ቅባት የግድ አስፈላጊ ነው

የግል ጸሎት በአገልግሎት ላይ የሚያወርደው አንድ ብሩህ በረከት ሊገለጽ የማይችልና ሊኮረጅ የማይችል አንድ ነገር ነው—ከቅዱሱ የሆነ ቅባት … የተሸከምነው ቅባት ከሠራዊት ጌታ ካልመጣ አታላዮች ነን፤ ልናገኘው የምንችለው በጸሎት ብቻ ነውና። እንግዲህ ሳናቋርጥ፣ በጽናትና በብርቱ ትጋት በልመና እንቀጥል። የበግ ጠጕርህ ከሰማይ ጠል እስኪረጥብ ድረስ በልመና አውድማ ላይ ይቆይ።—ቻርልስ ስፐርጀን

የዌስሊ ዘመን ክርስቲያን ፈላስፋ የነበረው አሌክሳንደር ኖክስ—የዌስሊ ተከታይ ሳይሆን የቅርብ የግል ወዳጁ የነበረውና ለዌስሊያን እንቅስቃሴ ብዙ መንፈሳዊ ርኅራኄ የነበረው—እንዲህ ሲል ጽፎአል፦ «እንግዳና አሳዛኝ ነገር ነው፤ ነገር ግን ከሜቶዲስቶችና ሜቶዲስታዊ ዝንባሌ ካላቸው ቀሳውስት በቀር በእንግሊዝ ውስጥ ብዙም ልብ የሚስብ ስብከት እንደሌለ በእውነት አምናለሁ። ቀሳውስቱ በአብዛኛው ጥበቡን ፈጽሞ አጥተውታል። በሥነ ምግባራዊው ዓለም ታላላቅ ሕጎች ውስጥ፣ በኬሚስትሪ እንዳሉት መሳሳቦች ያለ፣ በትክክል በሚሰበክ ሃይማኖታዊ እውነትና በሰው አእምሮ ጥልቅ ስሜቶች መካከል አንድ ዓይነት ስውር መግባባት እንዳለ እገምታለሁ። አንዱ በሚገባ ሲገለጥ ሌላው ምላሽ ይሰጣል። ልባችን ይቃጠልብን አልነበረምን?—ለዚህ ግን በተናጋሪው ዘንድ ይህ የአምልኮ ስሜት የግድ አስፈላጊ ነው። እንግዲህ ከገዛ ምልከታዬ ተነሥቼ ይህን ለመናገር እገደዳለሁ፦ ፈረንሳውያን ያለ አግባብ ሳይሆን ኦንክስዮን ብለው የሚጠሩት ይህ ቅባት በእንግሊዝ ውስጥ ከሰበካ ቤተ ክርስቲያን ይልቅ በሜቶዲስቶች መሰብሰቢያ ቤት የመገኘቱ ዕድል ከንጽጽር ሁሉ በላይ ነው። የሜቶዲስቶችን ቤቶች የሚሞላውና አብያተ ክርስቲያናትን ባዶ የሚያደርገው በእውነት ይህ፣ ይህም ብቻ ይመስላል። እኔ፣ በእውነት እንደማስበው፣ በስሜት የተነዳሁ አክራሪ አይደለሁም፤ እጅግ ቅንና ልባዊ የቤተ ክርስቲያን ሰው፣ የሄልና የቦይል፣ የበርኔትና የሌይተን ትምህርት ቤት ትሑት ደቀ መዝሙር ነኝ። እንግዲህ ይህን ማረጋገጥ አለብኝ፦ ከሁለት ዓመት በፊት በዚህች አገር በነበርሁበት ጊዜ ሜቶዲስታዊ ተብለው ከሚቈጠሩት በቀር እንደ ገዛ ታላላቅ መምህሮቼ ያስተማረኝ አንድም ሰባኪ አልሰማሁም። አሁንም ከሌላ ከየትኛውም ወገን አንዲት ቅንጣት የልብ ትምህርት ለማግኘት ተስፋ ቈርጫለሁ። የሜቶዲስት ሰባኪዎች (አገላለጾቻቸውን ሁሉ ሁልጊዜ ባልቀበልም) ይህን ንጹሕ የሆነ ነውርም የሌለበት አምልኮ በእርግጥ ያስፋፋሉ። ባለፈው እሑድ እውነተኛ ደስታ ተሰማኝ። ሰባኪው የእውነትንና የአእምሮን ነገር በአንድ ጊዜ እንደ ተናገረ መመስከር እችላለሁ። አንደበተ ርቱዕነት አልነበረም—ያ ሐቀኛ ሰው እንዲህ ያለውን ነገር በሕልሙም አላሰበውም—ነገር ግን እጅግ የሚሻል ነገር ነበረ፤ ሕያው የሆነ እውነት ከልብ መተላለፉ። ሕያው የሆነ የምለው ለሌሎች የተናገረውን እርሱ ራሱ እንደሚኖርበት አለመረዳት የማይቻል ስለ ነበረ ነው።»

ይህ ቅባት የስብከት ጥበብ ነው። ይህን ቅባት ፈጽሞ ያላገኘ ሰባኪ የስብከትን ጥበብ ፈጽሞ አላገኘም። ይህን ቅባት ያጣ ሰባኪ የስብከትን ጥበብ አጥቶአል። ሌሎች ጥበቦች ምንም ያህል ቢኖሩትና ቢይዛቸውም—ስብከት የማዘጋጀት ጥበብ፣ የአንደበተ ርቱዕነት ጥበብ፣ ታላቅና ጥርት ያለ የማሰብ ጥበብ፣ አድማጮችን የማስደሰት ጥበብ—መለኮታዊውን የስብከት ጥበብ አጥቶአል። ይህ ቅባት የእግዚአብሔርን እውነት ብርቱና ልብ የሚስብ ያደርገዋል፤ ይስባል፣ ይማርካል፣ ያንጻል፣ ይወቅሳል፣ ያድናል።

ይህ ቅባት የእግዚአብሔርን የተገለጠ እውነት ሕያው ያደርገዋል፤ ሕያውና ሕይወት ሰጪ ያደርገዋል። ያለዚህ ቅባት የተነገረ የእግዚአብሔር እውነት እንኳ ክብደት የሌለው፣ የሞተና የሚገድል ነው። በእውነት የተትረፈረፈ፣ በአሳብ የከበደ፣ በንግግር ጥበብ የሚያብለጨልጭ፣ በአመክንዮ የተሳለ፣ በትጋት የበረታ ቢሆንም፣ ያለዚህ መለኮታዊ ቅባት ፍጻሜው ሞት እንጂ ሕይወት አይደለም። ሚስተር ስፐርጀን እንዲህ ይላል፦ «በቅባት መስበክ ምን ማለት እንደ ሆነ በግልጽ በቃል ለማስቀመጥ እስከ መቼ አእምሮአችንን ብናስጨንቅ እንደምንችል አላውቅም። ሆኖም የሚሰብክ ሰው መኖሩን ያውቃል፤ የሚሰማም ሰው መጥፋቱን ቶሎ ይለያል። በራብ የተያዘችው ሰማርያ ያለ ቅባት የሚቀርብን ንግግር ትመስላለች። ቅልጥም በሞላበት የሰባ ነገር ግብዣዋ ኢየሩሳሌም ደግሞ በቅባት የበለጸገን ስብከት ልትወክል ትችላለች። በሣር ቅጠል ሁሉ ላይ የምሥራቅ ዕንቍዎች በሚበዙበት ጊዜ የንጋት ትኩስነት ምን እንደ ሆነ ሰው ሁሉ ያውቃል፤ ነገር ግን ማን ሊገልጸው ይችላል? ይልቁንስ በራሱ ማን ሊያስገኘው ይችላል? የመንፈሳዊ ቅባት ምስጢር እንዲህ ነው። እናውቀዋለን፤ ምን እንደ ሆነ ግን ለሌሎች ልንነግር አንችልም። እርሱን ማስመሰል ቀላል እንደ ሆነ ሁሉ ሞኝነትም ነው። ቅባት ልትሠራው የማትችለው ነገር ነው፤ የሐሰት አምሳያዎቹም ከዋጋ ቢስነት የከፉ ናቸው። ሆኖም በራሱ ዋጋ የማይወጣለት ነው፤ አማኞችን ለማነጽና ኃጢአተኞችን ወደ ክርስቶስ ለማምጣት ብትፈልግም ከመጠን በላይ አስፈላጊ ነው።»