ከሥጋዌ ጊዜ ጀምሮ የጣዖት አምልኮ መዋረድ

§46. ከሥጋዌ ጊዜ ጀምሮ የጣዖት አምልኮ፣ የጥንቆላ ቃሎች፣ አፈ ታሪኮች፣ የአጋንንት ሥራ፣ አስማትና የአሕዛብ ፍልስፍና ተዋረዱ። የቀድሞዎቹ አምልኮዎች በየአካባቢያቸው ብቻ የተወሰኑና አንዱ ከሌላው የተለዩ ሲሆኑ፣ የክርስቶስ አምልኮ ግን ዓለም አቀፋዊና አንድ ወጥ ነው።

የእግዚአብሔር እውነተኛ ቃል የሆነው አምላክ ወደ ሰዎች ከመጣ ወዲህ በቀር ሰዎች ጣዖታትን ማምለክ መተው የጀመሩት መቼ ነው? ወይስ መድኃኒታችን በምድር ላይ ራሱን ከገለጠ ወዲህ በቀር በግሪኮች ዘንድና በሁሉ ስፍራ የነበሩት የጥንቆላ ቃሎች የቆሙትና ከንቱ የሆኑት መቼ ነው? 2. ወይስ ገጣሚዎች አማልክትና ጀግኖች ብለው የሚጠሯቸው ሟች ሰዎች ብቻ መሆናቸው መጋለጥ የጀመረው ጌታ በሞት ላይ የድል ምልክቱን ካቆመና የነሣውን ሥጋ ከሙታን በማስነሣት የማይበሰብስ አድርጎ ከጠበቀ ወዲህ በቀር መቼ ነው? 3. ወይስ የአጋንንት ማታለልና እብደት የተናቀው፣ የእነዚህም ሁሉ ጌታ የሆነው የእግዚአብሔር ኃይል ቃል ስለ ሰው ድካም ራሱን ዝቅ አድርጎ በምድር ላይ ከተገለጠ ወዲህ በቀር መቼ ነው? ወይስ የአስማት ጥበብና ትምህርት ቤቶቹ መረገጥ የጀመሩት የቃል መለኮታዊ መገለጥ በሰዎች መካከል ከተፈጸመ ወዲህ በቀር መቼ ነው? 4. በአጭሩ፣ የግሪኮች ጥበብ ሞኝነት የሆነው እውነተኛው የእግዚአብሔር ጥበብ በምድር ላይ ራሱን ከገለጠ ወዲህ በቀር መቼ ነው? ቀድሞ ዓለም ሁሉና ስፍራ ሁሉ በጣዖት አምልኮ ይስት ነበርና፤ ሰዎችም ከጣዖታት በቀር ሌላ ምንም ነገር አማልክት አድርገው አይቈጥሩም ነበር። አሁን ግን በዓለም ሁሉ ሰዎች የጣዖታትን አጉል እምነት እየተዉ ወደ ክርስቶስ ይጠጋሉ፤ እርሱንም እንደ አምላክ እያመለኩ በእርሱ አማካይነት ቀድሞ ያላወቁትን አብን ደግሞ ወደ ማወቅ ይደርሳሉ። 5. ደግሞም የሚያስደንቅ ነገር፣ የሚመለኩት ነገሮች ልዩ ልዩና እጅግ ብዙ ነበሩ፤ እያንዳንዱ ስፍራም የራሱ ጣዖት ነበረው፤ በእነርሱ ዘንድ አምላክ ተብሎ የሚቈጠረውም የጎረቤት ሕዝቦችን እንዲያመልኩት ለማሳመን ወደ ጎረቤቱ ስፍራ ሊሻገር ኃይል አልነበረውም፤ በገዛ ሕዝቡ መካከል እንኳ በጭንቅ ይመለክ ነበር፤ ማንም የጎረቤቱን አምላክ አያመልክም ነበርና—ይልቁንም እያንዳንዱ የሁሉ ጌታ ነው ብሎ በማሰብ የራሱን ጣዖት አጥብቆ ይይዝ ነበር፤—ክርስቶስ ብቻ ግን በሕዝቦች ሁሉ መካከል አንድና ያው ሆኖ ይመለካል፤ የጣዖታት ድካም ሊያደርገው ያልቻለውን—ማለትም በቅርብ የሚኖሩትን እንኳ ማሳመን—ይህን ክርስቶስ አደረገው፤ በቅርብ ያሉትን ብቻ ሳይሆን ዓለምን ሁሉ በቀላሉ አሳምኖ አንዱንና ያውን ጌታ፣ በእርሱም አማካይነት እግዚአብሔርን፣ ማለትም አባቱን፣ እንዲያመልኩ አደረገ።