ቃልም ዘወትር በእርስዋ ውስጥ የነበረባትን ምድር ጎበኛት

§8. እንግዲህ ቃል ዘወትር በእርስዋ ውስጥ የነበረባትን ምድር ጎበኛት ፤ እነዚህንም ክፋቶች ሁሉ አየ። ከባሕርያችን የሆነውን ሥጋ ይወስዳል፤ ያውም ከንጽሕት ድንግል፤ በማኅፀኗም የራሱ ያደርገዋል፤ ይኸውም በእርሱ ራሱን ሊገልጥ፣ ሞትን ሊያሸንፍና ሕይወትን ሊመልስ ነው።

ስለዚህ ዓላማ ሥጋ የሌለው፣ የማይበሰብስና ግዙፍነት የሌለው የእግዚአብሔር ቃል ወደ ዓለማችን መጣ፤ ምንም እንኳ ቀድሞም ከእኛ የራቀ ባይሆንም። ከፍጥረት ምንም ክፍል ከእርሱ ባዶ ሆኖ አልቀረምና፤ ከገዛ አባቱ ጋር ሳይለይ እየኖረ ሁሉን በየስፍራው ሞልቷል። ነገር ግን ሰውን መውደዱን ሊያሳየንና ሊጎበኘን ራሱን ዝቅ አድርጎ መጣ። 2. ነባቢ የሆነው ዘር ሊጠፋ ሲል፣ ሞትም በመበስበስ ሲነግሥባቸው አየ፤ ደግሞም በመተላለፍ ላይ የተነገረው ማስፈራሪያ በእኛ ላይ ለነበረው መበስበስ ጽኑ መያዣ እንደ ሰጠው፣ ሕጉም ሳይፈጸም መሻሩ አስከፊ እንደ ሆነ አየ፤ እንደ ገናም የሆነውን ነገር አለመገባት አየ፤ ይኸውም እርሱ ራሱ ሠሪያቸው የሆነላቸው ነገሮች እያለፉ እንደ ነበሩ ነው፤ ከዚህም በላይ የሰዎችን እጅግ የበዛ ክፋት፣ በራሳቸውም ላይ ቀስ በቀስ እስከማይታገሥ ደረጃ እንዴት እንዳበዙት አየ፤ በመጨረሻም ሰዎች ሁሉ በሞት ቅጣት ሥር እንደ ነበሩ አየ፤ ስለዚህ ለዘራችን ራራ፤ ለድካማችንም አዘነ፤ ወደ መበስበሳችንም ራሱን ዝቅ አደረገ፤ ሞትም እንዲገዛ ሊታገሥ ስላልቻለ—ፍጥረቱ እንዳይጠፋ፣ የአባቱም የእጅ ሥራ በሰዎች ዘንድ በከንቱ እንዳይቀር—ለራሱ ሥጋን ይወስዳል፤ ያውም ከእኛ ሥጋ የተለየ ያልሆነውን። 3. ሥጋን መልበስን ብቻ አልፈቀደምና፤ ወይም መታየትን ብቻ አልፈለገም። መታየትን ብቻ ቢፈልግ ኖሮ መለኮታዊ መገለጡን በሌላና ከዚህ በሚበልጥ መንገድ ሊፈጽመው በቻለ ነበርና። ነገር ግን እንደ እኛ ያለውን ሥጋ ይወስዳል፤ ይህም ብቻ ሳይሆን ወንድ ከማታውቅ፣ እንከንና ነውር ከሌለባት ድንግል፣ ከወንድ ግንኙነት በእውነት ንጹሕ የሆነውን ሥጋ ይወስዳል። እርሱ ራሱ ኃያልና የሁሉ ሠሪ ስለ ሆነ፣ በድንግል ውስጥ ሥጋን ለራሱ ቤተ መቅደስ አድርጎ ያዘጋጃል፤ በእርሱ እየተገለጠና በእርሱ እያደረ እንደ መሣሪያ አድርጎ የገዛ ራሱ ያደርገዋል። 4. እንዲሁም ከሥጋችን እንደ እኛ ያለውን ባሕርይ የያዘውን ሥጋ ወስዶ፣ ሁሉም ለሞት መበስበስ ቅጣት የተገዙ ስለ ነበሩ፣ በሁሉ ፋንታ ለሞት አሳልፎ ሰጠው፤ ለአብም አቀረበው—ይህንንም ደግሞ ሰውን ከመውደዱ የተነሣ አደረገው፤ ዓላማውም በመጀመሪያ ሁሉም በእርሱ እንደ ሞቱ ተቆጥረው የሰዎችን ጥፋት የሚያመጣው ሕግ እንዲሻር ነው (ኃይሉ በጌታ ሥጋ ላይ ሙሉ በሙሉ ተፈጽሞ ስላለቀ፣ በእርሱ መሰሎች በሆኑት ሰዎች ላይ ከዚያ ወዲያ ሥልጣን አልነበረውምና)፤ ሁለተኛም ሰዎች ወደ መበስበስ ዘወር ብለው ስለ ነበረ፣ እንደ ገና ወደ አለመበስበስ እንዲመልሳቸው፣ ሥጋውን የራሱ በማድረጉና በትንሣኤ ጸጋ ከሞት ሕያዋን እንዲያደርጋቸው፣ ገለባ በእሳት እንደሚጠፋ ሞትን ከእነርሱ እንዲያጠፋ ነው።