ለአንባቢው

ቸር ባልንጀሮቼ ሆይ፥

ከጥቂት ጊዜ በፊት ስለ መንገደኛው ስለ ክርስቲያንና ወደ ሰማያዊው አገር ስላደረገው አደገኛ ጉዞ ያየሁትን ሕልሜን ልነግራችሁ ለእኔ ደስ የሚያሰኝ፥ ለእናንተም የሚጠቅም ነበር። ያን ጊዜም ስለ ሚስቱና ስለ ልጆቹ ያየሁትን፥ ከእርሱም ጋር በመንገደኝነት ለመሄድ ምን ያህል እንዳልፈቀዱ ነግሬአችሁ ነበር፤ ስለዚህም ያለ እነርሱ ጉዞውን ለመሄድ ተገደደ፤ በጥፋት ከተማ ከእነርሱ ጋር ቢቀመጥ ይመጣብኛል ብሎ የፈራውን የጥፋት አደጋ ሊደፍር አልቻለምና፤ ስለዚህ ያን ጊዜ እንዳሳየኋችሁ ትቶአቸው ሄደ።

ደግሞም ከሥራ ብዛት የተነሣ እርሱ ወደ ወጣበት ወደዚያ አገር እንደ ልማዴ እንዳልጓዝ እጅግ ተከልክዬና ተገትቼ ነበር፤ ስለዚህም ትቶአቸው ስለ ሄደው ሰዎች ወሬአቸውን እነግራችሁ ዘንድ ተጨማሪ ለመጠየቅ እስከ አሁን ድረስ አጋጣሚ ላገኝ አልቻልሁም። ነገር ግን በቅርቡ ወደዚያ አቅጣጫ የሚያስኬድ ጉዳይ ስለ ገጠመኝ ዳግመኛ ወደዚያ ወረድሁ። ከስፍራውም አንድ ማይል ያህል ርቆ ባለ ጫካ ውስጥ ማደሪያዬን አድርጌ ሳንቀላፋ እንደ ገና ሕልም አለምሁ።

በሕልሜም ሳለሁ፥ እነሆ፥ አንድ ሽማግሌ ጨዋ ሰው ወደ ተኛሁበት ስፍራ መጣ፤ እኔ በምጓዝበትም መንገድ ጥቂት ርቀት የሚሄድ ስለ ነበረ፥ ተነሥቼ ከእርሱ ጋር የሄድሁ መሰለኝ። መንገደኞችም እንደሚያደርጉት አብረን ስንሄድ ወደ ጨዋታ የገባን መሰለኝ፤ ንግግራችንም ስለ ክርስቲያንና ስለ ጉዞው ሆነ፤ ሽማግሌውን እንዲህ ብዬ ጀመርሁና፦

ጌታዬ ሆይ፥ አልሁ፥ ያ ከዚያ በታች በመንገዳችን በግራ በኩል ያለው ከተማ ምንድር ነው?

በዚያን ጊዜ አቶ አርቆ አሳቢ፥ (ስሙ ይህ ነበርና፥) እንዲህ አለ፦ ያ የጥፋት ከተማ ነው፤ ብዙ ሕዝብ የሚኖርበት ስፍራ ነው፤ ነገር ግን እጅግ ጠባየ ክፉና ሥራ ፈት የሆኑ ሰዎች ይዘውታል።

ያ ከተማ እርሱ እንደ ሆነ አስቤ ነበር፥ አልሁ፤ እኔ ራሴ አንድ ጊዜ በዚያ ከተማ አልፌአለሁ፤ ስለዚህም ስለ እርሱ የምትሰጠው ይህ ወሬ እውነት እንደ ሆነ አውቃለሁ።

አቶ አርቆ አሳቢ፦ እጅግ እውነት ነው! በዚያ ስለሚኖሩት ሰዎች የተሻለ ነገር በመናገር እውነትን ልናገር ብችል ደስ ባለኝ ነበር።

እንግዲያስ ጌታዬ ሆይ፥ አልሁ፥ በጎ የምታስብ ሰው እንደ ሆንህ፥ ስለዚህም መልካም የሆነውን ነገር መስማትና መናገር ደስ የሚያሰኝህ ሰው እንደ ሆንህ አስተውያለሁ። እባክህ፥ ከጥቂት ጊዜ በፊት ከዚህ ከተማ የወጣ፥ (ስሙ ክርስቲያን የነበረ፥) ወደ ላይኛው አገር በመንገደኝነት በሄደ በአንድ ሰው ላይ የሆነውን ነገር ከቶ አልሰማህምን?

አቶ አርቆ አሳቢ፦ ስለ እርሱ መስማት! አዎን፥ በጉዞውም ያገኙትንና የደረሱበትን መከራ፥ ጭንቀት፥ ጦርነት፥ ምርኮ፥ ጩኸት፥ መቃተት፥ ድንጋጤና ፍርሃት ሁሉ ደግሞ ሰምቼአለሁ። ደግሞም ልነግርህ ይገባኛል፤ አገራችን ሁሉ በእርሱ ወሬ ተሞልቶአል፤ ስለ እርሱና ስለ ሥራው ሰምተው የመንገደኝነቱን መዝገብ ያልፈለጉና ያላገኙ ቤቶች ጥቂቶች ብቻ ናቸው፤ አዎን፥ ይህ አደገኛ ጉዞው ለመንገዱ መልካምን የሚመኙ ብዙ ሰዎችን አትርፎለታል ማለት እችላለሁ ብዬ አስባለሁ፤ እዚህ ሳለ በሰው ሁሉ አፍ ሞኝ ይባል የነበረ ቢሆንም፥ አሁን ከሄደ በኋላ ግን በሁሉ ዘንድ እጅግ ይመሰገናል። ባለበት ስፍራ በክብር ይኖራል ይባላልና፤ አዎን፥ እንደ እርሱ አደጋን ፈጽሞ ላለመድፈር የቆረጡ ብዙዎች እንኳ ባገኘው ትርፍ አፋቸው ውኃ ያመጣል።

ባለበት ስፍራ መልካም ኑሮ እንደሚኖር ቢያስቡ፥ አልሁ፥ እውነት የሆነውን ነገር የሚያስቡ ከሆነ በሚገባ ያስባሉ፤ አሁን በሕይወት ምንጭ አጠገብና በውስጡ ይኖራልና፥ ያለውንም ያለ ድካምና ያለ ኀዘን ይዞአል፤ ከእርሱ ጋር የተቀላቀለ ትካዜ የለምና። ነገር ግን፥ እባክህ፥ ሰዎቹ ስለ እርሱ ምን ይነጋገራሉ?

አቶ አርቆ አሳቢ፦ ንግግር! ሰዎቹ ስለ እርሱ በሚያስደንቅ ሁኔታ ይነጋገራሉ፤ አንዳንዶች አሁን ነጭ ልብስ ለብሶ ይመላለሳል ይላሉ፥ ራእይ 3:4፤ በአንገቱም የወርቅ ሰንሰለት እንዳለ፥ በራሱም ላይ በዕንቍ የተጌጠ የወርቅ አክሊል እንዳለ ይናገራሉ፤ ሌሎችም በጉዞው አንዳንድ ጊዜ የተገለጡለት የሚያበሩ ሰዎች ጓደኞቹ እንደ ሆኑ፥ እዚህ አንዱ ጎረቤት ከሌላው ጋር እንደሚቀራረብ እርሱም ባለበት ስፍራ ከእነርሱ ጋር እንዲሁ እንደሚቀራረብ ይናገራሉ። ደግሞም እርሱ ያለበት ስፍራ ንጉሥ በቤተ መንግሥቱ እጅግ ባለጠጋና ደስ የሚያሰኝ መኖሪያ አስቀድሞ እንደ ሰጠው፥ ዕለት ዕለትም ከእርሱ ጋር እንደሚበላና እንደሚጠጣ፥ እንደሚመላለስና እንደሚነጋገር፥ በዚያም የሁሉ ፈራጅ ከሆነው ከእርሱ ፈገግታንና ሞገስን እንደሚቀበል ስለ እርሱ በእርግጥ ይነገራል። ዘካርያስ 3:7፤ ሉቃስ 14:14,15። ከዚህም በላይ የእርሱ ልዑል፥ የዚያ አገር ጌታ፥ በቅርቡ ወደዚህ አገር እንደሚመጣ፥ መንገደኛ ሊሆን እንደ ወደደ ባስተዋሉ ጊዜ ጎረቤቶቹ ስለ ምን እንዲህ እንዳቃለሉትና እጅግም እንደ ዘበቱበት ምክንያቱን፥ ምክንያት ሊሰጡ ቢችሉ፥ እንደሚጠይቅ አንዳንዶች ይጠብቃሉ። ይሁዳ 14,15።

ደግሞም አሁን በልዑሉ ዘንድ እጅግ የተወደደ ስለ ሆነ፥ ክርስቲያን መንገደኛ በሆነ ጊዜ በእርሱ ላይ የተጣለው ውርደት ሉዓላዊ ጌታውን እጅግ ስለሚያሳስበው፥ ሁሉን በራሱ ላይ እንደ ተደረገ አድርጎ ይመለከተዋል ይላሉ፥ ሉቃስ 10:16፤ ይህም አያስደንቅም፤ እንዲህ ያለውን አደጋ የደፈረው ለልዑሉ ስለ ነበረው ፍቅር ነበርና።

እንዲህ እንደ ሆነ አልጠራጠርም፥ አልሁ፤ በዚህ ደስ ብሎኛል፤ ስለ ድሀው ሰው ደስ ብሎኛል፤ አሁን ከድካሙ ዐርፎአልና፥ አሁንም የእንባውን ፍሬ በደስታ ያጭዳልና፤ ከጠላቶቹም የጥይት ርቀት አልፎአልና፥ ከሚጠሉትም እጅ ርቆአልና። ራእይ 14:13፤ መዝሙር 126:5,6። ደግሞም የእነዚህ ነገሮች ወሬ በዚህ አገር ስለ ተሰማ ደስ ብሎኛል፤ ወደ ኋላ በቀሩት በአንዳንዶች ላይ መልካም ውጤት ያመጣ እንደ ሆነ ማን ያውቃል? ነገር ግን፥ ጌታዬ ሆይ፥ እባክህ፥ ነገሩ በአእምሮዬ ገና ትኩስ ሳለ፥ ስለ ሚስቱና ስለ ልጆቹ ምንም ትሰማለህን? ምስኪኖች! ምን እንደሚያደርጉ በልቤ እጠይቃለሁ።

አቶ አርቆ አሳቢ፦ እነማን? ክርስቲያናና ልጆችዋ? እነርሱ ደግሞ ክርስቲያን ራሱ እንዳደረገው መልካም የሚያደርጉ ይመስላሉ፤ ሁሉም በመጀመሪያ የሞኝነት ሥራ ቢሠሩም፥ በክርስቲያን እንባም ሆነ ልመና ከቶ ሊረቱ ባይፈቅዱም፥ ኋላ ያሰቡት አሳብ ግን በእነርሱ ላይ በሚያስደንቅ ሁኔታ ሠራ፤ ስለዚህ ጓዛቸውን ጠቅልለው እነርሱም ደግሞ ተከትለውት ሄደዋል።

እየተሻለ፥ እየተሻለ ሄደ፥ አልሁ፤ ነገር ግን፥ ምን! ሚስቱና ልጆቹ፥ ሁሉም?

አቶ አርቆ አሳቢ፦ እውነት ነው፤ ስለ ነገሩ ልነግርህ እችላለሁ፤ በዚያች ቅጽበት በስፍራው ነበርሁና፥ ጉዳዩንም ሁሉ በሚገባ አውቃለሁና።

እንግዲያስ፥ አልሁ፥ አንድ ሰው እውነት ነው ብሎ ሊያወራው ይችላል ማለት ነው።

አቶ አርቆ አሳቢ፦ ይህን ለማረጋገጥ አትፍራ፤ ማለቴ፥ ሁሉም፥ ደጊቱ ሴትና አራቱ ወንዶች ልጆችዋ፥ በመንገደኝነት ሄደዋል። እንዳስተዋልሁም ጥቂት የማይባል መንገድ አብረን የምንሄድ ስለ ሆንን፥ ነገሩን ሁሉ እነግርሃለሁ።

ይህች ክርስቲያና፥ (እርስዋ ከልጆችዋ ጋር የመንገደኛን ሕይወት ከያዙበት ቀን ጀምሮ ስምዋ ይህ ነበርና፥) ባልዋ ወንዙን ከተሻገረ በኋላ፥ ስለ እርሱም ዳግመኛ ምንም ወሬ ልትሰማ ባልቻለች ጊዜ፥ አሳብዋ በልብዋ ውስጥ ይሠራ ጀመር። በመጀመሪያ ባልዋን ስላጣች፥ የዚያም ዝምድና የፍቅር ማሰሪያ በመካከላቸው ፈጽሞ ስለ ተበጠሰ ነው። ታውቃለህና፥ አለኝ፥ ተፈጥሮ የተወደዱ ዘመዶች መጥፋታቸውን በማሰብ በሕይወት ያሉትን በብዙ ከባድ አሳብ ከማጨናነቅ ያነሰ ሊያደርግ አይችልም። ስለዚህ ይህ የባልዋ ነገር ብዙ እንባ አስለቀሳት። ነገር ግን ይህ ብቻ አልነበረም፤ ክርስቲያና ዳግመኛ እንዳታየው፥ በዚያም ሁኔታ ከእርስዋ የተወሰደው፥ በባልዋ ላይ ያሳየችው የማይገባ ጠባይ አንዱ ምክንያት እንደ ሆነ ወይም እንዳልሆነ በልብዋ ታስብ ጀመረችና። በዚህም ላይ በውድ ወዳጅዋ ላይ ያደረገችው ርኅራኄ የሌለበት፥ ከተፈጥሮ ውጭ የሆነና እግዚአብሔርን የማይፈራ አካሄድዋ ሁሉ እንደ መንጋ ወደ አእምሮዋ መጣ፤ ይህም ደግሞ ሕሊናዋን አጨናነቀ፥ በበደልም ጫናት። ከዚህም በላይ የባልዋን ዕረፍት የሌለው መቃተት፥ የመረረ እንባውንና ለራሱ ማልቀሱን፥ እርስዋንና ልጆችዋን ከእርሱ ጋር እንዲሄዱ ያቀረበውን ልመናና የፍቅር ምክር ሁሉ እንዴት ልብዋን አደንድና እንደ ተቃወመች ደግማ በማሰብ እጅግ ተሰበረች፤ አዎን፥ ሸክሙ በጀርባው ላይ ተንጠልጥሎ በነበረበት ዘመን ሁሉ ክርስቲያን የነገራት ወይም በፊትዋ ያደረገው ነገር ሁሉ እንደ መብረቅ ብልጭታ ወደ እርስዋ ተመልሶ የልብዋን መጋረጃ የቀደደ እንጂ እንዲሁ ያለፈ አንድም አልነበረም፤ ይልቁንም ያ መራራ ጩኸቱ፥ «እድን ዘንድ ምን ማድረግ ይገባኛል?» የሚለው በጆሮዋ እጅግ በሚያሳዝን ሁኔታ ያስተጋባ ነበር።

በዚያን ጊዜ ልጆችዋን እንዲህ አለቻቸው፦ ልጆቼ ሆይ፥ ሁላችን ጠፍተናል። በኃጢአቴ አባታችሁን አራቅሁት፥ እርሱም ሄደ፤ እኛን ከእርሱ ጋር ሊወስደን ወድዶ ነበር፤ እኔ ግን ራሴ አልሄድም አልሁ፤ እናንተንም ከሕይወት ከለከልኋችሁ። በዚህ ጊዜ ልጆቹ አለቀሱ፥ አባታቸውንም ተከትለው ለመሄድ ጮኹ። ወይ፥ አለች ክርስቲያና፥ ከእርሱ ጋር መሄድ ዕድላችን በሆነ ኖሮ! ያን ጊዜ አሁን ሊሆንልን ከሚችለው ይልቅ መልካም በሆነልን ነበር። ቀድሞ ስለ አባታችሁ ጭንቀት፥ ከያዘው ከንቱ ቅዠት የመነጨ ነው፥ ወይም በትካዜ ስሜት ስለ ተሸነፈ ነው ብዬ በሞኝነት ባስብም፥ አሁን ግን ከሌላ ምክንያት እንደ መነጨ ከአእምሮዬ አይወጣም፤ ይኸውም የሕይወት ብርሃን ስለ ተሰጠው ነው፥ ያዕቆብ 1:23-25፤ ዮሐንስ 8:12፤ እንዳስተዋልሁም በእርሱ እርዳታ ከሞት ወጥመድ አምልጦአል። ምሳሌ 14:27። ከዚያም ሁሉም ደግመው አለቀሱ፥ ወዮ ለዚያች ቀን! ብለውም ጮኹ።

በማግስቱ ሌሊት ክርስቲያና ሕልም አለመች፤ እነሆም፥ የመንገዶችዋ ድምር የተመዘገበበት ሰፊ ብራና በፊትዋ የተዘረጋ መሰላት፤ ወንጀሎቹም እንደ መሰላት በእርስዋ ላይ እጅግ ጥቁር ሆነው ታዩ። በዚያን ጊዜ በእንቅልፍዋ በታላቅ ድምፅ፥ «ጌታ ሆይ፥ እኔን ኃጢአተኛውን ማረኝ!» ብላ ጮኸች፤ ሉቃስ 18:13፤ ትንንሾቹም ልጆች ሰሙአት።

ከዚህም በኋላ መልካቸው እጅግ የከፋ ሁለት ሰዎች በአልጋዋ አጠገብ ቆመው፥ ይህችን ሴት ምን እናድርጋት? ነቅታም ተኝታም ምሕረትን ለማግኘት ትጮኻለችና፤ እንደ ጀመረች እንድትቀጥል ብንተዋት፥ ባልዋን እንዳጣነው እርስዋንም እናጣታለን። ስለዚህ በአንድም በሌላም መንገድ ወደ ፊት ስለሚሆነው ነገር ከማሰብ ልንመልሳት ይገባናል፤ አለዚያ ዓለም ሁሉ ቢተባበር መንገደኛ ከመሆን ሊከለክላት አይችልም ሲሉ ያየች መሰላት።

በዚያን ጊዜ በብዙ ላብ ተጠምቃ ነቃች፥ መንቀጥቀጥም ያዛት፤ ነገር ግን ከጥቂት ጊዜ በኋላ ደግማ አንቀላፋች። ከዚያም ባልዋ ክርስቲያን በብዙ የማይሞቱ መካከል በብፅዕና ስፍራ፥ በእጁ በገና ይዞ፥ ቆሞ፥ በራሱ ዙሪያ ቀስተ ደመና ባለው በዙፋን በተቀመጠው ፊት ሲደረድር ያየች መሰላት። ደግሞም ራሱን አጎንብሶ ፊቱን ከልዑሉ እግር በታች ወዳለው ወደ ተነጠፈው ወለል አድርጎ፥ «ወደዚህ ስፍራ ስላመጣኝ ጌታዬንና ንጉሤን ከልቤ አመሰግናለሁ» ሲል ያየች መሰላት። በዚያን ጊዜ በዙሪያው ቆመው የነበሩት ብዙ ሰዎች እልል አሉ፥ በበገናቸውም ደረደሩ፤ ነገር ግን ከክርስቲያንና ከጓደኞቹ በቀር በሕይወት ያለ ማንም ሰው የሚሉትን ሊያውቅ አልቻለም።

በማግስቱ ጠዋት ተነሥታ ወደ እግዚአብሔር ከጸለየችና ከልጆችዋ ጋር ጥቂት ከተነጋገረች በኋላ አንድ ሰው በሩን አጥብቆ አንኳኳ፤ እርስዋም፥ «በእግዚአብሔር ስም የምትመጣ ከሆነ ግባ» ብላ ተናገረችው። እርሱም፥ «አሜን» አለ፤ በሩንም ከፍቶ፥ «ሰላም ለዚህ ቤት ይሁን» ብሎ ሰላምታ ሰጣት። ይህንም ካደረገ በኋላ፥ «ክርስቲያና ሆይ፥ ስለ ምን እንደ መጣሁ ታውቂያለሽን?» አለ። እርስዋም ፊትዋ ቀላ፥ ተንቀጠቀጠችም፤ ደግሞም ከወዴት እንደ መጣና ወደ እርስዋ የመጣበት ጉዳይ ምን እንደ ሆነ ለማወቅ ባለው ምኞት ልብዋ ይሞቅ ጀመር። እርሱም እንዲህ አላት፦ «ስሜ ምሥጢር ነው፤ በላይ ካሉት ጋር እኖራለሁ። ወደዚያ ለመሄድ ምኞት እንዳለሽ በምኖርበት ስፍራ ይወራል፤ ደግሞም በመንገዱ ላይ ልብሽን በማደንደንሽና እነዚህን ሕፃናት በድንቁርናቸው በማቆየትሽ ቀድሞ በባልሽ ላይ ያደረግሽውን ክፉ ነገር እንዳወቅሽ ወሬ አለ። ክርስቲያና ሆይ፥ መሐሪው ይቅር ለማለት የተዘጋጀ አምላክ እንደ ሆነ፥ የበደልንም ይቅርታ ማብዛት ደስ እንደሚያሰኘው እነግርሽ ዘንድ ልኮኛል። ደግሞም ወደ ፊቱ፥ ወደ ማዕዱ እንድትመጪ እንደሚጋብዝሽ፥ በቤቱም ጮማ፥ በአባትሽም በያዕቆብ ርስት እንደሚመግብሽ እንድታውቂ ይወዳል።

«ቀድሞ ባልሽ የነበረው ክርስቲያን ከሌሎች ብዙ ሌጌዎን ጓደኞቹ ጋር በዚያ አለ፤ ለሚያዩት ሕይወትን የሚሰጠውን ያን ፊት ዘወትር ይመለከታሉ፤ የእግርሽም ድምፅ የአባትሽን መድረክ ሲረግጥ በሰሙ ጊዜ ሁሉም ደስ ይላቸዋል።»

ክርስቲያና በዚህ በልብዋ እጅግ አፈረች፥ ራስዋንም ወደ መሬት አጎነበሰች። እንግዳውም ቀጥሎ እንዲህ አለ፦ «ክርስቲያና ሆይ፥ ከባልሽ ንጉሥ ያመጣሁልሽ ደብዳቤ ደግሞ ይኸውልሽ።» እርስዋም ተቀበለችው፥ ከፈተችውም፤ እነሆም፥ እንደ ምርጥ ሽቱ መዓዛ ነበረው። መኃልየ መኃልይ 1:3። ደግሞም በወርቅ ፊደል ተጽፎ ነበር። የደብዳቤውም ቃል ይህ ነበር፤ ንጉሡ ባልዋ ክርስቲያን እንዳደረገው እርስዋም ታደርግ ዘንድ ይወዳል፤ ወደ ከተማው የመምጣትና በፊቱ ለዘላለም በደስታ የመኖር መንገድ ያ ነበርና። በዚህም ደጊቱ ሴት ፈጽማ ተሸነፈች፤ ስለዚህም እንግዳዋን፥ ጌታዬ ሆይ፥ እኛ ደግሞ ሄደን ለንጉሡ እንሰግድ ዘንድ እኔንና ልጆቼን ከአንተ ጋር ትወስደናለህን? ብላ ጮኸች።

በዚያን ጊዜ እንግዳው እንዲህ አለ፦ ክርስቲያና ሆይ፥ መራራው ከጣፋጩ በፊት ነው። ከአንቺ በፊት እንደ ሄደው በመከራ አልፈሽ ወደዚህች ሰማያዊቱ ከተማ ልትገቢ ይገባሻል። ስለዚህ ባልሽ ክርስቲያን እንዳደረገው እንድታደርጊ እመክርሻለሁ፤ ሜዳውን ተሻግረሽ ወደዚያች ወደ ጠባቧ በር ሂጂ፤ እርስዋ ልትሄጂበት በሚገባሽ መንገድ ራስ ላይ ቆማለችና፤ መልካም ጉዞ ሁሉ እመኝልሻለሁ። ደግሞም ይህን ደብዳቤ በብብትሽ እንድታኖሪው፥ በልብሽ እስክትይዙት ድረስ ለራስሽና ለልጆችሽ እንድታነቢው እመክርሻለሁ፤ በዚህ በእንግድነትሽ ቤት ሳለሽ ልትዘምሪያቸው ከሚገቡሽ መዝሙሮች አንዱ ነውና፥ መዝሙር 119:54፤ ደግሞም ይህን በዚያኛው በር ልታስረክቢው ይገባሻል።

ደግሞም በሕልሜ አየሁ፤ ይህ ሽማግሌ ጨዋ ሰው ታሪኩን ሲነግረኝ እርሱ ራሱ በዚህ እጅግ የተነካ ይመስል ነበር። ቀጥሎም እንዲህ አለ፦ ክርስቲያናም ልጆችዋን በአንድነት ጠርታ እንዲህ ትናገራቸው ጀመር፦ «ልጆቼ ሆይ፥ እንደምታስተውሉት፥ በቅርቡ ስለ አባታችሁ ሞት በነፍሴ ብዙ ተጨንቄአለሁ፤ ስለ ደስታው ፈጽሞ ስለምጠራጠር አይደለም፤ አሁን ደኅና እንደ ሆነ ረክቼአለሁና። ደግሞም ስለ ራሴና ስለ እናንተ ሁኔታ በማሰብ እጅግ ተነክቼአለሁ፤ ሁኔታችንም በተፈጥሮው ጐስቋላ እንደ ሆነ በእውነት አምናለሁ። በጭንቀቱ ጊዜ በአባታችሁ ላይ ያሳየሁት ጠባይም ለሕሊናዬ ታላቅ ሸክም ነው፤ የራሴንም ልብ የእናንተንም ልብ በእርሱ ላይ አደነደንሁ፥ ከእርሱም ጋር በመንገደኝነት ለመሄድ እንቢ አልሁና።

ትናንት ሌሊት ያየሁት ሕልምና ይህ እንግዳ ዛሬ ጠዋት የሰጠኝ ማበረታቻ ባይኖር ኖሮ፥ የእነዚህ ነገሮች አሳብ አሁን ፈጽሞ በገደለኝ ነበር። ልጆቼ ሆይ፥ ኑ፥ ጓዛችንን እንጠቅልል፤ አባታችሁን እናይ ዘንድ፥ እንደዚያም አገር ሕግ ከእርሱና ከጓደኞቹ ጋር በሰላም እንኖር ዘንድ ወደ ሰማያዊው አገር ወደሚያደርሰው በር እንሂድ።

በዚያን ጊዜ ልጆችዋ የእናታቸው ልብ እንዲህ በማዘንበሉ ከደስታ የተነሣ እንባቸው ፈሰሰ። እንግዳቸውም ተሰናበታቸው፤ እነርሱም ለጉዞአቸው ለመነሣት ይዘጋጁ ጀመር።

ነገር ግን እንዲህ ለመሄድ ሲዘጋጁ፥ የክርስቲያና ጎረቤቶች ከነበሩት ሴቶች ሁለቱ ወደ ቤትዋ መጥተው በሯን አንኳኩ። እርስዋም እንደ ቀድሞው፥ በእግዚአብሔር ስም የምትመጡ ከሆነ ግቡ አለቻቸው። በዚህ ጊዜ ሴቶቹ ደነገጡ፤ እንዲህ ያለውን ቋንቋ ከክርስቲያና አፍ ሲወጣ መስማትም ሆነ ማስተዋል አልለመዱም ነበርና። ቢሆንም ገቡ፤ ነገር ግን እነሆ፥ ደጊቱ ሴት ከቤትዋ ለመሄድ ስትዘጋጅ አገኙአት።

እነርሱም እንዲህ ብለው ጀመሩ፦ ጎረቤታችን ሆይ፥ እባክሽ፥ ይህ ምን ማለትሽ ነው?

ክርስቲያናም መለሰች፥ ከእነርሱም ታላቅ የሆነችውን፥ ስምዋ ወይዘሮ ፈሪ የነበረውን፥ ለጉዞ እየተዘጋጀሁ ነው አለቻት።

ይህች ፈሪ ክርስቲያንን በችግር ኮረብታ ላይ ያገኘውና ከአንበሶቹ ፍርሃት የተነሣ ወደ ኋላ እንዲመለስ የፈለገው ሰው ልጅ ነበረች።

ፈሪ፦ እባክሽ፥ ለምን ጉዞ?

ክርስቲያና፦ መልካሙን ባሌን ለመከተል ነው። ይህንም ብላ ታለቅስ ጀመር።

ፈሪ፦ መልካም ጎረቤቴ ሆይ፥ እንዲህ እንዳይሆን ተስፋ አደርጋለሁ፤ እባክሽ፥ ስለ ምስኪኖቹ ልጆችሽ ስትዪ ለሴት በማይገባ ሁኔታ ራስሽን አትጣዪ።

ክርስቲያና፦ አይደለም፤ ልጆቼ ከእኔ ጋር ይሄዳሉ፤ ከእነርሱ ወደ ኋላ ለመቅረት የሚወድድ አንድ እንኳ የለም።

ፈሪ፦ ምን ወይስ ማን ወደዚህ አሳብ እንዳመጣሽ በልቤ እጅግ ይገርመኛል!

ክርስቲያና፦ ጎረቤቴ ሆይ፥ እኔ የማውቀውን ያህል ብታውቂ ኖሮ፥ ከእኔ ጋር እንደምትሄጂ አልጠራጠርም።

ፈሪ፦ እባክሽ፥ አሳብሽን ከወዳጆችሽ እንዲህ ያራቀ፥ ማንም ወደማያውቀው ስፍራ እንድትሄጂም የሚፈትንሽ ምን አዲስ እውቀት አገኘሽ?

ክርስቲያና፦ በዚያን ጊዜ ክርስቲያና እንዲህ ብላ መለሰች፦ ባሌ ከእኔ ከተለየ ጀምሮ፥ ይልቁንም ወንዙን ከተሻገረ ጀምሮ፥ እጅግ ተጨንቄአለሁ። ነገር ግን ከሁሉ ይልቅ የሚያስጨንቀኝ በጭንቀቱ ውስጥ ሳለ በእርሱ ላይ ያሳየሁት ክፉ ጠባይ ነው። ደግሞም እኔ አሁን እርሱ ያን ጊዜ እንደ ነበረ ነኝ፤ በመንገደኝነት ከመሄድ በቀር ምንም ነገር አያረካኝም። ትናንት ሌሊት እርሱን ያየሁ መስሎ ሕልም አለምሁ። ወይ ነፍሴ ከእርሱ ጋር በሆነች! እርሱ በአገሩ ንጉሥ ፊት ይኖራል፤ ከእርሱ ጋር በማዕዱ ተቀምጦ ይበላል፤ የማይሞቱ ሰዎች ጓደኛ ሆኖአል፤ የሚኖርበትም ቤት አሁን ተሰጥቶታል፤ በምድር ያለው እጅግ የተሻለው ቤተ መንግሥት ከእርሱ ጋር ቢነጻጸር ለእኔ የፋንድያ ክምር ብቻ ይመስለኛል። 2ኛ ቆሮንቶስ 5:1-4። የስፍራው ልዑል ደግሞ ወደ እርሱ ብመጣ እንደሚያስተናግደኝ ተስፋ ሰጥቶ አስጠርቶኛል፤ መልእክተኛው አሁን እዚህ ነበረ፥ እንድመጣም የሚጋብዘኝን ደብዳቤ አምጥቶልኛል። ይህንም ብላ ደብዳቤዋን አውጥታ አነበበችው፥ እንዲህም አለቻቸው፦ እንግዲህ ስለዚህ ምን ትላላችሁ?

ፈሪ፦ ወይ፥ ራሳችሁን በእንደዚህ ያለ ችግር ላይ እንድትጥሉ አንቺንና ባልሽን የያዛችሁ እብደት! ባልሽ በመንገዱ በወሰደው በመጀመሪያው እርምጃ ላይ ማለት ይቻላል ምን እንዳገኘው በእርግጥ ሰምተሻል፤ ጎረቤታችን እልኸኛ ከእርሱ ጋር ሄዶ ነበርና አሁንም ሊመሰክር ይችላል፤ አዎን፥ ወላዋይም ደግሞ፥ እነርሱ እንደ ጠቢባን ሰዎች ከዚያ ወዲያ ለመሄድ እስኪፈሩ ድረስ። ከዚህም በላይ አንበሶችን፥ አጶልዮንን፥ የሞትን ጥላና ሌሎች ብዙ ነገሮችን እንዴት እንዳገኘ ሰምተናል። በከንቱነት ገበያም ያገኘውን አደጋ ልትረሺው አይገባም። እርሱ ወንድ ሆኖ ሳለ እንዲህ ከተጨነቀ፥ አንቺ ምስኪን ሴት ብቻ ሆነሽ ምን ልታደርጊ ትችያለሽ? ደግሞም እነዚህ አራቱ ጣፋጭ ሕፃናት ልጆችሽ፥ ሥጋሽና አጥንትሽ እንደ ሆኑ አስቢ። ስለዚህ ራስሽን ለመጣል እንኳ ብትቸኩዪ፥ ስለ ማኅፀንሽ ፍሬ ስትዪ በቤትሽ ተቀመጪ።

ክርስቲያና ግን እንዲህ አለቻት፦ ጎረቤቴ ሆይ፥ አትፈታተኚኝ፤ አሁን ትርፍ አገኝ ዘንድ ዋጋ በእጄ ተሰጥቶኛል፤ ይህን አጋጣሚ ለመጠቀም ልብ ባይኖረኝ ከሞኞች ሁሉ የሚበልጥ ሞኝ በሆንሁ ነበር። በመንገድ ላይ ያገኙኛል ብለሽ ስለምትነግሪኝ ስለ እነዚህ ሁሉ መከራዎች ደግሞ፥ ለእኔ ተስፋ የሚያስቆርጡ ከመሆን እጅግ የራቁ ናቸው፤ እንዲያውም በትክክለኛው መንገድ ላይ እንዳለሁ ያሳዩኛል። መራራው ከጣፋጩ በፊት ሊመጣ ይገባዋል፤ ያም ደግሞ ጣፋጩን እጅግ ጣፋጭ ያደርገዋል። ስለዚህ እንዳልሁት በእግዚአብሔር ስም ወደ ቤቴ ስላልመጣሽ፥ እባክሽ፥ ሂጂ፥ ከዚህም በላይ አታውኪኝ።

በዚያን ጊዜ ፈሪ ሰደበቻት፥ ጓደኛዋንም እንዲህ አለቻት፦ ጎረቤታችን ምሕረት ሆይ፥ ምክራችንንና ጓደኝነታችንን ስለ ናቀች ነዪ፥ በገዛ እጅዋ እንተዋት። ምሕረት ግን ቆም ብላ አሰበች፥ ጎረቤትዋንም ወዲያውኑ ልትከተል አልቻለችም፤ ይህም በሁለት ምክንያት ነበር። 1. አንጀትዋ ለክርስቲያና ራራ። ስለዚህም በልብዋ፥ ጎረቤቴ መሄድ ግድ ካላት፥ ጥቂት መንገድ ከእርስዋ ጋር ሄጄ እረዳታለሁ አለች። 2. አንጀትዋ ለገዛ ነፍስዋ ራራ፤ ክርስቲያና የተናገረችው ነገር በአእምሮዋ ላይ ጥቂት ይዞአት ነበርና። ስለዚህም ደግማ በልብዋ፥ ከዚህች ክርስቲያና ጋር ገና አብዝቼ እነጋገራለሁ፤ በምትናገረውም እውነትንና ሕይወትን ባገኝ፥ እኔ ራሴ በሙሉ ልቤ ከእርስዋ ጋር እሄዳለሁ አለች። ስለዚህ ምሕረት ጎረቤትዋን ፈሪን እንዲህ ብላ ትመልስላት ጀመር፦

ምሕረት፦ ጎረቤቴ ሆይ፥ በእውነት ዛሬ ጠዋት ክርስቲያናን ለማየት ከአንቺ ጋር መጣሁ፤ እንደምታዪውም ከአገሩ የመጨረሻ ስንብትዋን እያደረገች ስለ ሆነ፥ በዚህ ፀሐያማ ጠዋት በመንገድዋ እረዳት ዘንድ ከእርስዋ ጋር ጥቂት ልሄድ አስባለሁ። ነገር ግን ሁለተኛውን ምክንያትዋን አልነገረቻትም፥ ለራስዋ ሸሸገችው እንጂ።

ፈሪ፦ መልካም፥ አንቺም ደግሞ የሞኝነት ሥራ ልትሠሪ እንዳሰብሽ አያለሁ፤ ነገር ግን ጊዜው ሳያልፍ ተጠንቀቂ፥ ጥበበኛም ሁኚ፤ ከአደጋ ውጭ ሳለን ውጭ ነን፤ ወደ ውስጡ ከገባን ግን ገብተናል።

ወይዘሮ ፈሪም ወደ ቤትዋ ተመለሰች፥ ክርስቲያናም ጉዞዋን ጀመረች። ነገር ግን ፈሪ ወደ ቤትዋ በደረሰች ጊዜ ከጎረቤቶችዋ አንዳንዶቹን፥ ይኸውም ወይዘሮ የሌሊት ወፍ ዓይንን፥ ወይዘሮ አሳብ የለሽን፥ ወይዘሮ ቅልብልብንና ወይዘሮ ምንም የማታውቅን ልካ አስጠራች። ወደ ቤትዋም በመጡ ጊዜ የክርስቲያናን ታሪክና ልታደርገው ያሰበችውን ጉዞ ትነግራቸው ጀመር። ወሬዋንም እንዲህ ብላ ጀመረች፦

ፈሪ፦ ጎረቤቶቼ ሆይ፥ ዛሬ ጠዋት ብዙ ሥራ ስላልነበረኝ ክርስቲያናን ልጠይቃት ሄድሁ፤ ወደ በሩም በደረስሁ ጊዜ እንደምታውቁት ልማዳችን ነውና አንኳኳሁ፤ እርስዋም፥ በእግዚአብሔር ስም የምትመጪ ከሆነ ግቢ ብላ መለሰች። ሁሉም ደኅና ነው ብዬ አስቤ ገባሁ፤ ነገር ግን በገባሁ ጊዜ እርስዋ ደግሞም ልጆችዋ ከከተማው ለመውጣት ሲዘጋጁ አገኘኋቸው። ስለዚህ ይህ ምን ማለትዋ እንደ ሆነ ጠየቅኋት። እርስዋም ባጭሩ ባልዋ እንዳደረገው አሁን በመንገደኝነት ለመሄድ እንዳሰበች ነገረችኝ። ደግሞም ስላየችው ሕልም፥ ባልዋ ያለበትም አገር ንጉሥ ወደዚያ እንድትመጣ የሚጋብዝ ደብዳቤ እንዴት እንደ ላከላት ነገረችኝ።

በዚያን ጊዜ ወይዘሮ ምንም የማታውቅ፥ ታዲያ ምን፥ የምትሄድ ይመስልሻልን? አለች።

ፈሪ፦ አዎን፥ የሚመጣው ይምጣ፥ መሄድስ ትሄዳለች፤ ይህንም በዚህ የማውቀው ይመስለኛል፤ በቤትዋ እንድትቀመጥ ለማሳመን ታላቁ ማስረጃዬ የነበረው፥ (ይኸውም በመንገድ ላይ ልታገኘው የምትችለው መከራ፥) እርስዋን በጉዞዋ ወደ ፊት የሚገፋፋት ታላቅ ማስረጃ ሆኖላታልና። በግልጽ ቃል እንዲህ አለችኝ፦ መራራው ከጣፋጩ በፊት ይሄዳል፤ አዎን፥ እንዲህም ስለሚሆን ጣፋጩን እጅግ ጣፋጭ ያደርገዋል።

ወይዘሮ የሌሊት ወፍ ዓይን፦ ወይ፥ ይህች ዕውርና ሞኝ ሴት! አለች፤ ከባልዋ መከራ አትማርምን? እኔ በበኩሌ እንደማየው፥ እርሱ ዳግመኛ እዚህ ቢሆን ኖሮ ቆዳው ሳይቆስል በሰላም በመኖር ይረካ ነበር፥ ለከንቱ ነገርም ይህን ያህል አደጋ ከቶ አይደፍርም ነበር።

ወይዘሮ አሳብ የለሽም ደግሞ እንዲህ ብላ መለሰች፦ እንደነዚህ ያሉትን ቅዠታም ሞኞች ከከተማው አስወግዱ፤ እኔ በበኩሌ፥ ከእርስዋ መገላገል መልካም ነው እላለሁ፤ በምትኖርበት ብትቀመጥና ይህን አሳብዋን ብትይዝ፥ ከእርስዋ አጠገብ ማን በጸጥታ ሊኖር ይችላል? ወይ ትከዛለች፥ ወይ ጉርብትና አትጠብቅም፥ ወይም ማንም ጠቢብ ሰው ሊታገሠው የማይችለውን ነገር ታወራለች። ስለዚህ እኔ በበኩሌ በመሄድዋ ከቶ አላዝንም፤ ትሂድ፥ በእርስዋም ስፍራ የተሻለ ይምጣ፤ እነዚህ ወፈፌ ሞኞች በዓለም መኖር ከጀመሩ ወዲህ ዓለም ከቶ መልካም ሆኖ አያውቅም።

በዚያን ጊዜ ወይዘሮ ቅልብልብ እንዲህ ስትል ጨመረች፦ ኑ፥ ይህን የመሰለውን ንግግር ተዉት። ትናንት በእመቤት ሴሰኛ ቤት ነበርሁ፤ በዚያም እንደ ልጃገረዶች እጅግ ተደሰትን። በዚያ እኔና ወይዘሮ ሥጋ ወዳድ፥ ሌሎችም ሦስት ወይም አራት ሰዎች፥ ከወይዘሮ ፍትወተኛ፥ ከወይዘሮ ርኩሰትና ከሌሎች አንዳንዶች ጋር ከመሆን በቀር ማን የነበረ ይመስላችኋል? በዚያም ዘፈንና ጭፈራ፥ ደስታውንም ለመሙላት የሚገባ ሌላ ነገር ሁሉ ነበረን። እመቤቲቱም ራስዋ እጅግ የምታስደንቅ፥ በሚገባ ያደገች ጨዋ ሴት ናት ለማለት እደፍራለሁ፤ አቶ ፍትወተኛም እጅግ ያማረ ሰው ነው።