ሸክሙ ተንከባሎ ወደቀ

«እናንተ ደካሞች ሸክማችሁ የከበደ ሁሉ፥ ወደ እኔ ኑ፥ እኔም አሳርፋችኋለሁ።» — ከማቴዎስ 11

ከታሪኩ ሁሉ ይህ እጅግ የተሻለው ክፍል ነው።

ክርስቲያን መስቀል ወደ ቆመበት ስፍራ ደረሰ፤ ከእርሱም ጥቂት ዝቅ ብሎ የተከፈተ መቃብር ነበረ። ይህን ሁሉ መንገድ የተሸከመውን ያንን ከባድ ሸክም ታስታውሳለህ? ምንም ያህል አጥብቆ ቢሞክር ከቶ ሊያወርደው ያልቻለውን?

ክርስቲያን ወደ መስቀሉ በደረሰበት ቅጽበት ሸክሙ ከትከሻው ተላቀቀ። ከጀርባው ተንከባሎ ወደቀ፤ ኮረብታውንም ቍልቍል፣ ቍልቍል፣ ቍልቍል ተንከባለለ — በቀጥታ ወደ ተከፈተው መቃብር ገባ — ጠፋም። ጠፋ! ከዚያ ወዲያ ከቶ አላየውም።

ክርስቲያን እጅግ ከመደሰቱ የተነሣ ምን እንደሚያደርግ አያውቅም ነበር። የደስታ እንባ በፊቱ ላይ ፈሰሰ፤ እርሱም «በሐዘኑ ዕረፍትን፣ በሞቱም ሕይወትን ሰጠኝ» አለ። ከዚያም ስለ ደስታው ሦስት ጊዜ ከፍ ብሎ ዘለለ!

ሦስት የሚያበሩ ሰዎችም ወደ እርሱ መጡ። የመጀመሪያው «ኃጢአትህ ተሰረየችልህ» አለው። ሁለተኛው አሮጌና የተቀደደ ልብሱን ገፍፎ ውብ አዲስ ልብስ አለበሰው። ሦስተኛው ደግሞ በግንባሩ ላይ ምልክት አደረገለት፤ በመንገድ ላይ እንዲያነበውና በታላቂቱ ከተማ በር ላይ እንዲያስረክበው የተጠቀለለ ደብዳቤም ሰጠው።

ያ ከባድ ሸክም ኃጢአት ነበር፤ በመስቀል ላይ የሞተው ኢየሱስ ብቻ ሊያስወግደው ይችል ነበር። የበደልህን ሸክም ከጀርባህ በራስህ ልታነሣው አትችልም — ኢየሱስ ግን ይችላል፤ ደግሞም ያደርገዋል። ከዚህ የሚበልጥ የምሥራች የለም።

ውድ ኢየሱስ ሆይ፣ የኃጢአቴን ከባድ ሸክም በመስቀል ላይ ስላስወገድህልኝ አመሰግንሃለሁ። ዕረፍትን ስለ ሰጠኸኝ አመሰግንሃለሁ። አሜን።