰኝ ሆኖ ታየኝ—ተረጋጋሁ።

ከዚያም ወንጌልን መስበክ እንዳለብኝ ጌታ እንደ ገለጠልኝ ነገርኋቸው። እርሳቸውም በየትኛው መስክ ለማገልገል እንደምፈልግ በመጠየቅ መለሱልኝ። እኔም በሜቶዲስቶች መካከል አልሁ። ከዚያም ወይዘሮ ኩክ የተባሉ አንዲት የሜቶዲስት ሴት ከተወሰነ ጊዜ በፊት ይህንኑ መብት እንደ ጠየቁ ነገሩኝ፤ እርሳቸውም ሰዎችን በመምከርና የጸሎት ስብሰባዎችን በመምራት ብዙ መልካም ነገር እንዳደረጉ ይታመን ነበር፤ ይህንንም እንዲያደርጉ በዚያን ጊዜ የነበረው ኃላፊ ሰባኪ በቃል ፈቃድ ሰጥቷቸው ነበር። ሴቶች ስለሚሰብኩበት ጉዳይ ግን፣ የቤተ ክርስቲያናችን የሥርዓት መጽሐፍ ስለዚህ ነገር ምንም እንደማያውቅ—ሴት ሰባኪዎችን እንደማይጠይቅ—ነገሩኝ። ይህን በመስማቴ ደስ አለኝ፤ የመስቀሉን ፍርሃት ከእኔ አርቆልኝ ነበርና—ነገር ግን ይህ ስሜት በአእምሮዬ ውስጥ ገና እንዳለፈ፣ የነፍሳት ፍቅር በተወሰነ መጠን ከእኔ እንደ ራቀ አስተዋልሁ፤ በውስጤ እንደ እሳት ይነድድ የነበረው ያ ቅዱስ ብርታት መዳፈን ጀመረ። ይህንንም ብዙም ሳይቆይ ተገነዘብሁ።

ኦ፣ በቤተ ክርስቲያን አስተዳደርና ሥርዓት ደንቦቻችን ምክንያት የሕይወትን ቃል እንኳ እንዳናስነቅፍ ምንኛ መጠንቀቅ ይገባናል! በዚህ ዘመን ሴት መስበኳ ምንም ያህል የማይገባ ቢመስል፣ ለእግዚአብሔር የሚሳነው ነገር የለም የሚለውን ቃል ልናስታውስ ይገባናል። ለመሆኑ ሴት መስበኳ ለምን የማይቻል፣ ከትክክለኛ አስተምህሮ የወጣ ወይም ተገቢ ያልሆነ ተደርጎ ይታሰባል? አዳኙ ስለ ወንድ እንደ ሞተ ስለ ሴትም ሞቷልና።

ወንድ መስበክ የሚችለው አዳኙ ስለ እርሱ ስለ ሞተ ከሆነ፣ ሴትስ ለምን አትሰብክም? እርሱ ስለ እርስዋም ሞቷልና። ሴት መስበኳ ስሕተት ነው የሚሉ ሰዎች ሊያስመስሉት እንደሚሞክሩት፣ እርሱ የግማሽ አዳኝ ሳይሆን ሙሉ አዳኝ አይደለምን?

ከሞት የተነሣውን አዳኝ መጀመሪያ የሰበከችው ማርያም አይደለችምን? የትንሣኤም ትምህርት የክርስትና ጫፍ አይደለምን—ቅዱስ ጳውሎስ እንደ ተከራከረው ተስፋችን ሁሉ በዚህ ላይ የተንጠለጠለ አይደለምን? እንግዲያስ ሴት የሆነችው ማርያም ወንጌልን አልሰበከችምን? የተሰቀለውን የእግዚአብሔርን ልጅ ትንሣኤ ሰብካለችና።

ነገር ግን አንዳንዶች፦ ማርያም መጻሕፍትን አላብራራችም፤ ስለዚህ በትክክለኛው የቃሉ ትርጉም አልሰበከችም ይላሉ። ለዚህም እንዲህ እመልሳለሁ፦ መስበክ የሚለው ቃል በዚያ በጥንቱ ዘመን ዛሬ እንዲያመለክት የተደረገውን ትርጉም በትክክል ላይዝ ይችላል፤ ምናልባትም በዚያን ጊዜ ከአሁኑ እጅግ ቀላል ነበር—እንዲህ ባይሆን ኖሮ ያልተማሩት ዓሣ አጥማጆች ትምህርት ስላልነበራቸው ወንጌልን ፈጽሞ ሊሰብኩ ባልቻሉ ነበር።

ሴት መስበኳ ትክክል ነው ብለው ላለማመን የቈረጡ ሰዎች ለዚህ፣ ደቀ መዛሙርቱ ዓሣ አጥማጆችና መጽሐፍን የማያውቁ ቢሆኑም እንኳ ይህን ለማድረግ በመንፈስ ተነሣሥተው ነበር ብለው ይመልሱ ይሆናል። እኔም እንዲህ እመልሳለሁ፦ በመንፈስ ቢነሣሡም ያ መነሣሣት መጽሐፍንና የሰውን ጥበብ አለማወቃቸውን ከመግለጥ አላዳናቸውም፤ ይህንንም ሕዝቡ የቀኑትን የአይሁድ ካህናት አስተያየት በመስማት ወዲያውኑ አወቀ። እንግዲህ ወንጌልን በሰማይ ስጦታ መስበክ የሚመጣው በመንፈስ መነሣሣት ብቻ ከሆነ፣ እግዚአብሔር ተወስኖአልን? ወንድን ብቻ መውሰድ ግድ ይለዋልን? የጌታችንን የልደቱን፣ የሕይወቱን፣ የሞቱንና የትንሣኤውን ቀላል ታሪክ እንድትሰብክ ሴትን በመንፈሱ ቢያነሣሣ አይፈቀድለትምን? አላነሣሣምን? ሊያነሣሣስ አይችልምን? ቃሉንም ወደ ኃጢአተኛው ልብ በሚደርስ ኃይል አያጅበውምን? እኔ ግን እንደ ተቀበልሁት መጠን በወይኑ አትክልቱ ውስጥ እንድሠራ ጌታ እንደ ጠራኝ ፈጽሞ ተረድቻለሁ። ባይጠራኝ ኖሮ፣ ኃጢአተኞችን ለማንቃትና ለመመለስ የደከምሁትን ደካማ ድካሜን ከራሱ ጋር ሳይጋጭ እንዴት ሊመሰክርለት ይችል ነበር?

በሰዎች መካከል ወዲያና ወዲህ እየተዘዋወርሁ እንደ አቅሜ ስሰብክ፣ ለብዙ ዓመታት ወደ አንድም ስብሰባ እንዳልሄዱ የነገሩኝን ቤተ ሰቦች ብዙ ጊዜ አግኝቻለሁ፤ ሆኖም እግዚአብሔር በዚህች ደካማ ሴት መሣሪያው በኩል የሚናገረውን ለመስማት ሲያዳምጡ እየተንቀጠቀጡ አምነዋል—እንባ በጕንጫቸው ላይ ይወርድ ነበር፤ ይህም የልብ መሰበርና በእግዚአብሔር ፊት የንስሐ ምልክት ነበር። ክርስቶስ ዕንቍዎቹን ሊሰበስብ በሚመጣበት በታላቁ የሒሳብ ቀን ከነፍሬው የሚገለጥ ዘርን በጌታ ስም እንደ ዘራሁ አጽንቼ አምናለሁ።

በአንድ ወቅት፣ ይዋል ይደር እንጂ ከጸጋ ወድቄ በመጨረሻ ነፍሴን አጣለሁ የሚል አሳብ ከበበኝ። ስለዚህ ጉዳይ ብዙ ጊዜ ወደ ጸጋው ዙፋን ቀረብሁ፤ ነገር ግን እፎይታ አላገኘሁም፤ ፈተናው አሁንም ያሳድደኝ ነበር። ይበልጥ እየተሠቃየሁበት ሄድሁ፤ በመጨረሻም በአንድ ወቅት መንፈስ ወደ እልፍኜ ገብቼ ጉዳዬን አንድ ጊዜ ደግሞ ወደ ጌታ እንዳቀርብ በአእምሮዬ ውስጥ አጥብቆ አሳሰበኝ፤ በዚህ ጊዜም ጌታ ወደ እርሱና ወደ ምሕረቱ ዙፋን ባልተለመደ ሁኔታ እንድቀርብ አስቻለኝ፤ እስከ መጨረሻ እጸና እንደ ሆነ የመጠራጠርን ዝንባሌ ድል ለማድረግ ከእርሱ ጋር ስታገል፣ በጕልበቴ ተንበርክኬ ሳለሁ፣ የሰው እጅ የሚያህል የእሳት መልክ ታየ፤ በዚያው ቅጽበት ከትከሻው እስከ እግሩ ድረስ ነጭ ልብስ የለበሰ አንድ ሰው በእምነት ዓይን ታየኝ፤ ከእርሱም፦ «ከመስቀሉ ከቶ ወደ ኋላ አትመለሽም» የሚል ድምፅ ወጣ። ከዚያን ጊዜ ጀምሮ ፈጽሞ ተጠራጥሬ አላውቅም፤ ይልቁንም እግዚአብሔር እስከ ቤዛ ቀን ድረስ እንደሚጠብቀኝ አምናለሁ። አሁን የቅዱስ ጳውሎስን ቃል ራሱን ወስጄ በክርስቶስ ኢየሱስ ካለ ከእግዚአብሔር ፍቅር ምንም ሊለየኝ እንዳልቻለ ልናገር እችል ነበር። ከዚያን ጊዜ ከ1807 ጀምሮ እስከ አሁን እስከ 1833 ድረስ፣ በመንፈስ መቀደስና እውነትን በማመን ከመውደቅ ሊጠብቀኝ የሚችለውን የእግዚአብሔርን ኃይልና ቸርነት ተጠራጥሬ እንኳ አላውቅም።