ሦስተኛው ደረጃ

በሕልሜም አየሁ፤ ክርስቲያን ሊወጣበት የሚገባው አውራ ጎዳና በግራና በቀኝ በቅጥር የታጠረ ነበር፤ ያም ቅጥር መዳን ይባል ነበር። ኢሳይያስ 26:1። ስለዚህ ሸክም የተጫነው ክርስቲያን በዚህ መንገድ ወደ ላይ ሮጠ፤ ነገር ግን በጀርባው ላይ ባለው ጭነት ምክንያት ያለ ታላቅ ድካም አልነበረም።

እንዲህም እየሮጠ ጥቂት ከፍ ወዳለ ስፍራ ደረሰ፤ በዚያም ስፍራ ላይ መስቀል ቆሞ ነበር፤ ከእርሱም ጥቂት ዝቅ ብሎ በታችኛው ቦታ መቃብር ነበረ። በሕልሜም አየሁ፤ ክርስቲያን ልክ ወደ መስቀሉ በደረሰ ጊዜ ሸክሙ ከትከሻዎቹ ተፈታ፥ ከጀርባውም ወደቀ፥ መንከባለልም ጀመረ፤ እስከ መቃብሩ አፍ እስኪደርስ ድረስ እንዲሁ ተንከባለለ፤ በዚያም ወደ ውስጥ ወደቀ፥ ከዚያም ወዲያ አላየሁትም።

በዚያን ጊዜ ክርስቲያን ደስ አለው፥ ቀለለውም፤ በሐሤት ልብም እንዲህ አለ፦ «በኀዘኑ ዕረፍትን፥ በሞቱም ሕይወትን ሰጠኝ።» ከዚያም ይመለከትና ይደነቅ ዘንድ ለጥቂት ጊዜ ዝም ብሎ ቆመ፤ የመስቀሉ መታየት ብቻ እንዲህ ከሸክሙ ማሳረፉ እጅግ አስገርሞት ነበርና። ስለዚህ ተመለከተ፥ ደግሞም ተመለከተ፤ በራሱ ውስጥ የነበሩት ምንጮች ውኃቸውን በጕንጮቹ ላይ እስኪያፈስሱ ድረስ ተመለከተ። ዘካርያስ 12:10። እርሱም ቆሞ እየተመለከተና እያለቀሰ ሳለ፥ እነሆ፥ ሦስት የሚያበሩ ሰዎች ወደ እርሱ መጡ፥ «ሰላም ለአንተ ይሁን» ብለውም ሰላምታ ሰጡት። የመጀመሪያውም «ኃጢአትህ ተሰረየችልህ» አለው፤ ማርቆስ 2:5፤ ሁለተኛው ቡትቶውን ገፈፈለት፥ የክት ልብስም አለበሰው፤ ዘካርያስ 3:4፤ ሦስተኛውም በግንባሩ ላይ ምልክት አደረገበት፤ ኤፌሶን 1:13፤ ማኅተም ያለበትንም ጥቅልል ሰጠው፤ እየሮጠም እንዲመለከተው፥ በሰማያዊቱም ከተማ በር እንዲያስረክበው አዘዘው፤ ከዚያም መንገዳቸውን ሄዱ። በዚያን ጊዜ ክርስቲያን ከደስታው የተነሣ ሦስት ጊዜ ዘለለ፥ እንዲህም እያለ እየዘመረ ሄደ፦

«እስከዚህ ድረስ በኃጢአቴ ተጭኜ መጣሁ፥

የነበርሁበትንም ኀዘን ምንም ሊያቀልልኝ አልቻለም፥

ወደዚህ እስክመጣ ድረስ። ይህ እንዴት ያለ ስፍራ ነው!

የብፅዕናዬ መጀመሪያ በዚህ ይሆን?

ሸክሙ ከጀርባዬ የሚወድቀው በዚህ ይሆን?

ከእኔ ጋር ያሰሩት ገመዶች የሚበጠሱት በዚህ ይሆን?

ብሩክ መስቀል! ብሩክ መቃብር! ይልቁንም ብሩክ ይሁን

በዚያ ስለ እኔ የተዋረደው ሰው!»

ከዚያም በሕልሜ አየሁ፤ እርሱ እንዲህ እያለ እስከ ቍልቍለቱ ግርጌ ድረስ ሄደ፤ በዚያም ከመንገዱ ጥቂት ፈቀቅ ብለው በእግሮቻቸው ላይ እግር ብረት ያለባቸው ሦስት ሰዎች ከባድ እንቅልፍ ተኝተው አየ። የአንዱ ስም ገራገር፥ የሁለተኛው ሰነፍ፥ የሦስተኛውም ትምክህተኛ ነበር።

ክርስቲያንም በዚህ ሁኔታ ተጋድመው ባያቸው ጊዜ ምናልባት ሊቀሰቅሳቸው ይችል እንደ ሆነ ብሎ ወደ እነርሱ ሄደ፥ እንዲህም ብሎ ጮኸ፦ እናንተ በመርከብ ምሰሶ ጫፍ ላይ እንደሚተኙ ሰዎች ናችሁ፥ ምሳሌ 23:34፥ ከበታቻችሁ የሙት ባሕር፥ ታች የሌለው ጥልቅ አለና፤ ስለዚህ ንቁ፥ ከዚህም ውጡ፤ ፈቃደኞችም ሁኑ፥ እኔም እግር ብረታችሁን እንድታወልቁ እረዳችኋለሁ። ደግሞም እንዲህ አላቸው፦ እንደሚያገሣ አንበሳ የሚዞረው፥ 1ኛ ጴጥሮስ 5:8፥ በዚህ ቢያልፍ በእርግጥ ለጥርሱ ንጥቂያ ትሆናላችሁ። በዚህ ጊዜ ቀና ብለው ተመለከቱት፥ እንዲህም ብለው ይመልሱለት ጀመር፤ ገራገር፦ ምንም አደጋ አይታየኝም አለ፤ ሰነፍ፦ ገና ጥቂት እንቅልፍ ልተኛ አለ፤ ትምክህተኛም፦ እያንዳንዱ ገንቦ በገዛ ታቹ ላይ መቆም አለበት አለ። እንዲሁም እንደ ገና ሊተኙ ተጋደሙ፥ ክርስቲያንም መንገዱን ቀጠለ።

ነገር ግን በእንዲህ ያለ አደጋ ውስጥ ያሉ ሰዎች በመቀስቀስም፥ በመምከርም፥ እግር ብረታቸውንም እንዲያወልቁ ለመርዳት በመፍቀድም እንዲህ በነጻ ሊረዳቸው የፈለገውን ሰው ቸርነት እጅግ አቃልለው መቍጠራቸውን ሲያስብ ተጨነቀ። ስለዚህም ነገር ሲጨነቅ ሳለ፥ በጠባቡ መንገድ በግራ በኩል ሁለት ሰዎች ቅጥሩን ተሻግረው እየተንከባለሉ ሲወርዱ አየ፤ እነርሱም ፈጥነው ወደ እርሱ ቀረቡ። የአንዱ ስም ሥርዓተኛ፥ የሁለተኛውም ስም ግብዝ ነበር። እንዳልሁትም ወደ እርሱ ቀረቡ፤ እርሱም እንዲህ ብሎ ከእነርሱ ጋር ንግግር ጀመረ።

ክርስቲያን፦ ጌቶቼ ሆይ፥ ከወዴት መጣችሁ? ወዴትስ ትሄዳላችሁ?

ሥርዓተኛና ግብዝ፦ የተወለድነው በከንቱ ክብር ምድር ነው፤ ምስጋናን ለማግኘትም ወደ ጽዮን ተራራ እንሄዳለን።

ክርስቲያን፦ በመንገዱ መጀመሪያ ባለው በር ለምን አልገባችሁም? «በበሩ የማይገባ በሌላ መንገድ ግን የሚወጣ እርሱ ሌባ ወንበዴም ነው» ተብሎ እንደ ተጻፈ አታውቁምን? ዮሐንስ 10:1።

ሥርዓተኛና ግብዝ፦ እነርሱም ለመግባት ወደ በሩ መሄድ በአገራቸው ሰዎች ሁሉ ዘንድ እጅግ ዙሪያ ጥምጥም እንደ ሆነ እንደሚቈጠር፥ ስለዚህም የተለመደው መንገዳቸው አቋራጭ ማድረግና እነርሱ እንዳደረጉት ቅጥሩን መውጣት እንደ ሆነ ተናገሩ።

ክርስቲያን፦ ነገር ግን የተገለጠውን ፈቃዱን እንዲህ መተላለፍ ወደምንሄድባት ከተማ ጌታ ላይ እንደ በደል አይቈጠርምን?

ሥርዓተኛና ግብዝ፦ ስለዚያ ነገር ራሱን ማስጨነቅ እንደማያስፈልገው ነገሩት፤ የሚያደርጉት ነገር የቈየ ልማድ እንዳለው፥ ቢያስፈልግም ከሺህ ዓመት በላይ መሆኑን የሚመሰክር ምስክርነት ማቅረብ እንደሚችሉ ነገሩት።

ክርስቲያን፦ ነገር ግን፥ አለ ክርስቲያን፥ በሕግ ፊት ለፍርድ ትቆማላችሁን?

ሥርዓተኛና ግብዝ፦ ከሺህ ዓመት በላይ የቈየ ያህል ረጅም ዘመን ያለው ልማድ በማያዳላ ዳኛ ዘንድ እንደ ሕጋዊ ነገር ያለ ጥርጥር አሁን እንደሚቀበል ነገሩት፤ ደግሞም እንዲህ አሉ፦ ወደ መንገዱ ከገባን በየትኛው መንገድ ብንገባ ምን ልዩነት አለው? ከገባን ገብተናል፤ እንደምናየው በበሩ የገባኸው አንተ በመንገዱ ላይ ነህ፤ ቅጥሩን ተሻግረን እየተንከባለልን የመጣነው እኛም በመንገዱ ላይ ነን፤ ታዲያ ያንተ ሁኔታ ከእኛ በምን ይሻላል?

ክርስቲያን፦ እኔ በጌታዬ ሥርዓት እሄዳለሁ፤ እናንተ ግን በአሳባችሁ ሻካራ ፈጠራ ትሄዳላችሁ። በመንገዱ ጌታ ዘንድ አሁኑኑ እንደ ሌቦች ተቈጥራችኋል፤ ስለዚህ በመንገዱ መጨረሻ እውነተኛ ሰዎች ሆናችሁ እንደማትገኙ እጠራጠራለሁ። ያለ እርሱ መሪነት በራሳችሁ ገባችሁ፤ ያለ እርሱም ምሕረት በራሳችሁ ትወጣላችሁ።

ለዚህም ጥቂት መልስ ብቻ ሰጡት፤ ራሱን እንዲጠብቅ ብቻ ነገሩት። ከዚያም አየሁ፤ እያንዳንዳቸው በየመንገዳቸው ብዙም እርስ በርሳቸው ሳይነጋገሩ ሄዱ፤ ነገር ግን እነዚህ ሁለት ሰዎች ስለ ሕግጋትና ሥርዓቶች እንደ እርሱ በሕሊና እንደሚፈጽሙአቸው እንዳልተጠራጠሩ ለክርስቲያን ነገሩት። ስለዚህም እንዲህ አሉ፦ ከጀርባህ ላይ ካለው ካባ በቀር ከእኛ በምን እንደምትለይ አናይም፤ እኛ እንደምንገምተውም ያ ካባ የራቁትነትህን ኀፍረት ትሸፍንበት ዘንድ ከጎረቤቶችህ አንዱ የሰጠህ ነው።

ክርስቲያን፦ በበሩ ስላልገባችሁ በሕግጋትና በሥርዓቶች አትድኑም። ገላትያ 2:16። ይህም በጀርባዬ ላይ ያለው ካባ ወደምሄድበት ስፍራ ጌታ የሰጠኝ ነው፤ እናንተም እንዳላችሁት የራቁትነቴን እሸፍንበት ዘንድ ሰጠኝ። እኔም ለእኔ የቸርነቱ ምልክት አድርጌ እቀበለዋለሁ፤ ከዚህ በፊት ከቡትቶ በቀር ምንም አልነበረኝምና። ደግሞም እየሄድሁ እንዲህ ራሴን አጽናናለሁ፦ በእርግጥ፥ እላለሁ፥ ወደ ከተማይቱ በር በደረስሁ ጊዜ ጌታዋ ካባውን በጀርባዬ ለብሼ ስለሚያየኝ በመልካም ያውቀኛል፤ ይህም ቡትቶዬን በገፈፈልኝ ቀን በነጻ የሰጠኝ ካባ ነው። ደግሞም ምናልባት ያላስተዋላችሁት በግንባሬ ላይ ምልክት አለኝ፤ ሸክሜ ከትከሻዬ በወደቀበት ቀን ከጌታዬ እጅግ የቅርብ ባልንጀሮች አንዱ በዚያ አተመው። ደግሞም እነግራችኋለሁ፤ በዚያን ጊዜ በመንገድ ስሄድ እያነበብሁ እጽናናበት ዘንድ የታተመ ጥቅልል ተሰጠኝ፤ ከእርሱም በኋላ በእርግጥ እንደምገባ ምልክት ይሆን ዘንድ በሰማያዊቱ በር እንዳስረክበው ታዘዝሁ፤ እነዚህ ሁሉ ነገሮች እንደሚጎድሉአችሁ እጠራጠራለሁ፤ የሚጎድሉአችሁም በበሩ ስላልገባችሁ ነው።

ለእነዚህም ነገሮች ምንም መልስ አልሰጡትም፤ ነገር ግን እርስ በርሳቸው ተያዩና ሳቁ። ከዚያም አየሁ፤ ሁሉም ወደ ፊት ሄዱ፤ ነገር ግን ክርስቲያን ቀድሞአቸው ሄደ፤ ከራሱም በቀር ከማንም ጋር አልተነጋገረም፤ ያም አንዳንድ ጊዜ በትካዜ፥ አንዳንድ ጊዜም በመጽናናት ነበር፤ ደግሞም ከሚያበሩት ሰዎች አንዱ የሰጠውን ጥቅልል ብዙ ጊዜ ያነብ ነበር፤ በዚያም ይታደስ ነበር።

ከዚያም አየሁ፤ ሁሉም የችግር ኮረብታ ግርጌ እስኪደርሱ ድረስ ሄዱ፤ በግርጌውም ምንጭ ነበረ። በዚያም ስፍራ ከበሩ በቀጥታ ከሚመጣው መንገድ ሌላ ሁለት መንገዶች ደግሞ ነበሩ፤ በኮረብታው ግርጌ አንዱ ወደ ግራ፥ ሁለተኛውም ወደ ቀኝ ይታጠፍ ነበር፤ ጠባቡ መንገድ ግን በቀጥታ ኮረብታውን ይወጣ ነበር፤ በኮረብታውም ጎን የሚወጣው ዳገት ስሙ ችግር ይባላል። ክርስቲያንም አሁን ወደ ምንጩ ሄደ፥ ኢሳይያስ 49:10፥ ራሱንም ለማደስ ከእርሱ ጠጣ፤ ከዚያም እንዲህ እያለ ኮረብታውን መውጣት ጀመረ፦

«ኮረብታው ከፍ ያለ ቢሆንም ልወጣው እመኛለሁ፤

ችግሩም ቢሆን አያሰናክለኝም፤

ወደ ሕይወት የሚወስደው መንገድ በዚህ እንዳለ አስተውያለሁና፤

ና፥ ልቤ ሆይ፥ ተበራታ፤ አንድከም፥ አንፍራም።

አስቸጋሪ ቢሆንም በቀናው መንገድ መሄድ ይሻላል፥

ቀላል ቢሆንም መጨረሻው ወዮታ ከሆነው ከተሳሳተው መንገድ።»

ሌሎቹ ሁለቱም ደግሞ ወደ ኮረብታው ግርጌ መጡ። ነገር ግን ኮረብታው ገደላማና ከፍ ያለ እንደ ሆነ፥ ደግሞም የሚሄዱባቸው ሌሎች ሁለት መንገዶች እንዳሉ ባዩ ጊዜ፥ እነዚህም ሁለት መንገዶች ክርስቲያን ከወጣበት መንገድ ጋር በኮረብታው ማዶ እንደ ገና ይገናኙ ይሆናል ብለው ስላሰቡ፥ በእነዚያ መንገዶች ለመሄድ ቈረጡ። ከእነዚያም መንገዶች የአንዱ ስም አደጋ፥ የሁለተኛውም ስም ጥፋት ነበር። ስለዚህ አንዱ አደጋ የሚባለውን መንገድ ያዘ፤ እርሱም ወደ ታላቅ ዱር መራው፤ ሁለተኛውም በቀጥታ ወደ ጥፋት የሚወስደውን መንገድ ያዘ፤ እርሱም በጨለማ ተራሮች ወደ ተሞላ ሰፊ መስክ መራው፤ በዚያም ተሰናከለ፥ ወደቀ፥ ዳግመኛም አልተነሣም።

ከዚያም ኮረብታውን ሲወጣ አየው ዘንድ ክርስቲያንን ተከትዬ ተመለከትሁ፤ ከስፍራውም ገደላማነት የተነሣ ከመሮጥ ወደ መራመድ፥ ከመራመድም በእጆቹና በጕልበቶቹ ወደ መንፏቀቅ እንደ ተለወጠ አስተዋልሁ። ከኮረብታው ግርጌ እስከ ጫፉ ባለው እኩሌታ ላይ የደከሙ መንገደኞችን ለማሳረፍ የኮረብታው ጌታ ያዘጋጀው ደስ የሚያሰኝ ማረፊያ ነበረ። ስለዚህ ክርስቲያን ወደዚያ ደረሰ፥ ሊያርፍም በዚያ ተቀመጠ፤ ከዚያም ጥቅልሉን ከብብቱ አውጥቶ ለመጽናናቱ አነበበው፤ ደግሞም በመስቀሉ አጠገብ ቆሞ ሳለ የተሰጠውን ካባ ወይም ልብስ እንደ ገና መመልከት ጀመረ። እንዲህም ለጥቂት ጊዜ ራሱን ደስ እያሰኘ ሳለ በመጨረሻ እንቅልፍ አንጐላጀው፥ ከዚያም ወደ ከባድ እንቅልፍ ገባ፤ ያም እንቅልፍ ሊመሽ እስኪቀርብ ድረስ በዚያ ስፍራ ያዘው፤ በእንቅልፉም ጥቅልሉ ከእጁ ወደቀ። እርሱም ተኝቶ ሳለ አንድ ሰው ወደ እርሱ መጣ፥ እንዲህም ብሎ ቀሰቀሰው፦ «አንተ ታካች፥ ወደ ገብረ ጕንዳን ሂድ፤ መንገድዋንም ተመልከትና ጠቢብ ሁን።» ምሳሌ 6:6። በዚህ ጊዜ ክርስቲያን ድንገት ብድግ አለ፥ መንገዱንም ቸኰለ፥ የኮረብታውም ጫፍ እስኪደርስ ድረስ ፈጥኖ ሄደ።

ወደ ኮረብታውም ጫፍ በወጣ ጊዜ ሁለት ሰዎች በሙሉ ኃይላቸው እየሮጡ መጡ፤ የአንዱ ስም ፈሪ፥ የሁለተኛውም ጠርጣሪ ነበር፤ ክርስቲያንም፦ ጌቶቼ ሆይ፥ ምን ሆናችሁ? በተሳሳተ አቅጣጫ ትሮጣላችሁ አላቸው። ፈሪም ወደ ጽዮን ከተማ ይሄዱ እንደ ነበሩና ያን አስቸጋሪ ስፍራ እንደ ወጡ መለሰ፤ ነገር ግን፥ አለ፥ በሄድን መጠን የሚገጥመን አደጋ እየበዛ ይሄዳል፤ ስለዚህ ተመልሰን ወደ ኋላ እንሄዳለን።

አዎን፥ አለ ጠርጣሪ፥ ልክ በፊታችን በመንገዱ ላይ ሁለት አንበሶች ተጋድመዋልና፤ ተኝተው ወይም ነቅተው እንደ ሆነ አናውቅም፤ ወደ እነርሱም ብንቀርብ ወዲያውኑ ይቦጫጭቁናል ከማለት ሌላ ልናስብ አልቻልንም።

ክርስቲያን፦ ክርስቲያንም እንዲህ አለ፦ ታስፈሩኛላችሁ፤ ነገር ግን ደኅና እሆን ዘንድ ወዴት እሸሻለሁ? ወደ ገዛ አገሬ ብመለስ፥ እርስዋ ለእሳትና ለዲን ተዘጋጅታለች፤ በዚያም በእርግጥ እጠፋለሁ፤ ወደ ሰማያዊቱ ከተማ ብደርስ ግን በዚያ በደኅና እንደምኖር እርግጠኛ ነኝ፤ ልደፍር ይገባኛል። ወደ ኋላ መመለስ ሞት እንጂ ሌላ አይደለም፤ ወደ ፊት መሄድ የሞት ፍርሃት ነው፥ ከእርሱም ባሻገር የዘላለም ሕይወት አለ፤ እኔ ግን አሁንም ወደ ፊት እሄዳለሁ። ስለዚህ ጠርጣሪና ፈሪ ኮረብታውን ወርደው ሮጡ፥ ክርስቲያንም መንገዱን ቀጠለ። ነገር ግን ከሰዎቹ የሰማውን ነገር እንደ ገና ሲያስብ፥ በእርሱ አንብቦ ይጽናና ዘንድ ጥቅልሉን በብብቱ ዳበሰ፤ ዳበሰ፥ ነገር ግን አላገኘውም። በዚያን ጊዜ ክርስቲያን በታላቅ ጭንቀት ውስጥ ገባ፥ የሚያደርገውንም አላወቀም፤ ያሳርፈው የነበረውና ወደ ሰማያዊቱ ከተማ የመግቢያ ፈቃዱ ሊሆን የሚገባው ነገር ጠፍቶበት ነበርና። ስለዚህ በዚህ ስፍራ እጅግ ተደናገረ፥ የሚያደርገውንም አላወቀም። በመጨረሻ በኮረብታው ጎን ባለው ማረፊያ እንደ ተኛ ትዝ አለው፤ በጕልበቶቹም ተንበርክኮ ስለዚያ የሞኝነት ሥራ እግዚአብሔርን ይቅርታ ለመነ፥ ከዚያም ጥቅልሉን ሊፈልግ ወደ ኋላ ተመለሰ። ነገር ግን ወደ ኋላ በተመለሰበት መንገድ ሁሉ የክርስቲያንን ልብ ኀዘን በበቂ ሊገልጥ የሚችል ማን ነው? አንዳንድ ጊዜ ያቃስት ነበር፥ አንዳንድ ጊዜም ያለቅስ ነበር፥ ብዙ ጊዜም ከድካሙ ለጥቂት ዕረፍት ብቻ በተሠራው በዚያ ስፍራ እንቅልፍ እስኪወስደው ድረስ እንዲህ ሞኝ በመሆኑ ራሱን ይወቅስ ነበር። እንዲህም በጕዞው ውስጥ ብዙ ጊዜ መጽናኛው የሆነውን ጥቅልሉን ምናልባት ያገኘው እንደ ሆነ ብሎ በሄደበት መንገድ ሁሉ ወዲህና ወዲያ በጥንቃቄ እየተመለከተ ወደ ኋላ ሄደ። ተቀምጦ የተኛበትን ማረፊያ እንደ ገና እስኪያይ ድረስ እንዲህ ሄደ፤ ነገር ግን ያ ማየት የመተኛቱን ክፋት እንደ ገና አዲስ አድርጎ ወደ አእምሮው በማምጣት ኀዘኑን አብልጦ አደሰበት። ራእይ 2:4፤ 1ኛ ተሰሎንቄ 5:6-8። ስለዚህ አሁን ኃጢአት የሆነውን እንቅልፉን እያለቀሰ እንዲህ እያለ ሄደ፦ እኔ ምንኛ ጐስቋላ ሰው ነኝ፤ በቀን እተኛ ዘንድ! በችግር መካከል እተኛ ዘንድ! የኮረብታው ጌታ የመንገደኞችን መንፈስ ለማሳረፍ ብቻ የሠራውን ያን ዕረፍት ለሥጋዬ ምቾት እስካደርገው ድረስ ሥጋዬን እንዲህ አቀማጥል ዘንድ! ስንት እርምጃ በከንቱ ተራመድሁ! በእስራኤልም እንዲሁ ሆነ፤ ስለ ኃጢአታቸው በኤርትራ ባሕር መንገድ ወደ ኋላ ተመለሱ፤ እኔም ይህ ኃጢአት የሆነ እንቅልፍ ባይኖር ኖሮ በደስታ ልረግጣቸው የምችለውን እነዚያን እርምጃዎች በኀዘን እንድረግጣቸው ሆንሁ። እስከ አሁን ድረስ በመንገዴ ምን ያህል ርቄ በሄድሁ ነበር! አንድ ጊዜ ብቻ ልረግጣቸው የሚገባኝን እነዚያን እርምጃዎች ሦስት ጊዜ እንድረግጣቸው ሆንሁ፤ አዎን፥ አሁንም ቀኑ ሊያልቅ ቀርቦአልና ጨለማ ሊይዘኝ ነው። ምነው ባልተኛሁ ኖሮ!

እርሱም በዚህ ጊዜ እንደ ገና ወደ ማረፊያው ደረሰ፤ በዚያም ለጥቂት ጊዜ ተቀምጦ አለቀሰ፤ ነገር ግን በመጨረሻ (የእግዚአብሔር አሳብ እንዲህ ነበርና) በኀዘን ከመቀመጫው በታች ሲመለከት፥ በዚያ ጥቅልሉን አየ፤ እርሱንም በመንቀጥቀጥና በችኰላ አንሥቶ በብብቱ ውስጥ አኖረው። ነገር ግን ይህ ሰው ጥቅልሉን እንደ ገና ባገኘ ጊዜ ምን ያህል ደስ እንዳለው ማን ሊናገር ይችላል? ይህ ጥቅልል የሕይወቱ ማረጋገጫ፥ በተመኘውም ወደብ ተቀባይነቱን የሚያረጋግጥ ነበርና። ስለዚህ በብብቱ ውስጥ አስቀመጠው፥ ዓይኑን ወደ ተቀመጠበት ስፍራ ስለ መራለት እግዚአብሔርን አመሰገነ፥ በደስታና በእንባም እንደ ገና ወደ ጕዞው ገባ። ነገር ግን የቀረውን ኮረብታ እንዴት ባለ ቅልጥፍና ወጣ! ሆኖም ሳይወጣ ፀሐይ በክርስቲያን ላይ ጠለቀች፤ ይህም የእንቅልፉን ከንቱነት እንደ ገና አሳሰበው፤ እንዲህም ብሎ እንደ ገና ለራሱ ያዝን ጀመር፦ አንተ ኃጢአት የሆንህ እንቅልፍ ሆይ! ስለ አንተ በጕዞዬ ውስጥ ጨለማ ሊይዘኝ ነው! ያለ ፀሐይ እሄዳለሁ፥ ጨለማ የእግሬን መንገድ ይሸፍናል፥ ኃጢአት ስለ ሆነው እንቅልፌም የአስጨናቂ አራዊትን ድምፅ እሰማለሁ! አሁንም ደግሞ ጠርጣሪና ፈሪ የነገሩትን፥ አንበሶቹን በማየታቸው እንዴት እንደ ደነገጡ የተናገሩትን ታሪክ አሰበ። ክርስቲያንም እንደ ገና ለራሱ እንዲህ አለ፦ እነዚህ አራዊት ንጥቂያቸውን ለመፈለግ በሌሊት ይዞራሉ፤ በጨለማም ቢያገኙኝ እንዴት አድርጌ ከእነርሱ እሸሻለሁ? በእነርሱ ከመቦጫጨቅ እንዴት አመልጣለሁ? እንዲህም መንገዱን ቀጠለ። ነገር ግን ስለ ደረሰበት አሳዛኝ ስሕተት ሲያለቅስ ሳለ ዓይኖቹን አነሣ፤ እነሆም፥ በፊቱ እጅግ ግሩም የሆነ ቤተ መንግሥት ነበረ፤ ስሙም ውብ ይባል ነበር፤ እርሱም በአውራ ጎዳናው ዳር ቆሞ ነበር።

በሕልሜም አየሁ፤ ቢቻለው በዚያ ማደሪያ ያገኝ ዘንድ ቸኰለ፥ ወደ ፊትም ሄደ። ብዙም ሳይሄድ ከበረኛው ቤት አንድ ምዕራፍ ያህል ወደሚርቅ እጅግ ጠባብ መተላለፊያ ገባ፤ እየሄደም በፊቱ ያለውን በጥንቃቄ ሲመለከት በመንገዱ ላይ ሁለት አንበሶችን አየ። አሁን፥ ብሎ አሰበ፥ ጠርጣሪንና ፈሪን ወደ ኋላ ያባረሩአቸውን አደጋዎች አያለሁ። (አንበሶቹ በሰንሰለት ታስረው ነበር፤ እርሱ ግን ሰንሰለቶቹን አላየም።) በዚያን ጊዜ ፈራ፥ እርሱም ደግሞ ተከትሎአቸው ወደ ኋላ ሊመለስ አሰበ፤ በፊቱ ከሞት በቀር ሌላ ነገር እንደሌለ አስቦ ነበርና። ነገር ግን ስሙ ንቁ የሆነው በረኛው ክርስቲያን ወደ ኋላ ሊመለስ እንዳለ ሆኖ መቆሙን ባየ ጊዜ እንዲህ ብሎ ጮኸለት፦ ኃይልህ እንዲህ ትንሽ ነውን? ማርቆስ 4:40። አንበሶቹን አትፍራ፥ በሰንሰለት ታስረዋልና፤ እምነት ያለበትን ለመፈተንና እምነት የሌላቸውን ለመግለጥ በዚያ ተቀምጠዋል፤ በመንገዱ መካከል ሂድ፥ ምንም ጕዳት አያገኝህም።

ከዚያም አየሁ፤ ስለ አንበሶቹ በፍርሃት እየተንቀጠቀጠ ነገር ግን የበረኛውን ምክር በሚገባ እየጠበቀ ሄደ፤ ሲያገሡ ሰማ፥ ነገር ግን ምንም ጕዳት አላደረሱበትም። ከዚያም እጆቹን አጨበጨበ፥ በረኛው ወዳለበት በር እስኪደርስና በፊቱ እስኪቆም ድረስ ሄደ። ክርስቲያንም በረኛውን እንዲህ አለው፦ ጌታዬ ሆይ፥ ይህ ምን ዓይነት ቤት ነው? ዛሬ ሌሊትስ በዚህ ማደር እችላለሁን? በረኛውም እንዲህ ብሎ መለሰ፦ ይህ ቤት በኮረብታው ጌታ የተሠራ ነው፤ የሠራውም መንገደኞችን ለማሳረፍና ለመጠበቅ ነው። በረኛውም ደግሞ ከወዴት እንደ መጣና ወዴት እንደሚሄድ ጠየቀው።

ክርስቲያን፦ ከጥፋት ከተማ መጥቻለሁ፥ ወደ ጽዮን ተራራም እሄዳለሁ፤ ነገር ግን ፀሐይ አሁን ስለ ጠለቀች፥ ቢፈቀድልኝ ዛሬ ሌሊት በዚህ ማደር እሻለሁ።

በረኛው፦ ስምህ ማን ነው?

ክርስቲያን፦ ስሜ አሁን ክርስቲያን ነው፤ ነገር ግን መጀመሪያ ስሜ ጸጋ የለሽ ነበር፤ እግዚአብሔር በሴም ድንኳኖች እንዲኖር ከሚያግባባው ከያፌት ዘር ነኝ። ዘፍጥረት 9:27።

በረኛው፦ ነገር ግን እንዲህ ዘግይተህ የመጣኸው እንዴት ሆኖ ነው? ፀሐይ ጠልቃለች።

ክርስቲያን፦ ከዚህ ቀደም በዚህ በተገኘሁ ነበር፤ ነገር ግን እኔ ጐስቋላ ሰው በኮረብታው ጎን ባለው ማረፊያ ተኛሁ! ይህም ሆኖ ሳለ እጅግ ቀድሜ በዚህ በተገኘሁ ነበር፤ ነገር ግን በእንቅልፌ ማስረጃዬን አጣሁ፥ ያለ እርሱም እስከ ኮረብታው አፋፍ መጣሁ፤ ከዚያም ስዳብሰው ባጣሁት ጊዜ በልብ ኀዘን ወደ ተኛሁበት ስፍራ ለመመለስ ተገደድሁ፤ በዚያም አገኘሁት፤ አሁንም መጥቻለሁ።

በረኛው፦ መልካም፥ የዚህን ስፍራ ደናግል አንዲቱን እጠራለሁ፤ እርስዋም ንግግርህን ብትወድድ በቤቱ ሥርዓት መሠረት ወደ ቀሩት የቤተ ሰቡ አባሎች ታስገባሃለች። ስለዚህ በረኛው ንቁ ደወል ደወለ፤ በድምፁም ማስተዋል የምትባል አንዲት ጨዋና ውብ ቆንጆ ከቤቱ ደጅ ወጣች፥ ለምንም እንደ ተጠራች ጠየቀች።

በረኛውም እንዲህ ብሎ መለሰ፦ ይህ ሰው ከጥፋት ከተማ ወደ ጽዮን ተራራ የሚጓዝ ነው፤ ነገር ግን ደክሞትና ጨለማ ይዞት ዛሬ ሌሊት በዚህ ማደር ይችል እንደ ሆነ ጠየቀኝ፤ ስለዚህ ከእርሱ ጋር ከተነጋገርሽ በኋላ እንደ ቤቱ ሕግ መልካም መስሎ የታየሽን ታደርጊ ዘንድ እንድጠራሽ ነገርሁት።

ከዚያም ከወዴት እንደ መጣና ወዴት እንደሚሄድ ጠየቀችው፤ እርሱም ነገራት። ደግሞም ወደ መንገዱ እንዴት እንደ ገባ ጠየቀችው፤ እርሱም ነገራት። ከዚያም በመንገድ ላይ ምን እንዳየና ምን እንደ ገጠመው ጠየቀችው፤ እርሱም ነገራት። በመጨረሻም ስሙን ጠየቀችው። እርሱም እንዲህ አለ፦ ክርስቲያን ነው፤ እኔ እንደማስተውለው ይህ ስፍራ መንገደኞችን ለማሳረፍና ለመጠበቅ በኮረብታው ጌታ የተሠራ ስለ ሆነ፥ ዛሬ ሌሊት በዚህ ለማደር አብልጦ እመኛለሁ። እርስዋም ፈገግ አለች፥ ነገር ግን ዓይኖችዋ እንባ አቀረሩ፤ ጥቂትም ዝም ካለች በኋላ፦ ከቤተ ሰቡ ሁለት ወይም ሦስት ሌሎችን እጠራለሁ አለች። ስለዚህ ወደ ደጁ ሮጣ ብልሃትን፥ መንፈሳዊነትንና ፍቅርን ጠራች፤ እነርሱም ከእርሱ ጋር ጥቂት ከተነጋገሩ በኋላ ወደ ቤተ ሰቡ አስገቡት፤ ከእነርሱም ብዙዎቹ በቤቱ መድረክ ላይ ተቀብለውት እንዲህ አሉ፦ አንተ በእግዚአብሔር የተባረክህ ሆይ፥ ግባ፤ ይህ ቤት በኮረብታው ጌታ የተሠራው እንደ አንተ ያሉትን መንገደኞች ለማስተናገድ ብሎ ነው። ከዚያም ራሱን ዝቅ አድርጎ ሰገደ፥ ተከትሎአቸውም ወደ ቤቱ ገባ። ገብቶም በተቀመጠ ጊዜ የሚጠጣ ነገር ሰጡት፤ እራትም እስኪደርስ ድረስ ጊዜውን በሚገባ ለመጠቀም ከእነርሱ አንዳንዶቹ ከክርስቲያን ጋር ልዩ ንግግር እንዲያደርጉ ተስማሙ፤ ከእርሱም ጋር እንዲነጋገሩ መንፈሳዊነትን፥ ብልሃትንና ፍቅርን መደቡ፤ እንዲህም ጀመሩ።

መንፈሳዊነት፦ ና፥ መልካሙ ክርስቲያን ሆይ፥ ዛሬ ሌሊት ወደ ቤታችን እስክንቀበልህ ድረስ እንዲህ ስለ ወደድንህ፥ ምናልባት በዚህ ራሳችንን እናሻሽል እንደ ሆነ፥ በጕዞህ ውስጥ ስለ ደረሰብህ ነገር ሁሉ ከአንተ ጋር እንነጋገር።

ክርስቲያን፦ በፍጹም ደስታ፤ እንዲህ በጎ አሳብ ስላላችሁም ደስ ብሎኛል።

መንፈሳዊነት፦ በመጀመሪያ የመንገደኛን ኑሮ እንድትይዝ ያነሣሣህ ምንድር ነው?

ክርስቲያን፦ በጆሮዬ በነበረ አስፈሪ ድምፅ ከትውልድ አገሬ ተባረርሁ፤ ይኸውም በነበርሁበት ስፍራ ብኖር የማይቀር ጥፋት እንደሚጠብቀኝ የሚናገር ድምፅ ነበር።

መንፈሳዊነት፦ ነገር ግን ከአገርህ በዚህ መንገድ የወጣኸው እንዴት ሆነ?

ክርስቲያን፦ እግዚአብሔር እንደ ፈቀደ ሆነ፤ የጥፋት ፍርሃት በያዘኝ ጊዜ ወዴት እንደምሄድ አላወቅሁም ነበርና፤ ነገር ግን እየተንቀጠቀጥሁና እያለቀስሁ ሳለሁ ስሙ ወንጌላዊ የሆነ አንድ ሰው በአጋጣሚ ወደ እኔ መጣ፤ እርሱም ወደ ጠባቧ በር መራኝ፤ ያለ እርሱ ፈጽሞ ባላገኘኋትም ነበር፤ እንዲሁም በቀጥታ ወደዚህ ቤት ወደ መራኝ መንገድ አገባኝ።

መንፈሳዊነት፦ ነገር ግን በተርጓሚው ቤት በኩል አላለፍህምን?

ክርስቲያን፦ አዎን፥ በዚያም በሕይወት እስካለሁ ድረስ ትዝታቸው ከእኔ የማይለይ ነገሮችን አየሁ፤ በተለይም ሦስት ነገሮችን፤ ይኸውም፦ ክርስቶስ ሰይጣን ቢቃወምም የጸጋውን ሥራ በልብ ውስጥ እንዴት እንደሚጠብቅ፤ ያ ሰው በኃጢአቱ ከእግዚአብሔር ምሕረት ተስፋ ፈጽሞ እንዴት እንደ ወጣ፤ ደግሞም የፍርድ ቀን እንደ መጣ በእንቅልፉ ያሰበውን ሰው ሕልም።

መንፈሳዊነት፦ እንዴት፥ ሕልሙን ሲናገር ሰማኸውን?

ክርስቲያን፦ አዎን፥ እኔ እንደማስበውም አስፈሪ ሕልም ነበር፤ ሲናገረው ልቤን አሳመመኝ፤ ነገር ግን መስማቴ ደስ ብሎኛል።

መንፈሳዊነት፦ በተርጓሚው ቤት ያየኸው ይህ ብቻ ነበርን?

ክርስቲያን፦ አይደለም፤ ወስዶ ግሩም ቤተ መንግሥት ወደሚያሳየኝ ስፍራ አደረሰኝ፤ በውስጡም ያሉት ሰዎች እንዴት ወርቅ እንደ ለበሱ፥ አንድ ደፋር ሰውም እንዴት እንደ መጣና እንዳይገባ በደጁ ቆመው የነበሩትን የታጠቁ ሰዎች እየቈረጠ መንገዱን እንደ ከፈተ፥ እንዲገባና የዘላለምን ክብር እንዲወርስ እንዴት እንደ ተጠራ አሳየኝ። እነዚያ ነገሮች ልቤን የማረኩት መሰለኝ። ገና ብዙ መሄድ እንዳለብኝ ባላውቅ ኖሮ በዚያ መልካም ሰው ቤት ዓመት ሙሉ በተቀመጥሁ ነበር።

መንፈሳዊነት፦ በመንገድ ላይስ ሌላ ምን አየህ?

ክርስቲያን፦ አየሁ? እንዴት፥ ጥቂት ብቻ ወደ ፊት ሄድሁ፤ በአሳቤም እንደ መሰለኝ አንድን በእንጨት ላይ ተሰቅሎ ደሙ ሲፈስስ አየሁ፤ እርሱንም ማየት ብቻ ሸክሜን ከጀርባዬ አስወደቀው፤ እጅግ ከባድ በሆነ ሸክም ሥር አቃስት ነበርና፤ በዚያን ጊዜ ግን ከላዬ ወደቀ። እንዲህ ያለ ነገር ከቶ አይቼ ስለማላውቅ ለእኔ እንግዳ ነገር ነበር፤ አዎን፥ ቀና ብዬ እየተመለከትሁ ቆሜ ሳለሁ (በዚያን ጊዜ ከመመልከት ራሴን ልከለክል አልቻልሁምና) ሦስት የሚያበሩ ሰዎች ወደ እኔ መጡ። ከእነርሱም አንዱ ኃጢአቴ እንደ ተሰረየችልኝ መሰከረ፤ ሌላው ቡትቶዬን ገፈፈልኝ፥ ይህንም የምታዩትን ጥልፍ ካባ ሰጠኝ፤ ሦስተኛውም በግንባሬ ላይ የምታዩትን ምልክት አደረገ፥ ይህንም የታተመ ጥቅልል ሰጠኝ (ይህንም ብሎ ከብብቱ አወጣው።)

መንፈሳዊነት፦ ነገር ግን ከዚህ የበለጠ አይተሃል፤ አይደለምን?

ክርስቲያን፦ የነገርኋችሁ ነገሮች ከሁሉ የተሻሉ ነበሩ፤ ሆኖም ሌሎች ነገሮችን አየሁ፤ ይኸውም፦ ስመጣ ከመንገዱ ጥቂት ፈቀቅ ብለው በእግሮቻቸው ላይ እግር ብረት ያለባቸው ሦስት ሰዎች፥ ገራገርን፥ ሰነፍንና ትምክህተኛን ተኝተው አየሁ፤ ነገር ግን ልቀሰቅሳቸው የቻልሁ ይመስላችኋልን? ደግሞም ሥርዓተኛና ግብዝ እንደሚሉት ወደ ጽዮን ለመሄድ ቅጥሩን ተሻግረው እየተንከባለሉ ሲመጡ አየሁ፤ ነገር ግን እኔ ራሴ እንደ ነገርኋቸው ፈጥነው ጠፉ፤ እነርሱ ግን አላመኑም። ከሁሉም በላይ ግን ይህን ኮረብታ መውጣት ከባድ ሥራ ሆኖ አገኘሁት፤ በአንበሶቹም አፍ አጠገብ ማለፍ እንዲሁ ከባድ ነበር፤ በእውነትም በበሩ የሚቆመው መልካሙ ሰው በረኛው ባይኖር ኖሮ ከዚህ ሁሉ በኋላ ወደ ኋላ ተመልሼ እንደማልሄድ አላውቅም፤ ነገር ግን በዚህ በመገኘቴ እግዚአብሔርን አመሰግናለሁ፥ ስለ ተቀበላችሁኝም አመሰግናችኋለሁ።

ከዚያም ብልሃት ጥቂት ጥያቄዎችን ልትጠይቀው መልካም መስሎ ታያት፥ መልሱንም ፈለገች።

ብልሃት፦ አንዳንድ ጊዜ ስለ ወጣህበት አገር አታስብምን?

ክርስቲያን፦ አዎን፥ ነገር ግን በብዙ ኀፍረትና በጥላቻ ነው። በእውነት ያን የወጣሁበትን አገር አስቤ ቢሆን ኖሮ ለመመለስ ዕድል ባገኘሁ ነበር፤ አሁን ግን የሚበልጠውን፥ እርሱም ሰማያዊ አገርን እናፍቃለሁ። ዕብራውያን 11:15,16።

ብልሃት፦ በዚያን ጊዜ ትለማመዳቸው ከነበሩት ነገሮች አንዳንዶቹን አሁንም ይዘሃቸው አትሄድምን?

ክርስቲያን፦ አዎን፥ ነገር ግን ከፈቃዴ እጅግ ውጭ ነው፤ በተለይም የአገሬ ሰዎች ሁሉ እንደ እኔ ደስ ይሰኙባቸው የነበሩትን ውስጣዊና ሥጋዊ አሳቦቼን። አሁን ግን እነዚያ ነገሮች ሁሉ ኀዘኔ ሆነዋል፤ የራሴንም ነገሮች መምረጥ ብችል ኖሮ ስለ እነዚያ ነገሮች ዳግመኛ ፈጽሞ እንዳላስብ በመረጥሁ ነበር፤ ነገር ግን ከሁሉ የሚሻለውን ላደርግ ስወድ ከሁሉ የከፋው ከእኔ ጋር አለ። ሮሜ 7:15, 21።

ብልሃት፦ በሌላ ጊዜ የሚያስጨንቁህ እነዚያ ነገሮች አንዳንድ ጊዜ ድል እንደ ተነሡ ሆነው አይታዩህምን?

ክርስቲያን፦ አዎን፥ ነገር ግን ይህ የሚሆነው አልፎ አልፎ ብቻ ነው፤ እንዲህ ያሉ ነገሮች የሚደርሱብኝ ሰዓቶች ግን ለእኔ የወርቅ ሰዓቶች ናቸው።

ብልሃት፦ የሚያውኩህ ነገሮች አንዳንድ ጊዜ ድል እንደ ተነሡ ሆነው የሚታዩህ በምን መንገድ እንደ ሆነ ታስታውሳለህን?

ክርስቲያን፦ አዎን፤ በመስቀሉ ያየሁትን ሳስብ ይህን ያደርጋል፤ ጥልፍ ካባዬንም ስመለከት ይህን ያደርጋል፤ በብብቴም የምይዘውን ጥቅልል ስመለከት ይህን ያደርጋል፤ ወደምሄድበትም ስፍራ ሳስብ አሳቤ ሲሞቅ ይህን ያደርጋል።

ብልሃት፦ ወደ ጽዮን ተራራ ለመሄድ እንዲህ እንድትናፍቅ የሚያደርግህ ምንድር ነው?

ክርስቲያን፦ እንዴት፥ በዚያ በመስቀል ላይ ሞቶ ተሰቅሎ የነበረውን ሕያው ሆኖ አየው ዘንድ ተስፋ አደርጋለሁ፤ በዚያም እስከ ዛሬ ድረስ በውስጤ ሆነው ከሚያውኩኝ ነገሮች ሁሉ እገላገል ዘንድ ተስፋ አደርጋለሁ፤ በዚያ ሞት እንደሌለ ይናገራሉ፤ ኢሳይያስ 25:8፤ ራእይ 21:4፤ በዚያም ከሁሉ አብልጬ ከምወዳቸው ጓደኞች ጋር እኖራለሁ። እውነቱን ልንገራችሁና፥ ከሸክሜ ያሳረፈኝ እርሱ ስለ ሆነ እወደዋለሁ፤ ከውስጤም ሕመም ደክሜአለሁ። ከእንግዲህ ወዲህ ወደማልሞትበት ስፍራ፥ ያለ ማቋረጥም እንዲህ ብለው ከሚጮኹ ጓደኞች ጋር ብሆን እወዳለሁ፦ ቅዱስ፥ ቅዱስ፥ ቅዱስ።

ከዚያም ፍቅር ክርስቲያንን እንዲህ አለችው፦ ቤተ ሰብ አለህን? ያገባህ ሰው ነህን?

ክርስቲያን፦ ሚስትና አራት ትናንሽ ልጆች አሉኝ።

ፍቅር፦ ታዲያ ለምን ይዘሃቸው አልመጣህም?

ክርስቲያን፦ በዚያን ጊዜ ክርስቲያን አለቀሰ፥ እንዲህም አለ፦ ወይ፥ ይህን ባደርግ እንዴት ደስ ባለኝ ነበር! ነገር ግን ሁሉም በመንገደኛነት መሄዴን ፈጽሞ ተቃወሙ።

ፍቅር፦ ነገር ግን ልታነጋግራቸውና ወደ ኋላ የመቅረትን አደጋ ልታሳያቸው በተገባህ ነበር።

ክርስቲያን፦ እንዲሁ አደረግሁ፤ ደግሞም እግዚአብሔር ስለ ከተማችን ጥፋት ያሳየኝን ነገርኋቸው፤ ነገር ግን በእነርሱ ዘንድ እንደሚያፌዝ ሰው መሰልኋቸው፥ አላመኑኝምም። ዘፍጥረት 19:14።

ፍቅር፦ ለእነርሱ የሰጠሃቸውን ምክር እንዲባርክ ወደ እግዚአብሔር ጸለይህን?

ክርስቲያን፦ አዎን፥ ያውም በብዙ ፍቅር፤ ሚስቴና ምስኪኖቹ ልጆቼ እጅግ የተወደዱ እንደ ነበሩ ልታስቢ ይገባሻልና።

ፍቅር፦ ነገር ግን ስለ ራስህ ኀዘንና ስለ ጥፋት ፍርሃትህ ነገርሃቸውን? ያ ጥፋት ለአንተ በበቂ ሁኔታ ግልጥ ሆኖ ይታይህ እንደ ነበረ እገምታለሁና።

ክርስቲያን፦ አዎን፥ ደጋግሜ ደጋግሜ ደጋግሜ ነገርኋቸው። ደግሞም ፍርሃቴን በፊቴ፥ በእንባዬ፥ ደግሞም በራሳችን ላይ ተንጠልጥሎ የነበረውን ፍርድ በማሰቤ በመንቀጥቀጤ ሊያዩ ይችሉ ነበር፤ ነገር ግን ይህ ሁሉ ከእኔ ጋር እንዲመጡ ሊያሸንፋቸው አልበቃም።

ፍቅር፦ ታዲያ ያልመጡበትን ምክንያት ስለ ራሳቸው ምን ሊሉ ቻሉ?

ክርስቲያን፦ እንዴት፥ ሚስቴ ይህን ዓለም እንዳታጣ ፈራች፥ ልጆቼም ለወጣትነት የሞኝነት ተድላ ራሳቸውን ሰጥተው ነበር፤ ስለዚህ በአንዱም ነገር በሌላውም ነገር ምክንያት እንዲህ ብቻዬን እንድንከራተት ተዉኝ።

ፍቅር፦ ነገር ግን ከአንተ ጋር ይዘሃቸው ትመጣ ዘንድ እነርሱን ለማግባባት በቃል የተናገርኸውን ሁሉ በከንቱ ኑሮህ አላበረድኸውምን?

ክርስቲያን፦ በእርግጥ ኑሮዬን ላመሰግን አልችልም፤ በእርሱ ውስጥ ብዙ ጕድለቶች እንዳሉብኝ በራሴ አውቃለሁና። ደግሞም ሰው ለሌሎች መልካም በክርክር ወይም በማግባባት ሊያጸናላቸው የሚደክመውን ነገር በአካሄዱ ፈጥኖ ሊያፈርሰው እንደሚችል አውቃለሁ። ይህንም ግን ማለት እችላለሁ፤ በማይገባ ድርጊት በመንገደኛነት ለመሄድ እንዲጠሉ ምክንያት እንዳልሰጣቸው እጅግ እጠነቀቅ ነበር። አዎን፥ ስለዚህ ነገር ራሱ እጅግ ጥብቅ እንደ ሆንሁ፥ እነርሱም ምንም ክፋት ያላዩባቸውን ነገሮች (ስለ እነርሱ ብዬ) ራሴን እንደምከለክል ይነግሩኝ ነበር። ይልቁንም፥ በእኔ ያዩት ነገር ከከለከላቸው፥ ያ በእግዚአብሔር ላይ ኃጢአት ከመሥራት ወይም በባልንጀራዬ ላይ ማንኛውንም በደል ከማድረግ የምጠነቀቅበት ታላቅ የልብ ርኅራኄዬ ነበር ማለት እችላለሁ ብዬ አስባለሁ።

ፍቅር፦ በእርግጥ ቃየል የገዛ ሥራው ክፉ፥ የወንድሙም ሥራ ጽድቅ ስለ ነበረ ወንድሙን ጠላ፤ 1ኛ ዮሐንስ 3:12፤ ሚስትህና ልጆችህ ስለዚህ ነገር ቅር ተሰኝተውብህ ከሆነ፥ በዚህ ለመልካም ነገር የማይታረቁ መሆናቸውን ያሳያሉ፤ አንተ ነፍስህን ከደማቸው አድነሃል። ሕዝቅኤል 3:19።

በሕልሜም አየሁ፤ እራት እስኪደርስ ድረስ እንዲህ ተቀምጠው ይነጋገሩ ነበር። ባዘጋጁም ጊዜ ሊበሉ ተቀመጡ። ማዕዱም በሰቡ ነገሮችና በሚገባ በጠራ የወይን ጠጅ ተሞልቶ ነበር፤ በማዕዱም ላይ ያደረጉት ንግግር ሁሉ ስለ ኮረብታው ጌታ ነበር፤ ይኸውም ምን እንዳደረገ፥ ያደረገውንም ስለ ምን እንዳደረገ፥ ያንንም ቤት ለምን እንደ ሠራ ነበር፤ ከተናገሩትም ነገር ታላቅ ተዋጊ እንደ ነበረ፥ የሞትም ሥልጣን ካለው ጋር ተዋግቶ እንደ ገደለው አስተዋልሁ፤ ዕብራውያን 2:14,15፤ ነገር ግን ይህ በራሱ ላይ ያለ ታላቅ አደጋ አልሆነም፤ ይህም አብልጬ እንድወደው አደረገኝ።

እነርሱ እንዳሉት፥ እኔም እንደማምነው፥ አለ ክርስቲያን፥ ይህን ያደረገው ብዙ ደም በማፍሰስ ነበርና። ነገር ግን ባደረገው ሁሉ ላይ የጸጋን ክብር ያኖረው ይህን ከአገሩ ንጹሕ ፍቅር የተነሣ ማድረጉ ነበር። ደግሞም ከቤተ ሰቡ አንዳንዶቹ በመስቀል ላይ ከሞተ በኋላ ከእርሱ ጋር እንደ ነበሩና እንደ ተነጋገሩ ተናገሩ፤ እርሱም ለምስኪን መንገደኞች እንዲህ ያለ ወዳጅ እንደ ሆነ፥ ከምሥራቅ እስከ ምዕራብም የእርሱ ዓይነት እንደማይገኝ ከገዛ አንደበቱ እንደ ሰሙ መሰከሩ። ደግሞም ያረጋገጡትን ነገር በምሳሌ አስረዱ፤ ይኸውም ይህን ለድሆች ያደርግ ዘንድ ክብሩን ከራሱ እንደ ገፈፈ ነው፤ በጽዮንም ተራራ ብቻውን እንደማይኖር ሲናገርና ሲያረጋግጥ እንደ ሰሙት ተናገሩ። ደግሞም ብዙ መንገደኞች በተፈጥሮአቸው ለማኞች ሆነው የተወለዱ፥ መነሻቸውም ጕድፍ የነበረ ቢሆንም፥ አለቆች እንዳደረጋቸው ተናገሩ። 1ኛ ሳሙኤል 2:8፤ መዝሙር 113:7።

እንዲህም ሌሊቱ እስኪገፋ ድረስ አብረው ተነጋገሩ፤ ራሳቸውንም ይጠብቃቸው ዘንድ ለጌታቸው አደራ ከሰጡ በኋላ ወደ ዕረፍታቸው ሄዱ። መንገደኛውንም መስኮቱ ወደ ፀሐይ መውጫ በሚከፈት ሰፊ ሰገነት ላይ ባለ ክፍል አስተኙት። የክፍሉም ስም ሰላም ነበረ፤ በዚያም እስኪነጋ ድረስ ተኛ፤ ከዚያም ነቅቶ እንዲህ እያለ ዘመረ፦

«አሁን የት ነኝ? ይህ ፍቅርና ጥበቃ

የኢየሱስ ነውን፥ መንገደኞች ለሆኑ ሰዎች ያለው፥

ኃጢአቴ ይሰረይልኝ ዘንድ እንዲህ ያዘጋጀው፥

አሁኑኑም ከሰማይ ደጃፍ አጠገብ እኖር ዘንድ!»

በማለዳም ሁሉም ተነሡ፤ ጥቂትም ከተነጋገሩ በኋላ የዚያን ስፍራ ድንቅ ነገሮች እስኪያሳዩት ድረስ እንዳይሄድ ነገሩት። በመጀመሪያም ወደ ጥናት ክፍሉ አስገቡት፤ በዚያም እጅግ ጥንታዊ የሆኑ መዛግብትን አሳዩት፤ በእነርሱም ውስጥ፥ ሕልሜን እንደማስታውሰው፥ የኮረብታውን ጌታ የትውልድ ሐረግ አሳዩት፤ ይኸውም በዘመናት የሸመገለው ልጅ እንደ ሆነና በዘላለማዊ ልደት እንደ መጣ ነው። በዚያም ደግሞ ያደረጋቸው ሥራዎች፥ ወደ አገልግሎቱ የወሰዳቸውም የብዙ መቶዎች ስሞች፥ በዘመን ርዝመትም ሆነ በተፈጥሮ መበስበስ ሊፈርሱ በማይችሉ መኖሪያዎች እንዴት እንዳኖራቸውም በሰፊው ተመዝግቦ ነበር።

ከዚያም ከባሪያዎቹ አንዳንዶቹ ያደረጓቸውን ታላላቅ ሥራዎች አነበቡለት፤ ይኸውም መንግሥታትን እንዴት ድል እንደ ነሡ፥ ጽድቅን እንዳደረጉ፥ የተስፋ ቃልን እንዳገኙ፥ የአንበሶችን አፍ እንደ ዘጉ፥ የእሳትን ኃይል እንዳጠፉ፥ ከሰይፍ ስለት እንዳመለጡ፥ ከድካማቸው እንደ በረቱ፥ በጦርነት ኃይለኞች እንደ ሆኑ፥ የባዕድ ጭፍሮችንም እንዳባረሩ ነው። ዕብራውያን 11:33,34።

ከዚያም እንደ ገና ሌላውን የቤቱን መዛግብት ክፍል አነበቡ፤ በዚያም ጌታቸው ማንንም፥ አዎን ማንንም፥ ቀድሞ በአካሉና በሥራው ላይ ታላቅ ስድብ ያደረሱ ቢሆኑም እንኳ፥ ወደ ሞገሱ ሊቀበል ምን ያህል ፈቃደኛ እንደ ሆነ ታይቶ ነበር። በዚያም ደግሞ ክርስቲያን ያያቸው የሌሎች ብዙ ዝነኛ ነገሮች ልዩ ልዩ ታሪኮች ነበሩ፤ የጥንትና የአሁን ነገሮች፥ ከእነርሱም ጋር በእርግጥ የሚፈጸሙ ነገሮች ትንቢቶችና ቀድሞ የተነገሩ ቃሎች ነበሩ፤ እነርሱም ለጠላቶች ፍርሃትና መደነቅ፥ ለመንገደኞችም መጽናናትና ማረፊያ ይሆናሉ።

በሚቀጥለውም ቀን ወስደው ወደ ጦር ዕቃ ቤት አስገቡት፤ በዚያም ጌታቸው ለመንገደኞች ያዘጋጀውን ልዩ ልዩ የጦር ዕቃ ሁሉ አሳዩት፤ ይኸውም ሰይፍ፥ ጋሻ፥ የራስ ቁር፥ ጥሩር፥ ሁልጊዜ የሚጸለይ ጸሎት፥ የማያልቅም ጫማ ነበር። በዚያም ለጌታቸው አገልግሎት በሰማይ እንዳሉ ከዋክብት ብዛት ያህል ሰዎችን ሊያስታጥቅ የሚበቃ ነበረ።

ደግሞም ከባሪያዎቹ አንዳንዶቹ ድንቅ ነገሮችን ያደረጉባቸውን አንዳንድ መሣሪያዎች አሳዩት። የሙሴን በትር፥ ኢያዔል ሲሣራን የገደለችበትን መዶሻና ካስማ፥ ጌዴዎን የምድያምን ጭፍሮች ያባረረባቸውን ማሰሮዎች፥ መለከቶችና መብራቶች አሳዩት። ከዚያም ሰሜጋር ስድስት መቶ ሰዎችን የገደለበትን የበሬ መውጊያ አሳዩት። ደግሞም ሶምሶን እንዲህ ያሉ ታላላቅ ሥራዎችን ያደረገበትን መንጋጋ አሳዩት። ከዚህም በላይ ዳዊት የጌት ሰው ጎልያድን የገደለበትን ወንጭፍና ድንጋይ፥ ደግሞም ጌታቸው ለንጥቂያ በሚነሣበት ቀን የኃጢአትን ሰው የሚገድልበትን ሰይፍ አሳዩት። ከዚህም በተጨማሪ ብዙ ግሩም ነገሮችን አሳዩት፤ ክርስቲያንም በእነርሱ እጅግ ደስ አለው። ይህም ከተፈጸመ በኋላ እንደ ገና ወደ ዕረፍታቸው ሄዱ።

ከዚያም በሕልሜ አየሁ፤ በማግሥቱ ወደ ፊት ለመሄድ ተነሣ፤ እነርሱ ግን እስከሚቀጥለውም ቀን እንዲቆይ ለመኑት፤ እንዲህም አሉ፦ ቀኑ ጥሩ ከሆነ ደስ የሚያሰኙትን ተራሮች እናሳይሃለን፤ እነርሱም አሁን ካለበት ስፍራ ይልቅ ወደ ተመኘው ወደብ የቀረቡ ስለ ሆኑ መጽናናቱን አብልጠው እንደሚጨምሩለት ተናገሩ፤ እርሱም እሺ ብሎ ቆየ። ማለዳም በሆነ ጊዜ ወደ ቤቱ ጣሪያ ላይ አወጡት፥ ወደ ደቡብም እንዲመለከት ነገሩት። እንዲሁም አደረገ፤ እነሆም፥ በጣም ርቆ በዱሮች፥ በወይን ቦታዎች፥ በልዩ ልዩ ፍሬዎች፥ ደግሞም በአበቦች፥ በምንጮችና በፏፏቴዎች ያጌጠ፥ ለማየት እጅግ ደስ የሚያሰኝ፥ እጅግ የሚያምር ተራራማ አገር አየ። ኢሳይያስ 33:16,17። ከዚያም የአገሩን ስም ጠየቀ። እነርሱም የአማኑኤል ምድር እንደ ሆነ ነገሩት፤ እንዲህም አሉ፦ እርሱም እንደዚህ ኮረብታ ለመንገደኞች ሁሉ የጋራ ነው። ወደዚያም በደረስህ ጊዜ በዚያ የሚኖሩት እረኞች እንደሚያሳዩህ ከዚያ ሆነህ የሰማያዊቱን ከተማ በር ልታይ ትችላለህ።

አሁንም ለመነሣት አሰበ፤ እነርሱም እንዲሄድ ፈቀዱለት። ነገር ግን አስቀድመን፥ አሉ፥ እንደ ገና ወደ ጦር ዕቃ ቤት እንሂድ። እንዲሁም አደረጉ፤ ወደዚያም በደረሰ ጊዜ ምናልባት በመንገድ ላይ ጥቃት ቢገጥመው ብለው ከራሱ እስከ እግሩ ድረስ በተፈተነ የጦር ዕቃ አስታጠቁት። እንዲህም ታጥቆ ከወዳጆቹ ጋር ወደ በሩ ወጣ፤ በዚያም በረኛውን ማንኛውም መንገደኛ ሲያልፍ አይቶ እንደ ሆነ ጠየቀው። በረኛውም፦ አዎን ብሎ መለሰ።

ክርስቲያን፦ እባክህ፥ ታውቀዋለህን? አለ።

በረኛው፦ ስሙን ጠየቅሁት፥ እርሱም ታማኝ እንደ ሆነ ነገረኝ።

ክርስቲያን፦ ኦ፥ አለ ክርስቲያን፥ አውቀዋለሁ፤ የአገሬ ሰው፥ የቅርብ ጎረቤቴ ነው፤ እኔ ከተወለድሁበት ስፍራ የመጣ ነው። ምን ያህል ቀድሞኝ ሄዶ ይሆናል ብለህ ታስባለህ?

በረኛው፦ በዚህ ጊዜ ከኮረብታው በታች ደርሶአል።

ክርስቲያን፦ መልካም፥ አለ ክርስቲያን፥ መልካሙ በረኛ ሆይ፥ ጌታ ከአንተ ጋር ይሁን፤ ስላሳየኸኝም ቸርነት በግልጥ ባሉት በረከቶችህ ሁሉ ላይ ብዙ ጭማሪ ይጨምርልህ።