የጸሎት ሰዎች ያስፈልጋሉ

የሕይወትን ሁለንተናዊ ቅድስና አጥና። ጠቃሚነትህ ሁሉ በዚህ ላይ የተመሠረተ ነው፤ ስብከትህ የሚቆየው አንድ ወይም ሁለት ሰዓት ብቻ ነውና፤ ሕይወትህ ግን ሳምንቱን ሙሉ ይሰብካል። ሰይጣን አንተን ስግብግብ አገልጋይ፣ የውዳሴ፣ የተድላና የጥሩ መብል ወዳጅ ብቻ ሊያደርግህ ከቻለ አገልግሎትህን አጠፋው ማለት ነው። ራስህን ለጸሎት ስጥ፤ የምትሰብክባቸውን ጥቅሶች፣ ሐሳቦችህንና ቃሎችህን ከእግዚአብሔር ተቀበል። ሉተር ከቀኑ ምርጥ የሆኑትን ሦስት ሰዓቶቹን በጸሎት ያሳልፍ ነበር።—ሮበርት መሪ ማክሼን

ቤተ ክርስቲያንን ለማስፋፋትና ለወንጌል መስፋፋትንና ውጤታማነትን ለማስገኘት አዳዲስ ዘዴዎችን፣ አዳዲስ ዕቅዶችን፣ አዳዲስ ድርጅቶችን ለመፍጠር ዘወትር እንጣጣራለን፤ ምናልባትም እንጨነቃለን። ይህ የዘመኑ አዝማሚያ ሰውን የመዘንጋት፣ ወይም ሰውን በዕቅዱ ወይም በድርጅቱ ውስጥ የማስጠም ዝንባሌ አለው። የእግዚአብሔር ዕቅድ ግን ለሰው ትልቅ ቦታ መስጠት፣ ከማንኛውም ነገር አብልጦ ማክበር ነው። የእግዚአብሔር ዘዴ ሰዎች ናቸው። ቤተ ክርስቲያን የተሻሉ ዘዴዎችን ትፈልጋለች፤ እግዚአብሔር ግን የተሻሉ ሰዎችን ይፈልጋል። «ከእግዚአብሔር የተላከ ስሙ ዮሐንስ የሚባል አንድ ሰው ነበረ።» ለክርስቶስ መምጣት አዋጅ የነገረውና መንገዱን ያዘጋጀው ዘመን በዚያ ሰው በዮሐንስ ላይ የተመሠረተ ነበር። «ሕፃን ተወልዶልናልና፥ ወንድ ልጅም ተሰጥቶናልና።» የዓለም መዳን በግርግም ከተኛው ከዚያ ልጅ ይወጣል። ጳውሎስ ወንጌልን በዓለም ውስጥ የተከሉትን ሰዎች የግል ባሕርይ በሚጠቅስበት ጊዜ የስኬታቸውን ምሥጢር ይፈታል። የወንጌል ክብርና ውጤታማነት በሚያውጁት ሰዎች ላይ የተንጠለጠለ ነው። እግዚአብሔር «የእግዚአብሔር ዓይኖች ልባቸው በእርሱ ዘንድ ፍጹም የሆነውን ያበረቱ ዘንድ በምድር ሁሉ ላይ ወዲያና ወዲህ ይመለከታሉ» ብሎ ሲናገር፣ የሰዎችን አስፈላጊነትና ኃይሉን በዓለም ላይ የሚያሠራበት መተላለፊያ አድርጎ በእነርሱ ላይ መደገፉን ያውጃል። ይህ ሕያውና አጣዳፊ እውነት ይህ የማሽን ዘመን ሊረሳው የሚቀናው እውነት ነው። እርሱን መርሳት ፀሐይን ከምሕዋሯ የማስወገድን ያህል በእግዚአብሔር ሥራ ላይ ጥፋት ያመጣል። ጨለማ፣ ግራ መጋባትና ሞት ይከተላሉ።

ቤተ ክርስቲያን ዛሬ የምትፈልገው የበዛ ወይም የተሻለ ማሽን፣ አዳዲስ ድርጅቶች ወይም የበዙና አዳዲስ ዘዴዎች አይደሉም፤ ይልቁንም መንፈስ ቅዱስ ሊጠቀምባቸው የሚችል ሰዎች ናቸው—የጸሎት ሰዎች፣ በጸሎት ኃያላን የሆኑ ሰዎች። መንፈስ ቅዱስ የሚፈሰው በዘዴዎች በኩል ሳይሆን በሰዎች በኩል ነው። የሚወርደው በማሽን ላይ ሳይሆን በሰዎች ላይ ነው። የሚቀባው ዕቅዶችን ሳይሆን ሰዎችን ነው—የጸሎት ሰዎችን።

አንድ ታዋቂ የታሪክ ምሁር፣ የግል ባሕርይ ድንገተኛ ገጽታዎች በሕዝቦች አብዮት ላይ ያላቸው ድርሻ የፍልስፍና ታሪክ ጸሐፊዎችም ሆኑ የዲሞክራሲ ፖለቲከኞች ከሚቀበሉት እጅግ የላቀ ነው ብሏል። ይህ እውነት በክርስቶስ ወንጌል ላይ ሙሉ በሙሉ ይሠራል፤ የክርስቶስ ተከታዮች ባሕርይና አካሄድ ዓለምን ክርስቲያናዊ ያደርጋል፤ ሕዝቦችንና ግለሰቦችንም መልካቸውን ይለውጣል። ይህ በተለይ ለወንጌል ሰባኪዎች እውነት ነው።

የወንጌል ባሕርይም ሆነ ዕጣ ፈንታው ለሰባኪው ዐደራ ተሰጥቷል። ከእግዚአብሔር ለሰው የተላከውን መልእክት የሚያጸናውም የሚያበላሸውም እርሱ ነው። ሰባኪው መለኮታዊው ዘይት የሚፈስበት የወርቅ ቧንቧ ነው። ዘይቱ ሙሉ፣ ያልተደናቀፈና ያልባከነ ፍሰት እንዲኖረው ቧንቧው ወርቅ መሆን ብቻ ሳይሆን ክፍትና እንከን የለሽ መሆን አለበት።

ሰባኪውን የሚሠራው ሰውየው ነው። ሰውየውን ደግሞ እግዚአብሔር ሊሠራው ይገባል። መልእክተኛው፣ ቢቻል፣ ከመልእክቱ ይበልጣል። ሰባኪው ከስብከቱ ይበልጣል። ስብከቱን የሚሠራው ሰባኪው ነው። ከእናት ጡት የሚወጣው ሕይወት ሰጪ ወተት የእናቲቱ ሕይወት ብቻ እንደ ሆነ ሁሉ፣ ሰባኪው የሚናገረው ሁሉ ሰባኪው በሆነው ማንነት የተነከረና የተዋሐደ ነው። ይህ መዝገብ በሸክላ ዕቃ ውስጥ ነው፤ የዕቃውም ጣዕም ይዋሐደዋል፤ መልኩንም ሊለውጠው ይችላል። ሰውየው፣ ሙሉው ሰው፣ ከስብከቱ በስተ ጀርባ ይገኛል። ስብከት የአንድ ሰዓት ትርኢት አይደለም፤ የሕይወት ፍሰት ነው። አንድን ስብከት ለመሥራት ሀያ ዓመት ይፈጃል፤ ሰውየውን ለመሥራት ሀያ ዓመት ይፈጃልና። እውነተኛ ስብከት ሕያው ነገር ነው። ስብከቱ የሚያድገው ሰውየው ስለሚያድግ ነው። ስብከቱ ብርቱ የሚሆነው ሰውየው ብርቱ ስለ ሆነ ነው። ስብከቱ ቅዱስ የሚሆነው ሰውየው ቅዱስ ስለ ሆነ ነው። ስብከቱ በመለኮታዊ ቅባት የተሞላ የሚሆነው ሰውየው በመለኮታዊ ቅባት የተሞላ ስለ ሆነ ነው።

ጳውሎስ «ወንጌሌ» ብሎ ጠራው፤ ይህም በግል ልዩ ጠባዩ ስላዋረደው ወይም ለራሱ በመውሰድ ስላጣመመው አይደለም፤ ነገር ግን ወንጌሉ በሰውየው በጳውሎስ ልብና ደም ውስጥ ተቀምጦ ነበር፤ በጳውሎሳዊ ጠባዮቹ እንዲፈጸም የተሰጠ የግል ዐደራ ሆኖ፣ በእሳታማ ነፍሱ በሚነድደው ብርታት እንዲቀጣጠልና ኃይል እንዲያገኝ ተሰጥቶት ነበር። የጳውሎስ ስብከቶች—ምን ነበሩ? የት ናቸው? አጽሞች፣ የተበታተኑ ቍርጥራጮች፣ በመለኮታዊ መነሣሣት ባሕር ላይ የሚንሳፈፉ! ነገር ግን ከስብከቶቹ የሚበልጠው ሰውየው ጳውሎስ በሙሉ ቅርጹ፣ መልኩና ቁመናው ለዘላለም ይኖራል፤ የሚቀርጸውም እጁ በቤተ ክርስቲያን ላይ ነው። ስብከት ድምፅ ብቻ ነው። ድምፁ በጸጥታ ውስጥ ይሞታል፤ ጥቅሱ ይረሳል፤ ስብከቱ ከትዝታ ይጠፋል፤ ሰባኪው ግን ይኖራል።

ስብከት በሕይወት ሰጪ ኃይሉ ከሰውየው በላይ ሊወጣ አይችልም። የሞቱ ሰዎች የሞቱ ስብከቶችን ይሰጣሉ፤ የሞቱ ስብከቶችም ይገድላሉ። ሁሉ ነገር በሰባኪው መንፈሳዊ ባሕርይ ላይ የተመሠረተ ነው። በአይሁድ ሥርዓት ዘመን ሊቀ ካህናቱ በግንባሩ ላይ በሚያደርገው የወርቅ ቅጠል ላይ «ለእግዚአብሔር ቅዱስ» የሚል ቃል በዕንቍ ፊደላት ተቀርጾበት ነበር። እንዲሁም በክርስቶስ አገልግሎት ያለ ሰባኪ ሁሉ በዚሁ ቅዱስ መፈክር ሊቀረጽና ሊገዛ ይገባዋል። የክርስቲያን አገልግሎት በባሕርይ ቅድስናም ሆነ በዓላማ ቅድስና ከአይሁድ ክህነት በታች መውረዱ እጅግ አሳፋሪ ነው። ጆናታን ኤድዋርድስ እንዲህ አለ፦ «ተጨማሪ ቅድስናንና ክርስቶስን መምሰልን በብርቱ ጕጕት መከታተሌን ቀጠልሁ። የተመኘሁት ሰማይ የቅድስና ሰማይ ነበር።» የክርስቶስ ወንጌል በሕዝብ ስሜት ማዕበል አይንቀሳቀስም። ራሱን የማስፋፋት ኃይል የለውም። የሚንቀሳቀሰው በኀላፊነት የተሰጣቸው ሰዎች በሚንቀሳቀሱበት መጠን ነው። ሰባኪው ወንጌልን በማንነቱ ሊገልጠው ይገባል። መለኮታዊና ከሁሉ ይልቅ ልዩ የሆኑት ገጽታዎቹ በእርሱ ውስጥ ሥጋ መልበስ አለባቸው። የፍቅር አስገዳጅ ኃይል በሰባኪው ውስጥ ወደ ውጭ የሚገፋ፣ ከተለመደው የወጣ፣ ሁሉን የሚያዝና ራሱን የሚረሳ ኃይል ሆኖ መኖር አለበት። ራስን የመካድ ብርታት ማንነቱ፣ ልቡ፣ ደሙና አጥንቱ ሊሆን ይገባል። በሰዎች መካከል እንደ ሰው ሆኖ መውጣት አለበት፤ ትሕትናን እንደ ልብስ ለብሶ፣ በየዋህነት እየኖረ፣ እንደ እባብ ልባም እንደ ርግብም የዋህ ሆኖ፤ የባሪያን እስራት ከንጉሥ መንፈስ ጋር ይዞ፣ በከፍተኛ፣ ንጉሣዊና ነጻ ግርማ ንጉሥ ሆኖ፣ ከሕፃን ቅንነትና ጣፋጭነት ጋር። ሰባኪው ፍጹም በሆነና ራሱን ባዶ በሚያደርግ እምነት፣ ራሱንም በሚበላ ቅናት ያለ አንዳች ገደብ ለሰዎች መዳን በሚሠራው ሥራ ውስጥ ራሱን መወርወር አለበት። አንድን ትውልድ ለእግዚአብሔር የሚይዙትና የሚቀርጹት ሰዎች ልባውያን፣ ጀግኖች፣ ርኅሩኆችና የማይፈሩ ሰማዕታት ሊሆኑ ይገባቸዋል። ፈሪዎች፣ የጊዜው አገልጋዮች፣ ሥልጣን ፈላጊዎች ቢሆኑ፣ ሰውን ደስ የሚያሰኙ ወይም ሰውን የሚፈሩ ቢሆኑ፣ እምነታቸው እግዚአብሔርን ወይም ቃሉን አጥብቆ ባይይዝ፣ ራስን መካዳቸውም በማንኛውም የራስ ወይም የዓለም ገጽታ ቢሰበር፣ ቤተ ክርስቲያንንም ሆነ ዓለምን ለእግዚአብሔር ሊይዙ አይችሉም።

የሰባኪው እጅግ የሰላውና እጅግ የበረታው ስብከት ለራሱ ሊሆን ይገባዋል። እጅግ አስቸጋሪው፣ ጥንቃቄ የሚሻው፣ አድካሚውና ጥልቅ ሥራው ከራሱ ጋር ሊሆን ይገባዋል። የአሥራ ሁለቱ ሥልጠና የክርስቶስ ታላቅ፣ አስቸጋሪና ዘላቂ ሥራ ነበር። ሰባኪዎች ስብከት ሠሪዎች ሳይሆኑ ሰው ሠሪዎችና ቅዱሳን ሠሪዎች ናቸው፤ ለዚህም ሥራ በሚገባ የሠለጠነው ራሱን ሰውና ቅዱስ ያደረገ ብቻ ነው። እግዚአብሔር የሚያስፈልገው ታላላቅ ተሰጥኦዎች ወይም ታላቅ ዕውቀት ወይም ታላላቅ ሰባኪዎች አይደሉም፤ ይልቁንም በቅድስና ታላላቅ፣ በእምነት ታላላቅ፣ በፍቅር ታላላቅ፣ በታማኝነት ታላላቅ፣ ለእግዚአብሔር ታላላቅ የሆኑ ሰዎች ናቸው—በመድረክ ላይ በቅዱስ ስብከቶች፣ ከመድረክ ውጭም በቅዱስ ሕይወት ዘወትር የሚሰብኩ ሰዎች። እነዚህ አንድን ትውልድ ለእግዚአብሔር ሊቀርጹ ይችላሉ።

የጥንቶቹ ክርስቲያኖች የተቀረጹት በዚህ ሥርዓት ነበር። ጽኑ ቅርጽ የነበራቸው ሰዎች ነበሩ፤ በሰማያዊው አምሳል የተቀረጹ ሰባኪዎች—ጀግኖች፣ ብርቱዎች፣ እንደ ወታደር የጸኑ፣ ቅዱሳን። ስብከት ለእነርሱ ራስን የመካድ፣ ራስን የመስቀል፣ ከባድ፣ አድካሚና የሰማዕትነት ሥራ ነበር። በትውልዳቸው ላይ አሻራ በሚተው መንገድ ራሳቸውን ለእርሱ ሰጡ፤ በማኅፀኑም ውስጥ ገና ያልተወለደውን ትውልድ ለእግዚአብሔር ቀረጹ። የሚሰብክ ሰው የሚጸልይ ሰው ሊሆን ይገባዋል። ጸሎት የሰባኪው እጅግ ኃያል መሣሪያ ነው። በራሱ ሁሉን የሚችል ኃይል ሆኖ ለሁሉ ነገር ሕይወትንና ብርታትን ይሰጣል።

እውነተኛው ስብከት የሚሠራው በእልፍኝ ውስጥ ነው። ሰውየው—የእግዚአብሔር ሰው—የሚሠራው በእልፍኝ ውስጥ ነው። ሕይወቱና እጅግ ጥልቅ የሆኑት ጽኑ እምነቶቹ የተወለዱት ከእግዚአብሔር ጋር ባደረገው በስውር ኅብረት ውስጥ ነው። የመንፈሱ ሸክም የከበደበትና በእንባ የታጀበ ጭንቀቱ፣ እጅግ ክብደት ያላቸውና እጅግ ጣፋጭ የሆኑት መልእክቶቹ የተገኙት ከእግዚአብሔር ጋር ብቻውን በሆነ ጊዜ ነው። ጸሎት ሰውን ይሠራል፤ ጸሎት ሰባኪን ይሠራል፤ ጸሎት እረኛን ይሠራል።

የዘመናችን መድረክ በጸሎት ደካማ ነው። የዕውቀት ትዕቢት በእግዚአብሔር ላይ የሚደገፈውን የጸሎት ትሕትና ይቃወማል። በመድረክ ላይ ጸሎት ብዙ ጊዜ የሥራ ድርሻ ብቻ ነው—ለአምልኮ ሥርዓት ልማድ የሚፈጸም ትርኢት። ጸሎት ለዘመናዊው መድረክ በጳውሎስ ሕይወት ወይም በጳውሎስ አገልግሎት እንደ ነበረው ያለ ታላቅ ኃይል አይደለም። ጸሎትን በገዛ ሕይወቱና አገልግሎቱ ውስጥ ታላቅ ኃይል የማያደርግ ሰባኪ ሁሉ በእግዚአብሔር ሥራ ውስጥ ያለው ድርሻ ደካማ ነው፤ የእግዚአብሔርንም ዓላማ በዚህ ዓለም ለማራመድ አቅም የለውም።