ቅባት፣ የእውነተኛ የወንጌል ስብከት ምልክት

ለዘላለም እንደሚሆን አድርገህ ተናገር። ከሁሉ በላይ የገዛ መንፈስህን አልማ። ኅሊናህ ንጹሕ፣ ልብህም በእግዚአብሔር መንፈስ የተሞላ ሆኖ የምትናገረው አንድ ቃል በአለማመንና በኃጢአት ከሚነገሩ አሥር ሺህ ቃላት ይበልጣል። ክብር ለሰው ሳይሆን ለእግዚአብሔር ሊሆን እንደሚገባው አስታውስ። የዓለምን አሠራር የሸፈነው መጋረጃ ቢገለጥ፣ ስንቱ ነገር ለእግዚአብሔር ልጆች ጸሎት መልስ ሆኖ እንደሚፈጸም ባገኘን ነበር!—ሮበርት መሪ ማክሼን

ቅባት አንድ የቀድሞ ዝነኛ የስኮትላንድ ሰባኪ እንዲህ ብሎ የገለጸው ሊተረጐምና ሊገለጽ የማይችል ያ አንድ ነገር ነው፦ «በስብከት ውስጥ አንዳንድ ጊዜ ለጉዳዩም ሆነ ለአገላለጹ ሊሰጥ የማይችል፣ ምን እንደ ሆነ ወይም ከወዴት እንደሚመጣ ሊገለጽ የማይችል አንድ ነገር አለ፤ ነገር ግን በጣፋጭ ኃይል ልብንና ስሜትን ሰርስሮ ይገባል፤ በቀጥታም ከቃሉ ይመጣል፤ እንዲህ ያለውን ነገር ለማግኘት መንገድ ቢኖር ግን በተናጋሪው ሰማያዊ ዝንባሌ ነው።»

ቅባት ብለን እንጠራዋለን። የእግዚአብሔር ቃል፦ «የእግዚአብሔር ቃል ሕያው ነውና፥ የሚሠራም፥ ሁለትም አፍ ካለው ሰይፍ ሁሉ ይልቅ የተሳለ ነው፥ ነፍስንና መንፈስንም ጅማትንና ቅልጥምንም እስኪለይ ድረስ ይወጋል፥ የልብንም ስሜትና አሳብ ይመረምራል» ተብሎ የተነገረለት እንዲሆን የሚያደርገው ይህ ቅባት ነው። የሰባኪውን ቃላት እንዲህ ያለ ጫፍ፣ ስለትና ኃይል የሚሰጣቸውና በብዙ የሞቱ ጉባኤዎች ውስጥ እንዲህ ያለ ፍትጊያና መነቃቃት የሚፈጥረው ይህ ቅባት ነው። እነዚያው እውነቶች በፊደሉ ጥብቅነት፣ የሰው ዘይት ሊያለሰልሳቸው እስከሚችለው ድረስ ለስልሰው ተነግረዋል፤ ነገር ግን የሕይወት ምልክት አልታየም፤ የልብ ትርታ እንኳ አልነበረም፤ ሁሉም እንደ መቃብር ጸጥ ያለና የሞተ ነበር። ያው ሰባኪ በዚያው መካከል የዚህን ቅባት ጥምቀት ይቀበላል፤ መለኮታዊው እስትንፋስ በላዩ ይሆናል፤ የቃሉ ፊደል በዚህ ምስጢራዊ ኃይል አጊጦ ይቀጣጠላል፤ የሕይወትም ትርታ ይጀምራል—የሚቀበል ሕይወት ወይም የሚቃወም ሕይወት። ቅባቱ ኅሊናን ሰርስሮ ገብቶ ይወቅሳል፤ ልብንም ይሰብራል።

ይህ መለኮታዊ ቅባት እውነተኛውን የወንጌል ስብከት እውነትን ከማቅረብ ከሌሎች ዘዴዎች ሁሉ የሚለየውና የሚያሳውቀው ገጽታ ነው፤ ቅባት ባለውና በሌለው ሰባኪ መካከልም ሰፊ መንፈሳዊ ገደል ይፈጥራል። የተገለጠውን እውነት በእግዚአብሔር ኃይል ሁሉ ይደግፈዋል፤ ያረግዘዋልም። ቅባት በቀላሉ እግዚአብሔርን በገዛ ቃሉ ውስጥና በገዛ ሰባኪዎቹ ላይ ማኖር ነው። በኃያልና በታላቅ የጸሎት ትጋት፣ በማያቋርጥም የጸሎት ትጋት፣ ለሰባኪው እጅግ ብርቱና ግላዊ ይሆንለታል፤ አእምሮውን ያነሣሣል፣ ያጠራልም፤ ማስተዋልንና መረዳትን፣ ወደ ፊት የመዘርጋትንም ኃይል ይሰጠዋል፤ ከአእምሮ ኃይል የሚበልጠውን የልብ ኃይል ለሰባኪው ይሰጠዋል፤ በእርሱም ርኅራኄ፣ ንጽሕናና ብርታት ከልብ ይፈስሳሉ። መስፋት፣ ነጻነት፣ የአሳብ ሙላት፣ የአነጋገር ቀጥተኛነትና ግልጽነት የዚህ ቅባት ፍሬዎች ናቸው።

ብዙ ጊዜ ትጋት ይህ ቅባት ተብሎ ይሳሳታል። መለኮታዊ ቅባት ያለው ሰው ከነገሮች መንፈሳዊ ባሕርይ የተነሣ ትጉ ይሆናል፤ ነገር ግን አንዲትም የቅባት ቅልቅል የሌለበት እጅግ ብዙ ትጋት ሊኖር ይችላል።

ትጋትና ቅባት ከአንዳንድ አቅጣጫ ሲታዩ ይመሳሰላሉ። ትጋት ሳይታወቅ በቀላሉ በቅባት ፋንታ ሊተካ ወይም ቅባት ተብሎ ሊሳሳት ይችላል። ለመለየት መንፈሳዊ ዓይንና መንፈሳዊ ጣዕም ያስፈልጋል።

ትጋት ቅን፣ ቁም ነገረኛ፣ የጋለና ጽኑ ሊሆን ይችላል። ወደ አንድ ነገር በበጎ ፈቃድ ይሄዳል፤ በጽናት ይከታተለዋል፤ በግለትም ይገፋዋል፤ ኃይልን ያኖርበታል። ነገር ግን እነዚህ ኃይሎች ሁሉ ከተራ ሰብአዊነት ከፍ አይሉም። በውስጡ ያለው ሰው ነው—ሙሉ ሰው፣ ያለው ፈቃዱና ልቡ፣ አእምሮውና ተሰጥኦው፣ ዕቅዱ፣ ሥራውና ንግግሩ ሁሉ። እርሱን ለተቈጣጠረው አንድ ዓላማ ራሱን ሰጥቶአል፤ እርሱም በተራው ሊቈጣጠረው ይከታተለዋል። በውስጡ ከእግዚአብሔር ምንም ላይኖር ይችላል። በውስጡ ከሰው እጅግ ብዙ ስላለ ከእግዚአብሔር ጥቂት ብቻ ሊኖር ይችላል። ለትጉ ዓላማው ጥብቅና ቆሞ ደስ የሚያሰኙ ወይም ልብ የሚነኩና የሚያንቀሳቅሱ፣ ወይም አስፈላጊነታቸውን በማሳመን የሚያሸንፉ ልመናዎችን ሊያቀርብ ይችላል፤ በዚህ ሁሉ ግን ትጋት በሰብአዊ ኃይሎች ብቻ እየተገፋ በምድራዊ መንገዶች ሊጓዝ ይችላል፤ መሠዊያው በምድራዊ እጆች የተሠራ፣ እሳቱም በምድራዊ ነበልባል የተለኮሰ ይሆናል። መጽሐፍ ቅዱስን እንደ ፍላጎቱ ወይም እንደ ዓላማው ይተረጕም ስለ ነበረ አንድ ተሰጥኦ ያለው ዝነኛ ሰባኪ «በገዛ ትርጓሜው ላይ እጅግ አንደበተ ርቱዕ ሆነ» ተብሎ ተነግሮለታል። እንዲሁም ሰዎች በገዛ ዕቅዳቸው ወይም እንቅስቃሴአቸው ላይ እጅግ ትጉ ይሆናሉ። ትጋት ራስ ወዳድነት ተሸፍኖ የቀረበበት ሊሆን ይችላል።

ቅባትስ ምንድር ነው? ስብከትን ስብከት የሚያደርገው በስብከት ውስጥ ያለው ሊገለጽ የማይችል ነገር ነው። ስብከትን ከተራ ሰብአዊ ንግግሮች ሁሉ የሚለየውና የሚያሳውቀው እርሱ ነው። በስብከት ውስጥ ያለው መለኮታዊ ነገር ነው። ስለት ለሚያስፈልጋቸው ስብከቱን የተሳለ ያደርገዋል። መታደስ ለሚያስፈልጋቸው እንደ ጠል ይንጠባጠባል። እንዲህ ተብሎ በሚገባ ተገልጾአል፦

«ሁለት አፍ ያለው ሰይፍ፣

በሰማያዊ ብረት የተሳለ፣

በመካከል በተመላለሰበት ስፍራ ሁሉ

ቍስሉ ድርብ ነበረ።

ለኃጢአት ሞት ነበረ፤ ስለ ኃጢአት

ለሚያለቅሱ ሁሉ ሕይወት ነበረ።

ጠብን አቀጣጠለ፣ ጠብንም አበረደ፤

በውስጥም ጦርንና ሰላምን አደረገ።»

ይህ ቅባት ወደ ሰባኪው የሚመጣው በጥናት ክፍል ሳይሆን በጸሎት ጓዳ ውስጥ ነው። ለጸሎት መልስ ሆኖ ከሰማይ የሚንጠባጠብ ነው። የመንፈስ ቅዱስ እጅግ ጣፋጭ እስትንፋስ ነው። ያረግዛል፣ ይሞላል፣ ያለሰልሳል፣ ሰርጎ ይገባል፣ ይቆርጣል፣ ያጽናናልም። ቃሉን እንደ ዲናማይት፣ እንደ ጨው፣ እንደ ስኳር ይሸከማል፤ ቃሉን አጽናኝ፣ አስተካካይ፣ ገላጭና መርማሪ ያደርገዋል፤ ሰሚውን ወንጀለኛ ወይም ቅዱስ ያደርገዋል፤ እንደ ሕፃን እንዲያለቅስና እንደ ኃያል ሰው እንዲኖር ያደርገዋል፤ ጸደይ ቅጠሎችን እንደሚከፍት እንዲሁ በለስላሳነት፣ ሆኖም በብርታት ልቡንና ኪሱን ይከፍታል። ይህ ቅባት የተሰጥኦ ስጦታ አይደለም። በትምህርት አዳራሾች ውስጥ አይገኝም። ምንም አንደበተ ርቱዕነት ሊያባብለው አይችልም። ምንም ትጋት ሊያገኘው አይችልም። የትኛውም የጳጳሳት እጅ ሊሰጠው አይችልም። የእግዚአብሔር ስጦታ ነው—በገዛ መልእክተኞቹ ላይ የሚያኖረው ማኅተም። በብዙ የእንባና የተጋድሎ የጸሎት ሰዓታት ይህን የተቀባ ክብር ለፈለጉት ለተመረጡት እውነተኞችና ደፋሮች የሚሰጥ የሰማይ የክብር ማዕረግ ነው።

ትጋት መልካምና ልብ የሚነካ ነው፤ ተሰጥኦ ባለ ስጦታና ታላቅ ነው። አሳብ ያቀጣጥላል፣ ያነሣሣልም፤ ነገር ግን የኃጢአትን ሰንሰለት ለመበጠስ፣ የራቁትንና የረከሱትን ልቦች ለእግዚአብሔር ለማሸነፍ፣ የፈረሱትን ለመጠገንና ቤተ ክርስቲያንን ወደ ቀድሞ የንጽሕናና የኃይል መንገዶቿ ለመመለስ ከትጋት ወይም ከተሰጥኦ ወይም ከአሳብ የበለጠ መለኮታዊ ስጦታ፣ የበለጠ ብርቱ ኃይል ያስፈልጋል። ከዚህ ቅዱስ ቅባት በቀር ይህን ሊያደርግ የሚችል ምንም የለም።