ብቃታችን ከእግዚአብሔር ነው

ከሁሉ በላይ ግን በጸሎት የላቀ ነበር። የመንፈሱ ውስጣዊነትና ክብደት፣ የአነጋገሩና የአካሄዱ አክብሮትና ግርማ፣ የቃላቱም ጥቂትነትና ሙላት ሌሎችን ያጽናኑ እንደ ነበሩ ሁሉ እንግዶችን እንኳ ብዙ ጊዜ በአድናቆት ይመቱ ነበር። ከተሰማኝ ወይም ካየሁት ሁሉ እጅግ የሚያስፈራው፣ ሕያውና ክቡር የመንፈስ ሁኔታ—ይህን ለማለት ግድ ይለኛል—ጸሎቱ ነበር። በእርግጥም ምስክርነት ነበር። ከሌሎች ሰዎች ይልቅ ጌታን ያውቅ ነበር፤ ወደ እርሱም ቀርቦ ይኖር ነበር፤ እርሱን አብልጠው የሚያውቁት በአክብሮትና በፍርሃት ወደ እርሱ የሚቀርቡበትን የበለጠ ምክንያት ያያሉና።—ዊልያም ፔን ስለ ጆርጅ ፎክስ

እጅግ ጣፋጭ የሆኑት ጸጋዎች በጥቂት መጣመም እጅግ መራራ ፍሬ ሊያፈሩ ይችላሉ። ፀሐይ ሕይወትን ትሰጣለች፤ የፀሐይ ምት ግን ሞት ነው። ስብከት ሕይወትን ሊሰጥ ነው፤ ሊገድልም ይችላል። ሰባኪው መክፈቻዎቹን ይዟል፤ ሊከፍትም ሊዘጋም ይችላል። ስብከት መንፈሳዊ ሕይወትን ለመትከልና ለማብሰል እግዚአብሔር ያቋቋመው ታላቅ ሥርዓት ነው። በትክክል ሲፈጸም ጥቅሙ ተነግሮ አያልቅም፤ በስሕተት ሲፈጸም ግን ከሚያደርሰው ጉዳት የሚበልጥ ክፋት የለም። እረኛው ጥንቃቄ ቢጐድለው ወይም መሰማሪያው ቢጠፋ መንጋውን ማጥፋት ቀላል ነው፤ ጠባቂዎቹ ቢያንቀላፉ ወይም ምግቡና ውኃው ቢመረዝ ምሽጉን መያዝ ቀላል ነው። ስብከት እንዲህ ያሉ የጸጋ መብቶች የተሰጡት፣ ለእንዲህ ያሉ ታላላቅ ክፉ ነገሮች የተጋለጠና ብዙ ከባድ ኀላፊነቶችን የያዘ እንደ መሆኑ፣ ዲያብሎስ ሰባኪውንና ስብከቱን ለመበረዝ ዋና ዋና ተጽዕኖዎቹን ባያመጣ ኖሮ በብልጠቱ ላይ መሳለቅ፣ በባሕርዩና በዝናውም ላይ ስም ማጥፋት በሆነ ነበር። ይህን ሁሉ ፊት ለፊት ስንመለከት፣ ጳውሎስ በአድናቆት የጠየቀው፦ «ለዚህም ነገር የሚበቃ ማን ነው?» የሚለው ጥያቄ ፈጽሞ ከቦታው ውጭ አይሆንም።

ጳውሎስ እንዲህ ይላል፦ «ብቃታችን ከእግዚአብሔር ነው… እርሱም ደግሞ በመንፈስ እንጂ በፊደል ለማይሆን ለአዲስ ኪዳን አገልጋዮች እንሆን ዘንድ አበቃን፤ ፊደል ይገድላልና መንፈስ ግን ሕይወትን ይሰጣል።» እውነተኛው አገልግሎት እግዚአብሔር የዳሰሰው፣ እግዚአብሔር ያበቃውና እግዚአብሔር የሠራው ነው። የእግዚአብሔር መንፈስ በሚቀባ ኃይል በሰባኪው ላይ ነው፤ የመንፈስ ፍሬ በልቡ ውስጥ ነው፤ የእግዚአብሔር መንፈስ ሰውየውንም ቃሉንም ሕያው አድርጓል፤ ስብከቱ ሕይወትን ይሰጣል፤ ጸደይ ሕይወትን እንደሚሰጥ ሕይወትን ይሰጣል፤ ትንሣኤ ሕይወትን እንደሚሰጥ ሕይወትን ይሰጣል፤ በጋ የሚያሞቅ ሕይወትን እንደሚሰጥ የጋለ ሕይወትን ይሰጣል፤ መጸው ፍሬያማ ሕይወትን እንደሚሰጥ ፍሬያማ ሕይወትን ይሰጣል። ሕይወት ሰጪው ሰባኪ ልቡ ዘወትር እግዚአብሔርን የሚጠማ፣ ነፍሱ ዘወትር እግዚአብሔርን አጥብቃ የምትከተል፣ ዓይኑ ወደ እግዚአብሔር ብቻ ያተኮረ፣ በእግዚአብሔርም መንፈስ ኃይል ሥጋና ዓለም የተሰቀሉለት የእግዚአብሔር ሰው ነው፤ አገልግሎቱም ሕይወትን እንደሚሰጥ ወንዝ የተትረፈረፈ ጎርፍ ነው።

የሚገድል ስብከት መንፈሳዊ ያልሆነ ስብከት ነው። የስብከቱ ብቃት ከእግዚአብሔር አይደለም። ከእግዚአብሔር ያነሱ ምንጮች ኃይልንና ማነቃቂያን ሰጥተውታል። መንፈስ በሰባኪውም ሆነ በስብከቱ ውስጥ አይታይም። የሚገድል ስብከት ብዙ ዓይነት ኃይሎችን ሊያስነሣና ሊያነቃቃ ይችላል፤ መንፈሳዊ ኃይሎች ግን አይደሉም። መንፈሳዊ ኃይሎችን ሊመስሉ ይችላሉ፤ ነገር ግን ጥላ ብቻ፣ የሐሰት ቅጂ ብቻ ናቸው፤ ሕይወት ያላቸው ሊመስሉ ይችላሉ፤ ሕይወታቸው ግን በማግኔት የተሳበ ሰው ሠራሽ ሕይወት ነው። የሚገድል ስብከት ፊደል ነው፤ ቅርጽ ያለውና ሥርዓታማ ሊሆን ይችላል፤ ቢሆንም ያው ፊደል ነው፤ ደረቅና ገለባ የሆነ ፊደል፣ ባዶና የተራቈተ ቅርፊት። ፊደሉ በውስጡ የሕይወት ዘር ሊኖረው ይችላል፤ ነገር ግን ዘሩን የሚያነቃ የጸደይ እስትንፋስ የለውም፤ የክረምት ዘሮች ናቸው፤ እንደ ክረምት አፈር የጠነከሩ፣ እንደ ክረምት አየር የቀዘቀዙ፤ በእነርሱ መቅለጥም መብቀልም የለም። ይህ የፊደል ስብከት እውነት አለው። ነገር ግን መለኮታዊው እውነት እንኳ ብቻውን ሕይወት የመስጠት ብርታት የለውም፤ የእግዚአብሔር ኃይሎች ሁሉ ከበስተ ጀርባው ሆነው በመንፈስ ብርታት ሊሰጠው ይገባል። በእግዚአብሔር መንፈስ ሕያው ያልተደረገ እውነት እንደ ስሕተት፣ ወይም ከስሕተት በላይ፣ ይገድላል። ምንም ቅልቅል የሌለበት እውነት ሊሆን ይችላል፤ ያለ መንፈስ ግን ጥላውና ንክኪው ገዳይ ነው፤ እውነቱ ስሕተት፣ ብርሃኑም ጨለማ ይሆናል። የፊደል ስብከት ቅባት የለውም፤ በመንፈስ አልለሰለሰም፤ በዘይቱም አልተቀባም። እንባ ሊኖር ይችላል፤ ነገር ግን እንባ የእግዚአብሔርን ማሽን ሊያንቀሳቅስ አይችልም፤ እንባ በበረዶ በተሸፈነ የበረዶ ተራራ ላይ እንደሚነፍስ የበጋ እስትንፋስ፣ ከላይ ያለ ጭቃማ ቅልጥ ብቻ ሊሆን ይችላል። ስሜትና ልባዊነት ሊኖር ይችላል፤ ነገር ግን የተዋናይ ስሜትና የጠበቃ ልባዊነት ነው። ሰባኪው በገዛ ፍንጣሪዎቹ መቀጣጠል ሊሰማው፣ በገዛ ትርጓሜው አንደበተ ርቱዕ ሊሆን፣ የገዛ አእምሮውን ውጤት ሲያቀርብ ልባዊ ሊሆን ይችላል፤ መምህሩ የሐዋርያውን ቦታ ሊነጥቅና እሳቱን ሊያስመስል ይችላል፤ አእምሮና ነርቭ የእግዚአብሔርን መንፈስ ቦታ ሊይዙና ሥራውን ሊያስመስሉ ይችላሉ፤ በእነዚህም ኃይሎች ፊደሉ በቀለምና በወርቅ እንዳጌጠ የብራና ጽሑፍ ሊያንጸባርቅና ሊያብረቀርቅ ይችላል፤ ነገር ግን ያ ፍካትና ብልጭታ ዕንቍ እንደ ተዘራበት ማሳ ሕይወት አልባ ይሆናል። ሞትን የሚያመጣው ነገር ከቃላቱ በስተ ጀርባ፣ ከስብከቱ በስተ ጀርባ፣ ከአጋጣሚው በስተ ጀርባ፣ ከአቀራረቡ በስተ ጀርባ፣ ከድርጊቱ በስተ ጀርባ ይገኛል። ታላቁ እንቅፋት በሰባኪው ራሱ ውስጥ ነው። ሕይወትን የሚፈጥሩት ኃያላን ኃይሎች በእርሱ ውስጥ የሉም። በአስተምህሮው ትክክለኛነት፣ በታማኝነቱ፣ በንጽሕናው ወይም በልባዊነቱ ላይ ምንም ጕድለት ላይኖር ይችላል፤ ነገር ግን በሆነ መንገድ ሰውየው፣ ውስጣዊው ሰው፣ በስውር ስፍራዎቹ ፈጽሞ አልተሰበረም፤ ለእግዚአብሔርም ራሱን አልሰጠም፤ ውስጣዊ ሕይወቱ የእግዚአብሔርን መልእክት፣ የእግዚአብሔርን ኃይል የሚያስተላልፍ ታላቅ አውራ ጎዳና አይደለም። በሆነ መንገድ በቅድስተ ቅዱሳኑ ውስጥ የሚገዛው እግዚአብሔር ሳይሆን ራስ ነው። በሆነ ስፍራ፣ እርሱ ራሱ ሳያውቀው፣ መንፈሳዊ ኃይልን የማያስተላልፍ አንዳች ነገር ውስጣዊ ማንነቱን ነክቶታል፤ መለኮታዊውም ጅረት ተቋርጧል። ውስጣዊ ማንነቱ ፈጽሞ መንፈሳዊ ኪሳራውን፣ ፍጹም አቅመ ቢስነቱን አልተሰማውም፤ የእግዚአብሔር ኃይልና የእግዚአብሔር እሳት ገብተው እስኪሞሉት፣ እስኪያነጹትና ኃይል እስኪሰጡት ድረስ በራስ ተስፋ በመቍረጥና በራስ አቅመ ቢስነት በማይነገር ጩኸት መጮኽን ፈጽሞ አልተማረም። ራስን ማክበርና በራስ ችሎታ መመካት በአንዳች አጥፊ መልክ ለእግዚአብሔር የተቀደሰ ሆኖ ሊጠበቅ የሚገባውን መቅደስ አርክሰውታል፤ ደፍረውታልም። ሕይወትን የሚሰጥ ስብከት ሰባኪውን ብዙ ዋጋ ያስከፍለዋል—ለራስ መሞትን፣ ለዓለም መሰቀልን፣ የገዛ ነፍሱን ምጥ። ሕይወትን ሊሰጥ የሚችለው የተሰቀለ ስብከት ብቻ ነው። የተሰቀለ ስብከት ሊመጣ የሚችለው ከተሰቀለ ሰው ብቻ ነው።