አምስተኛው ደረጃ

እንግዲህ ክርስቲያን መንገዱን ሲሄድ፥ መንገደኞች ከፊታቸው ያለውን እንዲያዩ ተብሎ ሆን ተብሎ ወደ ተሠራ ወደ አንድ ትንሽ ከፍታ ደረሰ፤ ስለዚህ ክርስቲያን ወደዚያ ወጣ፤ ወደ ፊትም ሲመለከት ታማኝን ከፊቱ በጉዞው ላይ አየው፤ ከዚያም ክርስቲያን ድምፁን ከፍ አድርጎ፦ ሆ፥ ሆ፤ ቆይ፥ ቆይ፤ ቆም በል፥ እኔም ጓደኛህ እሆናለሁ አለ። በዚህ ጊዜ ታማኝ ወደ ኋላው ተመለከተ፤ ክርስቲያንም ደግሞ፦ ቆይ፥ ቆይ፥ እስክደርስብህ ድረስ ጠብቀኝ ብሎ ጮኸለት። ታማኝ ግን፦ አይሆንም፥ ስለ ሕይወቴ እሸሻለሁ፤ ደም ተበቃዩም ከኋላዬ ነው ብሎ መለሰ።

በዚህ ክርስቲያን በመጠኑ ተነካ፤ ኃይሉንም ሁሉ አስተባብሮ ፈጥኖ ታማኝ ላይ ደረሰ፤ ደግሞም አልፎት ሄደ፤ እንዲሁም ኋለኛው ፊተኛ ሆነ። ከዚያም ክርስቲያን ወንድሙን ስለ ቀደመው በከንቱ ክብር ፈገግ አለ፤ ነገር ግን እግሩን በጥንቃቄ ስላልጠበቀ ድንገት ተሰናክሎ ወደቀ፤ ታማኝም ሊረዳው እስኪመጣ ድረስ መነሣት አልቻለም።

ከዚያም በሕልሜ አየሁ፤ እነርሱ በብዙ ፍቅር አብረው ይሄዱ ነበር፤ በጉዞአቸውም ስለ ደረሰባቸው ነገር ሁሉ ጣፋጭ ጨዋታ ይጫወቱ ነበር፤ ክርስቲያንም እንዲህ ብሎ ጀመረ።

ክርስቲያን፦ የተከበርህና እጅግ የተወደድህ ወንድሜ ታማኝ ሆይ፥ ስለ ደረስሁብህ፥ እግዚአብሔርም በዚህ እጅግ ደስ በሚያሰኝ መንገድ እንደ ባልንጀሮች አብረን እንድንሄድ መንፈሳችንን እንዲህ ስላስማማው ደስ ብሎኛል።

ታማኝ፦ ውድ ወዳጄ ሆይ፥ ገና ከከተማችን ጀምሮ ከአንተ ጋር እሄዳለሁ ብዬ አስቤ ነበር፤ አንተ ግን ቀደምኸኝ፤ ስለዚህ ይህን ያህል መንገድ ብቻዬን ለመምጣት ተገደድሁ።

ክርስቲያን፦ እኔን ተከትለህ ጉዞህን ከመጀመርህ በፊት በጥፋት ከተማ ምን ያህል ጊዜ ቆየህ?

ታማኝ፦ ከዚያ በላይ መቆየት እስከማልችል ድረስ ቆየሁ፤ አንተ ከወጣህ በኋላ ወዲያው ከተማችን በጥቂት ጊዜ ውስጥ ከሰማይ በሚወርድ እሳት ተቃጥላ ከምድር ጋር ትደባለቃለች የሚል ታላቅ ወሬ ተነሥቶ ነበርና።

ክርስቲያን፦ ምን? ጎረቤቶችህ እንዲህ ብለው ይናገሩ ነበርን?

ታማኝ፦ አዎን፥ ለተወሰነ ጊዜ በሰው ሁሉ አፍ ነበር።

ክርስቲያን፦ ምን? ታዲያ ከአደጋው ለማምለጥ ከአንተ በቀር ከእነርሱ ማንም አልወጣምን?

ታማኝ፦ እንዳልሁህ ስለዚህ ነገር ታላቅ ወሬ ቢኖርም፥ ያን አጥብቀው ያመኑ አይመስለኝም፤ በጨዋታው ሙቀት ውስጥ ከእነርሱ አንዳንዶቹ ስለ አንተና ስለ ተስፋ ቢስ ጉዞህ በማፌዝ ሲናገሩ ሰምቻለሁና፤ ይህን ጉዞህን እንዲህ ብለው ይጠሩት ነበርና። እኔ ግን የከተማችን ፍጻሜ ከላይ በሚወርድ እሳትና ዲን እንደሚሆን አመንሁ፥ አሁንም አምናለሁ፤ ስለዚህም አምልጬ ወጣሁ።

ክርስቲያን፦ ስለ ጎረቤታችን ስለ ወላዋይ ምንም ወሬ አልሰማህምን?

ታማኝ፦ አዎን፥ ክርስቲያን ሆይ፥ እስከ ተስፋ መቁረጥ ረግረግ ድረስ እንደ ተከተለህ ሰምቻለሁ፤ አንዳንዶች እንደሚሉት በዚያ ወደቀ፤ እርሱ ግን እንዲህ እንዳደረገ እንዲታወቅበት አልፈለገም፤ ነገር ግን በዚያ ዓይነት ጭቃ ክፉኛ እንደ ተለወሰ እርግጠኛ ነኝ።

ክርስቲያን፦ ጎረቤቶቹስ ምን አሉት?

ታማኝ፦ ከተመለሰ ወዲህ በሰው ሁሉ ዘንድ፥ በሁሉም ዓይነት ሰዎች መካከል፥ እጅግ መሳለቂያ ሆኗል፤ አንዳንዶቹ ያፌዙበታል ይንቁትማል፤ ሥራም የሚሰጠው ሰው እምብዛም የለም። አሁን ከከተማይቱ ፈጽሞ ካልወጣ ከሚሆን ይልቅ ሰባት ጊዜ የከፋ ሆኗል።

ክርስቲያን፦ ነገር ግን እነርሱ ራሳቸው እርሱ የተወውን መንገድ የሚንቁ ከሆኑ፥ እንዲህ የሚቃወሙት ስለ ምንድር ነው?

ታማኝ፦ ወይ፥ እንዲህ ይላሉ፦ ይሰቀል፤ ከዳተኛ ነው፤ ለሃይማኖቱ ታማኝ አልነበረም! መንገዱን ስለ ተወ እግዚአብሔር ጠላቶቹን እንኳ እንዲያፍዋጩበትና መተረቻ እንዲያደርጉት ያስነሣቸው ይመስለኛል። ኤርምያስ 29:18,19።

ክርስቲያን፦ ከመውጣትህ በፊት ከእርሱ ጋር አልተነጋገርህምን?

ታማኝ፦ አንድ ጊዜ በመንገድ ላይ አገኘሁት፤ እርሱ ግን ባደረገው እንደሚያፍር ሰው ዓይኑን ሰብሮ ወደ ሌላው ወገን ሄደ፤ ስለዚህ አልተናገርሁትም።

ክርስቲያን፦ እንግዲህ በመጀመሪያ ስነሣ በዚያ ሰው ላይ ተስፋ ነበረኝ፤ አሁን ግን በከተማይቱ ጥፋት እንዳይጠፋ እፈራለሁ። ውሻ ወደ ትፋቱ ይመለሳል፥ የታጠበች እርያ በጭቃ ለመንከባለል ትመለሳለች እንደሚለው እንደ እውነተኛው ምሳሌ ሆኖበታልና። 2ኛ ጴጥሮስ 2:22።

ታማኝ፦ እኔም ስለ እርሱ የምፈራው ይህንኑ ነው፤ ነገር ግን የሚሆነውን ማን ሊከለክል ይችላል?

ክርስቲያን፦ እንግዲህ ጎረቤቴ ታማኝ ሆይ፥ አለ ክርስቲያን፥ እርሱን እንተወውና ይበልጥ በቀጥታ ስለሚመለከቱን ነገሮች እንነጋገር። እስቲ አሁን በመንገድ ስትመጣ ምን እንደ ገጠመህ ንገረኝ፤ አንዳንድ ነገሮች እንደ ገጠሙህ አውቃለሁና፤ ያለዚያ ግን እንደ ድንቅ ነገር ሊጻፍ ይገባዋል።

ታማኝ፦ አንተ የወደቅህበትን የሚመስለኝን ረግረግ አመለጥሁ፤ ያለዚያም አደጋ እስከ በሩ ድረስ ወጣሁ፤ ነገር ግን ሴሰኛ የምትባል አንዲት ሴት አገኘችኝ፤ እርስዋም ጕዳት ልታደርስብኝ ጥቂት ቀርቷት ነበር።

ክርስቲያን፦ ከመረብዋ ማምለጥህ መልካም ነው፤ ዮሴፍም በእርስዋ እጅግ ተጨንቆ ነበር፤ እርሱም እንደ አንተ አመለጣት፤ ነገር ግን ሕይወቱን ሊያስከፍለው ጥቂት ቀርቶት ነበር። ዘፍጥረት 39:11-13። ለመሆኑ ምን አደረገችህ?

ታማኝ፦ (ጥቂት ነገር የምታውቅ ቢሆንም) እንዴት ያለ የሚያቈላምጥ አንደበት እንደ ነበራት ልታስብ አትችልም፤ ከእርስዋ ጋር ፈቀቅ እንድል አጥብቃ ታግባባኝ ነበር፤ ደስታን ሁሉ ቃል እየገባችልኝ።

ክርስቲያን፦ አይደለም፥ የበጎ ሕሊናን ደስታ ቃል አልገባችልህም።

ታማኝ፦ ምን ማለቴ እንደ ሆነ ታውቃለህ፤ ሥጋዊና ፍትወታዊ ደስታን ሁሉ ነው።

ክርስቲያን፦ ከእርስዋ ስላመለጥህ እግዚአብሔር ይመስገን፤ በእግዚአብሔር የተጠላ በጕድጓድዋ ውስጥ ይወድቃል። ምሳሌ 22:14።

ታማኝ፦ አይደለም፥ ከእርስዋ ፈጽሞ ማምለጤን ወይም አለማምለጤን አላውቅም።

ክርስቲያን፦ ምነው? ለምኞትዋ እንዳልተስማማህ አምናለሁ።

ታማኝ፦ አልተስማማሁም፥ ራሴን አላረከስሁም፤ ቀድሞ ያየሁትን አንድ የጥንት ጽሑፍ አስታውሼ ነበርና፤ እርሱም «አረማመድዋ ሲኦልን ትይዛለች» ይላል። ምሳሌ 5:5። ስለዚህ በአስተያየትዋ እንዳልታለል ዓይኖቼን ጨፈንሁ። ኢዮብ 31:1። ከዚያም ሰደበችኝ፤ እኔም መንገዴን ሄድሁ።

ክርስቲያን፦ ስትመጣ ሌላ ጥቃት አልገጠመህምን?

ታማኝ፦ የችግር ኮረብታ ወደሚባለው ኮረብታ ግርጌ በደረስሁ ጊዜ እጅግ ያረጀ አንድ ሽማግሌ አገኘሁ፤ እርሱም ማን እንደ ሆንሁና ወዴት እንደምሄድ ጠየቀኝ። እኔም ወደ ሰማያዊቱ ከተማ የምሄድ መንገደኛ እንደ ሆንሁ ነገርሁት። ከዚያም ሽማግሌው፦ ሐቀኛ ሰው ትመስላለህ፤ በምሰጥህ ደመወዝ ከእኔ ጋር ለመኖር ትፈቅዳለህን? አለኝ። እኔም ስሙን፥ የት እንደሚኖርም ጠየቅሁት። እርሱም ስሙ ፊተኛው አዳም እንደ ሆነ፥ ማታለል በምትባል ከተማም እንደሚኖር ነገረኝ። ኤፌሶን 4:22። ከዚያም ሥራው ምን እንደ ሆነ፥ የሚሰጠውም ደመወዝ ምን እንደ ሆነ ጠየቅሁት። እርሱም ሥራው ብዙ ተድላ እንደ ሆነ፥ ደመወዙም በመጨረሻ ወራሹ እንድሆን እንደ ሆነ ነገረኝ። ደግሞም ምን ዓይነት ቤት እንዳለው፥ ሌሎችም ምን ዓይነት አገልጋዮች እንዳሉት ጠየቅሁት። እርሱም ቤቱ በዓለም ጣፋጭ ምግቦች ሁሉ እንደሚተዳደር፥ አገልጋዮቹም ራሱ የወለዳቸው እንደ ሆኑ ነገረኝ። ከዚያም ስንት ልጆች እንዳሉት ጠየቅሁት። እርሱም ሦስት ሴቶች ልጆች ብቻ እንዳሉት፥ እነርሱም የሥጋ ምኞት፥ የዓይን አምሮት፥ የኑሮ ትዕቢት እንደ ሆኑ ነገረኝ፤ 1ኛ ዮሐንስ 2:16፤ ብፈልግም እነርሱን እንዳገባ አለኝ። ከዚያም ከእርሱ ጋር ምን ያህል ጊዜ እንድኖር እንደሚፈልግ ጠየቅሁት፤ እርሱም ራሱ በሕይወት እስካለ ድረስ እንደ ሆነ ነገረኝ።

ክርስቲያን፦ እሺ፥ በመጨረሻ አንተና ሽማግሌው በምን ተስማማችሁ?

ታማኝ፦ ምነው፥ መጀመሪያ እጅግ ያማረ ነገር የሚናገር መስሎኝ ስለ ነበር ከሰውዬው ጋር ለመሄድ በመጠኑ አዘንብዬ ነበር፤ ነገር ግን ከእርሱ ጋር ስነጋገር ግንባሩን ስመለከት በዚያ «አሮጌውን ሰው ከሥራው ጋር አስወግድ» የሚል ተጽፎ አየሁ።

ክርስቲያን፦ ከዚያስ?

ታማኝ፦ ከዚያም የቱንም ያህል ቢናገር፥ የቱንም ያህል ቢያቈላምጥ፥ ወደ ቤቱ ባስገባኝ ጊዜ ባሪያ አድርጎ እንደሚሸጠኝ እንደ እሳት የሚያቃጥል አሳብ ወደ ልቤ መጣ። ስለዚህ ወደ ቤቱ ደጅ እንኳ ስለማልቀርብ መናገሩን እንዲተው ነገርሁት። ከዚያም ሰደበኝ፤ መንገዴንም በነፍሴ ላይ መራራ የሚያደርግ አንድ ሰው ከኋላዬ እንደሚልክ ነገረኝ። ስለዚህ ከእርሱ ለመሄድ ዞርሁ፤ ነገር ግን ከዚያ ለመሄድ ገና ስዞር ሥጋዬን ሲይዝና እጅግ በሚገድል ጕተታ ወደ ኋላ ሲስበኝ ተሰማኝ፤ ከእኔ ከፊሉን ወደ ራሱ የጐተተ መሰለኝ፤ ይህም «እኔ ምንኛ ጎስቋላ ሰው ነኝ!» ብዬ እንድጮኽ አደረገኝ። ሮሜ 7:24። ስለዚህ ኮረብታውን ወደ ላይ መውጣቴን ቀጠልሁ።

እንግዲህ ከግማሽ መንገድ በላይ በወጣሁ ጊዜ ወደ ኋላዬ ተመለከትሁ፤ አንድ ሰውም እንደ ነፋስ ፈጥኖ ሲከተለኝ አየሁ፤ እርሱም ልክ ማረፊያው ባለበት ስፍራ አጠገብ ደረሰብኝ።

ክርስቲያን፦ ልክ እዚያ፥ አለ ክርስቲያን፥ ለማረፍ ተቀምጬ ነበር፤ ነገር ግን እንቅልፍ ስላሸነፈኝ ይህን ጥቅልል ከብብቴ በዚያ ጣልሁት።

ታማኝ፦ ነገር ግን መልካም ወንድሜ ሆይ፥ እስከ መጨረሻው ስማኝ። ሰውዬው ልክ እንደ ደረሰብኝ፥ ቃልና ዱላ አንድ ሆኑ፤ መትቶ ጣለኝ፥ እንደ ሞተ ሰውም አጋደመኝ። ጥቂት ወደ ራሴ በተመለስሁ ጊዜ ግን ስለ ምን እንዲህ እንዳደረገብኝ ጠየቅሁት። እርሱም ለፊተኛው አዳም በስውር ስላዘነበልሁ እንደ ሆነ ነገረኝ። ይህንም ብሎ በደረቴ ላይ ሌላ የሚገድል ምት መታኝ፥ ወደ ኋላም ገፍትሮ ጣለኝ፤ ስለዚህ እንደ ቀድሞው እንደ ሞተ ሰው በእግሩ ሥር ተጋደምሁ። እንደ ገና ወደ ራሴ በተመለስሁ ጊዜ ምሕረት እንዲያደርግልኝ ለመንሁት፤ እርሱ ግን፦ ምሕረት ማድረግን አላውቅም አለ፤ ይህንም ብሎ እንደ ገና መትቶ ጣለኝ። አንድ ሰው በዚያ አልፎ እንዲተወኝ ባያዝዘው ኖሮ ያለ ጥርጥር ይጨርሰኝ ነበር።

ክርስቲያን፦ እንዲተውህ ያዘዘው ያ ማን ነበር?

ታማኝ፦ መጀመሪያ አላወቅሁትም ነበር፤ ነገር ግን በአጠገቤ ሲያልፍ በእጆቹና በጎኑ ያሉትን ቀዳዳዎች አየሁ፤ ያን ጊዜ እርሱ ጌታችን እንደ ሆነ ተረዳሁ። ስለዚህ ኮረብታውን ወጣሁ።

ክርስቲያን፦ ያ የደረሰብህ ሰው ሙሴ ነበር። እርሱ ማንንም አይምርም፤ ሕግንም ለሚተላለፉ ምሕረት ማድረግን አያውቅም።

ታማኝ፦ ይህን በሚገባ አውቃለሁ፤ ሲገጥመኝ ይህ የመጀመሪያው ጊዜ አልነበረም። ተዘልዬ በቤቴ ተቀምጬ ሳለሁ ወደ እኔ የመጣውና በዚያ ብቀመጥ ቤቴን በራሴ ላይ እንደሚያቃጥል የነገረኝ እርሱ ነበር።

ክርስቲያን፦ ነገር ግን ሙሴ ባገኘህበት በኮረብታው ጎን፥ በኮረብታው ራስ ላይ የቆመውን ቤት አላየህምን?

ታማኝ፦ አዎን፥ ወደ እርሱ ከመድረሴም በፊት አንበሶቹንም አየሁ። ስለ አንበሶቹ ግን ቀትር ገደማ ስለ ነበር ተኝተው የነበሩ ይመስለኛል፤ ብዙም ቀን ከፊቴ ስለ ነበረኝ በረኛውን አልፌ ኮረብታውን ወረድሁ።

ክርስቲያን፦ በእርግጥ ስታልፍ እንዳየህ ነግሮኛል፤ ነገር ግን ወደ ቤቱ ጎራ ብትል ደስ ባለኝ ነበር፤ እስከ ሞትህ ቀን ድረስ የማትረሳቸውን እጅግ ብዙ ብርቅ ነገሮች ባሳዩህ ነበርና። ነገር ግን እባክህ ንገረኝ፥ በውርደት ሸለቆ ማንንም አላገኘህምን?

ታማኝ፦ አዎን፥ ቅሬታ የሚባል አንድ ሰው አገኘሁ፤ እርሱም ከእርሱ ጋር እንድመለስ በፈቃዱ ሊያግባባኝ ፈለገ፤ ምክንያቱም ሸለቆው ፈጽሞ ክብር የሌለው ነው የሚል ነበር። ደግሞም ወደዚያ መሄድ ወዳጆቼን ሁሉ የማስቀየም መንገድ እንደ ሆነ ነገረኝ፤ እነርሱም ትዕቢት፥ እብሪት፥ ራስን መካብ፥ ዓለማዊ ክብርና ሌሎችም ናቸው፤ እርሱ እንዳለው፥ በዚህ ሸለቆ ውስጥ ተጭኜ በማለፍ ራሴን እንዲህ ያለ ሞኝ ባደርግ እጅግ እንደሚቀየሙ ያውቅ ነበር።

ክርስቲያን፦ እሺ፥ አንተስ ምን መለስህለት?

ታማኝ፦ እንዲህ አልሁት፦ እርሱ የጠራቸው እነዚህ ሁሉ ዘመዶቼ ነን ቢሉ፥ ይህም በትክክል ቢሆን፥ (በእርግጥ በሥጋ ዘመዶቼ ነበሩና፥) መንገደኛ ከሆንሁ ወዲህ ግን ክደውኛል፤ እኔም ደግሞ ጥያቸዋለሁ፤ ስለዚህ አሁን ለእኔ ከዘሬ እንዳልሆኑ ያህል ናቸው። ደግሞም ስለዚህ ሸለቆ ነገሩን ፈጽሞ አጣምሞ እንዳቀረበው ነገርሁት፤ ከክብር በፊት ትሕትና፥ ከውድቀትም በፊት ትዕቢተኛ መንፈስ ይቀድማልና። ስለዚህ፥ አልሁ፥ እርሱ ለፍቅራችን እጅግ የሚገባ ብሎ የቈጠረውን ከመምረጥ ይልቅ፥ በዚህ ሸለቆ አልፌ በጥበበኞች ዘንድ ክብር ተብሎ ወደ ተቈጠረው ክብር መሄድን እመርጣለሁ።

ክርስቲያን፦ በዚያ ሸለቆ ሌላ ምንም አልገጠመህምን?

ታማኝ፦ አዎን፥ ኀፍረትን አገኘሁት፤ ነገር ግን በጉዞዬ ካገኘኋቸው ሰዎች ሁሉ፥ እንደሚመስለኝ፥ የተሳሳተ ስም የያዘው እርሱ ነው። ሌሎቹ ጥቂት ክርክርና ሌላ ነገር ከተደረገ በኋላ አይሆንም ሲባሉ ይቀበላሉ፤ ይህ ፊተ ደፋር ኀፍረት ግን ፈጽሞ አያቆምም ነበር።

ክርስቲያን፦ ምነው፥ ምን አለህ?

ታማኝ፦ ምን? ምነው፥ ሃይማኖትን ራሱን ተቃወመ። ሰው ሃይማኖትን ቢያስብ አሳዛኝ፥ ዝቅተኛና ተሸማቃቂ ሥራ እንደ ሆነ ተናገረ። ለስላሳ ሕሊና የወንድነት ያልሆነ ነገር እንደ ሆነ፥ ሰውም ቃሉንና መንገዱን ቢጠብቅ፥ የዘመኑ ደፋሮች የለመዱትን ያን የሚያንቀባርር ነጻነት ራሱን ቢከለክል፥ ይህ የዘመኑ መሳለቂያ እንደሚያደርገው ተናገረ። ደግሞም ከኀያላን፥ ከባለጠጎች ወይም ከጥበበኞች ጥቂቶች ብቻ በአሳቤ እንደ ነበሩ፥ እነርሱም ቢሆኑ ሞኞች ለመሆን ከመግባባታቸውና ማንም ለማያውቀው ነገር ሁሉን ለማጣት በፈቃዳቸው ከመጃጀላቸው በፊት ከእነርሱ አንዱም እንዳልነበረ ተቃወመኝ። 1ኛ ቆሮንቶስ 1:26፤ 3:18፤ ፊልጵስዩስ 3:7-9፤ ዮሐንስ 7:48። ደግሞም ይኖሩበት በነበረው ዘመን ዋና መንገደኞች የነበሩትን ሰዎች ዝቅተኛና የተናቀ ሁኔታና ኑሮ፥ እንዲሁም በተፈጥሮ ሳይንስ ሁሉ ያላቸውን አለማወቅና የማስተዋል ጕድለት አንሥቶ ተቃወመ። አዎን፥ እዚህ ከምተርከው ስለሚበልጡ ስለ ብዙ ሌሎች ነገሮችም እንደዚሁ አጥብቆ ያዘኝ፤ ለምሳሌ፥ በስብከት ሥር ተቀምጦ መነፋረቅና ማልቀስ ኀፍረት እንደ ሆነ፥ እየተነፈሱና እያቃሰቱ ወደ ቤት መምጣትም ኀፍረት እንደ ሆነ፥ ጎረቤቴን ስለ ትንንሽ ጥፋቶች ይቅርታ መጠየቅ ወይም ከማንም የወሰድሁትን መመለስ ኀፍረት እንደ ሆነ ተናገረ። ደግሞም ሃይማኖት ሰውን በታላላቆች ዘንድ እንግዳ እንደሚያደርገው ተናገረ፤ ይህም እርሱ በሚያምሩ ስሞች ስለሚጠራቸው ስለ ጥቂት ክፉ ልማዶች ነው፤ ደግሞም በአንድ ሃይማኖታዊ ወንድማማችነት ምክንያት የተናቁትን እንዲቀበልና እንዲያከብር ያደርገዋል አለ፤ ይህስ፥ አለ፥ ኀፍረት አይደለምን?

ክርስቲያን፦ አንተስ ምን አልኸው?

ታማኝ፦ ምን ልበል? መጀመሪያ ምን እንደምል አላወቅሁም። አዎን፥ እጅግ አጣበቀኝ፤ ስለዚህ ደሜ ወደ ፊቴ ወጣ፤ ይህ ኀፍረት ራሱ አወጣው፤ ፈጽሞም ሊያሸንፈኝ ጥቂት ቀረው። በመጨረሻ ግን በሰው ዘንድ የከበረ በእግዚአብሔር ፊት ርኵሰት እንደ ሆነ ማሰብ ጀመርሁ። ሉቃስ 16:15። ደግሞም አሰብሁ፤ ይህ ኀፍረት ሰዎች ምን እንደ ሆኑ ይነግረኛል፤ ነገር ግን እግዚአብሔር ወይም የእግዚአብሔር ቃል ምን እንደ ሆነ ምንም አይነግረኝም። ደግሞም በፍርድ ቀን በዓለም ደፋር መንፈሶች መሠረት ሳይሆን በልዑሉ ጥበብና ሕግ መሠረት ለሞት ወይም ለሕይወት እንደምንፈረድ አሰብሁ። ስለዚህ፥ አልሁ በልቤ፥ በዓለም ያሉ ሰዎች ሁሉ ቢቃወሙትም እግዚአብሔር መልካም ነው የሚለው በእርግጥ መልካም ነው። እንግዲህ እግዚአብሔር ሃይማኖቱን ስለሚመርጥ፥ እግዚአብሔር ለስላሳ ሕሊናን ስለሚመርጥ፥ ስለ መንግሥተ ሰማያት ራሳቸውን ሞኞች የሚያደርጉ እነርሱ ጠቢባን ስለ ሆኑ፥ ክርስቶስንም የሚወድድ ድሀ ሰው እርሱን ከሚጠላ በዓለም ካለ ከታላቁ ሰው ይልቅ ባለጠጋ ስለ ሆነ፥ ኀፍረት ሆይ፥ ሂድ፤ አንተ የመዳኔ ጠላት ነህ። ንጉሤ በሆነው በጌታዬ ላይ አንተን ልቀበልን? እንግዲያስ በመምጣቱ ጊዜ ፊቱን እንዴት አያለሁ? ማርቆስ 8:38። አሁን በመንገዶቹና በአገልጋዮቹ ባፍር በረከቱን እንዴት እጠብቃለሁ? ነገር ግን በእርግጥ ይህ ኀፍረት ደፋር ወንበዴ ነበር፤ ከአጠገቤ ላስወግደው ጭራሽ አልቻልሁም፤ አዎን፥ ሃይማኖትን ከሚከተሉ ድካሞች አንዱን ወይም ሌላውን እያነሣ ይከታተለኝና ሁልጊዜም በጆሮዬ ያንሾካሹክ ነበር። በመጨረሻ ግን በዚህ ነገር ከዚህ በላይ መሞከሩ ከንቱ እንደ ሆነ ነገርሁት፤ እርሱ የናቃቸውን ነገሮች፥ በእነርሱ ታላቅ ክብር አይቻለሁና፤ እንዲህም በመጨረሻ ይህን ችክ ያለ ሰው አለፍሁት። እርሱንም ካራገፍሁት በኋላ እንዲህ ብዬ መዘመር ጀመርሁ፦

«ለሰማያዊው ጥሪ የሚታዘዙ ሰዎች ሁሉ

በጉዞአቸው ላይ የሚገጥሟቸው ፈተናዎች፥

ብዙ ናቸው፥ ለሥጋም ተመጥነው የተሠሩ ናቸው፤

ይመጣሉ፥ ይመጣሉ፥ ደግሞም እንደ ገና ይመጣሉ፤

አሁንም ይሁን ሌላ ጊዜ፥ በእነርሱ ተይዘን

እንድንሸነፍ፥ እንድንጣልም ይሻሉ።

ስለዚህ መንገደኞች፥ አዎን መንገደኞች ሁሉ፥

ነቅተው ይጠብቁ፥ እንደ ጀግኖችም ይጽኑ።»

ክርስቲያን፦ ወንድሜ ሆይ፥ ይህን ወንበዴ በዚህ ያህል ጀግንነት ስለ ተቋቋምኸው ደስ ብሎኛል፤ አንተ እንደምትለው፥ ከሁሉ ይልቅ የተሳሳተ ስም የያዘው እርሱ ይመስለኛል፤ በመንገድ ላይ እስኪከተለን ድረስ፥ በሰዎችም ሁሉ ፊት ሊያሳፍረን እስኪሞክር ድረስ ደፋር ነውና፤ ይህም በመልካሙ ነገር እንድናፍር ማድረግ ነው። እርሱ ራሱ ዓይን አውጣ ባይሆን ኖሮ እንደሚያደርገው ለማድረግ ፈጽሞ ባልሞከረ ነበር። ነገር ግን ሁልጊዜ እንቃወመው፤ ጕራውም ሁሉ ቢኖርም ከፍ የሚያደርገው ሰነፉን ብቻ ነው፤ ሌላውን ማንንም አይደለም። ሰሎሞን፦ «ጠቢባን ክብርን ይወርሳሉ፤» አለ፤ «ሰነፎችን ግን ኀፍረት ከፍ ያደርጋቸዋል።» ምሳሌ 3:35።

ታማኝ፦ በምድር ላይ ለእውነት ጀግኖች እንድንሆን የሚፈልገውን እርሱን በኀፍረት ላይ እንዲረዳን ወደ እርሱ መጮኽ ያለብን ይመስለኛል።

ክርስቲያን፦ እውነት ብለሃል፤ ነገር ግን በዚያ ሸለቆ ሌላ ማንንም አላገኘህምን?

ታማኝ፦ አይ፥ እኔ አላገኘሁም፤ በዚያ ሸለቆ ውስጥ ደግሞም በሞት ጥላ ሸለቆ ውስጥ በቀረው መንገድ ሁሉ ፀሐይ ነበረኝና።

ክርስቲያን፦ ለአንተ መልካም ሆነልህ፤ ለእኔ ግን እጅግ በተለየ ሁኔታ እንደ ሆነ እርግጠኛ ነኝ። ወደዚያ ሸለቆ እንደ ገባሁ ወዲያውኑ ማለት ይቻላል፥ ከዚያ ርኩስ አጋንንት ከአጶልዮን ጋር ለረጅም ጊዜ አስፈሪ ውጊያ ገጠምሁ፤ አዎን፥ በተለይ ጥሎ ከበታቹ ባደቀቀኝ ጊዜ፥ ሊያደቅቀኝ እንደሚፈልግ ሆኖ፥ በእውነት የሚገድለኝ መሰለኝ፤ ሲጥለኝ ሰይፌ ከእጄ ወድቆ ነበርና፤ አዎን፥ በእኔ ላይ እርግጠኛ እንደ ሆነ ነገረኝ፤ እኔ ግን ወደ እግዚአብሔር ጮኽሁ፤ እርሱም ሰማኝ፥ ከመከራዬም ሁሉ አዳነኝ። ከዚያም ወደ ሞት ጥላ ሸለቆ ገባሁ፤ ግማሹን መንገድ ያህልም ምንም ብርሃን አልነበረኝም። በዚያ ደጋግሜ የምገደል መሰለኝ፤ በመጨረሻ ግን ቀን ጠባ፥ ፀሐይም ወጣች፤ የቀረውንም በብዙ ቅለትና ጸጥታ አለፍሁ።

ደግሞም በሕልሜ አየሁ፤ እነርሱ ሲሄዱ ታማኝ በአጋጣሚ ወደ አንድ ወገን ሲመለከት ስሙ ለፍላፊ የተባለ አንድ ሰው ከእነርሱ ራቅ ብሎ በአጠገባቸው ሲሄድ አየ፤ በዚህ ስፍራ ሁሉም አብረው የሚሄዱበት በቂ ስፍራ ነበርና። እርሱ ረጅም ሰው ነበር፤ ከቅርብ ይልቅ ከሩቅ ሲታይ ይበልጥ ያምር ነበር። ታማኝም ወደዚህ ሰው ዞሮ እንዲህ ብሎ ተናገረው።

ታማኝ፦ ወዳጄ ሆይ፥ ወዴት ትሄዳለህ? ወደ ሰማያዊው አገር ትሄዳለህን?

ለፍላፊ፦ ወደዚያው ስፍራ እሄዳለሁ።

ታማኝ፦ ይህ መልካም ነው፤ እንግዲያስ መልካም ጓደኝነትህን እንደምናገኝ ተስፋ አደርጋለሁ።

ለፍላፊ፦ በፍጹም ፈቃዴ ጓደኛችሁ እሆናለሁ።

ታማኝ፦ እንግዲያስ ና፥ አብረን እንሂድ፤ ጊዜያችንንም ስለሚጠቅሙ ነገሮች በመነጋገር እናሳልፍ።

ለፍላፊ፦ ከእናንተ ጋርም ይሁን ከሌላ ከማንም ጋር ስለ መልካም ነገሮች መነጋገር ለእኔ እጅግ ተቀባይነት አለው፤ ወደዚህ ወደ መልካም ሥራ የሚያዘነብሉትን በማግኘቴም ደስ ብሎኛል፤ እውነቱን ለመናገር፥ በጉዞአቸው ሳሉ ጊዜያቸውን እንዲህ ለማሳለፍ የሚጨነቁ ጥቂቶች ብቻ ናቸውና፤ ይልቁንም ስለማይጠቅሙ ነገሮች መነጋገርን እጅግ ይመርጣሉ፤ ይህም ሲያስጨንቀኝ ኖሯል።

ታማኝ፦ ይህ በእርግጥ የሚያሳዝን ነገር ነው፤ በምድር ላይ ያሉ ሰዎች አንደበትና አፍ ሊጠቀሙበት የሚገባቸው እንደ ሰማዩ አምላክ ነገሮች ያለ ምን ነገር አለ?

ለፍላፊ፦ እጅግ ደስ ትለኛለህ፤ ንግግርህ የሚያሳምን ነውና፤ እኔም እጨምራለሁ፤ ስለ እግዚአብሔር ነገሮች እንደ መነጋገር ያለ ምን ደስ የሚያሰኝ፥ ምንስ የሚጠቅም ነገር አለ? እንዴት ያሉ ደስ የሚያሰኙ ነገሮች ናቸው! ይህም ሰው በሚያስደንቁ ነገሮች ደስ የሚለው ከሆነ ነው። ለምሳሌ፥ ሰው ስለ ነገሮች ታሪክ ወይም ምሥጢር መናገር ደስ የሚለው ቢሆን፥ ወይም ስለ ተአምራት፥ ስለ ድንቆች ወይም ስለ ምልክቶች መናገር ቢወድድ፥ እንደ ቅዱሱ መጽሐፍ እንዲህ ደስ የሚያሰኙና እንዲህ በጣፋጭ የተጻፉ ነገሮችን የት ያገኛል?

ታማኝ፦ ይህ እውነት ነው፤ ነገር ግን በንግግራችን በእንደዚህ ያሉ ነገሮች መጠቀም ዋና ዓላማችን ሊሆን ይገባዋል።

ለፍላፊ፦ እኔ ያልሁትም ይህንኑ ነው፤ ስለ እንደዚህ ያሉ ነገሮች መነጋገር እጅግ የሚጠቅም ነውና፤ እንዲህ በማድረግ ሰው የብዙ ነገሮችን እውቀት ሊያገኝ ይችላልና፤ ለምሳሌ የምድራዊ ነገሮችን ከንቱነትና የላይኛውን ነገሮች ጥቅም። ይህ በአጠቃላይ ነው፤ ይበልጥ በተለይ ግን፥ በዚህ ሰው ዳግመኛ የመወለድን አስፈላጊነት፥ የሥራችንን አለመብቃት፥ የክርስቶስን ጽድቅ አስፈላጊነትና የመሳሰሉትን ሊማር ይችላል። ደግሞም በዚህ ሰው ንስሐ መግባት፥ ማመን፥ መጸለይ፥ መከራ መቀበል ወይም የመሳሰሉት ምን እንደ ሆኑ ሊማር ይችላል፤ በዚህም ደግሞ ሰው ለራሱ መጽናናት የወንጌል ታላላቅ ተስፋዎችና መጽናናቶች ምን እንደ ሆኑ ሊማር ይችላል። ከዚህም በላይ፥ በዚህ ሰው የሐሰት አስተሳሰቦችን ማስተባበልን፥ ለእውነት መሟገትን፥ አላዋቂዎችንም ማስተማርን ሊማር ይችላል።

ታማኝ፦ ይህ ሁሉ እውነት ነው፤ እነዚህንም ነገሮች ከአንተ በመስማቴ ደስ ብሎኛል።

ለፍላፊ፦ ወዮ! የዚህ መጓደል ነው ጥቂቶች ብቻ ለዘላለም ሕይወት የእምነትን አስፈላጊነትና በነፍሳቸው ውስጥ የጸጋ ሥራ ያለውን አስፈላጊነት እንዲረዱ ያደረገው፤ ይልቁንም ሰው በምንም መንገድ መንግሥተ ሰማያትን ሊያገኝባቸው በማይችል በሕግ ሥራዎች ባለማወቅ ይኖራሉ።

ታማኝ፦ ነገር ግን ፈቃድህ ቢሆን፥ የእነዚህ ሰማያዊ እውቀት የእግዚአብሔር ስጦታ ነው፤ ማንም በሰው ትጋት ወይም ስለ እነርሱ በመናገር ብቻ ሊደርስባቸው አይችልም።

ለፍላፊ፦ ይህን ሁሉ በሚገባ አውቃለሁ፤ ከሰማይ ካልተሰጠው ሰው እንዳች ሊቀበል አይችልም። ሁሉ ከጸጋ ነው እንጂ ከሥራ አይደለም። ይህን የሚያጸኑ መቶ ጥቅሶችን ልሰጥህ እችላለሁ።

ታማኝ፦ እንግዲያስ፥ አለ ታማኝ፥ በዚህ ጊዜ ንግግራችንን የምንመሠርትበት ያ አንድ ነገር ምንድር ነው?

ለፍላፊ፦ የፈለግኸውን። ስለ ሰማያዊ ነገሮች ወይም ስለ ምድራዊ ነገሮች፥ ስለ ግብረ ገብ ነገሮች ወይም ስለ ወንጌላዊ ነገሮች፥ ስለ ቅዱሳት ነገሮች ወይም ስለ ርኩሳት ነገሮች፥ ስላለፉ ነገሮች ወይም ስለሚመጡ ነገሮች፥ ስለ ውጭ አገር ነገሮች ወይም ስለ አገር ቤት ነገሮች፥ ስለ ዋና ዋና ነገሮች ወይም ስለ ተጓዳኝ ነገሮች እናገራለሁ፤ ብቻ ሁሉ ለጥቅማችን ይደረግ።

ታማኝ፦ አሁን ታማኝ ይደነቅ ጀመረ፤ ወደ ክርስቲያንም ቀርቦ (እርሱ በዚህ ጊዜ ሁሉ ለብቻው ይሄድ ነበርና፥) በለሆሳስ እንዲህ አለው፦ እንዴት ያለ ግሩም ጓደኛ አገኘን! በእርግጥ ይህ ሰው እጅግ ግሩም መንገደኛ ይሆናል።

ክርስቲያን፦ በዚህ ክርስቲያን በትሕትና ፈገግ አለና እንዲህ አለ፦ ይህ እንዲህ የተማረክህበት ሰው፥ በዚህ አንደበቱ ከማያውቁት ሰዎች ሀያውን ያታልላቸዋል።

ታማኝ፦ እንግዲያስ ታውቀዋለህን?

ክርስቲያን፦ አውቀዋለሁ? አዎን፥ እርሱ ራሱን ከሚያውቀው ይልቅ አውቀዋለሁ።

ታማኝ፦ እባክህ፥ እርሱ ማን ነው?

ክርስቲያን፦ ስሙ ለፍላፊ ነው፤ የሚኖረውም በከተማችን ነው። እንግዳ መሆንህ ያስደንቀኛል፤ ብቻ ከተማችን ትልቅ እንደ ሆነች አስባለሁ።

ታማኝ፦ የማን ልጅ ነው? የሚኖረውስ በየት አካባቢ ነው?

ክርስቲያን፦ እርሱ መልካም ተናጋሪ የሚባል የአንድ ሰው ልጅ ነው። የሚኖረው በወሬኞች ሰፈር ነበር፤ የሚያውቁትም ሁሉ የወሬኞች ሰፈሩ ለፍላፊ በሚል ስም ያውቁታል፤ ያማረ አንደበት ቢኖረውም ከንቱ ሰው ብቻ ነው።

ታማኝ፦ እሺ፥ እጅግ ደስ የሚል ሰው ይመስላል።

ክርስቲያን፦ ይህም በሚገባ ለማያውቁት ነው፤ በውጭ ሲሆን ይበልጥ መልካም ነውና፤ በቤቱ አጠገብ ግን በበቂ ሁኔታ አስቀያሚ ነው። ደስ የሚል ሰው ነው ማለትህ በአንድ ሠዓሊ ሥራ ያየሁትን ነገር ያሳስበኛል፤ የእርሱ ሥዕሎች ከሩቅ ሲታዩ ይበልጥ ያምራሉ፤ በጣም ሲቀርቡአቸው ግን ይበልጥ የማያስደስቱ ናቸው።

ታማኝ፦ ነገር ግን ፈገግ ስላልህ የምትቀልድ ብቻ መሰለኝ።

ክርስቲያን፦ በዚህ ነገር (ፈገግ ብልም) እንድቀልድ ወይም ማንንም በሐሰት እንድከስ እግዚአብሔር አያድርገው። ስለ እርሱ ይበልጥ እገልጥልሃለሁ። ይህ ሰው ለማንኛውም ጓደኝነትና ለማንኛውም ጨዋታ ዝግጁ ነው፤ አሁን ከአንተ ጋር እንደሚነጋገር፥ እንዲሁ በመጠጥ ቤት አግዳሚ ወንበር ላይ ሲሆን ይነጋገራል፤ በራሱም ውስጥ መጠጥ ባበዛ ቁጥር እነዚህን ነገሮች በአፉ ያበዛል። ሃይማኖት በልቡም ሆነ በቤቱ ወይም በኑሮው ስፍራ የለውም፤ ያለው ሁሉ በአንደበቱ ውስጥ ነው፤ ሃይማኖቱም በእርሱ ድምፅ ማሰማት ነው።

ታማኝ፦ እንዲህ ትላለህን? እንግዲያስ በዚህ ሰው እጅግ ተታልያለሁ።

ክርስቲያን፦ ተታለልህ! በዚህ እርግጠኛ ልትሆን ትችላለህ። «እየተናገሩ አያደርጉትምና» የሚለውን ምሳሌ አስታውስ፤ ነገር ግን የእግዚአብሔር መንግሥት በኃይል ነው እንጂ በቃል አይደለም። ማቴዎስ 23:3፤ 1ኛ ቆሮንቶስ 4:20። እርሱ ስለ ጸሎት፥ ስለ ንስሐ፥ ስለ እምነትና ስለ ዳግመኛ መወለድ ይናገራል፤ ነገር ግን የሚያውቀው ስለ እነርሱ መናገርን ብቻ ነው። በቤተ ሰቡ ውስጥ ነበርሁ፤ በቤትም በውጭም ተመልክቼዋለሁ፤ ስለ እርሱ የምናገረውም እውነት እንደ ሆነ አውቃለሁ። የእንቁላል ነጭ ጣዕም እንደሌለው ቤቱም እንዲሁ ከሃይማኖት ባዶ ነው። በዚያ ጸሎትም ሆነ ስለ ኃጢአት የንስሐ ምልክት የለም፤ አዎን፥ እንስሳ እንኳ በወገኑ ከእርሱ እጅግ አብልጦ እግዚአብሔርን ያገለግላል። እርሱ ለሚያውቁት ሁሉ የሃይማኖት እድፍ፥ ነቀፋና ኀፍረት ነው፤ ሮሜ 2:24,25፤ በእርሱም ምክንያት በሚኖርበት በዚያ የከተማው ዳርቻ ሁሉ ሃይማኖት መልካም ቃል ሊያገኝ አይችልም ማለት ይቻላል። የሚያውቁት ተራ ሰዎች ስለ እርሱ እንዲህ ይላሉ፦ «በውጭ ቅዱስ፥ በቤት ሰይጣን።» ምስኪን ቤተ ሰቡ እንዲሁ ሆኖ ያገኙታል፤ እርሱ እንዲህ ያለ ቍጡ፥ እንዲህ ያለ ተሳዳቢ፥ በአገልጋዮቹም ላይ እንዲህ ያለ አእምሮ የሌለው ስለ ሆነ እንዴት እንደሚያገለግሉት ወይም እንዴት እንደሚያነጋግሩት አያውቁም። ከእርሱ ጋር ማንኛውም ግንኙነት ያላቸው ሰዎች፦ ከእርሱ ይልቅ ከቱርክ ጋር መገበያየት ይሻላል፤ ከእነርሱ እጅ ይበልጥ ቅን ግብይት ያገኛሉና ይላሉ። ይህ ለፍላፊ (ቢቻለው) ከእነርሱ ይበልጣል፤ ያጭበረብራቸዋል፥ ያታልላቸዋል፥ ያሞኛቸዋልም። ከዚህም በላይ ልጆቹን የእርሱን ፈለግ እንዲከተሉ አድርጎ ያሳድጋቸዋል፤ ከእነርሱም በአንዱ ላይ የሞኝነት ፍርሃት ቢያገኝ፥ (ለስላሳ ሕሊና መጀመሪያ መታየቱን እንዲህ ብሎ ይጠራዋልና፥) ሞኞችና ደንቆሮዎች ብሎ ይጠራቸዋል፤ በብዙ ነገርም በምንም መንገድ አያሠራቸውም፤ በሌሎችም ፊት አያመሰግናቸውም። እኔ በበኩሌ፥ በክፉ ኑሮው ብዙዎችን እንዳሰናከለና እንዳወደቀ፥ እግዚአብሔር ካልከለከለውም የብዙ ሌሎች ጥፋት እንደሚሆን አምናለሁ።

ታማኝ፦ እንግዲህ ወንድሜ ሆይ፥ አንተን ማመን ይገባኛል፤ እንደምታውቀው ስለምትናገር ብቻ ሳይሆን፥ ስለ ሰዎች የምትሰጠውን ምስክርነት እንደ ክርስቲያን ስለምትሰጥ ነው። እነዚህን ነገሮች በክፉ ፈቃድ የምትናገር አይመስለኝምና፤ ነገር ግን ነገሩ በእርግጥ አንተ እንደምትለው ስለ ሆነ ነው።

ክርስቲያን፦ እኔ ከአንተ ይበልጥ ባላውቀው ኖሮ፥ ምናልባት አንተ መጀመሪያ እንዳሰብኸው ስለ እርሱ ባሰብሁ ነበር፤ አዎን፥ ይህን ምስክርነት የሃይማኖት ጠላቶች ከሆኑት እጅ ብቻ ብቀበል ኖሮ፥ ስም ማጥፋት እንደ ሆነ ባሰብሁ ነበር፤ ይህ ዕጣ ብዙ ጊዜ ከክፉ ሰዎች አፍ በደጋግ ሰዎች ስምና ሃይማኖት ላይ ይወድቃልና። ነገር ግን እነዚህን ሁሉ ነገሮች፥ አዎን፥ እንደዚሁ የከፉ ብዙ ሌሎችንም፥ በራሴ እውቀት በደለኛ እንደ ሆነ ማስረዳት እችላለሁ። ከዚህም በላይ ደጋግ ሰዎች ያፍሩበታል፤ ወንድም ወይም ወዳጅ ብለው ሊጠሩት አይችሉም፤ የሚያውቁት ከሆኑ በመካከላቸው ስሙ መጠራቱ ብቻ ፊታቸውን ያቀላዋል።

ታማኝ፦ እንግዲህ መናገርና ማድረግ ሁለት ነገሮች እንደ ሆኑ አያለሁ፤ ከአሁን ጀምሮም ይህን ልዩነት በተሻለ እጠብቃለሁ።

ክርስቲያን፦ በእርግጥ ሁለት ነገሮች ናቸው፤ እንደ ነፍስና እንደ ሥጋም የተለያዩ ናቸው፤ ሥጋ ያለ ነፍስ የሞተ በድን ብቻ እንደ ሆነ፥ እንዲሁ መናገርም ብቻውን ቢሆን የሞተ በድን ብቻ ነውና። የሃይማኖት ነፍስ የተግባር ክፍሉ ነው። «ንጹሕ የሆነ ነውርም የሌለበት አምልኮ በእግዚአብሔር አብ ዘንድ ይህ ነው፤ ወላጆች የሌላቸውን ልጆች ባልቴቶችንም በመከራቸው መጠየቅ፥ በዓለምም ከሚገኝ እድፍ ሰውነቱን መጠበቅ ነው።» ያዕቆብ 1:27፤ ደግሞም ቁጥር 22-26ን ተመልከት። ይህን ለፍላፊ አያውቀውም፤ መስማትና መናገር መልካም ክርስቲያን የሚያደርጉ ይመስለዋል፤ እንዲህም የገዛ ነፍሱን ያታልላል። መስማት እንደ ዘር መዝራት ብቻ ነው፤ መናገርም ፍሬ በእርግጥ በልብና በሕይወት ውስጥ እንዳለ ለማስረዳት አይበቃም። በፍርድ ቀንም ሰዎች እንደ ፍሬአቸው እንደሚፈረድባቸው እርግጠኞች እንሁን። ማቴዎስ 13:23። በዚያን ጊዜ፦ አምነሃልን? አይባልም፤ ነገር ግን፦ አድራጊዎች ነበራችሁን ወይስ ተናጋሪዎች ብቻ? ይባላል፤ በዚያም መሠረት ይፈረድባቸዋል። የዓለም ፍጻሜ ከመከራችን ጋር ተመስሏል፤ ማቴዎስ 13:30፤ በመከርም ጊዜ ሰዎች ከፍሬ በቀር ምንም እንደማይመለከቱ ታውቃለህ። ከእምነት ያልሆነ ማንኛውም ነገር ተቀባይነት ሊያገኝ ይችላል ማለቴ አይደለም፤ ነገር ግን ይህን የምናገረው የለፍላፊ የሃይማኖት ምስክርነት በዚያ ቀን ምን ያህል ከንቱ እንደሚሆን ላሳይህ ነው።

ታማኝ፦ ይህ ሙሴ ንጹሕ የሆነውን እንስሳ የገለጸበትን ያን ቃል ያሳስበኛል። ዘሌዋውያን 11፤ ዘዳግም 14። እርሱ ሰኮናው የተሰነጠቀና የሚያመሰኳ ነው፤ ሰኮናው የተሰነጠቀ ብቻ ወይም የሚያመሰኳ ብቻ አይደለም። ጥንቸል ታመሰኳለች፤ ሰኮናዋ ግን ስላልተሰነጠቀ ርኩስ ናት። ይህም በእውነት ለፍላፊን ይመስላል፤ እርሱ ያመሰኳል፥ እውቀትን ይፈልጋል፤ ቃሉን ያመሰኳል፤ ነገር ግን ሰኮናውን አይሰነጥቅም። ከኃጢአተኞች መንገድ አይለይም፤ ነገር ግን እንደ ጥንቸል የውሻን ወይም የድብን እግር ይዞ ይኖራል፤ ስለዚህም ርኩስ ነው።

ክርስቲያን፦ እኔ እስከማውቀው ድረስ፥ የእነዚህን ጥቅሶች እውነተኛ የወንጌል ትርጉም ተናግረሃል። እኔም ሌላ ነገር እጨምራለሁ፤ ጳውሎስ አንዳንድ ሰዎችን፥ አዎን፥ እነዚያንም ታላላቅ ለፍላፊዎች፥ የሚጮኽ ናስና የሚንሽዋሽዋ ጸናጽል ብሎ ይጠራቸዋል፤ 1ኛ ቆሮንቶስ 13:1, 3፤ ይህም በሌላ ስፍራ እንደሚተረጕማቸው፥ ድምፅ የሚሰጡ ሕይወት የሌላቸው ነገሮች ማለት ነው። 1ኛ ቆሮንቶስ 14:7። ሕይወት የሌላቸው ነገሮች፤ ይህም ማለት እውነተኛው እምነትና የወንጌል ጸጋ የሌላቸው፥ ስለዚህም የሕይወት ልጆች ከሆኑት ጋር በመንግሥተ ሰማያት ፈጽሞ የማይቀመጡ ነገሮች ናቸው፤ ድምፃቸው በንግግራቸው የመልአክ አንደበት ወይም ድምፅ ቢመስልም እንኳ።

ታማኝ፦ እንግዲህ መጀመሪያም ጓደኝነቱን እንዲህ አልወደድሁትም ነበር፤ አሁን ግን እጅግ ሰልችቶኛል። ከእርሱ ለመገላገል ምን እናድርግ?

ክርስቲያን፦ ምክሬን ተቀበል፤ እንዳዘዝሁህም አድርግ፤ እግዚአብሔር ልቡን ነክቶ ካልመለሰው በቀር እርሱም ደግሞ ጓደኝነትህ ቶሎ እንደሚሰለቸው ታገኛለህ።

ታማኝ፦ ምን እንዳደርግ ትፈልጋለህ?

ክርስቲያን፦ ምነው፥ ወደ እርሱ ሂድ፤ ስለ ሃይማኖት ኃይልም ከባድ ንግግር ጀምር፤ (እርሱ ከተስማማበት በኋላ፥ እንደሚስማማበትም አይቀርምና፥) ይህ ነገር በልቡ፥ በቤቱ ወይም በኑሮው ውስጥ ተተክሎ እንደ ሆነ ገልጠህ ጠይቀው።

ታማኝ፦ ከዚያም ታማኝ እንደ ገና ወደ ፊት ቀርቦ ለፍላፊን እንዲህ አለው፦ ና፥ እንዴት ነህ? አሁን እንዴት ነው?

ለፍላፊ፦ አመሰግናለሁ፥ ደህና ነኝ፤ እስከ አሁን ብዙ ጨዋታ የምንጫወት መስሎኝ ነበር።

ታማኝ፦ እንግዲህ ብትፈልግ አሁን እንጀምረው፤ ጥያቄውን እንዳቀርብ ለእኔ ስለ ተውኸው፥ ይህ ይሁን፦ የእግዚአብሔር የሚያድን ጸጋ በሰው ልብ ውስጥ ሲኖር ራሱን እንዴት ይገልጣል?

ለፍላፊ፦ እንግዲያስ ንግግራችን ስለ ነገሮች ኃይል መሆን እንዳለበት አስተውያለሁ። እሺ፥ እጅግ መልካም ጥያቄ ነው፤ ልመልስልህም ፈቃደኛ ነኝ። መልሴንም በአጭሩ እንዲህ ተቀበል፦ በመጀመሪያ፥ የእግዚአብሔር ጸጋ በልብ ውስጥ ባለበት በዚያ በኃጢአት ላይ ታላቅ ጩኸት ያስነሣል። በሁለተኛ ደረጃ፥

ታማኝ፦ አይደለም፥ ቆይ፤ አንዱን በአንድ ጊዜ እንመልከት። ይልቁንም ነፍስን ኃጢአትዋን እንድትጸየፍ በማዘንበል ራሱን ይገልጣል ብትል የሚሻል ይመስለኛል።

ለፍላፊ፦ ምነው፥ በኃጢአት ላይ በመጮኽና ኃጢአትን በመጸየፍ መካከል ምን ልዩነት አለ?

ታማኝ፦ ኦ! ታላቅ ልዩነት አለ። ሰው ለብልጠት ሲል በኃጢአት ላይ ሊጮኽ ይችላል፤ ነገር ግን በእርሱ ላይ ባለ አምላካዊ ጥላቻ ኃይል ካልሆነ በቀር ሊጸየፈው አይችልም። ብዙዎች በመድረክ ላይ በኃጢአት ላይ ሲጮኹ ሰምቻለሁ፤ እነርሱ ግን በልባቸው፥ በቤታቸውና በኑሮአቸው በሚገባ ይታገሡታል። ዘፍጥረት 39:15። የዮሴፍ እመቤት እጅግ ቅድስት እንደ ሆነች በታላቅ ድምፅ ጮኸች፤ ይህም ሆኖ ግን ከእርሱ ጋር ርኵሰትን ለማድረግ ትፈቅድ ነበር። አንዳንዶች እናት በጭንዋ ላይ ባለው ልጅዋ ላይ እንደምትጮኽ፥ ቆሻሻና ባለጌ ልጅ ብላ እንደምትጠራውና ከዚያም አቅፋ እንደምትስመው፥ እንዲሁ በኃጢአት ላይ ይጮኻሉ።

ለፍላፊ፦ እንደማስተውለው፥ ልታጠምደኝ ታደባለህ።

ታማኝ፦ አይደለም፥ እኔ አይደለሁም፤ እኔ ነገሮችን ማቅናት ብቻ እፈልጋለሁ። ነገር ግን በልብ ውስጥ የጸጋ ሥራ መገለጡን የምታስረዳበት ሁለተኛው ነገር ምንድር ነው?

ለፍላፊ፦ የወንጌል ምሥጢራት ታላቅ እውቀት ነው።

ታማኝ፦ ይህ ምልክት የመጀመሪያው መሆን ነበረበት፤ ነገር ግን መጀመሪያም ይሁን መጨረሻ፥ ይህም ደግሞ ሐሰት ነው፤ በወንጌል ምሥጢራት እውቀት፥ ታላቅ እውቀትም፥ ሊገኝ ይችላልና፤ ይሁን እንጂ በነፍስ ውስጥ የጸጋ ሥራ ላይኖር ይችላል። አዎን፥ ሰው እውቀት ሁሉ ቢኖረው ከንቱ ሊሆን ይችላል፤ ስለዚህም የእግዚአብሔር ልጅ አይሆንም። 1ኛ ቆሮንቶስ 13:2። ክርስቶስ «ይህን ሁሉ አስተዋላችሁን?» ባለ ጊዜ ደቀ መዛሙርቱም አዎን ብለው በመለሱ ጊዜ፥ «ይህን ብታውቁ፥ ብታደርጉትም ብፁዓን ናችሁ።» ብሎ ጨመረ። በረከቱን በማወቃቸው ላይ ሳይሆን በማድረጋቸው ላይ ያኖረዋል። ከማድረግ ጋር ያልተያያዘ እውቀት አለና፦ «የጌታውንም ፈቃድ አውቆ ያልተዘጋጀ እንደ ፈቃዱም ያላደረገ»። ሰው እንደ መልአክ ሊያውቅ ይችላል፤ ይሁን እንጂ ክርስቲያን ላይሆን ይችላል፤ ስለዚህ ያንተ ምልክት እውነት አይደለም። በእርግጥ ማወቅ ተናጋሪዎችንና ትምክህተኞችን ደስ የሚያሰኝ ነገር ነው፤ ማድረግ ግን እግዚአብሔርን ደስ የሚያሰኝ ነው። ልብ ያለ እውቀት መልካም ሊሆን ይችላል ማለቴ አይደለም፤ ያለ እርሱ ልብ ከንቱ ነውና። ስለዚህ ሁለት ዓይነት እውቀት አለ፤ በነገሮች ባዶ ግምት ላይ ብቻ የሚያርፍ እውቀት፥ ከእምነትና ከፍቅር ጸጋ ጋር የሚሄድ እውቀትም አለ፤ ይህም ሰውን የእግዚአብሔርን ፈቃድ ከልቡ እንዲያደርግ ያነሣሣዋል፤ ከእነዚህ የመጀመሪያው ለተናጋሪው ይበቃዋል፤ ያለ ሁለተኛው ግን እውነተኛው ክርስቲያን አይረካም። «አስተውለኝ፥ ሕግህንም እጠብቃለሁ፤ በፍጹም ልቤም እጠብቀዋለሁ።» መዝሙር 119:34።

ለፍላፊ፦ ደግሞ ልታጠምደኝ ታደባለህ፤ ይህ ለማነጽ አይደለም።

ታማኝ፦ እንግዲህ ብትወድድ፥ ይህ የጸጋ ሥራ ባለበት ስፍራ ራሱን የሚገልጥበትን ሌላ ምልክት አቅርብ።

ለፍላፊ፦ እኔ አላቀርብም፤ እንደማንስማማ አያለሁና።

ታማኝ፦ እንግዲህ አንተ ካልፈለግህ፥ እኔ እንዳደርገው ትፈቅድልኛለህን?

ለፍላፊ፦ ነጻነትህን ልትጠቀምበት ትችላለህ።

ታማኝ፦ በነፍስ ውስጥ ያለ የጸጋ ሥራ ራሱን የሚገልጠው ወይ ላለው ሰው ወይም በአጠገቡ ለቆሙት ነው።

ላለው ሰው እንዲህ ይገለጣል፦ ስለ ኃጢአት፥ በተለይም ስለ ባሕርዩ ርኵሰትና ስለ አለማመን ኃጢአት ያሳምነዋል፤ በኢየሱስ ክርስቶስ በማመን በእግዚአብሔር እጅ ምሕረትን ባያገኝ በዚያ ኃጢአት ምክንያት መኰነኑ እርግጥ ነው። ይህ የነገሮች መታየትና መሰማት በእርሱ ውስጥ ስለ ኃጢአት ኀዘንንና ኀፍረትን ይሠራል። መዝሙር 38:18፤ ኤርምያስ 31:19፤ ዮሐንስ 16:8፤ ሮሜ 7:24፤ ማርቆስ 16:16፤ ገላትያ 2:16፤ ራእይ 1:6። ደግሞም የዓለም አዳኝ በእርሱ ውስጥ ተገልጦ ያገኛል፤ ለሕይወትም ከእርሱ ጋር መጣበቅ ፍጹም አስፈላጊ እንደ ሆነ ያገኛል፤ በዚህም ወደ እርሱ መራብና መጠማት በራሱ ውስጥ ያገኛል፤ ለዚህም መራብና የመሳሰሉት ተስፋው ተሰጥቷል። እንግዲህ በአዳኙ ላይ ባለው እምነቱ ብርታት ወይም ድካም መጠን ደስታውና ሰላሙ፥ ለቅድስና ያለው ፍቅሩ፥ እርሱን ይበልጥ ለማወቅና በዚህ ዓለምም ለማገልገል ያለው ምኞቱ እንዲሁ ይሆናል። ነገር ግን፥ እላለሁ፥ ለእርሱ እንዲህ ራሱን ቢገልጥም፥ ይህ የጸጋ ሥራ እንደ ሆነ ለመደምደም የሚችለው እምብዛም አይደለም፤ አሁን ያለው ርኵሰቱና የተበላሸው አእምሮው በዚህ ነገር አሳቡ በተሳሳተ እንዲፈርድ ያደርገዋልና፤ ስለዚህ ይህ ሥራ ያለው ሰው ይህ የጸጋ ሥራ እንደ ሆነ በጽናት ከመደምደሙ በፊት እጅግ ጤናማ ፍርድ ያስፈልገዋል። ዮሐንስ 16:9፤ ገላትያ 2:15,16፤ የሐዋርያት ሥራ 4:12፤ ማቴዎስ 5:6፤ ራእይ 21:6።

ለሌሎች ደግሞ እንዲህ ይገለጣል፦

1. በክርስቶስ ባለው እምነቱ በተሞክሮ በሚሰጥ ምስክርነት። 2. ከዚያ ምስክርነት ጋር በሚስማማ ሕይወት፤ ይህም የቅድስና ሕይወት ነው፤ የልብ ቅድስና፥ የቤተ ሰብ ቅድስና፥ (ቤተ ሰብ ካለው፥) በዓለምም የኑሮ ቅድስና ነው፤ ይህም በአጠቃላይ ኃጢአቱን፥ ስለዚያም ራሱን በስውር በውስጡ እንዲጸየፍ፥ በቤተ ሰቡ ውስጥ እንዲገታው፥ በዓለምም ቅድስናን እንዲያስፋፋ ያስተምረዋል፤ ይህም ግብዝ ወይም ለፍላፊ ሰው እንደሚያደርገው በንግግር ብቻ ሳይሆን በእምነትና በፍቅር ለቃሉ ኃይል በተግባር በመገዛት ነው። ኢዮብ 42:5,6፤ መዝሙር 50:23፤ ሕዝቅኤል 20:43፤ ማቴዎስ 5:8፤ ዮሐንስ 14:15፤ ሮሜ 10:10፤ ሕዝቅኤል 36:25፤ ፊልጵስዩስ 1:27፤ 3:17-20። እንግዲህ ጌታዬ ሆይ፥ ስለዚህ ስለ ጸጋ ሥራ አጭር መግለጫና ስለ መገለጡም የምትቃወመው ነገር ካለህ ተቃወም፤ ከሌለህ ግን ሁለተኛ ጥያቄ እንዳቀርብልህ ፍቀድልኝ።

ለፍላፊ፦ አይደለም፥ አሁን የእኔ ድርሻ መቃወም ሳይሆን መስማት ነው፤ ስለዚህ ሁለተኛውን ጥያቄህን አቅርብልኝ።

ታማኝ፦ እርሱም ይህ ነው፦ የዚህን መግለጫ የመጀመሪያ ክፍል በተሞክሮ ታውቀዋለህን? ሕይወትህና ኑሮህስ ይህንኑ ይመሰክራሉን? ወይስ ሃይማኖትህ በሥራና በእውነት ሳይሆን በቃልና በአንደበት ብቻ ነውን? እባክህ፥ በዚህ ልትመልስልኝ ብትፈልግ፥ በላይ ያለው አምላክ አሜን የሚልበትን ከምታውቀው በላይ አትናገር፤ ደግሞም ሕሊናህ ሊያጸድቅህ ከሚችለው በቀር ምንም አትናገር፤ ጌታ የሚያመሰግነው እንጂ ራሱን የሚያመሰግን የተፈተነ አይደለምና። ከዚህም በላይ፥ ኑሮዬና ጎረቤቶቼ ሁሉ ውሸታም እንደ ሆንሁ እየነገሩኝ ሳለ፥ እንዲህና እንዲህ ነኝ ማለት ታላቅ ክፋት ነው።

ከዚያም ለፍላፊ መጀመሪያ ፊቱ ቀላ፤ ነገር ግን ራሱን አረጋግቶ እንዲህ ብሎ መለሰ፦ አሁን ወደ ተሞክሮ፥ ወደ ሕሊናና ወደ እግዚአብሔር መጣህ፤ ስለ ተነገረውም ነገር ማጽደቂያ ወደ እርሱ ይግባኝ ትላለህ። እንዲህ ያለውን ንግግር አልጠበቅሁም ነበር፤ ለእንደዚህ ያሉ ጥያቄዎችም መልስ ለመስጠት ፈቃደኛ አይደለሁም፤ ጠያቂ መምህር ነኝ ብለህ ራስህን ካልሾምህ በቀር ይህን ማድረግ ግዴታ እንዳለብኝ አልቈጥርምና፤ እንዲህ ብታደርግም እንኳ ፈራጄ ላደርግህ እምቢ ማለት እችላለሁ። ነገር ግን እባክህ፥ እንደዚህ ያሉ ጥያቄዎችን ለምን እንደምትጠይቀኝ ትነግረኛለህን?

ታማኝ፦ ለመናገር ቀልጣፋ ሆነህ ስላየሁህ፥ ከአሳብ በቀር ሌላ ነገር እንዳለህም ስላላወቅሁ ነው። ከዚህም በላይ፥ እውነቱን ሁሉ ልንገርህ፥ ሃይማኖቱ በንግግር ውስጥ ያለ ሰው እንደ ሆንህ፥ ኑሮህም ይህን የአፍህን ምስክርነት ሐሰት እንደሚያደርገው ስለ አንተ ሰምቻለሁ። በክርስቲያኖች መካከል እድፍ እንደ ሆንህ ይናገራሉ፤ በክፉ ኑሮህም ምክንያት ሃይማኖት ይበልጥ እንደሚጎዳ፥ አንዳንዶች በክፉ መንገድህ ቀድሞውኑ እንደ ተሰናከሉ፥ ብዙዎችም በዚህ የመጥፋት አደጋ ላይ እንዳሉ ይናገራሉ፤ ሃይማኖትህና የመጠጥ ቤት፥ ስስትም፥ ርኵሰትም፥ መማልም፥ መዋሸትም፥ ከንቱ ባልንጀርነትም የመሳሰሉትም አብረው ይቆማሉ። ስለ ጋለሞታ የሚነገረው ምሳሌ ስለ አንተ እውነት ነው፤ ይኸውም፦ «ለሴቶች ሁሉ ኀፍረት ናት»፤ እንዲሁ አንተም ሃይማኖተኞች ነን ለሚሉ ሁሉ ኀፍረት ነህ።

ለፍላፊ፦ አንተ እንዲህ ወሬ ለመቀበል ስለምትቸኩልና እንደምታደርገው በችኮላ ስለምትፈርድ፥ አብሮ ሊነጋገሩት የማይገባ ቍጡ ወይም ትካዘኛ ሰው እንደ ሆንህ ከመደምደም በቀር ሌላ ማድረግ አልችልም፤ ስለዚህ ደህና ሁን።

ከዚያም ክርስቲያን ቀርቦ ወንድሙን እንዲህ አለው፦ እንዴት እንደሚሆን ነግሬህ ነበር፤ ቃልህና ምኞቱ ሊስማሙ አልቻሉም። ሕይወቱን ከማሻሻል ይልቅ ጓደኝነትህን መተው መረጠ። ነገር ግን እንዳልሁት ሄዷል፤ ይሂድ፤ ጕዳቱ የራሱ እንጂ የማንም አይደለም። ከእርሱ የመለየትን ድካም አስቀርቶልናል፤ እርሱ (እንደማስበው እንደሚያደርገው) እንዳለ ቢቀጥል በጓደኝነታችን ውስጥ እድፍ ብቻ በሆነ ነበርና፤ ከዚህም በላይ ሐዋርያው፦ «ከእንደነዚህ ያሉት ራቅ» ይላል።

ታማኝ፦ ነገር ግን ከእርሱ ጋር ይህን ትንሽ ንግግር በማድረጋችን ደስ ብሎኛል፤ ምናልባት እንደ ገና ያስብበት ይሆናል፤ ያም ሆነ ይህ፥ ከእርሱ ጋር በግልጥ ተነጋግሬአለሁ፤ ስለዚህ ቢጠፋ ከደሙ ንጹሕ ነኝ።

ክርስቲያን፦ እንዳደረግኸው በግልጥ ስለ ተናገርኸው መልካም አደረግህ። በዚህ ዘመን ከሰዎች ጋር እንዲህ ያለ የታመነ አያያዝ ጥቂት ብቻ ነው፤ ይህም ሃይማኖት እንደሚሆነው በብዙዎች አፍንጫ ውስጥ እንዲከረፋ ያደርገዋል፤ ሃይማኖታቸው በቃል ብቻ የሆነ፥ በኑሮአቸውም ልቅና ከንቱ የሆኑ፥ (ወደ ደጋግ ሰዎች ኅብረት በብዛት ስለ ገቡ) ዓለምን የሚያደናግሩ፥ ክርስትናን የሚያጎድፉና ቅኖችን የሚያሳዝኑ እነዚህ ለፍላፊ ሰነፎች ናቸውና። ሰዎች ሁሉ አንተ እንዳደረግኸው ከእንደነዚህ ጋር ቢያደርጉ ደስ ባለኝ፤ ያን ጊዜ ወይ ለሃይማኖት ይበልጥ የሚስማሙ ይሆኑ ነበር፥ ወይም የቅዱሳን ኅብረት ይፋጃቸው ነበር። ከዚያም ታማኝ እንዲህ አለ፦

«ለፍላፊ መጀመሪያ እንዴት ላባውን ይነፋል!

እንዴት በድፍረት ይናገራል! እንዴትስ ይታበያል፥

ፊቱ ያለውን ሁሉ ሊያሸንፍ! ነገር ግን ልክ

ታማኝ ስለ ልብ ሥራ ሲናገር፥ እንደ ጨረቃ

ሙላትዋን አልፋ እንደምትጐድል እርሱም ይከስማል፤

የልብን ሥራ ከሚያውቅ በቀር ሁሉ እንዲሁ ይሆናል።»

እንዲህም በመንገድ ስላዩት ነገር እየተነጋገሩ ሄዱ፤ እንዲህም ያለ ጥርጥር ያለዚያ አሰልቺ ሊሆንባቸው የሚችለውን ያን መንገድ ቀላል አደረጉት፤ አሁን በምድረ በዳ ውስጥ ያልፉ ነበርና።