እምነት

ሌላው የጸሎት ክፍል እምነት ነው። እንዴት መሥራት እንዳለብን ማወቅ አስፈላጊ እንደ ሆነ ሁሉ እንዴት መጸለይ እንዳለብን ማወቅም እንዲሁ አስፈላጊ ነው። ኢየሱስ ደቀ መዛሙርቱን እንዴት እንደሚሰብኩ እንዳስተማራቸው ከቶ አልተነገረንም፤ እንዴት እንደሚጸልዩ ግን አስተማራቸው። በእግዚአብሔር ዘንድ ኃይል እንዲኖራቸው ፈለገ፤ ያን ጊዜ በሰው ዘንድም ኃይል እንደሚኖራቸው ያውቅ ነበር። በያዕቆብ መልእክት እንዲህ እናነባለን፦ «ከእናንተ ግን ማንም ጥበብ ቢጎድለው፥ … እግዚአብሔርን ይለምን፥ ለእርሱም ይሰጠዋል። ነገር ግን በምንም ሳይጠራጠር በእምነት ይለምን።» ስለዚህ እምነት የሰማይን መዝገቦች የሚከፍት የወርቅ መክፈቻ ነው። ዳዊት ከጎልያድ ጋር በጦር ሜዳ በተገናኘ ጊዜ ያነሣው ጋሻ እርሱ ነበር፤ እግዚአብሔር ፍልስጥኤማዊውን በእጁ አሳልፎ እንደሚሰጠው አመነ። አንድ ሰው፣ እምነት ክርስቶስን ወደ የትም ቦታ ሊመራው ይችላል ብሏል፤ እምነትን ባገኘበት ስፍራ ሁሉ አከበረው። አለማመን በእግዚአብሔር እጅ አንድ ነገር አይቶ «ይህን ላገኘው አልችልም» ይላል። እምነት ግን አይቶት «ይህን አገኘዋለሁ» ይላል።

አዲሱ ሕይወት በእምነት ይጀምራል፤ ከዚያም በዚያ መሠረት ላይ መገንባቱን መቀጠል ብቻ ይቀረናል። «እላችኋለሁ፥ የጸለያችሁትን የለመናችሁትንም ሁሉ እንዳገኛችሁት እመኑ፥ ይሆንላችሁማል።» ነገር ግን ወደ እግዚአብሔር ስንሄድ ከልባችን መሆን እንዳለብን አስታውሱ።

ጥልቅ በሆነ የችግር ስሜት በሙሉ ልብ ወደ እግዚአብሔር የሚወጣውን የጭንቅ የርዳታ ጩኸት ከሚከተለው ታሪክ ይበልጥ በግልጥ የሚያሳይ ምሳሌ አላውቅም፦

ካርል ስታይንማን በ1845፣ ሰማንያ ዓመት ጸጥ ብሎ ከቆየ በኋላ ታላቁ ፍንዳታ ከመከሰቱ ጥቂት ቀደም ብሎ በአይስላንድ የሚገኘውን የሄክላ ተራራ ጎበኘ፤ መሪው አጥብቆ እየለመነው ሳለ ወደሚጨሰው የእሳተ ገሞራ አፍ ደፍሮ በመግባቱ ለጥቂት ከሞት ተረፈ። አፉን በከፈተው ገደል ጫፍ ላይ ሳለ የተራራው ጫፍ ተንቀጥቅጦ መሬት ላይ ጣለው፤ የቀለጠ ዐለት ጓሎች በእግሮቹ ላይ ወድቀው በዚያው አጣበቁት። እንዲህ ሲል በሕያው አገላለጽ ይጽፋል፦

«ኦ፣ ያ አስፈሪ ሁኔታ ሲገባኝ የተሰማኝ ድንጋጤ! በዚያ በጥቁርና በጋለ ጥልቅ ገደል አፍ ላይ፣ ረዳት የሌለኝና ሁኔታዬን በሚገባ የማውቅ እስረኛ ሆኜ ተንጠልጥዬ ነበር፤ የምትንቀጠቀጠው ተፈጥሮ በሚቀጥለው ታላቅ ምጧ ወደ ታች ልትወረውረኝ!

«‹እርዱኝ! እርዱኝ! እርዱኝ!—ስለ እግዚአብሔር ፍቅር ብላችሁ እርዱኝ!› ብዬ ተስፋ በመቍረጤ ጽኑ ሥቃይ ውስጥ ሆኜ ጮኽሁ።

«ከሰማይ ምሕረት በቀር የምደገፍበት ምንም አልነበረኝም፤ ኃጢአቶቼ ወደ ፍርድ እንዳይከተሉኝ ይቅር እንዲለኝ ከዚያ በፊት ጸልዬ በማላውቀው ሁኔታ ወደ እግዚአብሔር ጸለይሁ።

«ድንገት አንድ ጩኸት ሰማሁ፤ ዘወር ብዬም ስመለከት ታማኙ መሪዬ ሊረዳኝ በእሳተ ገሞራው አፍ ጎን እየተጣደፈ ሲወርድ አየሁት፤ በዚያን ጊዜ የተሰማኝ ስሜት በቃል የሚገለጥ አይደለም።

«‹አስጠንቅቄህ ነበር!› አለ።

«‹አዎን፣ አስጠንቅቀኸኝ ነበር!› ብዬ ጮኽሁ፤ ‹ነገር ግን ይቅር በለኝ፤ አድነኝም፤ እየጠፋሁ ነውና!›

«‹አድንሃለሁ፤ አለዚያ ከአንተ ጋር እጠፋለሁ!›

«ምድር ተናወጠች፤ ዐለቶቹም ተሰነጣጠቁ—ከእነርሱ አንዱ ደብዛዛ የሚያስገመግም ድምፅ እያሰማ ወደ ገደሉ ተንከባለለ። ወደ ፊት ዘለልሁ፤ የመሪውን አንድ እጅ ያዝሁ፤ በቅጽበትም ሁለታችንም ተቃቅፈን ከላይ ባለው ጽኑ መሬት ላይ ወደቅን። ነጻ ወጥቼ ነበር፤ ነገር ግን አሁንም በጕድጓዱ አፋፍ ላይ ነበርሁ።»

ኤጲስ ቆጶስ ሆል በሚታወቅ አንድ ጽሑፉ ውስጥ በሙሉ ልብ መጸለይ ከእምነት ጸሎት ጋር ያለውን ዝምድና እንዲህ ይገልጠዋል።

«ፍላጻ በጥቂቱ ብቻ ቢሳብ ሩቅ አይሄድም፤ እስከ ራሱ ድረስ ቢሳብ ግን ፈጥኖ ይበርራል፤ ጥልቅም ይወጋል። እንዲሁም ጸሎት ከግድየለሽ ከንፈሮች እየተንጠባጠበ ብቻ ቢወጣ በእግራችን አጠገብ ይወድቃል። ወደ ሰማይ የሚልከውና ደመናትን የሚወጋ የልብ ጩኸትና የጽኑ ምኞት ብርታት ነው። እግዚአብሔር የሚገደው የጸሎታችን ሒሳብ—ምን ያህል ብዙ እንደ ሆኑ፤ ወይም የጸሎታችን የንግግር ጥበብ—ምን ያህል አንደበተ ርቱዕ እንደ ሆኑ፤ ወይም የጸሎታችን ጂኦሜትሪ—ምን ያህል ረጃጅም እንደ ሆኑ፤ ወይም የጸሎታችን ሙዚቃ—ድምፃችን ምን ያህል ጣፋጭ እንደ ሆነ፤ ወይም የጸሎታችን ሎጂክ—ምን ያህል በማስረጃ የተደገፉ እንደ ሆኑ፤ ወይም የጸሎታችን ሥርዓት—ምን ያህል የተደራጁ እንደ ሆኑ፤ ወይም የጸሎታችን ሥነ መለኮት እንኳ—ትምህርቱ ምን ያህል መልካም እንደ ሆነ—አይደለም። እግዚአብሔር ያዕቆብ በጸሎት ትጋት ምክንያት ነበሩት የሚባሉትን የደነደኑ ጕልበቶች አይፈልግም። መቶ የጠዋት ጸሎቶችና ያን ያህልም የማታ ጸሎቶች ነበሩት እንደሚባለው እንደ በርተሎሜዎስ ልንሆን እንችላለን፤ ሁሉም ግን ምንም ጥቅም ላይሰጡ ይችላሉ። እጅግ ኃይል የሚያደርገው የመንፈስ ትጋት ነው።»

ሊቀ ጳጳስ ሌይተን እንዲህ ይላል፦ «በንጉሥ ዘንድ የሚያሸንፈው የአቤቱታው ያጌጠ ወረቀትና ያማረ ጽሕፈት አይደለም፤ ልብን የሚነካው መልእክቱ እንጂ። ልብን ለሚመረምረው ለዚያ ንጉሥ ደግሞ የልብ ስሜት ሁሉም ነገር ነው፤ እርሱ የሚመለከተውም ያንን ብቻ ነው። ያ የሚናገረውን ለመስማት ያደምጣል፤ ያ ዝም ባለበት ስፍራም ሁሉን እንደ ምንም ይቈጥረዋል። በጸሎት ውስጥ ያለ ሌላው መልካምነት ሁሉ የውጭ ገጽታውና ቅርጹ ብቻ ነው። ሕይወቱ ይህ ነው።»

ብሩክስ እንዲህ ይላል፦ «የተሣለ እሳት እሳት እንዳልሆነ፣ የሞተ ሰውም ሰው እንዳልሆነ፣ እንዲሁ ቀዝቃዛ ጸሎት ጸሎት አይደለም። በተሣለ እሳት ውስጥ ሙቀት የለም፤ በሞተ ሰው ውስጥ ሕይወት የለም፤ እንዲሁም በቀዝቃዛ ጸሎት ውስጥ ሁሉን የሚችል ኃይል የለም፤ የልብ መሰጠት የለም፤ በረከት የለም። ቀዝቃዛ ጸሎቶች ጫፍ እንደሌላቸው ፍላጻዎች፣ ስለት እንደሌላቸው ሰይፎች፣ ክንፍ እንደሌላቸው ወፎች ናቸው፤ አይወጉም፣ አይቈርጡም፣ ወደ ሰማይም አይበርሩም። ቀዝቃዛ ጸሎቶች ሰማይ ሳይደርሱ ሁልጊዜ ይበርዳሉ። ኦ፣ ክርስቲያኖች ልመናቸውን ወደ ጌታ በሚያቀርቡበት ጊዜ ራሳቸውን እየገሠጹ ከቀዝቃዛ ጸሎታቸው ቢወጡ፣ ራሳቸውንም እየገሠጹ ወደ ተሻለና ወደ ሞቀ የመንፈስ ሁኔታ ቢገቡ!»

የሲሮፊኒቃዊቱን ሴት ታሪክ ውሰዱ። ወደ መምህሩ በጮኸች ጊዜ፣ ለጥቂት ጊዜ ልመናዋን የማይሰማ መሰለ። ደቀ መዛሙርቱ እንድትሰናበት ፈለጉ። ለሦስት ዓመት ከክርስቶስ ጋር ቢቈዩም፣ በእግሩ ሥር ቢቀመጡም፣ ልቡ ምን ያህል በጸጋ የተሞላ እንደ ሆነ አላወቁም ነበር። ምሕረትን ለማግኘት ወደ እርሱ የመጣውን ምስኪን ኃጢአተኛ ክርስቶስ ሲያሰናብት አስቡ! እንዲህ ያለውን ነገር ልታስቡ ትችላላችሁን? አንድ ጊዜ እንኳ አልሆነም። ይህች ምስኪን ሴት ራሷን በልጇ ስፍራ አኖረች። «ጌታ ሆይ፥ እርዳኝ!» አለች። ወዳጆቻችን እንዲባረኩ ባለን የጸና ምኞት እዚያ ድረስ ስንደርስ—ራሳችንን በእነርሱ ስፍራ ስናኖር—እግዚአብሔር ጸሎታችንን ፈጥኖ ይሰማል ብዬ አስባለሁ።

ከብዙ ዓመታት በፊት በአንድ ስብሰባ ላይ፣ እንዲጸለይላቸው የሚፈልጉ ሁሉ ወደ ፊት መጥተው እንዲንበረከኩ ወይም በፊት ባሉት ወንበሮች እንዲቀመጡ እንደ ጠየቅሁ አስታውሳለሁ። ከመጡት መካከል አንዲት ሴት ነበረች። ከመልኳ ክርስቲያን መሆን አለባት ብዬ አሰብሁ፤ እርሷ ግን ከሌሎቹ ጋር ተንበረከከች። «ክርስቲያን ነሽ፤ አይደለሽም?» አልኋት። ለብዙ ዓመታት ክርስቲያን እንደ ነበረች ነገረችኝ። «ጥሪውን ተረድተሽዋልን? የጠራሁት ክርስቲያን ለመሆን የሚፈልጉትን ብቻ ነበር።» እንዲህ ብላ ስትመልስልኝ በፊቷ ላይ የነበረውን ገጽታ ከቶ አልረሳውም፦ «ርቆ የሄደ ልጅ አለኝ፤ እግዚአብሔር ይባርከው እንደ ሆነ ለማየት ዛሬ በእርሱ ስፍራ ልቆም አሰብሁ።» ስለ እንደዚህ ያለች እናት እግዚአብሔር ይመስገን!

የሲሮፊኒቃዊቱ ሴትም ያንኑ አደረገች—«ጌታ ሆይ፥ እርዳኝ!» አጭር ጸሎት ነበረች፤ ነገር ግን በቀጥታ ወደ እግዚአብሔር ልጅ ልብ ደረሰች። ሆኖም እምነቷን ፈተነ። እንዲህ አለ፦ «የልጆችን እንጀራ ይዞ ለቡችሎች መጣል አይገባም።» እርሷም «አዎን ጌታ ሆይ፤ ቡችሎችም እኮ ከጌቶቻቸው ማዕድ የወደቀውን ፍርፋሪ ይበላሉ» ብላ መለሰች። «አንቺ ሴት፥ እምነትሽ ታላቅ ነው!» እንዴት ያለ ምስጋና ሰጣት! ቤተ ክርስቲያን በምድር ላይ እስካለች ድረስ ታሪኳ ከቶ አይረሳም። እምነቷን አከበረ፤ የለመነችውንም ሁሉ ሰጣት። ማንም ሰው «ጌታ ሆይ፥ እርዳኝ!» ማለት ይችላል። ሁላችንም ርዳታ ያስፈልገናል። እንደ ክርስቲያኖች ተጨማሪ ጸጋ፣ ተጨማሪ ፍቅር፣ ተጨማሪ የሕይወት ንጽሕና፣ ተጨማሪ ጽድቅ ያስፈልገናልን? እንግዲያስ ዛሬ ይህን ጸሎት እንጸልይ። እግዚአብሔር ይበልጥ እንድሰብክና ይበልጥ እንድኖር፣ የእግዚአብሔርንም ልጅ ይበልጥ እንድመስል እንዲረዳኝ እፈልጋለሁ። የእምነት የወርቅ ሰንሰለቶች በቀጥታ ከእግዚአብሔር ዙፋን ጋር ያቈራኙናል፤ የሰማይም ጸጋ ወደ ነፍሳችን ይፈሳል።

ያቺ ሴት ታላቅ ኃጢአተኛ ሳትሆን አትቀርም፤ ቢሆንም ጌታ ጩኸቷን ሰማ። ምናልባት እስከዚች ሰዓት ድረስ በኃጢአት ስትኖሩ ቆይታችሁ ይሆናል፤ ነገር ግን «ጌታ ሆይ፥ እርዳኝ!» ብላችሁ ብትጮኹ፣ ጸሎታችሁ ቅን ከሆነ ይመልስላችኋል። ብዙ ጊዜ ወደ እግዚአብሔር ስንጮኽ በእውነት ምንም ማለታችን አይደለም። እናንተ እናቶች ይህን ትረዳላችሁ። ልጆቻችሁ ሁለት ዓይነት ድምፅ አላቸው። አንዳች ነገር ሲለምኗችሁ ጩኸቱ የይስሙላ መሆን አለመሆኑን ወዲያው ልታውቁ ትችላላችሁ። የይስሙላ ከሆነ ምንም ትኩረት አትሰጡትም፤ እውነተኛ የርዳታ ጩኸት ከሆነ ግን ምንኛ ፈጥናችሁ ትመልሳላችሁ! የጭንቅ ጩኸት ሁልጊዜ ርዳታን ያመጣል። ልጃችሁ እዚያና እዚህ እየተጫወተ «እማዬ፣ ዳቦ እፈልጋለሁ» ይላል፤ ግን መጫወቱን ይቀጥላል። በጣም እንዳልራበው ታውቃላችሁ፤ ስለዚህ ትተዉታላችሁ። ትንሽ ቆይቶ ግን ልጁ መጫወቻዎቹን ጥሎ መጥቶ ቀሚሳችሁን ይጐትታል። «እማዬ፣ በጣም ርቦኛል!» ያን ጊዜ ጩኸቱ እውነተኛ እንደ ሆነ ታውቃላችሁ፤ ፈጥናችሁ ወደ ጓዳ ሄዳችሁ ዳቦ ታመጣላችሁ። ለሰማይ እንጀራ ከልባችን ስንፈልግ እናገኘዋለን። ይህች ሴት እጅግ ከልቧ ነበረች፤ ስለዚህ ልመናዋ መልስ አገኘ።

በአንድ የእንግሊዝ የድሆች መጠለያ ስላደገ አንድ ልጅ እንደ ሰማሁ አስታውሳለሁ። የፊደል ገበታውን ፊደላት ማንበብ ከመቻሉ በቀር ማንበብም መጻፍም ተምሮ አያውቅም ነበር። አንድ ቀን አንድ የእግዚአብሔር ሰው ወደዚያ መጥቶ ልጆቹን በችግራቸው ወደ እግዚአብሔር ቢጸልዩ ርዳታ እንደሚልክላቸው ነገራቸው። ከጥቂት ጊዜ በኋላ ይህ ልጅ ሙያ እንዲማር ለአንድ ገበሬ ተሰጠ። አንድ ቀን አንዳንድ በጎችን እንዲጠብቅ ወደ እርሻ ተላከ። ነገሩ ከብዶበት ነበር፤ ስለዚህ ሰባኪው የተናገረውን አስታወሰ፤ ስለ ጉዳዩም ወደ እግዚአብሔር ሊጸልይ አሰበ። በእርሻው አጠገብ የሚያልፍ አንድ ሰው ከአጥሩ በስተ ኋላ ድምፅ ሰማ። የማን ድምፅ እንደ ሆነ ለማየት ሲመለከት ትንሹ ልጅ በጕልበቱ ተንበርክኮ «ኤ፣ ቢ፣ ሲ፣ ዲ…» እያለ አየው። ሰውዬውም «ልጄ፣ ምን እያደረግህ ነው?» አለው። ልጁም ቀና ብሎ እየጸለየ እንደ ሆነ ነገረው። «ኧረ፣ ይህ ጸሎት አይደለም፤ ፊደል መቍጠር ብቻ ነው።» ልጁም እንዴት መጸለይ እንዳለበት በትክክል እንደማያውቅ፣ ነገር ግን አንድ ሰው በአንድ ወቅት ወደ ድሆች መጠለያው መጥቶ እግዚአብሔርን ቢጠሩት እንደሚረዳቸው እንደ ነገራቸው ገለጠለት። ስለዚህ የፊደሉን ፊደላት ቢዘረዝር እግዚአብሔር ወስዶ ጸሎት አድርጎ እንደሚያቀናጃቸውና የፈለገውን እንደሚሰጠው አሰበ። ትንሹ ልጅ በእውነት እየጸለየ ነበር። አንዳንድ ጊዜ ልጃችሁ ሲናገር ወዳጆቻችሁ የሚለውን አይረዱም፤ እናቱ ግን በሚገባ ትረዳዋለች። እንዲሁም ጸሎታችን በቀጥታ ከልብ የሚወጣ ከሆነ እግዚአብሔር ቋንቋችንን ይረዳል። መጸለይ አንችልም ብሎ ማሰብ የዲያብሎስ ማታለያ ነው፤ አንዳች ነገር በእውነት የምንፈልግ ከሆነ መጸለይ እንችላለን። መልሱን የሚያወርደው እጅግ ያማረው ወይም እጅግ አንደበተ ርቱዕ የሆነው ቋንቋ አይደለም፤ ከተሸከመ ልብ ወደ ላይ የሚወጣው ጩኸት ነው። ይህች ምስኪን አሕዛብ ሴት «ጌታ ሆይ፥ እርዳኝ!» ብላ በጮኸች ጊዜ ጩኸቱ በመለኮታዊ ሽቦዎች ላይ እንደ መብረቅ ተላለፈ፤ በረከቱም መጣ። ስለዚህ ብትፈልጉ መጸለይ ትችላላችሁ፤ እግዚአብሔር ሊሰማውና ሊመልሰው ደስ የሚለው የልብ ምኞትና ፍላጎት ነው።

ከዚያም በረከትን ለመቀበል መጠበቅ አለብን። የመቶ አለቃው ክርስቶስ ባሪያውን እንዲፈውስለት በፈለገ ጊዜ፣ እርሱ ራሱ ሄዶ ጌታን ለመለመን የሚገባው እንዳልሆነ አሰበ፤ ስለዚህ ልመናውን እንዲያቀርቡለት ወዳጆቹን ላከ። መምህሩን እንዲገናኙና «ለመምጣት አትድከም፤ ማድረግ ያለብህ ቃል መናገር ብቻ ነው፤ በሽታውም ይሄዳል» እንዲሉት መልእክተኞችን ላከ። ኢየሱስ ለአይሁድ «በእስራኤልስ እንኳ እንዲህ ያለ ትልቅ እምነት አላገኘሁም» አለ። በዚህ የመቶ አለቃ እምነት ተደነቀ፤ ደስም አሰኘው፤ ስለዚህ ባሪያውን በዚያው ቅጽበት ፈወሰው። መልሱን ያመጣው እምነት ነበር።

በዮሐንስ ወንጌል ልጁ ስለ ታመመበት አንድ ሹም እናነባለን። አባትየው በመምህሩ ፊት በጕልበቱ ተንበርክኮ «ጌታ ሆይ፥ ብላቴናዬ ሳይሞት ውረድ» አለ። እዚህ ሙሉ ልብም እምነትም አላችሁ፤ ጌታም ጸሎቱን ወዲያውኑ መለሰ። የሹሙ ልጅ በዚያች ሰዓት መሻል ጀመረ። ክርስቶስ የሰውዬውን እምነት አከበረ።

በእርሱ ጉዳይ ከክርስቶስ ቃል በቀር የሚደገፍበት ምንም አልነበረም፤ ይህ ግን በቂ ነበር። የእምነት ዓላማ ፍጡሩ ሳይሆን ፈጣሪው፣ መሣሪያው ሳይሆን መሣሪያውን የሚያንቀሳቅሰው እጅ መሆኑን ሁልጊዜ ማስታወስ መልካም ነው።

ሪቻርድ ሲብስ ይህን እንዲህ ብሎ ይገልጥልናል፦ «በማመን ውስጥ ዓላማው እግዚአብሔርና መካከለኛ የሆነው ክርስቶስ ነው። እምነታችንን የምንመሠርትባቸው ሁለቱም ሊኖሩን ይገባል። በክርስቶስ ካላመንን በእግዚአብሔር ማመን አንችልም። እግዚአብሔር በእግዚአብሔር ሊረካ ይገባዋልና፤ ያም የእርካታ ሥራ እግዚአብሔር በሆነው—በእግዚአብሔር መንፈስ—በልብ ውስጥ እምነትን በመሥራትና እምነት ሲደክም ቀና በማድረግ ተግባራዊ ሊሆን ይገባዋል። በእምነት ውስጥ ሁሉ ከተፈጥሮ በላይ ነው። የምናምናቸው ነገሮች ከተፈጥሮ በላይ ናቸው፤ ተስፋዎቹ ከተፈጥሮ በላይ ናቸው፤ እምነትን የሚሠራው መንፈስ ቅዱስ ከተፈጥሮ በላይ ነው፤ በእምነት ውስጥ ያለው ማናቸውም ነገር ከተፈጥሮ በላይ ነው። የምናምንበት አምላክ፣ ክርስቶስ አምላክ መሆኑን የምናውቅበትም አምላክ ሊኖር ይገባዋል—ክርስቶስ ባደረገው፣ ከእግዚአብሔር በቀር ማንም ሊያደርጋቸው በማይችላቸው ተአምራት ብቻ ሳይሆን፣ ለእርሱ በሚደረገውም ጭምር። ለእርሱም አምላክ መሆኑን የሚያሳዩ ሁለት ነገሮች ይደረጋሉ፤ እነርሱም እምነትና ጸሎት ናቸው። በእግዚአብሔር ብቻ ልናምን፣ ወደ እግዚአብሔርም ብቻ ልንጸልይ ይገባናል፤ ክርስቶስ ግን የሁለቱም ዓላማ ነው። እዚህ የእምነት ዓላማ ሆኖ ቀርቧል፤ በቅዱስ እስጢፋኖስ ‹ጌታ ኢየሱስ ሆይ፥ ነፍሴን ተቀበል› በሚለው ጸሎት ደግሞ የጸሎት ዓላማ ሆኖ ቀርቧል። ስለዚህ እርሱ አምላክ ነው፤ ለእግዚአብሔር ብቻ የሚገባውና ለእርሱ ብቻ የተለየው ነገር ለእርሱ ይደረጋልና። ኦ፣ እምነታችን እንዴት ያለ ብርቱ መሠረት፣ እንዴት ያለ ጽኑ መደላድልና መሠረት አለው! እግዚአብሔር አብ፣ ወልድና መንፈስ ቅዱስ፣ መካከለኛውም ክርስቶስ አለ። እምነታችን እንዲደገፍ ሰማይንና ምድርን በሚደግፈው በእርሱ እንድናምን አለን።

«ከእግዚአብሔር ተስፋዎች የትኛውም እንዳይፈጸም በመንገድ ላይ ሊቆም የሚችል ምንም ነገር የለም፤ ቢኖርም በእምነት ሊሸነፍ የሚችል ነው።»

ሳሙኤል ራዘርፎርድ በሲሮፊኒቃዊቱ ሴት ታሪክ ላይ አስተያየት ሲሰጥ እንዲህ ይላል፦ «በአሳዛኝ ፈተና ውስጥ የእምነትን ጣፋጭ ጥቅም ተመልከት፤ እምነት የንጋትን ምንም ዋስትና ሳታይ በጨለማ ውስጥ በግልጥ መታመንና በብድር ከክርስቶስና ከሰማይ ጋር ትነግዳለች፤ ሳያዩ የሚያምኑ ብፁዓን ናቸው። ምክንያቱም እምነት በመንፈሳዊ ድፍረት ጅማትና አጥንት ስለ ተሰጣት ነው፤ ይህም በሲኦል ፊት በሯን የዘጋች ከተማ ሆና እንድትቆም፣ አዎን፣ በማይቻሉ ነገሮች ሥር እንድትጸና ነው፤ እነሆም እዚህ አንዲት ደካማ ሴት—እንደ ሴት ሳይሆን እንደ አማኝ—‹ኃያል አምላክ፥ የዘላለም አባት፥ የሰላም አለቃ› በሆነው ላይ ጸንታ ትቆማለች። ጸንታ የምትቆምና ሰይፍን፣ ዓለምንና መከራን ሁሉ የምታሸንፍ እምነት ብቻ ናት። አንድ ሰው ታላቁንና ሰፊውን ዓለም የሚያሸንፍበት ድላችን ይህ ነው።»

ኤጲስ ቆጶስ ራይል የእምነታችን መሠረትና ዋስትና ስለ ሆነው ስለ ክርስቶስ ምልጃ እንዲህ ብሏል፦ «ከታች ፊርማ የሌለበት የባንክ ኖት ዋጋ ቢስ ወረቀት ብቻ ነው። ዋጋውን ሁሉ የሚሰጠው አንዲት የብዕር ምት ናት። የአንድ ምስኪን የአዳም ልጅ ጸሎት በራሱ ደካማ ነገር ነው፤ በጌታ ኢየሱስ እጅ አንድ ጊዜ ከተፈረመበት ግን እጅግ ኃይል ያደርጋል። በሮሜ ከተማ ርዳታ ለማግኘት ወደ እርሱ የሚመጣን ማንኛውንም የሮሜ ዜጋ ለመቀበል ደጆቹ ሁልጊዜ ክፍት እንዲሆኑ የተሾመ አንድ ባለ ሥልጣን ነበረ። እንዲሁም የጌታ ኢየሱስ ጆሮ ምሕረትንና ጸጋን የሚፈልጉትን ሁሉ ጩኸት ለመስማት ሁልጊዜ ክፍት ነው። እነርሱን መርዳት ሥራው ነው። ጸሎታቸው ደስታው ነው።» አንባቢ ሆይ፣ ይህን አስብ። ይህ የሚያበረታታ አይደለምን?

ጌታችን ራሱ እምነት ከጸሎት ጋር ስላለው ዝምድና ከተናገራቸው ቃላት አንዳንዶቹን በመጥቀስ ይህን ምዕራፍ እንዝጋ፦

«በመንገድም አጠገብ በለስ አይቶ ወደ እርስዋ መጣ፤ ከቅጠልም ብቻ በቀር ምንም አላገኘባትምና። ለዘላለሙ ፍሬ አይገኝብሽ አላት። በለሲቱም ያንጊዜውን ደረቀች። ደቀ መዛሙርቱም ይህን አይተው። በለሲቱ ያንጊዜውን እንዴት ደረቀች? ብለው ተደነቁ። ኢየሱስም መልሶ። እውነት እላችኋለሁ፥ እምነት ቢኖራችሁ ባትጠራጠሩም፥ በበለሲቱ እንደ ሆነባት ብቻ አታደርጉም፤ ነገር ግን ይህን ተራራ እንኳ። ተነቅለህ ወደ ባሕር ተወርወር ብትሉት ይሆናል፤ አምናችሁም በጸሎት የምትለምኑትን ሁሉ ትቀበላላችሁ አላቸው።»

ደግሞም ጌታችን እንዲህ ይላል፦ «እውነት እውነት እላችኋለሁ፥ በእኔ የሚያምን እኔ የማደርገውን ሥራ እርሱ ደግሞ ያደርጋል፤ ከዚህም የሚበልጥ ያደርጋል፥ እኔ ወደ አብ እሄዳለሁና፤ አብም ስለ ወልድ እንዲከበር በስሜ የምትለምኑትን ሁሉ አደርገዋለሁ። ማናቸውንም ነገር በስሜ ብትለምኑ እኔ አደርገዋለሁ።» ደግሞም፦ «በእኔ ብትኖሩ ቃሎቼም በእናንተ ቢኖሩ የምትወዱትን ሁሉ ለምኑ ይሆንላችሁማል።» «እውነት እውነት እላችኋለሁ፥ አብ በስሜ የምትለምኑትን ሁሉ ይሰጣችኋል። እስከ አሁን በስሜ ምንም አልለመናችሁም፤ ደስታችሁ ፍጹም እንዲሆን ለምኑ ትቀበሉማላችሁ።»

በእግዚአብሔር እመኑ

«በእግዚአብሔር እመን፤ በላይ የሚነግሠው እርሱ
ኀዘንህን ተሸክሟልና፥ የለማኙንም ትንፋሽ ይሰማልና፤
ብቸኛ መጠጊያህ ወደ ሆኑት ክንዶቹ አሁንም ሽሽ፤
በእግዚአብሔር እመን!

«አንተ የተጨነቅህ ነፍስ ሆይ፥ እርሱን ለመጥራት አትፍራ!
የኀዘንህ ሹክሹክታ ወደ ደረቱ ይጠራሃል፤
ዘወትር በዚያ የሚገኝ ዘወትር ይባረካል።
በእግዚአብሔር እመን!

«በግብፅ ሸምበቆዎች አትደገፍ፤ ጥማትህን
በምድራዊ ጕድጓዶች አታርካ። አስቀድመህ መንግሥቱን ፈልግ።
ሰውና ሰይጣን በከፋው ነገራቸው ቢያስፈሩህም፣
በእግዚአብሔር እመን!

«ሂድ፣ ሁሉን ንገረው! ደረትህ የሚያቃስተው ትንፋሽ
በሰማይ ይሰማል። ብርታትንና ሰላምን የሚሰጥህ
ስለ አንተ ራሱን የሰጠው ነው። ኢየሱሳችን ሕያው ነው፤
በእግዚአብሔር እመን!»

አና ሺፕተን።