ኃይል የሕይወት ምልክት ከሆነ

§31. ኃይል የሕይወት ምልክት ከሆነ፣ ጣዖታት በጎም ሆነ ክፉ ለማድረግ አቅም ከማጣታቸው፣ ከክርስቶስና ከመስቀል ምልክት አስገዳጅ ኃይልም ምን እንማራለን? ሞትና አጋንንት ገዢነታቸውን እንዳጡ በዚህ ተረጋግጧል። ከሥራዎች የተወሰደው ከላይ ያለው ክርክር ከክርስቶስ ማንነት ከሚወሰደው ክርክር ጋር ይስማማል።

ትንሣኤን የማያምኑ ሰዎች ግን፣ የሚያመልኳቸው መናፍስትና አማልክት ሁሉ ሞቷል የሚሉትን ክርስቶስን ከማባረር ይልቅ፣ በተቃራኒው ክርስቶስ ሁሉም ሙታን መሆናቸውን የሚያረጋግጥ ከሆነ፣ በራሳቸው ላይ ብርቱ ማስረጃ ያቀርባሉ። 2. የሞተ ምንም ኃይል ማድረግ እንደማይችል እውነት ከሆነ፣ መድኃኒታችን ግን ሰዎችን ወደ እግዚአብሔር አምልኮ እየሳበ፣ ወደ በጎነት እያሳመነ፣ ስለ አለመሞት እያስተማረ፣ ሰማያዊ ነገሮችን ወደ መሻት እየመራ፣ የአብን እውቀት እየገለጠ፣ ሞትን ለመጋፈጥ ብርታትን እያሳደረ፣ ራሱን ለእያንዳንዱ እየገለጠ፣ የጣዖት አምልኮን ክህደትም እያስወገደ በየቀኑ ይህን ያህል ብዙ ሥራ የሚሠራ ከሆነ፣ የማያምኑ ሰዎች አማልክትና መናፍስት ግን ከእነዚህ አንዱንም ማድረግ ሳይችሉ፣ ይልቁንም ክብራቸው ወደ አቅመ ቢስነትና ከንቱነት ተዋርዶ በክርስቶስ ፊት ሙታን መሆናቸውን የሚያሳዩ ከሆነ፣ በመስቀል ምልክትም አስማት ሁሉ የሚቆም፣ ጥንቈላ ሁሉ የሚሻር፣ ጣዖታት ሁሉ የሚተዉና የሚጣሉ፣ ልቅ ምኞትም ሁሉ የሚገታ፣ ሁሉም ከምድር ወደ ሰማይ ቀና ብሎ የሚመለከት ከሆነ፣ ሞቷል ሊባል የሚገባው ማን ነው? ይህን ያህል ብዙ ሥራ የሚሠራው ክርስቶስ ነውን? ነገር ግን መሥራት የሞተ ሰው ጠባይ አይደለም። ወይስ ምንም ኃይል ሳያደርግ ሕይወት እንደሌለው ተጋድሞ ያለው ነው? ይህ ደግሞ ሙታን ለሆኑት ለጣዖታትና ለመናፍስት በባሕርያቸው የሚገባ ጠባይ ነው። 3. የእግዚአብሔር ልጅ «ሕያውና የሚሠራ» ነውና፤ በየቀኑም ይሠራል፤ የሁሉንም መዳን ይፈጽማል። ሞት ግን ኃይሉን ሁሉ እንዳጣ በየቀኑ ይረጋገጣል፤ ከክርስቶስ ይልቅ ሙታን የሆኑት ጣዖታትና መናፍስት መሆናቸውም ይረጋገጣል፤ ስለዚህም ከእንግዲህ ማንም ስለ ሥጋው ትንሣኤ ሊጠራጠር አይችልም። 4. ስለ ጌታ ሥጋ ትንሣኤ የማያምን ሰው ግን የእግዚአብሔርን ቃልና ጥበብ ኃይል የማያውቅ ይመስላል። ሥጋን ለራሱ ከነሣ፣ ክርክራችንም እንዳሳየው በተገቢ ምክንያት የገዛ ራሱ ካደረገው፣ ጌታ በዚያ ሥጋ ምን ሊያደርግ ይገባው ነበር? ወይስ ቃል አንድ ጊዜ በእርሱ ላይ ከወረደ በኋላ የሥጋው ፍጻሜ ምን ሊሆን ይገባ ነበር? ሟች ስለ ነበረና ስለ ሁሉም ለሞት ሊቀርብ ስለ ነበረ ከመሞት ሊቀር አይችልምና፤ መድኃኒታችን ሥጋውን ለራሱ ያበጀው ለዚሁ ዓላማ ነበር። ነገር ግን የሕይወት ቤተ መቅደስ ሆኖ ስለ ነበረ ሞቶ ሊቀር አይቻለውም ነበር። ስለዚህም እንደ ሟችነቱ ሞተ፤ በውስጡ ካደረው ሕይወት የተነሣ ግን እንደ ገና ሕያው ሆነ፤ ለትንሣኤውም ሥራዎቹ ምልክት ናቸው።