የሰው ዘር እየጠፋ ነበር

§6. የሰው ዘር እየጠፋ ነበር፤ የእግዚአብሔር መልክ እየደበዘዘ፣ ሥራውም እየፈረሰ ነበር። እንግዲህ ወይ እግዚአብሔር ሰው ለጥፋት የተዳረገበትን የተናገረውን ቃል ማጠፍ ነበረበት፤ ወይም ከቃል ህልውና ተካፋይ የነበረው ፍጥረት እንደ ገና ወደ ጥፋት መስመጥ ነበረበት፤ ይህ ከሆነ ደግሞ የእግዚአብሔር ዕቅድ በከሸፈ ነበር። ታዲያ ምን ይደረግ? የእግዚአብሔር ቸርነት ይህን ይታገሥ ነበርን? ይህ ከሆነ ግን ሰው ለምን ተፈጠረ? ይህ ከእግዚአብሔር ወገን ቸርነት ሳይሆን ድካም በሆነ ነበር።

ስለዚህ ምክንያት ሞት በሰዎች ላይ በርትቶ፣ መበስበስም በላያቸው ጸንቶ ስለ ነበረ የሰው ዘር እየጠፋ ነበር፤ በእግዚአብሔር መልክ የተፈጠረው ነባቢው ሰው እየጠፋ ነበር፤ የእግዚአብሔርም የእጅ ሥራ እየፈረሰ ነበር። 2. ከላይ እንደ ተናገርሁት ሞት ከዚያ ጊዜ ጀምሮ በእኛ ላይ ሕጋዊ ሥልጣን አግኝቶ ነበርና፤ ሕጉም ስለ መተላለፉ በእግዚአብሔር የተደነገገ ስለ ነበረ ከሕጉ ማምለጥ የማይቻል ነበር፤ የሆነውም ነገር በእውነት በአንድ ጊዜ አስከፊም የማይገባም ነበር። 3. በመጀመሪያ፣ እግዚአብሔር ተናግሮ ሐሰተኛ ሆኖ መገኘቱ አስከፊ በሆነ ነበርና፤ ይኸውም ሰው ትእዛዙን ቢተላለፍ ሞትን እንዲሞት አንድ ጊዜ ከወሰነ በኋላ፣ ከመተላለፉ በኋላ ሰው ሳይሞት የእግዚአብሔር ቃል መፍረሱ ነው። እንሞታለን ብሎ ተናግሮ ሳለ ሰው ባይሞት እግዚአብሔር እውነተኛ ባልሆነ ነበርና። 4. ደግሞም አንድ ጊዜ ነባቢያን ሆነው የተፈጠሩና ከቃል ተካፋዮች የሆኑ ፍጥረታት መጥፋታቸውና በመበስበስ መንገድ እንደ ገና ወደ አለመኖር መመለሳቸው የማይገባ ነበር። 5. እግዚአብሔር የሠራቸው ነገሮች ዲያብሎስ በሰዎች ላይ ባደረገው ማታለል ምክንያት እንዲጠፉ መተው ለእግዚአብሔር ቸርነት የሚገባ አልነበረምና። 6. በተለይም በሰዎች ዘንድ ያለው የእግዚአብሔር የእጅ ሥራ በገዛ ራሳቸው ቸልተኝነትም ሆነ በክፉ መናፍስት ተንኰል መሻሩ እጅግ በጣም የማይገባ ነበር።

7. እንግዲህ ነባቢያን ፍጥረታት እየጠፉ፣ እንዲህ ያሉት ሥራዎችም እየፈረሱ ሳሉ፣ እግዚአብሔር በቸርነቱ ምን ማድረግ ነበረበት? መበስበስ በእነርሱ ላይ እንዲያሸንፍና ሞትም አጥብቆ እንዲይዛቸው መታገሥ? እንዲህ ከሆነ ከመጀመሪያውኑ መፈጠራቸው ምን ጥቅም ነበረው? አንድ ጊዜ ከተፈጠሩ በኋላ ለቸልተኝነትና ለጥፋት ከሚተዉ ባይፈጠሩ ይሻል ነበርና። 8. ቸልተኝነት ከእግዚአብሔር ወገን ቸርነትን ሳይሆን ድካምን ይገልጣልና፤ ይኸውም አንድ ጊዜ የሠራውን የገዛ ሥራውን እንዲፈርስ ቢተወው፣ ሰውን ፈጽሞ ካልፈጠረው ይልቅ ይበልጥ ድካምን ይገልጣል። 9. ባይፈጥራቸው ኖሮ ማንም ድካምን ሊያስብበት ባልቻለ ነበርና፤ ነገር ግን አንድ ጊዜ ከፈጠራቸው፣ ከምንምም ካስገኛቸው በኋላ፣ ሥራው መጥፋቱ፣ ያውም በሠሪው ዓይን ፊት፣ እጅግ አስከፊ በሆነ ነበር። 10. እንግዲህ ሰዎችን ለመበስበስ ጅረት አሳልፎ መተው ፈጽሞ የሚታሰብ አልነበረም፤ ይህ የማይገባና ለእግዚአብሔር ቸርነት የማይመጥን ይሆን ነበርና።