ከሙታን ተነሥቶ አይቶት የሚያምን ማን ነው?

§32. ነገር ግን ከሙታን ተነሥቶ አይቶት የሚያምን ማን ነው? እግዚአብሔር ሁልጊዜ የማይታይ ነው፤ የሚታወቀውም በሥራዎቹ ብቻ ነው፤ እዚህም ሥራዎቹ ማስረጃ ሆነው ይጮኻሉ። አንተ ባታምን፣ የሚያምኑትን ተመልከት፤ የክርስቶስንም መለኮት አስተውል። ሰዎች ዕውሮች ቢሆኑም አጋንንት ይህን ያያሉ። እስካሁን የቀረበው ክርክር ማጠቃለያ።

ስለማይታይ ብቻ ከቶ መነሣቱ የማይታመን ከሆነ፣ ለማመን እምቢ የሚሉ ሰዎች የተፈጥሮን ሥርዓት ራሱን የሚክዱበት ጊዜ ደርሷል። ከዚህ በላይ አስቀድመን እንደ ተናገርነው፣ የማይታይ ሆኖ ሳለ በሥራዎቹ መታወቅ የእግዚአብሔር ልዩ ጠባይ ነውና። 2. እንግዲህ ሥራዎቹ ከሌሉ፣ የማይታየውን አለማመናቸው ትክክል ነው። ሥራዎቹ ግን በታላቅ ድምፅ እየጮኹ በግልጥ የሚያሳዩ ከሆነ፣ ከትንሣኤ የተገኘውን ይህን ያህል ግልጥ የሆነ ሕይወት ለምን ሊክዱ ይመርጣሉ? በማስተዋላቸው ጐደሎዎች ቢሆኑ እንኳ፣ ሰዎች በውጫዊ ስሜቶቻቸውም ቢሆን የማይካደውን የክርስቶስን ኃይልና መለኮት ሊያዩ ይችላሉና። 3. ዕውር ሰው እንኳ ፀሐይን ባያይም፣ ፀሐይ የምትሰጠውን ሙቀት ቢሰማ ብቻ፣ ከምድር በላይ ፀሐይ እንዳለች ያውቃልና። እንዲሁ ተቃዋሚዎቻችንም ገና ለእውነት ዕውሮች ሆነው አሁንም ባያምኑ እንኳ፣ ቢያንስ በሚያምኑት በሌሎች አማካይነት ኃይሉን እያወቁ የክርስቶስን መለኮትና በእርሱ የተፈጸመውን ትንሣኤ አይካዱ። 4. ክርስቶስ የሞተ ቢሆን ኖሮ አጋንንትን ሊያወጣና ጣዖታትን ሊበዘብዝ እንደማይችል ግልጥ ነውና፤ መናፍስት ለሞተ ሰው ባልታዘዙ ነበርና። ስሙ በመጠራቱ በግልጥ የሚወጡ ከሆነ ግን፣ እንዳልሞተ ግልጥ ሊሆን ይገባዋል፤ በተለይም መናፍስት በሰዎች የማይታየውን እንኳ ስለሚያዩ፣ ክርስቶስ የሞተ ቢሆን ኖሮ ሊያውቁና ምንም ዓይነት መታዘዝ ሊከለክሉት ይችሉ ነበርና። 5. አሁን ግን እግዚአብሔርን የማይፈሩ ሰዎች የማያምኑትን መናፍስት ያያሉ—እርሱ አምላክ እንደ ሆነ—ስለዚህም ይሸሻሉ፤ በእግሩም ሥር ይወድቃሉ፤ በሥጋ በነበረ ጊዜ የተናገሩትንም ቃል እንዲህ ይላሉ፦ «ማን እንደ ሆንህ አውቄሃለሁ፥ አንተ የእግዚአብሔር ቅዱሱ»፤ ደግሞም፦ «ተው፥ ከአንተ ጋር ምን አለን? የእግዚአብሔር ልጅ ሆይ፥ እንዳትሣቀየኝ እለምንሃለሁ»። 6. እንግዲህ አጋንንት ስለሚመሰክሩለት፣ ሥራዎቹም በየቀኑ ስለሚመሰክሩለት፣ መድኃኒታችን የገዛ ሥጋውን እንዳስነሣ፣ እርሱም ከእግዚአብሔር እንደ አባቱ የተገኘ፣ የገዛ ቃሉ፣ ጥበቡና ኃይሉ የሆነ እውነተኛ የእግዚአብሔር ልጅ እንደ ሆነ ግልጥ ሊሆን ይገባዋል—ማንም በእውነት ላይ በድፍረት አይቁም። እርሱም በኋለኛው ዘመን ስለ ሁሉ መዳን ሥጋን የነሣ፣ ስለ አብም ዓለምን ያስተማረ፣ ሞትን የሻረ፣ በትንሣኤም ተስፋ ለሁሉ አለመበስበስን የሰጠ ነው፤ ለዚህም የገዛ ሥጋውን በኩራት አድርጎ አስነሣ፤ በመስቀል ምልክትም በሞትና በመበስበሱ ላይ የድል መታሰቢያ አድርጎ አሳየው።