እንግዲህ አለመበስበስን ሊሰጥ የሚችል ሌላ አልነበረም

§20. እንግዲህ ከፈጠረው በቀር አለመበስበስን ሊሰጥ የሚችል አልነበረም፤ ከገዛ መልኩ በቀር የእግዚአብሔርን ምሳሌ ሊያድስ የሚችል አልነበረም፤ ከሕይወት በቀር ሕያው ሊያደርግ የሚችል፣ ከቃልም በቀር ሊያስተምር የሚችል አልነበረም። እርሱም የሞትን ዕዳችንን ይከፍል ዘንድ ስለ እኛ ደግሞ ሊሞትና በኩራታችን ሆኖ ከመቃብር ሊነሣ ተገባው። ስለዚህ ሥጋው ሟች መሆን ነበረበት፤ የሚበሰብስ ግን ሊሆን አይችልም ነበር።

እንግዲህ በሥጋ የተገለጠበትን ምክንያት በተቻለ መጠን፣ እኛም ራሳችን ማስተዋል በቻልነው መጠን በከፊል አሁን ተናግረናል፤ ይኸውም የሚበሰብሰውን ወደ አለመበስበስ መለወጥ በመጀመሪያ ሁሉን ከምንም ከፈጠረው ከመድኃኒታችን ከራሱ በቀር የሌላ የማንም ችሎታ እንዳልነበረ፤ ለሰዎችም የእግዚአብሔርን መልክ ምሳሌ እንደ ገና ሊፈጥር የሚችል ከአብ መልክ በቀር ሌላ እንዳልነበረ፤ ሟቹንም የማይሞት ሊያደርግ የሚችል ሕይወት ራሱ ከሆነው ከጌታችን ከኢየሱስ ክርስቶስ በቀር ሌላ እንዳልነበረ፤ ስለ አብም ሰዎችን ሊያስተምርና የጣዖት አምልኮን ሊያጠፋ የሚችል ሁሉን ከሚያስተካክለውና ብቻውን እውነተኛ የአብ አንድያ ልጅ ከሆነው ከቃል በቀር ሌላ እንዳልነበረ ነው። 2. ነገር ግን ሁሉ ያለባቸው ዕዳ ደግሞ መከፈል ግድ ነበረ፤ ቀደም ብዬ እንደ ተናገርሁ ሁሉ ሊሞቱ ይገባቸው ነበርና፤ ወደ እኛ የመጣውም በተለይ በዚህ ምክንያት ነው፤ ስለዚህም መለኮቱን በሥራዎቹ ካስረዳ በኋላ ቀጥሎ ስለ ሁሉ መሥዋዕቱን ደግሞ አቀረበ፤ ቤተ መቅደሱን በሁሉ ፈንታ ለሞት አሳልፎ ሰጠ፤ ይህም በመጀመሪያ ሰዎችን ከቀድሞው በደላቸው ነጻና ንጹሓን ሊያደርጋቸው፣ ደግሞም የገዛ ሥጋውን የማይበሰብስ አድርጎ ለሁሉ ትንሣኤ በኩራት አድርጎ በማሳየት ከሞት እንኳ ይልቅ የበረታ መሆኑን ሊያሳይ ነው። 3. ስለ አንድ ጉዳይ ያንኑ ቃል ብዙ ጊዜ ብንደጋግም አትደነቅ። ስለ እግዚአብሔር ምክር የምንናገር ስለ ሆነ፣ አንድ ነገር የተውን መስሎ እንዳንታይና በቂ ያልሆነ ማብራሪያ ሰጡ ተብለን እንዳንወቀስ ያንኑ ትርጉም ከአንድ በሚበልጥ መንገድ እናስረዳለን፤ ሊጻፍ የሚገባውን ነገር ከመተው ይልቅ በመደጋገም መወቀስን መቀበል ይሻላልና። 4. እንግዲህ ሥጋው ከሁሉ ጋር አንድ ዓይነት ባሕርይ ስለ ነበረው—የሰው ሥጋ ነበረና—ተወዳዳሪ በሌለው ተአምር ከድንግል ብቻ የተገኘ ቢሆንም እንኳ ሟች ስለ ሆነ እንደ መሰሎቹ ደግሞ ሊሞት ተገባው። ነገር ግን ቃል ከእርሱ ጋር በመዋሐዱ ምክንያት እንደ ገዛ ባሕርዩ ለመበስበስ የተገዛ አልሆነም፤ ይልቁንም በእርሱ ሊያድር በመጣው በቃል ምክንያት መበስበስ ሊደርስበት ከማይችልበት ስፍራ ተቀመጠ። 5. ስለዚህም ሁለት ድንቅ ነገሮች በአንድ ጊዜ ሆኑ፤ የሁሉ ሞት በጌታ ሥጋ ተፈጸመ፤ ከእርሱ ጋር በተዋሐደው በቃል ምክንያትም ሞትና መበስበስ ፈጽመው ተሻሩ። ሞት ያስፈልግ ነበርና፤ ሁሉ ያለባቸውም ዕዳ ይከፈል ዘንድ ስለ ሁሉ ሞትን መቀበል ግድ ነበረ። 6. ስለዚህ ቀደም ብዬ እንደ ተናገርሁ፣ ቃል የማይሞት ስለ ሆነ መሞት የማይቻለው በመሆኑ ሊሞት የሚችልን ሥጋ ለራሱ ነሣ፤ ይህም እንደ ገዛ ሥጋው በሁሉ ፈንታ ያቀርበው ዘንድ፣ ከሥጋውም ጋር በመዋሐዱ ስለ ሁሉ መከራን እንደሚቀበል ሆኖ «በሞት ሥልጣን ያለውን ማለት ዲያብሎስን በሞት እንዲሽር፥ በሕይወታቸውም ሁሉ ስለ ሞት ፍርሃት በባርነት ይታሰሩ የነበሩትን ሁሉ ነጻ እንዲያወጣ» ነው።