ከጸሎት ታላቅ ፍሬ ለማግኘት ጊዜ ወስዶ መጸለይ ያስፈልጋል

ይህ የማያቋርጥ የሥራና የሰዎች ጥድፊያ በሥጋዬ ባይሆን በነፍሴ ያጠፋኛል። የበለጠ ብቸኝነት፣ በጊዜ መተኛትና በጊዜ መነሣት ያስፈልገኛል! ለሃይማኖታዊ ተግባራት—ማለትም ለግል አምልኮና ለመንፈሳዊ ማሰላሰል፣ መጽሐፍ ቅዱስን ለማንበብና ለመሳሰሉት—በልማድ እጅግ ጥቂት ጊዜ ስመድብ እንደ ቆየሁ እጠረጥራለሁ። ስለዚህ ከስቻለሁ፣ ቀዝቅዣለሁ፣ ደንድኛለሁም። በየዕለቱ ሁለት ሰዓት ወይም አንድ ሰዓት ተኩል ብመድብ ይሻለኛል። እስከ ሌሊት እጅግ እያመሸሁ ቆይቻለሁ፤ ስለዚህም በማለዳ ለራሴ ያገኘሁት የተጣደፈ ግማሽ ሰዓት ብቻ ነበር። በእርግጥ የደጋግ ሰዎች ሁሉ ልምድ፣ በቂ የግል አምልኮ ከሌለ ነፍስ እንደምትከሳ የሚለውን ሐሳብ ያጸናል። ነገር ግን ሁሉ በጸሎት ሊደረግ ይችላል—ሁሉን ቻይ በሆነ ጸሎት ለማለት እደፍራለሁ—ለምንስ አይሆንም? ሁሉን ቻይ የሆነው በፍቅርና በእውነት አምላክ ቸር ሥርዓት ብቻ ነውና። እንግዲያስ ጸልዩ፣ ጸልዩ፣ ጸልዩ!—ዊልያም ዊልበርፎርስ

አምልኳችን በሰዓት የሚለካ አይደለም፤ ጊዜ ግን የባሕርዩ አካል ነው። መቆየት፣ መታገሥና አጥብቆ መግፋት ከእግዚአብሔር ጋር ላለን ኅብረት በባሕርዩ ያስፈልጋል። ጥድፊያ በየትኛውም ስፍራ የማይገባና የሚጎዳ ነው፤ ከእግዚአብሔር ጋር በመገናኘት ታላቅ ጉዳይ ውስጥ ግን በሚያስደነግጥ መጠን እንዲሁ ነው። አጭር አምልኮ የጥልቅ መንፈሳዊነት መርዝ ነው። መረጋጋት፣ ጽኑ መያዝና ብርታት ከጥድፊያ ጋር ፈጽሞ አብረው አይሄዱም። አጭር አምልኮ መንፈሳዊ ብርታትን ያሟጥጣል፣ መንፈሳዊ እድገትን ያግታል፣ መንፈሳዊ መሠረቶችን ይሸረሽራል፣ የመንፈሳዊ ሕይወትን ሥርና አበባ ያጠወልጋል። ወደ ኋላ የመመለስ የተትረፈረፈ ምንጭ፣ የላይ ላዩን መንፈሳዊነትም እርግጠኛ ምልክት ናቸው፤ ያታልላሉ፣ ያጠወልጋሉ፣ ዘሩን ያበሰብሳሉ፣ አፈሩንም ያደኸያሉ።

የመጽሐፍ ቅዱስ ጸሎቶች በቃልም በጽሑፍም አጭር እንደ ሆኑ እውነት ነው፤ ነገር ግን የመጽሐፍ ቅዱስ የጸሎት ሰዎች በብዙ ጣፋጭና ቅዱስ የትግል ሰዓታት ከእግዚአብሔር ጋር ነበሩ። ያሸነፉት በጥቂት ቃላት ነገር ግን በረጅም መጠበቅ ነበር። ሙሴ የመዘገባቸው ጸሎቶች አጭር ሊሆኑ ይችላሉ፤ ሙሴ ግን በጾምና በብርቱ ጩኸት አርባ ቀንና አርባ ሌሊት ወደ እግዚአብሔር ጸለየ።

የኤልያስ ጸሎት ዘገባ በጥቂት አጫጭር አንቀጾች ሊጠቃለል ይችላል፤ ነገር ግን «አጥብቆ የጸለየው» ኤልያስ፣ አክዓብን በእርግጠኛ ድፍረት «ከቃሌ በቀር በእነዚህ ዓመታት ጠልና ዝናብ አይሆንም» ከማለቱ በፊት፣ በእሳታማ ትግልና በከፍተኛ ኅብረት ከእግዚአብሔር ጋር ብዙ ሰዓታትን እንዳሳለፈ አያጠራጥርም። የጳውሎስ ጸሎቶች የቃል ማጠቃለያ አጭር ነው፤ ጳውሎስ ግን «ሌሊትና ቀን እጅግ አብዝቶ ይለምን ነበር»። «የጌታ ጸሎት» ለሕፃናት ከንፈሮች የተሰጠ መለኮታዊ ማጠቃለያ ነው፤ ሰው የሆነው ክርስቶስ ኢየሱስ ግን ሥራውን ከመፈጸሙ በፊት ብዙ ሌሊቶችን ሙሉ በጸሎት አሳልፏል፤ ሌሊቱን ሙሉ የቆየውና ረጅም ጊዜ የዘለቀው አምልኮውም ለሥራው ፍጻሜንና ፍጽምናን፣ ለባሕርዩም የመለኮትነቱን ሙላትና ክብር ሰጠ።

መንፈሳዊ ሥራ አድካሚ ሥራ ነው፤ ሰዎችም ሊሠሩት አይወዱም። መጸለይ፣ እውነተኛ መጸለይ፣ ሥጋና ደም የማይወዱትን ከባድ ትኩረትና ጊዜ ማውጣትን ይጠይቃል። የላይ ላዩን ሥራ በገበያ ላይ እንደ ሙሉ ሥራ ተቀባይነት ሲያገኝ፣ ውድ ዋጋ የሚያስከፍል ነገር ለማውጣት የሚችል ጠንካራ ጽናት ያላቸው ሰዎች ጥቂቶች ናቸው። መልካም መስሎ እስኪታየን ድረስ የለማኝ ጸሎታችንን መልመድ እንችላለን፤ ቢያንስ ያማረ ሥርዓትን ይጠብቃል፣ ሕሊናንም ያስታግሳል—ከማደንዘዣዎች ሁሉ እጅግ ገዳዩ! ጸሎታችንን ቸል ልንል እንችላለን፤ መሠረቶቹም እስኪናዱ ድረስ አደጋውን አናስተውልም። የተጣደፈ አምልኮ ደካማ እምነትን፣ ልፍስፍስ ቁርጠኝነትን፣ አጠራጣሪ መንፈሳዊነትን ያፈራል። ከእግዚአብሔር ጋር ጥቂት መሆን ለእግዚአብሔር ጥቂት መሆን ነው። ጸሎትን ማሳጠር መላውን ሃይማኖታዊ ጠባይ አጭር፣ ጠባብ፣ ንፉግና ዝርክርክ ያደርገዋል።

እግዚአብሔር በሙላት ወደ መንፈስ እንዲፈስ በቂ ጊዜ ያስፈልጋል። አጭር አምልኮ የእግዚአብሔርን ሙሉ ፍሰት ቧንቧ ይቆርጣል። የእግዚአብሔርን ሙሉ መገለጥ ለማግኘት በስውር ስፍራዎች ጊዜ ያስፈልጋል። ጥቂት ጊዜና ጥድፊያ ሥዕሉን ያበላሻሉ።

ሄንሪ ማርቲን «የግል የአምልኮ ንባብ ማጣትና ዘወትር ስብከት በማዘጋጀት ምክንያት የጸሎት ማጠር በእግዚአብሔርና በነፍሱ መካከል ብዙ መራራቅ አስከትሎ ነበር» ብሎ ያለቅሳል። ለሕዝባዊ አገልግሎት እጅግ ብዙ ጊዜ፣ ከእግዚአብሔር ጋር ለግል ኅብረት ደግሞ እጅግ ጥቂት ጊዜ እንደ ሰጠ ፈረደ። ለጾም ጊዜያትን እንዲለይና ለክቡር ጸሎት ጊዜያትን እንዲሰጥ በብርቱ ተገፋፋ። ከዚህም የተነሣ እንዲህ ብሎ ይመዘግባል፦ «ዛሬ ጠዋት ለሁለት ሰዓታት እንድጸልይ ተረዳሁ።» የነገሥታት እኩያ የሆነው ዊልያም ዊልበርፎርስ እንዲህ አለ፦ «ለግል አምልኮ የበለጠ ጊዜ ማግኘት አለብኝ። ለእኔ ከሚገባው እጅግ በበዛ ሕዝባዊ ሕይወት እየኖርሁ ነበር። የግል አምልኮን ማሳጠር ነፍስን ያስርባል፤ ትከሳለች፣ ትዝላለችም። እስከ ሌሊት እጅግ እያመሸሁ ቆይቻለሁ።» በፓርላማ ስለ ደረሰበት አንድ ውድቀትም እንዲህ ይላል፦ «ሐዘኔንና ኀፍረቴን፣ ሁሉንም ልመዝግብ፤ ይህ ሁሉ ምናልባት የግል አምልኮዬ በመጥበቡ ነው፤ ስለዚህም እግዚአብሔር እንድሰናከል ተወኝ።» መፍትሔውም የበለጠ ብቸኝነት፣ በጊዜ መተኛትና በጊዜ መነሣት ነበር።

ለጸሎት የበለጠ ጊዜና የማለዳ ሰዓታት ብዙ የተዳከመን መንፈሳዊ ሕይወት ለማደስና ለማበርታት እንደ ተአምር ይሠራሉ። ለጸሎት የበለጠ ጊዜና የማለዳ ሰዓታት በቅዱስ ኑሮ ይገለጣሉ። አምልኳችን ይህን ያህል አጭርና የተጣደፈ ባይሆን ኖሮ ቅዱስ ሕይወት ይህን ያህል ብርቅ ወይም ከባድ ነገር ባልሆነ ነበር። በእልፍኝ ቆይታችን ቢረዝምና ቢጠነክር ኖሮ፣ ጣፋጭና ከቁጣ የጸዳ መዓዛ ያለው ክርስቶስን የሚመስል ጠባይ ይህን ያህል ባዕድና ተስፋ የሌለው ርስት ባልሆነ ነበር። የምንኖረው በድህነት ነው፤ የምንጸልየው በንፍገት ነውና። በእልፍኞቻችን ውስጥ ለመመገብ የተትረፈረፈ ጊዜ ለሕይወታችን ቅልጥምንና ስብን ያመጣል። በእልፍኛችን ውስጥ ከእግዚአብሔር ጋር የመቆየት ችሎታችን ከእልፍኙ ውጭ ከእግዚአብሔር ጋር የመቆየት ችሎታችንን ይለካል። የችኮላ የእልፍኝ ጉብኝቶች አታላዮችና ከዳተኞች ናቸው። በእነርሱ መታለላችን ብቻ ሳይሆን በብዙ መንገዶችና በብዙ ባለ ጠጋ ውርሶች ተጎጂዎችም ነን። በእልፍኝ ውስጥ መዘግየት ያስተምራል፣ ያሸንፋልም። በእርሱ እንማራለን፤ ታላላቅ ድሎችም ብዙ ጊዜ የታላቅ መጠበቅ ፍሬ ናቸው—ቃላትና ዕቅዶች እስኪያልቁ ድረስ መጠበቅ፤ ጸጥ ያለና ታጋሽ መጠበቅም አክሊሉን ያገኛል። ኢየሱስ ክርስቶስ እንደ ተቀየመ በሚያሳይ አጽንዖት እንዲህ ብሎ ይጠይቃል፦ «እግዚአብሔር እንኪያስ ቀንና ሌሊት ወደ እርሱ ለሚጮኹ ለሚታገሣቸውም ምርጦቹ አይፈርድላቸውምን?»

መጸለይ ልናደርገው የምንችለው ከሁሉ የሚበልጥ ነገር ነው፤ በሚገባ ለማድረግም መረጋጋት፣ ጊዜና ጥንቃቄ የተሞላበት ማሰላሰል ያስፈልጋል፤ ያለዚያ ከነገሮች ሁሉ ወደ ታናሹና ወደ ወራዳው ይዋረዳል። እውነተኛ ጸሎት ለበጎ ከሁሉ የላቀ ፍሬ አለው፤ ደካማ ጸሎት ደግሞ ከሁሉ ያነሰ። እውነተኛ ጸሎትን ከመጠን በላይ ልናበዛ አንችልም፤ የይስሙላውን ደግሞ ከመጠን በላይ ልናሳንሰው አንችልም። የጸሎትን ዋጋ እንደ ገና መማር፣ የጸሎትን ትምህርት ቤት እንደ ገና መግባት አለብን። ለመማር ከዚህ የበለጠ ጊዜ የሚወስድ ነገር የለም። ይህን አስደናቂ ጥበብ ለመማር ከፈለግን፣ እዚህም እዚያም ቁራጭ ጊዜ መስጠት የለብንም—ትንንሾቹ ቅዱሳን እንደሚዘምሩት «ከኢየሱስ ጋር ትንሽ ጨዋታ»—ይልቁንም የቀኑን ምርጥ ሰዓታት ለእግዚአብሔርና ለጸሎት እንዲሆኑ አጥብቀን መጠየቅና በብረት መዳፍ መያዝ አለብን፤ ያለዚያ ስሙን የሚመጥን ጸሎት አይኖርም።

ይህ ግን የጸሎት ዘመን አይደለም። የሚጸልዩ ሰዎች ጥቂቶች ናቸው። ጸሎት በሰባኪም በካህንም ስሙ ጠፍቷል። በዚህ የጥድፊያና የሩጫ፣ የኤሌክትሪክና የእንፋሎት ዘመን ሰዎች ለመጸለይ ጊዜ አይወስዱም። እንደ መርሐ ግብራቸው ክፍል በመደበኛ ወይም በልዩ በዓላት «ጸሎት የሚያደርሱ» ሰባኪዎች አሉ፤ ነገር ግን «እግዚአብሔርን ለመያዝ የሚነቃ» ማን ነው? ያዕቆብ እንደ ጸለየ—የሚያሸንፍ፣ እንደ ልዑል ያለ አማላጅ ሆኖ ዘውድ እስኪጫንለት ድረስ—የሚጸልይ ማን ነው? ኤልያስ እንደ ጸለየ—የተዘጉት የተፈጥሮ ኃይሎች ሁሉ እስኪፈቱና በራብ የተመታችው ምድር እንደ እግዚአብሔር ገነት እስክታብብ ድረስ—የሚጸልይ ማን ነው? ኢየሱስ ክርስቶስ በተራራ ላይ ሆኖ «ሌሊቱንም ሁሉ ወደ እግዚአብሔር ሲጸልይ አደረ»፤ እርሱ እንደ ጸለየ የጸለየ ማን ነው? ሐዋርያት «ለጸሎት ተጉ»—ይህም ሰዎችን፣ ሰባኪዎችንም እንኳ እንዲያደርጉት ለማድረግ ከሁሉ የሚከብደው ነገር ነው። ገንዘባቸውን የሚሰጡ ምእመናን አሉ—አንዳንዶቹም በብዙ ብዛት—ነገር ግን ራሳቸውን ለጸሎት «አይሰጡም»፤ ያለ እርሱ ደግሞ ገንዘባቸው እርግማን ብቻ ነው። ስለ መነቃቃት አስፈላጊነትና ስለ እግዚአብሔር መንግሥት መስፋፋት የሚሰብኩና ታላላቅና አንደበተ ርቱዕ ንግግሮችን የሚያቀርቡ ብዙ ሰባኪዎች አሉ፤ ነገር ግን ያለ እርሱ ስብከትና ማደራጀት ሁሉ ከከንቱ የከፋ የሆነውን ያንን ነገር—መጸለይን—የሚያደርጉ ብዙ አይደሉም። ጊዜው ያለፈበት፣ የጠፋ ጥበብ ማለት ይቻላል ሆኗል፤ ይህ ዘመን ሊያገኘው የሚችለው ታላቁ ባለውለታ ሰባኪዎችንና ቤተ ክርስቲያንን ወደ ጸሎት የሚመልስ ሰው ነው።