ሰባተኛው ደረጃ

በሕልሜም አየሁ፤ ክርስቲያን ብቻውን አልወጣም፤ ስሙ ተስፈኛ የሆነ አንድ ሰው ነበርና (እርሱም ክርስቲያንና ታማኝ በገበያው ውስጥ በቃላቸውና በጠባያቸው፥ በመከራቸውም ያሳዩትን በማየቱ እንዲህ የሆነ ነው)፤ እርሱም ከክርስቲያን ጋር ተባበረ፥ የወንድማማችነትንም ቃል ኪዳን ገብቶ ጓደኛው እንደሚሆን ነገረው። እንዲህም አንዱ ለእውነት ምስክርነት ሊሰጥ ሞተ፤ ሌላውም በመንገደኝነቱ የክርስቲያን ጓደኛ ይሆን ዘንድ ከአመዱ ተነሣ። ይህ ተስፈኛ ደግሞ በገበያው ውስጥ ካሉት ሰዎች ጊዜያቸውን ጠብቀው የሚከተሉ ሌሎች ብዙዎች እንዳሉ ለክርስቲያን ነገረው።

ከዚያም አየሁ፤ ከገበያው ከወጡ ብዙም ሳይቆዩ ከፊታቸው ይሄድ የነበረውን አንድ ሰው ደረሱበት፤ ስሙም ራስ ወዳድ ነበረ። እነርሱም፦ ጌታዬ ሆይ፥ የየት አገር ሰው ነህ? በዚህስ መንገድ እስከ የት ድረስ ትሄዳለህ? አሉት። እርሱም ከጣፋጭ አንደበት ከተማ እንደ መጣና ወደ ሰማያዊቱ ከተማ እንደሚሄድ ነገራቸው፤ ስሙን ግን አልነገራቸውም።

ክርስቲያንም፦ ከጣፋጭ አንደበት? በዚያ የሚኖር መልካም ሰው አለን? አለ። ምሳሌ 26:25።

ራስ ወዳድ፦ ራስ ወዳድም፦ አዎን፥ እንዳለ ተስፋ አደርጋለሁ አለ።

ክርስቲያን፦ ክርስቲያንም፦ ጌታዬ ሆይ፥ እባክህ በምን ስም ልጥራህ? አለ።

ራስ ወዳድ፦ እኔ ለአንተ እንግዳ ነኝ፥ አንተም ለእኔ እንግዳ ነህ፤ በዚህ መንገድ የምትሄድ ከሆንህ ከአንተ ጋር በመጓዝ ደስ ይለኛል፤ ካልሆነ ግን በዚያው ልረካ ይገባኛል።

ክርስቲያን፦ ክርስቲያንም፦ ስለዚህች ስለ ጣፋጭ አንደበት ከተማ ሰምቻለሁ፤ እንደማስታውሰውም ባለ ጠጋ ስፍራ ናት ይላሉ አለ።

ራስ ወዳድ፦ አዎን፥ እንዲሁ እንደ ሆነች አረጋግጥልሃለሁ፤ በዚያም እጅግ ብዙ ባለ ጠጎች ዘመዶች አሉኝ።

ክርስቲያን፦ ሰው እንዲህ ለመጠየቅ ቢደፍር፥ እባክህ በዚያ ያሉ ዘመዶችህ እነማን ናቸው?

ራስ ወዳድ፦ ከሞላ ጎደል ከተማዪቱ ሁሉ ናት፤ በተለይም ክቡር ተገልባጭ፥ ክቡር ጊዜ አድር፥ ከተማዪቱም መጀመሪያ ስምዋን ከአባቶቹ ያገኘችበት ክቡር ጣፋጭ አንደበት፤ ደግሞም አቶ ለስላሳ፥ አቶ ሁለት ፊት፥ አቶ ሁሉም ይሁን፤ የደብራችንም ቄስ አቶ ሁለት ምላስ በአባት በኩል የእናቴ የገዛ ወንድም ነበረ፤ እውነቱንም ልንገርህ፥ እኔ የከበረ ደረጃ ያለኝ ጨዋ ሰው ሆኛለሁ፤ ነገር ግን የአያቴ አባት ወደ አንድ አቅጣጫ እያየ ወደ ሌላው የሚቀዝፍ ጀልባ ቀዛፊ ብቻ ነበረ፤ እኔም አብዛኛውን ሀብቴን ያገኘሁት በዚያው ሙያ ነው።

ክርስቲያን፦ ያገባህ ሰው ነህን?

ራስ ወዳድ፦ አዎን፥ ሚስቴም እጅግ ደግ ሴት ናት፥ የደግ ሴትም ልጅ ናት፤ እርስዋ የእመቤት አስመሳይ ልጅ ነበረች፤ ስለዚህ ከእጅግ የከበረ ቤተሰብ የተገኘች ናት፤ በአስተዳደግዋም ለሁሉ፥ ለመስፍንም ለገበሬም ቢሆን፥ እንዴት እንደምትሆን የምታውቅ እስከ መሆን ደርሳለች። እውነት ነው፥ በሃይማኖት ጥብቅ ከሆኑት ወገን ጥቂት እንለያለን፤ ነገር ግን በሁለት ትንንሽ ነጥቦች ብቻ ነው፤ አንደኛ፥ ከነፋስና ከማዕበል ጋር ፈጽሞ አንታገልም። ሁለተኛ፥ ሃይማኖት የብር ጫማውን ተጫምቶ ሲሄድ ሁልጊዜ እጅግ ቀናተኞች እንሆናለን፤ ፀሐይ ስትበራና ሕዝቡ ሲያጨበጭብለት ከእርሱ ጋር በጎዳና መሄድ እጅግ እንወዳለን።

ከዚያም ክርስቲያን ወደ ባልንጀራው ወደ ተስፈኛ ጥቂት ፈቀቅ ብሎ እንዲህ አለው፦ ይህ ከጣፋጭ አንደበት የመጣው ራስ ወዳድ የሚባለው ሰው ነው ብዬ ልቤ ይነግረኛል፤ እርሱም ከሆነ በእነዚህ አገሮች ሁሉ ከሚኖሩት ሁሉ የከፋ ወስላታ ከእኛ ጋር አለ። ከዚያም ተስፈኛ፦ ጠይቀው፤ በስሙ የሚያፍር አይመስለኝም አለ። ስለዚህ ክርስቲያን እንደ ገና ወደ እርሱ ቀርቦ፦ ጌታዬ ሆይ፥ ከዓለም ሁሉ የበለጠ ነገር እንደምታውቅ ሆነህ ትናገራለህ፤ ዒላማዬንም ካልሳትሁ ማን እንደ ሆንህ በግማሽ የገመትሁ ይመስለኛል። ስምህ ከጣፋጭ አንደበት የመጣው አቶ ራስ ወዳድ አይደለምን? አለው።

ራስ ወዳድ፦ ይህ ስሜ አይደለም፤ ነገር ግን በእውነት ሊታገሡኝ የማይችሉ አንዳንድ ሰዎች የሰጡኝ የቅጽል ስም ነው፤ ሌሎች መልካም ሰዎች ከእኔ በፊት የራሳቸውን እንደ ተሸከሙ እኔም እንደ ነቀፋ ልሸከመው ልረካ ይገባኛል።

ክርስቲያን፦ ነገር ግን ሰዎች በዚህ ስም እንዲጠሩህ ምክንያት ሰጥተሃቸው አታውቅምን?

ራስ ወዳድ፦ ከቶ አላውቅም፥ ከቶ! ይህን ስም እንዲሰጡኝ ምክንያት ለመስጠት ያደረግሁት እጅግ የከፋው ነገር ይህ ነው፤ ምንም ቢሆን ከዘመኑ ወቅታዊ አካሄድ ጋር በፍርዴ ለመስማማት ሁልጊዜ ዕድል ነበረኝ፥ በዚህም ማትረፍ ዕጣዬ ሆነ፤ ነገር ግን ነገሮች እንዲህ ወደ እኔ ከተጣሉልኝ እንደ በረከት ልቍጠራቸው፤ ክፉ አሳቢዎች ግን ስለዚህ በነቀፋ አይጫኑኝ።

ክርስቲያን፦ በእርግጥ የሰማሁለት ሰው አንተ እንደ ሆንህ አስቤ ነበር፤ የማስበውንም ልንገርህ፥ ይህ ስም እንድናስብ ከምትፈቅደው በላይ በትክክል የአንተ እንደ ሆነ እፈራለሁ።

ራስ ወዳድ፦ እንግዲህ እንዲህ ብትገምት ምንም ማድረግ አልችልም፤ አሁንም ባልንጀራህ እንድሆን ብትቀበለኝ መልካም አብሮ ተጓዥ ሆኜ ታገኘኛለህ።

ክርስቲያን፦ ከእኛ ጋር ልትሄድ ብትወድ ነፋስንና ማዕበልን ተቃውመህ መሄድ አለብህ፤ ይህም፥ እንደማየው፥ ከአሳብህ ጋር የሚቃረን ነው፤ ደግሞም ሃይማኖትን የብር ጫማውን ተጫምቶ ሲሄድ ብቻ ሳይሆን ቡትቶ በለበሰ ጊዜም የራስህ አድርገህ ልትቀበለው ይገባሃል፤ በጭብጨባ በጎዳናዎች ሲሄድ ብቻ ሳይሆን በብረት ሰንሰለት በታሰረ ጊዜም ከጎኑ ልትቆም ይገባሃል።

ራስ ወዳድ፦ በእምነቴ ላይ መጫንም ሆነ መሠልጠን የለብህም፤ ነጻነቴን ተውልኝ፥ ከእናንተም ጋር ልሂድ።

ክርስቲያን፦ እኔ በማቀርበው ነገር እንደ እኛ ካላደረግህ አንድ እርምጃ እንኳ ወደ ፊት አትሄድም።

ከዚያም ራስ ወዳድ እንዲህ አለ፦ ጉዳት የሌላቸውና የሚያተርፉ ስለ ሆኑ የቀድሞ መመሪያዎቼን ከቶ አልተዋቸውም። ከእናንተ ጋር መሄድ ካልተፈቀደልኝ፥ ሳትደርሱብኝ በፊት እንዳደረግሁት አደርጋለሁ፤ ይኸውም ከእኔ ጋር በመጓዝ ደስ የሚላቸው ሰዎች እስኪደርሱብኝ ድረስ ብቻዬን እሄዳለሁ።

በሕልሜም አየሁ፤ ክርስቲያንና ተስፈኛ ትተውት ከፊቱ ርቀው ሄዱ፤ ነገር ግን ከእነርሱ አንዱ ወደ ኋላ ቢመለከት ሦስት ሰዎች አቶ ራስ ወዳድን ሲከተሉ አየ፤ እነሆም፥ ወደ እርሱ በደረሱ ጊዜ እጅግ ዝቅ ብሎ እጅ ነሣቸው፤ እነርሱም ደግሞ ሰላምታ አቀረቡለት። የሰዎቹም ስሞች አቶ ዓለም ጨባጭ፥ አቶ ገንዘብ ወዳድና አቶ ሁሉን ቋጣሪ ነበሩ፤ እነዚህም አቶ ራስ ወዳድ ቀድሞ የሚያውቃቸው ሰዎች ነበሩ፤ በልጅነታቸው አብረው የተማሩ ነበሩና፥ በጥቅም ወዳድ መምህር በነበረው በአቶ ስግብግብ ተምረዋል፤ ጥቅም ወዳድም በሰሜን በኩል በምኞት አውራጃ ውስጥ ያለች የገበያ ከተማ ናት። ይህ መምህር በግፍ ወይም በማጭበርበር፥ በሽንገላ፥ በውሸት ወይም የሃይማኖትን መልክ በመልበስ የማግኘትን ጥበብ አስተማራቸው፤ እነዚህም አራት ጨዋ ሰዎች ከመምህራቸው ጥበብ ብዙውን ስለ ቀሰሙ እያንዳንዳቸው እንዲህ ያለውን ትምህርት ቤት ራሳቸው ሊያቆሙ ይችሉ ነበር።

እንግዲህ እንዳልሁት እንዲህ እርስ በርሳቸው ሰላምታ ከተለዋወጡ በኋላ አቶ ገንዘብ ወዳድ አቶ ራስ ወዳድን፦ ከፊታችን በመንገድ ላይ ያሉት እነማን ናቸው? አለው። ክርስቲያንና ተስፈኛ ገና በዓይን ይታዩ ነበርና።

ራስ ወዳድ፦ እንደ ልማዳቸው ወደ መንገደኝነት ጉዞ የሚሄዱ ከሩቅ አገር የመጡ ሁለት ሰዎች ናቸው።

አቶ ገንዘብ ወዳድ፦ ወዮ! መልካሙን ጓደኝነታቸውን እናገኝ ዘንድ ለምን አልቆዩም? እነርሱም እኛም አንተም፥ ጌታዬ ሆይ፥ ሁላችን ወደ መንገደኝነት ጉዞ እንደምንሄድ ተስፋ አደርጋለሁና።

ራስ ወዳድ፦ በእውነት እንዲሁ ነን፤ ነገር ግን ከፊታችን ያሉት ሰዎች እጅግ ግትሮች ናቸው፥ የራሳቸውንም አሳብ እጅግ ይወዳሉ፥ የሌሎችንም አስተያየት እጅግ ያቃልላሉ፤ ስለዚህ ሰው የቱንም ያህል እግዚአብሔርን የሚፈራ ቢሆን፥ በነገር ሁሉ ከእነርሱ ጋር ካልተስማማ ፈጽመው ከመካከላቸው ያስወጡታል።

አቶ ሁሉን ቋጣሪ፦ ይህ ክፉ ነው፤ ነገር ግን ከመጠን በላይ ጻድቃን ስለ ሆኑ አንዳንዶች እናነባለን፤ የእንደነዚህም ሰዎች ግትርነት ከራሳቸው በቀር ሁሉን እንዲፈርዱና እንዲኰንኑ ያደርጋቸዋል። ነገር ግን እባክህ፥ የተለያያችሁባቸው ነገሮች ምንና ስንት ነበሩ?

ራስ ወዳድ፦ እነሆ፥ እነርሱ እንደ ችኩል ጠባያቸው በማንኛውም የአየር ጠባይ በጉዟቸው ላይ መቸኰል ግዴታቸው እንደ ሆነ ይደመድማሉ፤ እኔ ግን ነፋስንና ማዕበልን ለመጠበቅ ነኝ። እነርሱ ለእግዚአብሔር ሁሉን በአንድ ጊዜ ለአደጋ ለማጋለጥ ናቸው፤ እኔ ግን ሕይወቴንና ሀብቴን ለማስጠበቅ እያንዳንዱን ዕድል ለመጠቀም ነኝ። እነርሱ ሌሎች ሰዎች ሁሉ ቢቃወሟቸውም አሳባቸውን አጥብቀው ለመያዝ ናቸው፤ እኔ ግን ዘመኑና ደኅንነቴ በሚፈቅዱት ነገርና መጠን ለሃይማኖት ነኝ። እነርሱ ሃይማኖት ቡትቶ ለብሶ በተናቀ ጊዜ ለእርሱ ናቸው፤ እኔ ግን የብር ጫማውን ተጫምቶ በፀሐይ ብርሃንና በጭብጨባ ሲሄድ ለእርሱ ነኝ።

አቶ ዓለም ጨባጭ፦ አዎን፥ መልካሙ አቶ ራስ ወዳድ ሆይ፥ በዚያው ጽና፤ እኔ በበኩሌ ያለውን ለመጠበቅ ነጻነት እያለው ያጣው ዘንድ ጥበብ የጎደለው የሆነውን ሰው እንደ ሞኝ ብቻ እቈጥረዋለሁ። እንደ እባብ ብልሆች እንሁን። ፀሐይ ሳለች ድርቆሽን ማዘጋጀት ይሻላል። ንብ በክረምት እንዴት ጸጥ ብላ እንደምትቀመጥ፥ ትርፍን ከደስታ ጋር ማግኘት በምትችልበት ጊዜ ብቻ እንደምትንቀሳቀስ ታያላችሁ። እግዚአብሔር አንዳንድ ጊዜ ዝናብን፥ አንዳንድ ጊዜም ፀሐይን ይልካል፤ እነርሱ በመጀመሪያው ውስጥ ለማለፍ እንዲህ ያሉ ሞኞች ቢሆኑ፥ እኛ ግን መልካሙን የአየር ጠባይ ይዘን በመሄድ እንርካ። እኔ በበኩሌ ከእግዚአብሔር መልካም በረከቶች ዋስትና ጋር የሚስማማውን ሃይማኖት እጅግ እወዳለሁ፤ እግዚአብሔር የዚህን ሕይወት መልካም ነገሮች ስለ ሰጠን፥ ስለ እርሱ ብለን እንድንጠብቃቸው እንደሚወድ እንጂ ሌላ ነገር፥ በአእምሮው የሚመራ ማን ሊያስብ ይችላል? አብርሃምና ሰሎሞን በሃይማኖት ባለ ጠጎች ሆኑ፤ ኢዮብም መልካም ሰው ወርቅን እንደ ትቢያ ያከማቻል ይላል፤ ነገር ግን እንደ ገለጽሃቸው ከሆኑ ከፊታችን እንዳሉት ሰዎች መሆን የለበትም።

አቶ ሁሉን ቋጣሪ፦ በዚህ ጉዳይ ሁላችንም የተስማማን ይመስለኛል፤ ስለዚህ ስለ እርሱ ተጨማሪ ቃል አያስፈልግም።

አቶ ገንዘብ ወዳድ፦ በእውነት ስለዚህ ጉዳይ ተጨማሪ ቃል አያስፈልግም፤ መጽሐፍንም ሆነ አእምሮን የማያምን (ሁለቱም ከእኛ ወገን እንዳሉ ታያላችሁ) የራሱን ነጻነት አያውቅም፥ የራሱንም ደኅንነት አይፈልግምና።

ራስ ወዳድ፦ ወንድሞቼ ሆይ፥ እንደምታዩት ሁላችን ወደ መንገደኝነት ጉዞ እየሄድን ነን፤ ከክፉ ነገሮችም አሳባችንን በተሻለ እንድናዞር ይህን ጥያቄ ላቀርብላችሁ ፍቀዱልኝ።

አንድ ሰው፥ አገልጋይ ወይም ነጋዴ ወዘተ፥ የዚህን ሕይወት መልካም በረከቶች የሚያገኝበት ዕድል በፊቱ ቢቀርብለት፥ ነገር ግን ቀድሞ ባልተነካካባቸው አንዳንድ የሃይማኖት ነጥቦች ቢያንስ በመልክ ከወትሮው የተለየ ቀናተኛ ካልሆነ በቀር በምንም መንገድ ሊያገኛቸው የማይችል ቢሆን፥ ዓላማውን ለማሳካት ይህን ዘዴ ሊጠቀምበትና ደግሞም ፍጹም ሐቀኛ ሰው ሊሆን አይችልምን?

አቶ ገንዘብ ወዳድ፦ የጥያቄህን ሥር አያለሁ፤ በእነዚህም ጨዋ ሰዎች መልካም ፈቃድ መልስ ላዘጋጅልህ እጥራለሁ። በመጀመሪያም ጥያቄህ አገልጋዩን ራሱን እንደሚመለከት እናገራለሁ፤ አንድ አገልጋይ፥ የተከበረ ሰው፥ እጅግ ትንሽ ገቢ ያለው ሹመት ብቻ ይዞ፥ በዓይኑም እጅግ የሚበልጥና የሰባ የወፈረም ሌላ ሹመት ቢመለከት፤ አሁንም ያገኘው ዘንድ ዕድል ቢኖረው፥ ነገር ግን በብዙ በማጥናት፥ ብዙ ጊዜና በቅንዓት በመስበክ፥ የሕዝቡም ጠባይ ስለሚጠይቀው አንዳንድ መመሪያዎቹን በመለወጥ ብቻ ቢሆን፤ እኔ በበኩሌ ጥሪ እስካለው ድረስ፥ አዎን፥ ከዚህም በላይ ብዙ ቢኖርበት፥ ሰው ይህን አድርጎ ደግሞም ሐቀኛ ሰው የማይሆንበት ምክንያት አይታየኝም። ለምን ቢሉ?

1. የሚበልጠውን ሹመት መመኘቱ ተገቢ ነው (ይህ ሊቃወሙት አይቻልም)፤ በእግዚአብሔር መግቦት በፊቱ ተቀምጦለታልና፤ ስለዚህ ስለ ሕሊና ብሎ ምንም ሳይጠራጠር ቢችል ሊያገኘው ይችላል።

2. ደግሞም ያን ሹመት መመኘቱ የበለጠ እንዲያጠና፥ የበለጠ ቀናተኛ ሰባኪ እንዲሆን ወዘተ ያደርገዋል፤ እንዲህም የተሻለ ሰው ያደርገዋል፤ አዎን፥ ችሎታውን የበለጠ እንዲያሻሽል ያደርገዋል፤ ይህም እንደ እግዚአብሔር አሳብ ነው።

3. አሁን ደግሞ እነርሱን ለማገልገል አንዳንድ መመሪያዎቹን ትቶ ከሕዝቡ ጠባይ ጋር መስማማቱን በተመለከተ፥ ይህ የሚያሳየው፦ 1. ራሱን የሚክድ ጠባይ እንዳለው፤ 2. ጣፋጭና ልብን የሚማርክ አካሄድ እንዳለው፤ 3. ስለዚህም ለአገልግሎት ሥራ ይበልጥ የተገባ እንደ ሆነ ነው።

4. እንግዲህ እደመድማለሁ፤ ትንሹን በታላቁ የሚለውጥ አገልጋይ ይህን በማድረጉ እንደ ጐምጂ ሊፈረድበት አይገባም፤ ይልቁንም በዚህ ችሎታውና ትጋቱ ስለ ተሻሻለ ጥሪውንና መልካም ለማድረግ በእጁ የተሰጠውን ዕድል እንደሚከተል ሰው ሊቈጠር ይገባዋል።

አሁን ደግሞ ስለ ጠቀስኸው ነጋዴ ወደሚናገረው ወደ ጥያቄው ሁለተኛ ክፍል እንሂድ። እንዲህ ያለ ሰው በዓለም ውስጥ ደካማ ሥራ ብቻ ቢኖረው፥ ነገር ግን ሃይማኖተኛ በመሆኑ ገበያውን ሊያሻሽል፥ ምናልባትም ባለ ጠጋ ሚስት ሊያገባ ወይም ወደ ሱቁ የሚመጡ የበዙና እጅግ የተሻሉ ደንበኞችን ሊያገኝ ቢችል፤ እኔ በበኩሌ ይህ በተገቢ ሁኔታ የማይደረግበት ምክንያት አይታየኝም። ለምን ቢሉ?

1. ሰው በማናቸውም መንገድ ቢሆን ሃይማኖተኛ መሆን በጎነት ነው።

2. ባለ ጠጋ ሚስትን ወይም ለሱቄ የበዙ ደንበኞችን ማግኘትም ያልተፈቀደ አይደለም።

3. ደግሞም እነዚህን ሃይማኖተኛ በመሆን የሚያገኝ ሰው ራሱ መልካም በመሆን ከመልካሞች መልካም የሆነውን ያገኛል፤ እንግዲህ በዚህ መልካም ሚስት፥ መልካም ደንበኞችና መልካም ትርፍ አሉ፤ እነዚህም ሁሉ መልካም በሆነው ሃይማኖተኛ በመሆን ነው፤ ስለዚህ እነዚህን ሁሉ ለማግኘት ሃይማኖተኛ መሆን መልካምና የሚያተርፍ ዕቅድ ነው።

ይህ በአቶ ገንዘብ ወዳድ ለአቶ ራስ ወዳድ ጥያቄ የተሰጠው መልስ በሁሉም ዘንድ እጅግ ተመሰገነ፤ ስለዚህ በአጠቃላይ እጅግ ጤናማና ጠቃሚ እንደ ሆነ ደመደሙ። እነርሱም እንዳሰቡት ማንም ሊቃወመው ስለማይችል፥ ክርስቲያንና ተስፈኛም ገና በጥሪ ርቀት ውስጥ ስለ ነበሩ፥ ልክ እንደ ደረሱባቸው በዚህ ጥያቄ ሊያጠቁአቸው በአንድነት ተስማሙ፤ ይልቁንም ቀድሞ አቶ ራስ ወዳድን ተቃውመውት ስለ ነበረ ነው። ስለዚህ ከኋላቸው ጠሩአቸው፤ እነርሱም ቆሙ፥ እስኪደርሱባቸውም ድረስ ጸንተው ቆዩ፤ እነርሱ ግን ሲሄዱ ጥያቄውን የሚያቀርብላቸው አቶ ራስ ወዳድ ሳይሆን ሽማግሌው አቶ ዓለም ጨባጭ እንዲሆን ወሰኑ፤ እንደ ገመቱት ለእርሱ የሚሰጡት መልስ ጥቂት ቀደም ብሎ በአቶ ራስ ወዳድና በእነርሱ መካከል ሲለያዩ ከተቀጣጠለው ቍጣ ቅሪት ነጻ ይሆናልና።

ስለዚህ እርስ በርሳቸው ተገናኙ፥ ከአጭር ሰላምታም በኋላ አቶ ዓለም ጨባጭ ጥያቄውን ለክርስቲያንና ለባልንጀራው አቀረበ፥ ከቻሉም እንዲመልሱ አዘዛቸው።

ከዚያም ክርስቲያን እንዲህ አለ፦ በሃይማኖት ሕፃን የሆነ እንኳ እንደዚህ ያሉትን አሥር ሺህ ጥያቄዎች ሊመልስ ይችላል። ስለ እንጀራ ብሎ ክርስቶስን መከተል ያልተፈቀደ ከሆነ፥ እንደ ሆነም፥ ዮሐንስ 6:26፤ ዓለምን ለማግኘትና ለመደሰት እርሱንና ሃይማኖትን መሸሸጊያ ጋሻ ማድረግ እንዴት እጅግ የበለጠ አስጸያፊ ይሆናል! ከአሕዛብ፥ ከግብዞች፥ ከአጋንንትና ከጠንቋዮች በቀር የዚህ አሳብ ያላቸውን ሌሎች አናገኝም።

1. አሕዛብ፦ ኤሞርና ሴኬም የያዕቆብን ልጅና ከብቶች በተመኙ ጊዜ፥ ከመገረዝ በቀር ሊያገኙአቸው የሚችሉበት መንገድ እንደሌለ ባዩ ጊዜ፥ ባልንጀሮቻቸውን፦ ከእኛ ወንድ ሁሉ እነርሱ እንደ ተገረዙ ቢገረዝ ከብቶቻቸውና ሀብታቸው እንስሶቻቸውም ሁሉ የእኛ አይሆኑምን? አሉአቸው። ሴቶች ልጆቻቸውና ከብቶቻቸው ሊያገኙት የፈለጉት ነገር ነበሩ፤ ሃይማኖታቸውም ወደ እነርሱ ለመድረስ የተጠቀሙበት መሸሸጊያ ጋሻ ነበረ። ታሪኩን ሁሉ አንብቡ፤ ዘፍጥረት 34:20-24።

2. ግብዞቹ ፈሪሳውያንም የዚህ ሃይማኖት ተከታዮች ነበሩ፤ ረጅም ጸሎት ማመካኛቸው ነበረ፥ የመበለቶችን ቤት መውሰድ ግን ዓላማቸው ነበረ፤ ከእግዚአብሔርም ዘንድ የተሰጣቸው ፍርድ የባሰ ፍርድ ነበረ። ሉቃስ 20:46,47።

3. ዲያብሎስ የሆነው ይሁዳም የዚህ ሃይማኖት ተከታይ ነበረ፤ በውስጡ የሚጣለውን ይይዝ ዘንድ ስለ ከረጢቱ ሃይማኖተኛ ሆነ፤ ነገር ግን ጠፋ፥ ተጣለ፥ የጥፋትም ልጅ ሆነ።

4. ጠንቋዩ ስምዖንም የዚህ ሃይማኖት ተከታይ ነበረ፤ በእርሱ ገንዘብ ያገኝ ዘንድ መንፈስ ቅዱስን ሊቀበል ይወድ ነበረና፤ ከጴጥሮስም አፍ የተቀበለው ፍርድ እንደዚሁ ነበረ። የሐዋርያት ሥራ 8:19-22።

5. ደግሞም ስለ ዓለም ብሎ ሃይማኖትን የሚይዝ ሰው ስለ ዓለም ብሎ ሃይማኖትን እንደሚጥል ከአእምሮዬ አይወጣም፤ ይሁዳ ሃይማኖተኛ በሆነ ጊዜ ዓለምን እንዳለመ፥ እንዲሁ በእርግጥ ሃይማኖትንና ጌታውን ስለዚያው ሸጠ። ስለዚህ እናንተ እንዳደረጋችሁት እንደማየው ጥያቄውን በአዎንታ መመለስና እንዲህ ያለውን መልስ እንደ እውነተኛ መቀበል አሕዛባዊ፥ ግብዛዊና ዲያብሎሳዊ ነው፤ ዋጋችሁም እንደ ሥራችሁ ይሆናል።

ከዚያም እርስ በርሳቸው እየተያዩ ቆሙ፤ ለክርስቲያን የሚመልሱትም አላገኙም። ተስፈኛም የክርስቲያን መልስ ትክክለኛ መሆኑን አጸደቀ፤ ስለዚህ በመካከላቸው ታላቅ ጸጥታ ሆነ። አቶ ራስ ወዳድና ጓደኞቹም ተንገዳገዱ፥ ክርስቲያንና ተስፈኛም ቀድመዋቸው እንዲሄዱ ወደ ኋላ ቀሩ። ከዚያም ክርስቲያን ባልንጀራውን እንዲህ አለው፦ እነዚህ ሰዎች በሰዎች ፍርድ ፊት መቆም ካልቻሉ በእግዚአብሔር ፍርድ ፊት ምን ያደርጋሉ? በሸክላ ዕቃዎችስ በተያዙ ጊዜ ዲዳዎች ከሆኑ በሚበላ እሳት ነበልባል በሚገሠጹ ጊዜ ምን ያደርጋሉ?

ከዚያም ክርስቲያንና ተስፈኛ እንደ ገና ቀድመዋቸው ሄዱ፥ ምቾት ወደሚባል ወደ አንድ ደስ የሚያሰኝ ሜዳ እስኪደርሱም ድረስ ተጓዙ፤ በዚያም በብዙ እርካታ ሄዱ፤ ያ ሜዳ ግን ጠባብ ስለ ነበረ ፈጥነው አለፉት። በዚያም ሜዳ በማዶ በኩል ትርፍ የሚባል ትንሽ ኮረብታ ነበረ፤ በዚያም ኮረብታ ውስጥ የብር ማዕድን ነበረ፤ ቀድሞ በዚያ መንገድ ያለፉ አንዳንዶች ከብርቅነቱ የተነሣ ሊያዩት ፈቀቅ ብለው ነበር፤ ነገር ግን ወደ ጕድጓዱ አፋፍ እጅግ ሲቀርቡ ከበታቻቸው ያለው መሬት አታላይ ስለ ነበረ ተደረመሰ፥ እነርሱም ተገደሉ፤ አንዳንዶችም በዚያ ጕዳት ደረሰባቸው፥ እስከሚሞቱበትም ቀን ድረስ ወደ ቀድሞ ጤናቸው ሊመለሱ አልቻሉም።

ከዚያም በሕልሜ አየሁ፤ ከመንገዱ ጥቂት ፈቀቅ ብሎ በብሩ ማዕድን ትይዩ ዴማስ (እንደ ጨዋ ሰው ሆኖ) አላፊ አግዳሚውን መጥተው እንዲያዩ ሊጠራ ቆሞ ነበር፤ እርሱም ክርስቲያንንና ባልንጀራውን፦ ኧረ! ወደዚህ ፈቀቅ በሉ፥ አንድ ነገርም አሳያችኋለሁ አላቸው።

ክርስቲያን፦ እርሱን ለማየት ከመንገዳችን እንድንወጣ የሚያበቃ ምን ያህል የሚገባ ነገር ነው?

ዴማስ፦ በዚህ የብር ማዕድን አለ፤ አንዳንዶችም ሀብት ለማግኘት በውስጡ እየቈፈሩ ነው፤ ብትመጡ በጥቂት ድካም ለራሳችሁ በብዙ ልታዘጋጁ ትችላላችሁ።

ተስፈኛ፦ ከዚያም ተስፈኛ፦ ሄደን እንይ አለ።

ክርስቲያን፦ ክርስቲያንም፦ እኔ አልሄድም አለ፤ ስለዚህ ስፍራ ከአሁን በፊት ሰምቻለሁ፥ በዚያም ምን ያህል ሰዎች እንደ ተገደሉ ሰምቻለሁ፤ ደግሞም ያ ሀብት ለሚፈልጉት ወጥመድ ነው፥ በመንገደኝነታቸው ያሰናክላቸዋልና።

ከዚያም ክርስቲያን ዴማስን ጠርቶ፦ ስፍራው አደገኛ አይደለምን? ብዙዎችንስ በመንገደኝነታቸው አላሰናከለምን? አለው። ሆሴዕ 9:6።

ዴማስ፦ ግድየለሾች ካልሆኑ በቀር እጅግ አደገኛ አይደለም፤ ይህን ሲናገር ግን ፊቱ ቀላ።

ክርስቲያን፦ ከዚያም ክርስቲያን ተስፈኛን፦ አንድ እርምጃ እንኳ አንንቀሳቀስ፥ ነገር ግን በመንገዳችን እንጽና አለው።

ተስፈኛ፦ እርግጠኛ ሁን፥ ራስ ወዳድ በመጣ ጊዜ እንደ እኛ ያለ ግብዣ ቢቀርብለት ሊያይ ወደዚያ ፈቀቅ ይላል።

ክርስቲያን፦ ስለዚህ ምንም ጥርጥር የለውም፤ መመሪያዎቹ ወደዚያ ይመሩታልና፤ በዚያም እንደሚሞት መቶ ለአንድ ነው።

ዴማስ፦ ከዚያም ዴማስ እንደ ገና፦ ነገር ግን ተሻግራችሁ አታዩምን? ብሎ ጠራ።

ክርስቲያን፦ ከዚያም ክርስቲያን ቍርጥ አድርጎ እንዲህ ብሎ መለሰ፦ ዴማስ ሆይ፥ አንተ የዚህ መንገድ ጌታ የቀኑ መንገዶች ጠላት ነህ፤ ራስህ ፈቀቅ በማለትህም ከግርማዊነቱ ዳኞች በአንዱ አስቀድሞ ተፈርዶብሃል፥ 2ኛ ጢሞቴዎስ 4:10፤ እኛንስ ወደዚያው ፍርድ ልታገባን ስለ ምን ትፈልጋለህ? ደግሞም ፈጽሞ ፈቀቅ ብንል ጌታችን ንጉሡ በእርግጥ ይሰማል፤ በፊቱ በድፍረት ልንቆም በምንወድበትም ስፍራ ያሳፍረናል።

ዴማስም እርሱ ደግሞ ከወንድማማችነታቸው አንዱ እንደ ሆነ፥ ጥቂት ቢቆዩም እርሱ ራሱ ከእነርሱ ጋር እንደሚሄድ እንደ ገና ጮኸ።

ክርስቲያን፦ ከዚያም ክርስቲያን፦ ስምህ ማን ነው? የጠራሁህ ስም አይደለምን? አለ።

ዴማስ፦ አዎን፥ ስሜ ዴማስ ነው፤ እኔ የአብርሃም ልጅ ነኝ።

ክርስቲያን፦ አውቅሃለሁ፤ ግያዝ የአያትህ አባት ነበረ፥ ይሁዳም አባትህ ነበረ፥ አንተም በፈለጋቸው ሄደሃል፤ የምትሠራው ዲያብሎሳዊ ተንኰል ብቻ ነው፤ አባትህ እንደ ከዳተኛ ታንቆ ሞተ፥ አንተም ከዚህ የተሻለ ዋጋ አይገባህም። 2ኛ ነገሥት 5:20-27፤ ማቴዎስ 26:14,15፤ 27:3-5። ወደ ንጉሡ በደረስን ጊዜ ስለዚህ ስለ ሥራህ እንደምንነግረው እርግጠኛ ሁን። እንዲህም መንገዳቸውን ሄዱ።

በዚህ ጊዜ ራስ ወዳድና ባልንጀሮቹ እንደ ገና በዓይን የሚታዩ ሆኑ፤ እነርሱም በመጀመሪያው ጥቅሻ ወደ ዴማስ ተሻገሩ። ወደ ጕድጓዱ አፋፍ ሲመለከቱ ወደ ውስጡ ወደቁ ወይም ሊቈፍሩ ወረዱ፥ ወይም ብዙ ጊዜ በሚነሣው መርዛማ ጢስ ከታች ታፍነው ሞቱ፥ ስለ እነዚህ ነገሮች እርግጠኛ አይደለሁም፤ ነገር ግን ይህን አስተዋልሁ፤ ከዚያ በኋላ በመንገዱ ላይ ዳግመኛ ታይተው አያውቁም። ከዚያም ክርስቲያን እንዲህ ብሎ ዘመረ፦

«ራስ ወዳድና ብሩ ዴማስ ሁለቱም ይስማማሉ፤

አንዱ ይጠራል፥ ሌላው ይሮጣል፥ ይሆን ዘንድ

በትርፉ ተካፋይ፤ እንዲሁ እነዚህ ሁለቱ

በዚህ ዓለም ይሰፍራሉ፥ ወደ ፊትም አይሄዱም።»

ከዚያም አየሁ፤ ልክ በዚህ ሜዳ በማዶ በኩል መንገደኞቹ ከአውራ ጎዳናው ዳር አጠገብ አንድ ጥንታዊ መታሰቢያ ወደ ቆመበት ስፍራ ደረሱ፤ ሲያዩትም ከቅርጹ እንግዳነት የተነሣ ሁለቱም ተጨነቁ፤ ሴት ወደ ሐውልት ቅርጽ የተለወጠች መስሎ ታያቸውና። ስለዚህ በዚያ ቆመው ደጋግመው ተመለከቱት፤ ነገር ግን ለጊዜው ምን እንደ ሆነ ሊረዱ አልቻሉም። በመጨረሻም ተስፈኛ በራሱ ላይ በላይኛው በኩል ባልተለመደ የእጅ ጽሕፈት የተጻፈ ጽሑፍ አየ፤ እርሱ ግን የተማረ ስላልነበረ ትርጕሙን ሊያወጣ ይችል እንደ ሆነ ያይ ዘንድ ክርስቲያንን (እርሱ የተማረ ነበረና) ጠራው፤ እርሱም መጣ፥ ፊደላቱንም ለጥቂት ጊዜ ካገጣጠመ በኋላ ጽሑፉ ይህ ሆኖ አገኘው፤ «የሎጥን ሚስት አስቡአት።» ለባልንጀራውም አነበበለት፤ ከዚያም በኋላ ሁለቱም ይህ የሎጥ ሚስት ለደኅንነትዋ ከሰዶም ስትወጣ በስስታም ልብ ወደ ኋላ በመመልከትዋ የተለወጠችበት የጨው ሐውልት እንደ ሆነ ደመደሙ። ዘፍጥረት 19:26። ይህም ድንገተኛና አስገራሚ ትዕይንት ለሚከተለው ንግግር ምክንያት ሆናቸው።

ክርስቲያን፦ ወንድሜ ሆይ፥ ይህ በጊዜው የመጣ ትዕይንት ነው፤ ዴማስ የትርፍን ኮረብታ እንድናይ ተሻግረን እንድንመጣ ካቀረበልን ግብዣ በኋላ በተገቢው ጊዜ ደረሰልን፤ እርሱ እንደ ለመነን፥ ወንድሜ ሆይ፥ አንተም ለማድረግ እንዳዘነበልህ ተሻግረን ቢሆን ኖሮ፥ እኔ እስከማውቀው ድረስ እንደዚህች ሴት ከኋላ ለሚመጡት መመልከቻ ትዕይንት እንሆን ነበር።

ተስፈኛ፦ እንዲህ ሞኝ በመሆኔ አዝናለሁ፤ አሁንም እንደ ሎጥ ሚስት ባለመሆኔ እደነቃለሁ፤ በእርስዋ ኃጢአትና በእኔ ኃጢአት መካከል ልዩነቱ ምን ነበረ? እርስዋ ወደ ኋላ ተመለከተች ብቻ፥ እኔ ግን ሄጄ ለማየት ተመኘሁ። ጸጋ ይመስገን፤ እንዲህ ያለ ነገር በልቤ ውስጥ ከቶ በመገኘቱም ልፈር።

ክርስቲያን፦ ለሚመጣው ዘመን እንዲረዳን በዚህ የምናየውን እናስተውል። ይህች ሴት ከአንድ ፍርድ አመለጠች፥ በሰዶም ጥፋት አልወደቀችምና፤ ነገር ግን እንደምናየው በሌላ ጠፋች፤ የጨው ሐውልት ሆና ተለወጠች።

ተስፈኛ፦ እውነት ነው፤ እርስዋም ለእኛ ማስጠንቀቂያም ምሳሌም ልትሆን ትችላለች፤ ማስጠንቀቂያነትዋ ኃጢአትዋን እንድንሸሽ ነው፤ ወይም በዚህ ማስጠንቀቂያ ያልተከለከሉትን የሚደርስባቸው ፍርድ ምን እንደ ሆነ ምልክት ናት፤ እንዲሁ ቆሬ፥ ዳታንና አቤሮን በኃጢአታቸው ከጠፉት ከሁለት መቶ ሃምሳው ሰዎች ጋር ለሌሎች እንዲጠነቀቁ ምልክት ወይም ምሳሌ ሆኑ። ዘኍልቍ 16:31,32፤ 26:9,10። ነገር ግን ከሁሉ በላይ በአንድ ነገር እደነቃለሁ፤ ይኸውም ዴማስና ባልንጀሮቹ ይህች ሴት ወደ ኋላዋ ወደ እርሱ በመመልከትዋ ብቻ (ከመንገዱ አንድ እግር እንኳ እንደ ወጣች አናነብብምና) የጨው ሐውልት የሆነችበትን ያን ሀብት ለመፈለግ እንዴት በዚያ በድፍረት ሊቆሙ እንደሚችሉ ነው፤ ይልቁንም የደረሰባት ፍርድ እነርሱ ካሉበት ስፍራ በሚታይ ርቀት ምሳሌ ስላደረጋት ነው፤ ዓይኖቻቸውን ቢያነሡ ብቻ እርስዋን ከማየት ሊቈጠቡ አይችሉምና።

ክርስቲያን፦ ይህ የሚያስደንቅ ነገር ነው፤ ልባቸውም በዚህ ጉዳይ ተስፋ ቢስ እንደ ሆነ ያሳያል፤ በዳኛ ፊት ኪስ ከሚያወልቁ ወይም በስቅላት ግንድ ሥር ቦርሳ ከሚቈርጡ ሰዎች ይልቅ በትክክል የምመስላቸው ማን እንደ ሆነ አላውቅም። ስለ ሰዶም ሰዎች «እጅግ ኃጢአተኞች» እንደ ነበሩ ተነግሮአል፤ ምክንያቱም «በእግዚአብሔር ፊት»፥ ማለትም በዓይኑ ፊት፥ ኃጢአተኞች ስለ ነበሩ ነው፤ ደግሞም ያሳያቸውን ቸርነት ቸል ብለው ነው፤ የሰዶም ምድር በዚያን ጊዜ እንደ ቀድሞው እንደ ኤደን ገነት ነበረችና። ዘፍጥረት 13:10-13። ስለዚህ ይህ ይበልጥ አስቀናው፥ መቅሠፍታቸውንም ከሰማይ የወረደው የእግዚአብሔር እሳት ሊያደርገው እንደሚችል የጋለ አደረገው። እንደዚህ ያሉ፥ አዎን፥ እንደ እነዚህ ያሉ፥ በፊቱ ኃጢአት የሚሠሩ፥ አዎን፥ ከዚህ በተቃራኒ እንዲጠነቀቁ ዘወትር በፊታቸው የተቀመጡትን እንዲህ ያሉ ምሳሌዎች እየናቁ የሚሠሩት፥ እጅግ የከበደው ፍርድ ተካፋዮች እንደሚሆኑ በምክንያት መደምደም ተገቢ ነው።

ተስፈኛ፦ እውነትን እንደ ተናገርህ ጥርጥር የለውም፤ ነገር ግን አንተም፥ ይልቁንም እኔ፥ ራሴ ይህ ምሳሌ ባለመሆናችን ምንኛ ምሕረት ነው! ይህ እግዚአብሔርን እንድናመሰግን፥ በፊቱ እንድንፈራ፥ ሁልጊዜም የሎጥን ሚስት እንድናስብ ምክንያት ይሰጠናል።

ከዚያም አየሁ፤ ንጉሡ ዳዊት «የእግዚአብሔር ወንዝ»፥ ዮሐንስ ግን «የሕይወትን ውኃ ወንዝ» ብሎ ወደ ጠራው ወደ አንድ ደስ የሚያሰኝ ወንዝ በመንገዳቸው ሄዱ። መዝሙር 65:9፤ ራእይ 22:1፤ ሕዝቅኤል 47:1-9። መንገዳቸውም ልክ በዚህ ወንዝ ዳር ላይ ነበረ፤ ስለዚህ ክርስቲያንና ባልንጀራው በዚያ በታላቅ ደስታ ተጓዙ፤ ከወንዙም ውኃ ጠጡ፤ እርሱም ለደከሙ መንፈሶቻቸው ጣፋጭና ሕይወት ሰጪ ነበረ። ደግሞም በዚህ ወንዝ ዳርቻዎች በዚህም በዚያም በኩል ልዩ ልዩ ፍሬ ያላቸው ለምለም ዛፎች ነበሩ፤ ቅጠሎቻቸውንም ከመጠን በላይ ከመብላትና በጉዞ ደማቸውን በሚያግሉ ሰዎች ላይ ከሚደርሱ ከሌሎች ደዌዎች ለመከላከል በሉ። በወንዙም በሁለቱም በኩል በአበቦች በሚያስደንቅ ሁኔታ ያጌጠ መስክ ነበረ፤ ዓመቱን ሙሉም ለምለም ነበረ። በዚህም መስክ ተኙ፥ አንቀላፉም፤ በዚያ ተዘልለው ሊተኙ ይችሉ ነበርና። መዝሙር 23:2፤ ኢሳይያስ 14:30። በነቁ ጊዜም እንደ ገና ከዛፎቹ ፍሬ ለቀሙ፥ እንደ ገናም ከወንዙ ውኃ ጠጡ፥ ከዚያም እንደ ገና ለመተኛት ተኙ። እንዲህም ብዙ ቀንና ሌሊት አደረጉ። ከዚያም እንዲህ ብለው ዘመሩ፦

«እዩ፥ እነዚህ የብርሌ ጅረቶች እንዴት እንደሚፈሱ፥

በአውራ ጎዳና ዳር መንገደኞችን ሊያጽናኑ።

ለምለሞቹ መስኮች ከመዓዛቸው ጋር፥

ጣፋጭ ምግብ ይሰጡአቸዋል፤ ሊናገርም የሚችል ሰው

እነዚህ ዛፎች የሚሰጡትን ደስ የሚያሰኝ ፍሬ፥ አዎን፥ ቅጠል፥

ይህን እርሻ ይገዛ ዘንድ ፈጥኖ ሁሉን ይሸጣል።»

ስለዚህ ሊቀጥሉ በወደዱ ጊዜ (ገና ወደ ጉዟቸው መጨረሻ አልደረሱም ነበርና) በሉ፥ ጠጡም፥ ተነሥተውም ሄዱ።

በሕልሜም አየሁ፤ ብዙ ሳይጓዙ ወንዙና መንገዱ ለጊዜው ተለያዩ፤ በዚህም ጥቂት አላዘኑም፤ ነገር ግን ከመንገዱ ሊወጡ አልደፈሩም። ከወንዙ የሚርቀውም መንገድ ሻካራ ነበረ፥ እግሮቻቸውም ከጉዞአቸው የተነሣ ስሱ ሆነው ነበር፤ ስለዚህ የመንገደኞቹ ነፍስ ከመንገዱ የተነሣ እጅግ ተስፋ ቈረጠች። ዘኍልቍ 21:4። ስለዚህ እየሄዱ ሳሉ የተሻለ መንገድ ተመኙ። ከፊታቸውም ጥቂት ራቅ ብሎ በመንገዱ ግራ በኩል መስክ ነበረ፥ ወደ እርሱም የሚያሻግር መሻገሪያ ነበረ፤ ያም መስክ የአቋራጭ መንገድ መስክ ይባላል። ከዚያም ክርስቲያን ባልንጀራውን፦ ይህ መስክ በመንገዳችን ዳር አብሮ የሚሄድ ከሆነ ወደ እርሱ እንሻገር አለው። ከዚያም ሊያይ ወደ መሻገሪያው ሄደ፤ እነሆም በአጥሩ በማዶ በኩል አንድ መንገድ ከመንገዱ ጋር ጎን ለጎን ተዘርግቶ ነበር። ክርስቲያንም፦ ይህ እንደ ምኞቴ ነው፤ በዚህ ቀላሉ መሄጃ አለ፤ መልካሙ ተስፈኛ ሆይ፥ ና፥ እንሻገር አለ።

ተስፈኛ፦ ነገር ግን ይህ መንገድ ከመንገዳችን ቢያወጣንስ?

ክርስቲያን፦ ሌላውም፦ ይህ ሊሆን አይችልም አለ። ተመልከት፥ በመንገዱ ዳር አብሮ አይሄድምን? ስለዚህ ተስፈኛ በባልንጀራው ተገፋፍቶ ተከትሎት በመሻገሪያው ተሻገረ። ተሻግረውም ወደ መንገዱ በገቡ ጊዜ ለእግሮቻቸው እጅግ ቀላል ሆኖ አገኙት፤ ደግሞም ወደ ፊታቸው ሲመለከቱ እንደ እነርሱ የሚሄድ አንድ ሰው አዩ፤ ስሙም ከንቱ መተማመን ነበረ፤ ስለዚህ ከኋላው ጠርተው ያ መንገድ ወዴት እንደሚወስድ ጠየቁት። እርሱም፦ ወደ ሰማያዊው በር አለ። ክርስቲያንም፦ ተመልከት፥ አልነገርሁህምን? በዚህ ትክክል እንደ ሆንን ታያለህ አለ። ስለዚህ ተከተሉት፥ እርሱም ቀድሞአቸው ሄደ። ነገር ግን እነሆ፥ ሌሊት መጣ፥ እጅግም ጨለመ፤ ስለዚህ ከኋላ የሄዱት ከፊት የሄደውን ማየት አቃታቸው።

ስለዚህ ከፊት የሄደው (ስሙ ከንቱ መተማመን) በፊቱ ያለውን መንገድ ባለማየቱ የከንቱ ክብር ፈላጊ ሞኞችን ለማጥመድ የዚያ ምድር ገዥ ሆን ብሎ ወደ ሠራው ወደ ጥልቅ ጕድጓድ ወደቀ፥ በአወዳደቁም ተሰባበረ። ኢሳይያስ 9:16።

ክርስቲያንና ባልንጀራውም ሲወድቅ ሰሙ። ስለዚህ ነገሩን ለማወቅ ጠሩ፤ ነገር ግን የሚመልስ አልነበረም፤ መቃተትን ብቻ ሰሙ። ከዚያም ተስፈኛ፦ አሁን የት ነን? አለ። ባልንጀራውም ከመንገዱ እንዳወጣው ስለ ጠረጠረ ዝም አለ፤ አሁንም እጅግ በሚያስፈራ ሁኔታ ዝናብ መዝነብ፥ ነጐድጓድ መጕረምረም፥ መብረቅም ማብረቅ ጀመረ፤ ውኃውም በኃይል ጨመረ።

ከዚያም ተስፈኛ በውስጡ እየቃተተ፦ ምነው በመንገዴ ጸንቼ በኖርሁ! አለ።

ክርስቲያን፦ ይህ መንገድ ከመንገዳችን ያወጣናል ብሎ ማን ሊያስብ ይችል ነበር?

ተስፈኛ፦ ከመጀመሪያው ፈርቼው ነበር፤ ስለዚህ ያን የለዘበ ማስጠንቀቂያ ሰጠሁህ። አንተ ከእኔ ታላቅ ባትሆን ኖሮ ግልጽ አድርጌ በተናገርሁ ነበር።

ክርስቲያን፦ መልካም ወንድሜ ሆይ፥ አትቀየም፤ ከመንገዱ ስላወጣሁህና በእንዲህ ያለ የቀረበ አደጋ ውስጥ ስለ ጣልሁህ አዝናለሁ። ወንድሜ ሆይ፥ እባክህ ይቅር በለኝ፤ በክፉ አሳብ አላደረግሁትም።

ተስፈኛ፦ ወንድሜ ሆይ፥ ተጽናና፤ ይቅር ብዬሃለሁና፤ ይህም ለበጎአችን እንደሚሆን ደግሞ እመን።

ክርስቲያን፦ መሓሪ ወንድም ከእኔ ጋር ስላለ ደስ ብሎኛል፤ ነገር ግን በዚህ መቆም የለብንም፤ ወደ ኋላ ለመመለስ እንሞክር።

ተስፈኛ፦ ነገር ግን መልካም ወንድሜ ሆይ፥ እኔ ልቅደም።

ክርስቲያን፦ አይሆንም፥ ከፈቀድህ፥ አደጋ ቢኖር እኔ መጀመሪያ በእርሱ ውስጥ እሆን ዘንድ እኔ ልቅደም፤ በእኔ ምክንያት ሁለታችንም ከመንገዱ ወጥተናልና።

ተስፈኛ፦ ተስፈኛም፦ አይሆንም፥ አንተ መቅደም የለብህም፤ አእምሮህ ስለ ታወከ እንደ ገና ከመንገዱ ሊያወጣህ ይችላልና አለ። ከዚያም ለማበረታታቸው የአንዱን ድምፅ፦ «ልብህን ወደ ጎዳናው፥ ወደ ሄድህበትም መንገድ አቅና፤ ተመለስ።» ሲል ሰሙ። ኤርምያስ 31:21። ነገር ግን በዚህ ጊዜ ውኃው እጅግ ጨምሮ ነበር፤ ከዚህም የተነሣ ወደ ኋላ የመመለሻው መንገድ እጅግ አደገኛ ነበረ። (ከዚያም አሰብሁ፤ በመንገዱ ውስጥ ሳለን ከመንገዱ መውጣት፥ ከመንገዱ ውጭ ሳለን ወደ እርሱ ከመግባት ይቀላል።) ቢሆንም ወደ ኋላ ለመመለስ ደፈሩ፤ ነገር ግን እጅግ ጨለማ ነበረ፥ ጎርፉም እጅግ ከፍ ብሎ ነበር፤ ስለዚህ ወደ ኋላ ሲመለሱ ዘጠኝ ወይም አሥር ጊዜ ሊሰጥሙ ተቃርበው ነበር።

ባላቸውም ችሎታ ሁሉ በዚያች ሌሊት ወደ መሻገሪያው እንደ ገና ሊደርሱ አልቻሉም። ስለዚህ በመጨረሻ ትንሽ መጠለያ አግኝተው ጎሕ እስኪቀድ ድረስ በዚያ ተቀመጡ፤ ነገር ግን ደክመው ስለ ነበረ እንቅልፍ ወሰዳቸው። ከተኙበትም ስፍራ ብዙ ሳይርቅ የጥርጣሬ ምሽግ የሚባል ምሽግ ነበረ፤ ባለቤቱም ግዙፉ ተስፋ ቆራጭ ነበረ፤ አሁን የተኙትም በእርሱ ምድር ውስጥ ነበረ፤ ስለዚህ እርሱ በማለዳ ተነሥቶ በእርሻዎቹ ውስጥ ወዲያና ወዲህ ሲመላለስ ክርስቲያንንና ተስፈኛን በምድሩ ውስጥ ተኝተው አገኛቸው። ከዚያም በአስፈሪና በቍጡ ድምፅ እንዲነቁ አዘዛቸው፥ ከወዴትም እንደ ሆኑ፥ በምድሩም ውስጥ ምን እንደሚያደርጉ ጠየቃቸው። እነርሱም መንገደኞች እንደ ሆኑና መንገዳቸውን እንደ ሳቱ ነገሩት። ከዚያም ግዙፉ፦ በዚህች ሌሊት በምድሬ ውስጥ በመርገጥና በመተኛት በድላችሁኛል፤ ስለዚህ ከእኔ ጋር ልትሄዱ ግድ ነው አለ። እነርሱም ከእነርሱ የበረታ ስለ ነበረ ለመሄድ ተገደዱ። የሚናገሩትም ጥቂት ብቻ ነበረ፤ ራሳቸውን በደለኞች እንደ ሆኑ ያውቁ ነበርና። ስለዚህ ግዙፉ ከፊቱ እየነዳ ወስዶ ወደ ምሽጉ፥ ለእነዚህ ለሁለቱ ሰዎች መንፈስ ወደሚያስጸይፍና ወደሚገማ እጅግ ጨለማ ወደ ሆነ ወህኒ አገባቸው። በዚያም ከረቡዕ ማለዳ ጀምሮ እስከ ቅዳሜ ማታ ድረስ አንዲት ቍራሽ እንጀራ ወይም አንዲት ጠብታ መጠጥ ወይም ብርሃን ወይም እንዴት እንዳሉ የሚጠይቃቸው ሰው ሳያገኙ ተኙ፤ ስለዚህ በዚያ በክፉ ሁኔታ ነበሩ፥ ከወዳጆችና ከሚያውቋቸውም ሰዎች የራቁ ነበሩ። መዝሙር 88:18። በዚህም ስፍራ ክርስቲያን እጥፍ ኀዘን ነበረበት፤ ወደዚህ ጭንቀት የመጡት ባልታሰበበት ምክሩ ምክንያት ነበረና።

ግዙፉ ተስፋ ቆራጭም ሚስት ነበረችው፤ ስሟም ጥርጣሬ ነበረ፤ ስለዚህ ወደ መኝታው በሄደ ጊዜ ያደረገውን ለሚስቱ ነገራት፤ ይኸውም ሁለት እስረኞችን እንደ ያዘና በምድሩ ውስጥ ስለ ተላለፉ ወደ ወህኒው እንደ ጣላቸው ነው። ከዚያም ደግሞ በእነርሱ ላይ ከዚህ በላይ ምን ቢያደርግ እንደሚሻል ጠየቃት። እርስዋም እነማን እንደ ሆኑ፥ ከወዴት እንደ መጡ፥ ወዴትም እንደሚሄዱ ጠየቀችው፤ እርሱም ነገራት። ከዚያም በማለዳ በተነሣ ጊዜ ያለ ርኅራኄ እንዲደበድባቸው መከረችው። ስለዚህ በተነሣ ጊዜ ከዱር ዛፍ የተቈረጠ የሚያስፈራ ዱላ ይዞ ወደ ወህኒው ወደ እነርሱ ይወርዳል፤ በዚያም ምንም የሚያስቀይም ቃል ባይናገሩትም እንደ ውሾች አድርጎ ይሳደብባቸው ጀመር። ከዚያም በእነርሱ ላይ ወድቆ ራሳቸውን መርዳት ወይም በወለሉ ላይ መገላበጥ እስኪያቅታቸው ድረስ በሚያስፈራ ሁኔታ ይደበድባቸዋል። ይህን ካደረገ በኋላ ወጥቶ መከራቸውን እንዲያለቅሱና በጭንቀታቸው እንዲያዝኑ በዚያ ይተዋቸዋል፤ ስለዚህ ያን ቀን ሁሉ በትካዜና በመራራ ልቅሶ ብቻ አሳለፉ። በሚቀጥለውም ሌሊት እርስዋ ስለ እነርሱ ከባልዋ ጋር እንደ ገና ስትነጋገር ገና በሕይወት እንዳሉ በተረዳች ጊዜ ራሳቸውን እንዲያጠፉ እንዲመክራቸው መከረችው። ስለዚህ ማለዳ በሆነ ጊዜ እንደ ቀድሞው በቍጣ ወደ እነርሱ ይሄዳል፤ ትናንት በሰጣቸው ግርፋትም እጅግ መቍሰላቸውን አይቶ፥ ከዚያ ስፍራ ከቶ ሊወጡ ስለማይችሉ ያላቸው ብቸኛ መንገድ በቢላዋ ወይም በገመድ ወይም በመርዝ ፈጥነው ራሳቸውን መጨረስ እንደ ሆነ ነገራቸው፤ ደግሞም፦ ሕይወት ይህን ያህል ምሬት ካለባት ለምን በሕይወት ለመኖር ትመርጣላችሁ? አለ። እነርሱ ግን እንዲለቃቸው ለመኑት። በዚህም ፊቱን አስከፍቶ ተመለከታቸው፥ ወደ እነርሱም ሮጦ ራሱ ያጠፋቸው ነበር፤ ነገር ግን ከሚይዘው ሕመም አንዱ ያዘው (አንዳንድ ጊዜ በፀሐያማ የአየር ጠባይ ሕመሙ ይነሣበት ነበርና)፥ ለጊዜውም እጆቹን መጠቀም አቃተው፤ ስለዚህ ወጥቶ ምን እንደሚያደርጉ እንዲያስቡ እንደ ቀድሞው ተዋቸው። ከዚያም እስረኞቹ ምክሩን መቀበል ይሻል እንደ ሆነ ወይም እንዳልሆነ እርስ በርሳቸው ተመካከሩ፤ እንዲህም መነጋገር ጀመሩ፦

ክርስቲያን፦ ክርስቲያንም፦ ወንድሜ ሆይ፥ ምን እናድርግ? አሁን የምንኖረው ሕይወት የተጐሳቈለ ነው። እኔ በበኩሌ እንዲህ መኖር ወይም ወዲያውኑ መሞት የትኛው እንደሚሻል አላውቅም። ነፍሴ ከሕይወት ይልቅ መታነቅን ትመርጣለች፤ መቃብርም ከዚህ ወህኒ ይልቅ ይቀልልኛል። ኢዮብ 7:15። በግዙፉ ምክር እንመራን? አለ።

ተስፈኛ፦ በእርግጥ የአሁኑ ሁኔታችን አስፈሪ ነው፤ እንዲህ ለዘላለም ከመኖርም ሞት ለእኔ እጅግ የሚወደድ በሆነ ነበር፤ ነገር ግን እናስብ፤ ወደምንሄድበት አገር ጌታ «አትግደል» ብሎአል፤ ይህም የሌላውን ሰው ሕይወት እንኳ ነው፤ ይልቁንስ ራሳችንን ለመግደል የእርሱን ምክር እንዳንቀበል እንዴት አብልጦ ተከልክለናል! ደግሞም ሌላውን የሚገድል በሥጋው ላይ ብቻ ነፍስ ማጥፋትን ይፈጽማል፤ ራሱን የሚገድል ግን ሥጋንና ነፍስን በአንድ ጊዜ ይገድላል። ደግሞም ወንድሜ ሆይ፥ አንተ በመቃብር ስላለው ዕረፍት ትናገራለህ፤ ነገር ግን ነፍሰ ገዳዮች በእርግጥ የሚሄዱበትን ሲኦል ረሳኸውን? «ነፍሰ ገዳይ የሆነ ሁሉ የዘላለም ሕይወት የለውም» ወዘተ ተብሎአልና። ደግሞም እንደ ገና እናስብ፤ ሕግ ሁሉ በግዙፉ ተስፋ ቆራጭ እጅ አይደለም፤ እኔ እስከማስተውለው ድረስ ሌሎችም እንደ እኛ በእርሱ ተይዘው ነበር፤ ቢሆንም ከእጁ አምልጠዋል። ዓለምን የፈጠረ እግዚአብሔር ግዙፉ ተስፋ ቆራጭ እንዲሞት ያደርግ እንደ ሆነ፥ ወይም በአንድ ጊዜ እኛን መቈለፍ ይረሳ እንደ ሆነ፥ ወይም በጥቂት ጊዜ ውስጥ በፊታችን ሌላ ሕመም ይዞት የእጅና የእግሩን ኃይል ያጣ እንደ ሆነ ማን ያውቃል? ይህም ደግሞ ቢፈጸም፥ እኔ በበኩሌ የወንድ ልብ ለማንሣትና ከእጁ ሥር ለማምለጥ የቻልሁትን ሁሉ ለማድረግ ቈርጫለሁ። ቀደም ብዬ ያን ለማድረግ ባለመሞከሬ ሞኝ ነበርሁ። ነገር ግን ወንድሜ ሆይ፥ እንታገሥ፥ ለጥቂት ጊዜም እንጽና፤ ደስ የሚያሰኝ መፈታትን የሚሰጠን ጊዜ ሊመጣ ይችላል፤ ነገር ግን ራሳችንን ገዳዮች አንሁን። በእነዚህም ቃላት ተስፈኛ ለጊዜው የወንድሙን አእምሮ አረጋጋ፤ ስለዚህ ያን ቀን በሚያሳዝንና በሚያስተክዝ ሁኔታቸው በጨለማ ውስጥ አብረው ቆዩ።

እንግዲህ ወደ ማታ ግዙፉ እስረኞቹ ምክሩን ተቀብለው እንደ ሆነ ሊያይ እንደ ገና ወደ ወህኒው ይወርዳል። በዚያ በደረሰ ጊዜ ግን በሕይወት አገኛቸው፤ በእውነትም በሕይወት መኖር ብቻ ነበረ፤ አሁን ከእንጀራና ከውኃ ማጣት የተነሣ፥ በደበደባቸውም ጊዜ ከተቀበሉት ቍስል የተነሣ ከመተንፈስ በቀር ጥቂት ብቻ ሊያደርጉ ይችሉ ነበርና። ነገር ግን እላለሁ፥ በሕይወት አገኛቸው፤ በዚህም እጅግ ተቈጣ፥ ምክሩን ስላልሰሙ ከቶ ካልተወለዱ ይልቅ የባሰ እንደሚሆንባቸውም ነገራቸው።

በዚህም እጅግ ተንቀጠቀጡ፤ ክርስቲያንም ራሱን የሳተ ይመስለኛል፤ ነገር ግን ጥቂት ወደ ራሱ በተመለሰ ጊዜ ስለ ግዙፉ ምክር፥ ገናም ቢቀበሉት ይሻል እንደ ሆነ ወይም እንዳልሆነ እንደ ገና መነጋገር ጀመሩ። አሁንም ክርስቲያን እንደ ገና ለማድረግ ያዘነበለ መሰለ፤ ተስፈኛ ግን ሁለተኛ መልሱን እንደሚከተለው ሰጠ፦

ተስፈኛ፦ እርሱም እንዲህ አለ፦ ወንድሜ ሆይ፥ ቀድሞ ምን ያህል ጀግና እንደ ነበርህ አታስታውስምን? አጶልዮን ሊያደቅቅህ አልቻለም፤ በሞት ጥላ ሸለቆም የሰማኸው ወይም ያየኸው ወይም የተሰማህ ሁሉ ሊያደቅቅህ አልቻለም። ምን ያህል ችግር፥ ሽብርና መደነቅ አስቀድመህ አልፈሃል! አሁንስ ፍርሃት ብቻ ሆንህን! በተፈጥሮ ከአንተ እጅግ ደካማ የሆንሁ እኔ ከአንተ ጋር በወህኒ ውስጥ እንዳለሁ ታያለህ። ደግሞም ይህ ግዙፍ እንደ አንተ እኔንም አቍስሎኛል፥ እንጀራንና ውኃንም ከአፌ ከልክሎአል፤ ከአንተም ጋር ያለ ብርሃን አዝናለሁ። ነገር ግን ጥቂት ተጨማሪ ትዕግሥት እናድርግ። በከንቱነት ገበያ እንዴት እንደ ወንድ እንደ ቆምህ፥ ሰንሰለትንም ሆነ ጎጆን ወይም ደም የሚፈስበትን ሞት እንዳልፈራህ አስብ፤ ስለዚህ (ቢያንስ ክርስቲያን በእርሱ ሊገኝ የማይገባውን ኀፍረት ለማስወገድ) በቻልነው መጠን በትዕግሥት እንጽና።

ሌሊትም እንደ ገና በመጣ ጊዜ ግዙፉና ሚስቱ በመኝታ ሳሉ ስለ እስረኞቹ፥ ምክሩንም ተቀብለው እንደ ሆነ ጠየቀችው፤ እርሱም፦ ጠንካራ ወስላቶች ናቸው፤ ራሳቸውን ከማጥፋት ይልቅ ችግርን ሁሉ መሸከም ይመርጣሉ ብሎ መለሰላት። እርስዋም፦ ነገ ወደ ምሽጉ ግቢ ውሰዳቸው፥ አስቀድመህ ያጠፋሃቸውንም አጥንቶችና የራስ ቅሎች አሳያቸው፤ ሳምንትም ሳያልቅ ከእነርሱ በፊት ባልንጀሮቻቸውን እንዳደረግሃቸው እነርሱንም እንደምትቈራርጣቸው እንዲያምኑ አድርግ አለችው።

ስለዚህ ማለዳ በሆነ ጊዜ ግዙፉ እንደ ገና ወደ እነርሱ ይሄዳል፥ ወደ ምሽጉ ግቢም ይወስዳቸዋል፥ ሚስቱም እንዳዘዘችው ያሳያቸዋል። እንዲህም አለ፦ እነዚህ አንድ ጊዜ እንደ እናንተ መንገደኞች ነበሩ፥ እናንተም እንዳደረጋችሁት በምድሬ ውስጥ ተላለፉ፤ እኔም በወደድሁ ጊዜ ቈራረጥኋቸው፤ እንዲሁም በአሥር ቀን ውስጥ እናንተን አደርጋችኋለሁ፤ ወደ ዋሻችሁ እንደ ገና ውረዱ። በዚህም ወደዚያ እስኪደርሱ ድረስ በመንገዱ ሁሉ ደበደባቸው። ስለዚህ ቅዳሜን ሁሉ እንደ ቀድሞው በሚያሳዝን ሁኔታ ተኙ። ሌሊትም በመጣ ጊዜ፥ ወይዘሮ ጥርጣሬና ባልዋ ግዙፉ ወደ መኝታ በሄዱ ጊዜ ስለ እስረኞቻቸው እንደ ገና መነጋገር ጀመሩ፤ ደግሞም ሽማግሌው ግዙፍ በግርፋቱም ሆነ በምክሩ ሊያጠፋቸው ባለመቻሉ ተደነቀ። በዚህም ሚስቱ እንዲህ ብላ መለሰች፦ አንድ ሰው መጥቶ ያድናቸዋል ብለው በተስፋ እንደሚኖሩ፥ ወይም ሊያመልጡ ተስፋ የሚያደርጉበት የቍልፍ መፍቻ ከእነርሱ ጋር እንዳለ እፈራለሁ አለች። ግዙፉም፦ ውዴ ሆይ፥ እንዲህ ትያለሽን? እንግዲያስ በማለዳ እፈትሻቸዋለሁ አለ።

እንግዲህ ቅዳሜ እኩለ ሌሊት ገደማ መጸለይ ጀመሩ፥ ጎሕ ሊቀድ እስኪቀርብም ድረስ በጸሎት ቆዩ።

ጎሕ ሳይቀድ ጥቂት ቀደም ብሎ መልካሙ ክርስቲያን ግማሽ እንደ ተደነቀ ሰው ሆኖ እንዲህ ያለ ስሜታዊ ንግግር ተናገረ፦ በነጻነት መሄድ ስችል እንዲህ በሚገማ ወህኒ ውስጥ የምተኛ እኔ ምንኛ ሞኝ ነኝ! አለ፤ በእቅፌ ተስፋ ቃል የሚባል ቍልፍ አለኝ፤ በጥርጣሬ ምሽግ ያለውን ማናቸውንም ቍልፍ እንደሚከፍት አምናለሁ። ከዚያም ተስፈኛ፦ ይህ የምሥራች ነው፤ መልካም ወንድሜ ሆይ፥ ከእቅፍህ አውጥተህ ሞክረው አለ።

ከዚያም ክርስቲያን ከእቅፉ አውጥቶ የወህኒውን በር መሞከር ጀመረ፤ ቍልፉንም ሲያዞር መወርወሪያው ወደ ኋላ ተመለሰ፥ በሩም በቀላሉ ተከፈተ፤ ክርስቲያንና ተስፈኛም ሁለቱ ወጡ። ከዚያም ወደ ምሽጉ ግቢ ወደሚወስደው ወደ ውጪው በር ሄደ፤ በቍልፉም ያን በር ደግሞ ከፈተ። ከዚያም በኋላ ወደ ብረቱ ደጅ ሄደ፤ ያም ደግሞ መከፈት ነበረበትና፤ ያ ቍልፍ ግን እጅግ አስቸጋሪ ነበረ፤ ቢሆንም ቍልፉ ከፈተው። ከዚያም በፍጥነት ለማምለጥ ደጁን ገፍተው ከፈቱት፤ ነገር ግን ያ ደጅ ሲከፈት እጅግ ሲጢጥ ስላለ ግዙፉን ተስፋ ቆራጭን ቀሰቀሰው፤ እርሱም እስረኞቹን ለማሳደድ ፈጥኖ ሲነሣ እጅና እግሩ ዛለበት፤ ሕመሙ እንደ ገና ያዘውና፤ ስለዚህ በምንም መንገድ ሊከተላቸው አልቻለም። ከዚያም ቀጥለው ወደ ንጉሡ አውራ ጎዳና ደረሱ፤ ከግዛቱም ውጭ ስለ ነበሩ በደኅና ሆኑ።

ከመሻገሪያውም በተሻገሩ ጊዜ ከኋላ የሚመጡት በግዙፉ ተስፋ ቆራጭ እጅ እንዳይወድቁ ለመከላከል በዚያ መሻገሪያ ምን እንደሚያደርጉ እርስ በርሳቸው መመካከር ጀመሩ። ስለዚህ በዚያ ዓምድ ሊያቆሙና በጎኑ ላይ ይህን ቃል ሊቀርጹ ተስማሙ፤ «በዚህ መሻገሪያ በኩል ወደ ጥርጣሬ ምሽግ የሚወስደው መንገድ አለ፤ ምሽጉንም የሰማያዊቱን አገር ንጉሥ የሚንቅና ቅዱሳን መንገደኞቹን ለማጥፋት የሚፈልግ ግዙፉ ተስፋ ቆራጭ ይጠብቀዋል።» ስለዚህ ከኋላ የተከተሉ ብዙዎች የተጻፈውን አንብበው ከአደጋው አመለጡ። ይህን ካደረጉ በኋላ እንዲህ ብለው ዘመሩ፦

«ከመንገዱ ወጣን፥ ከዚያም አወቅን

በተከለከለ ምድር መርገጥ ምን እንደ ሆነ፤

ከኋላ የሚመጡትም ይጠንቀቁ፥

ግድየለሽነት እንደ እኛ እንዳያደርጋቸው፤

በመተላለፍ እስረኞቹ እንዳይሆኑ፥

ምሽጉ ጥርጣሬ፥ ስሙም ተስፋ ቆራጭ የሆነው።»