ኃጢአትን የመግደል ሥራ በዝርዝር ሲገለጽ

ኃጢአትን የመግደል ሥራ በዝርዝር ተገለጸ — የእርሱ ልዩ ልዩ ክፍሎችና ደረጃዎች — የኃጢአትን ሥርና መርሕ በልማድ ደረጃ ማዳከም — የምኞት የመፈተን ኃይል — ያ ኃይል በሰዎችና በጊዜያት ያለው ልዩነት — ከኃጢአት ጋር ዘወትር መዋጋት — የዚያ ክፍሎች ተመረመሩ — በእርሱ ላይ የሚገኝ ስኬት — የዚህ ትምህርት ድምር ታየ።

ለዝርዝር መመሪያዎች ተጨማሪ መንገድ የሚከፍተው፣ በአጠቃላይ አንድን ኃጢአት መግደል ምን ማለት እንደ ሆነ፣ ቀጥሎ የሚታይ ነው።

2. የአንድ ምኞት መገደል በሦስት ነገሮች ውስጥ ነው፦—

(1.) በልማድ ደረጃ ማዳከሙ። እያንዳንዱ ምኞት ልብን ዘወትር ወደ ክፉ የሚያዘነብል የረከሰ ልማድ ወይም ዝንባሌ ነው። ምኞቱ በእውነት ያልተገደለለት ሰው በዘፍጥረት 6:5 እንዲህ ተብሎ የተገለጸው ከዚህ የተነሣ ነው፦ «የልቡ አሳብ ምኞት ሁሉ ሁልጊዜ ክፉ ብቻ ነው»። ሁልጊዜ ወደ ኃጢአት በሚያዘነብል ብርቱ ዝንባሌና ማዘንበል ኃይል ሥር ነው። ተፈጥሯዊ ሰው ሌሊትና ቀን ሁልጊዜ ያለማቋረጥ አንድን ምኞት ብቻ የማይከተልበት ምክንያት፣ የሚያገለግላቸው ብዙ ምኞቶች ስላሉትና እያንዳንዳቸውም ለመርካት ስለሚጮኹ ነው፤ ስለዚህም በብዙ ዓይነት ነገሮች ይነዳል፤ ሆኖም በአጠቃላይ ዘወትር ራሱን ወደ ማርካት ያዘነብላል።

እንግዲህ መገደሉ የሚፈለገው ምኞት ወይም የነፍስ ሕመም በራሱ ብርቱ፣ ሥር የሰደደና ወደ አንድ ገሃድ ኃጢአት የሚያዘነብል የፈቃድና የልብ ዝንባሌዎች የልማድ ዝንባሌና ማዘንበል ነው እንበል፤ ይህም ከኃጢአቱ ይዘት አንጻር ነው እንጂ፣ በዚያ መደበኛ ገጽታው ሁልጊዜ ስለ ምኞቱ ዒላማ ምናቦችን፣ አሳቦችንና ዘዴዎችን ይቀሰቅሳል ማለት አይደለም። ስለዚህም ሰዎች «ልባቸው ክፉ ለማድረግ ተጠምዷል» ይባልላቸዋል፤ የመንፈሳቸው ዝንባሌ ወደዚያ ያመራል፤ «ለሥጋ» ማሰብ ይሆናል። በሌሎች ብዙ ነገሮች እንደሚሆነው ሁሉ በዚህም ኃጢአተኛና የረከሰ ልማድ ከማንኛውም ተፈጥሯዊ ወይም ግብረ ገባዊ ልማድ ይለያል፤ እነርሱ ነፍስን በእርጋታና ከእርሷ ጋር በሚስማማ መንገድ ያዘነብሏታል፤ ኃጢአተኛ ልማዶች ግን በኃይልና በግፊት ይገፋሉ፤ ስለዚህም ምኞቶች ይዋጋሉ፣ ወይም «ነፍስን ከሚዋጋ ሥጋዊ ምኞት» እንደሚለው በነፍስ ላይ ጦርነት ያነሣሉ ተብሎ ተነግሮላቸዋል (1ኛ ጴጥሮስ 2:11)፤ — በጦርነት የተለመደውን አመራርና ተቃውሞ ይዘው ያምፃሉ ወይም ለጦርነት ይነሣሉ (ሮሜ 7:23)፤ — ይማርካሉ፣ ወይም በውጊያ ሲያሸንፉ በእርግጥ ምርኮኛ ያደርጋሉ፤ — እነዚህ ሁሉ ታላቅ ኃይልና ግፊት ያላቸው ሥራዎች ናቸው።

ስለ እርሱ ካለን መግለጫ (ሮሜ 7) ምኞት አእምሮን እንዴት እንደሚያጨልም፣ የኃጢአትን ወቀሳ እንዴት እንደሚያጠፋ፣ ማመዛዘንን ከዙፋኑ እንዴት እንደሚያወርድ፣ እርሱን ለመግታት ሊቀርብ የሚችለውን የማንኛውንም ማሰላሰል ኃይልና ተጽዕኖ እንዴት እንደሚያቋርጥ፣ ሁሉንም ጥሶም እንዴት እንደ እሳት እንደሚነድ በሙሉ ላሳይ እችል ነበር። ይህ ግን የአሁኑ ሥራዬ አይደለም። እንግዲህ በኃጢአትን የመግደል ሥራ ውስጥ የመጀመሪያው ነገር ይህን የኃጢአት ወይም የምኞት ልማድ ማዳከም ነው፤ ይኸውም በተፈጥሮው እንደሚያደርገው በዚያ ኃይል፣ ጽናትና ድግግሞሽ እንዳይነሣ፣ እንዳይፀንስ፣ እንዳይታወክ፣ እንዳያነሣሣ፣ እንዳያባብልና እንዳያውክ ማድረግ ነው (ያዕቆብ 1:14, 15)።

በመንገዴ ላይ አንድ ማስጠንቀቂያ ወይም መመሪያ ልሰጥ እወዳለሁ፤ እርሱም ይህ ነው፦ እያንዳንዱ ምኞት በራሱ ባሕርይ እኩልና በሁሉም መንገድ ወደ ኃጢአት የሚያዘነብልና የሚገፋ ቢሆንም፣ ይህ ከሚከተሉት ሁለት ገደቦች ጋር ሊቀበል ይገባዋል፦—

[1.] አንድ ምኞት፣ ወይም በአንድ ሰው ውስጥ ያለ ምኞት፣ ከሌላው ምኞት ወይም በሌላ ሰው ውስጥ ካለው ከዚያው ምኞት (ማለትም ከዚያው ዓይነትና ባሕርይ ካለው) እጅግ በላይ ሕይወትን፣ ኃይልንና ብርታትን የሚሰጡት ብዙ ድንገተኛ ማጐልበቻዎችን፣ ማባባሻዎችንና ማበርቻዎችን ሊቀበል ይችላል። አንድ ምኞት ከተፈጥሮ ሥሪትና ጠባይ ጋር፣ ከሚስማማው የሕይወት አካሄድ ጋር፣ ከአጋጣሚዎች ጋር ሲገጥም፣ ወይም ሰይጣን እርሱን የሚያንቀሳቅስበት ተስማሚ እጀታ ሲያገኝ — ይህንም ለማድረግ ሺህ መንገዶች አሉት — ያ ምኞት ከሌሎች በላይ፣ ወይም በሌላ ሰው ውስጥ ካለው ከዚያው ምኞት የበለጠ ብርቱና ኃይለኛ ይሆናል፤ ያን ጊዜ ጢሱ አእምሮን እጅግ ያጨልማል፤ ስለዚህም ሰውየው እንደ ቀድሞው ያንኑ ነገር ቢያውቅም፣ እነዚያ እውቀቶች በፈቃዱ ላይ ምንም ኃይልና ተጽዕኖ አይኖራቸውም፤ የረከሱ የልብ ዝንባሌዎችና የስሜት ግፊቶች ግን በእርሱ አማካይነት ነጻ ይለቀቃሉ።

ከሁሉ በላይ ግን ምኞት ብርታትን የሚያገኘው በፈተና ነው። ተስማሚ ፈተና ከምኞት ጋር ሲገጥም፣ ቀድሞ የነበረው ወይም ሊኖረው የሚችል የማይመስለውን አዲስ ሕይወት፣ ብርታት፣ ኃይል፣ ግፊትና ቍጣ ይሰጠዋል። ለዚህ ጕዳይ ምሳሌዎች ብዙ ሊሆኑ ይችሉ ነበር፤ ነገር ግን ይህን አስተያየት ማስረዳት የሌላ ጽሑፍ የአንድ ክፍል ዓላማ ነው።

[2.] አንዳንድ ምኞቶች በኃይለኛ ድርጊቶቻቸው ከሌሎች ይልቅ እጅግ የሚሰሙና የሚለዩ ናቸው። ጳውሎስ በርኵሰትና በሌሎች ኃጢአቶች ሁሉ መካከል ልዩነት ያደርጋል (1ኛ ቆሮንቶስ 6:18)፦ «ከዝሙት ሽሹ። ሰው የሚያደርገው ኃጢአት ሁሉ ከሥጋ ውጭ ነው፤ ዝሙትን የሚሠራ ግን በገዛ ሥጋው ላይ ኃጢአትን ይሠራል»። ስለዚህም የዚያ ኃጢአት እንቅስቃሴዎች ከሌሎቹ ይልቅ ይበልጥ ይሰማሉ፣ ይበልጥም ይለያሉ፤ ምናልባት የዓለም ፍቅር ወይም እንደዚያ ያለ ነገር በአንድ ሰው ውስጥ ከዚያ ባልተናነሰ ሁኔታ በልማድ የሚገዛ ቢሆንም፣ በሰውየው ሁለንተና ውስጥ ያን ያህል ታላቅ ቃጠሎ አያስነሣም።

በዚህም ምክንያት አንዳንድ ሰዎች በራሳቸው አሳብም ሆነ በዓለም ዓይን ኃጢአታቸውን እንደ ገደሉ ሰዎች ሊቈጠሩ ይችላሉ፤ ሆኖም በውስጣቸው ያለው የምኞት የበላይነት፣ ምኞታቸው በሚያስጨንቅ ሁከቱ ምክንያት በድንጋጤ ከሚጮኹት፣ እንዲያውም በኃይሉ ተገፋፍተው ወደ አሰናካይ ኃጢአቶች ከተጣደፉት ሰዎች ያነሰ አይደለም፤ ልዩነቱ ምኞቶቻቸው በነፍስ ውስጥ እንደዚህ ያለ ሁከት በማያስነሡ ነገሮች ውስጥና ዙሪያ መሆናቸው ብቻ ነው፤ በእነርሱም ላይ ይበልጥ በረጋ የመንፈስ ሥሪት ይለማመዳሉ፤ ምክንያቱም የተፈጥሮ ሕንጻ ራሱ ከአንዳንድ ሌሎች ምኞቶች ጋር እንዳለው ያህል ከእነርሱ ጋር የቅርብ ግንኙነት የለውም።

እንግዲህ በኃጢአትን የመግደል ሥራ ውስጥ የመጀመሪያው ነገር የዚህ ልማድ መዳከም ነው እላለሁ፤ ይኸውም እንደ ቀድሞው እንዳይገፋና እንዳይታወክ፣ እንዳያባብልና ወደ ጎን እንዳይስብ፣ እንዳያውክና እንዳያስጨንቅ፣ ሕይወቱን፣ ብርታቱን፣ ፈጣንነቱንና ለመነሣሣት ያለውን ዝግጁነት መግደል ነው። ይህም «ሥጋን ከክፉ መሻቱና ከምኞቱ ጋር» መስቀል ተብሎ ተጠርቷል (ገላትያ 5:24)፤ ይኸውም ብርታትና ኃይል የሚሰጡትን ደሙንና ሕያውነቱን መውሰድ ነው፤ — የሞትን ሰውነት «ዕለት ዕለት» ማድከም ነው (2ኛ ቆሮንቶስ 4:16)።

እንደ በመስቀል ላይ የተቸነከረ ሰው ነው፤ እርሱ በመጀመሪያ በታላቅ ብርታትና ኃይል ይታገላል፣ ይጣጣራል፣ ይጮኻልም፤ ነገር ግን ደሙና ሕያውነቱ እያለቁ ሲሄዱ ትግሉ ደካማና አልፎ አልፎ ይሆናል፤ ጩኸቱም ዝቅተኛና የሻከረ፣ በጭንቅ የሚሰማ ይሆናል፤ — አንድ ሰው ምኞትን ወይም የነፍስ ሕመምን ለመቋቋም በመጀመሪያ ሲነሣበት፣ ምኞቱ ለማምለጥ በታላቅ ኃይል ይታገላል፤ እንዲረካና እንዲለቀቅ በጽናትና በትዕግሥት ማጣት ይጮኻል፤ ነገር ግን በኃጢአትን የመግደል ሥራ ደሙና ሕያውነቱ ሲፈስሱ፣ አልፎ አልፎና በደካማ ሁኔታ ይንቀሳቀሳል፣ በቍጥብነት ይጮኻል፣ በልብም ውስጥ በጭንቅ ይሰማል፤ አንዳንድ ጊዜ ታላቅ ብርታትና ኃይል ያለው የሚያስመስል የሞት ጣር ሊኖረው ይችላል፤ ነገር ግን በፍጥነት ያልፋል፤ በተለይ ጕልህ ስኬት እንዳያገኝ ከተከለከለ። ሐዋርያው ይህን በምዕራፉ ሁሉ፣ በተለይ ደግሞ በሮሜ 6:6 ይገልጸዋል።

«ኃጢአት» ይላል፣ «ተሰቅሏል፤ በመስቀል ላይ ተቸንክሯል»። ለምን ዓላማ? «የኃጢአት ሥጋ ይሻር ዘንድ»፣ — የኃጢአት ኃይል በጥቂት በጥቂቱ እንዲዳከምና እንዲሻር፣ «ከእንግዲህስ ወዲያ ለኃጢአት እንዳንገዛ»፤ ማለትም ኃጢአት እስከ ዛሬ እንዳደረገው ለእርሱ ባሪያዎች እስኪያደርገን ድረስ በእንደዚህ ያለ ብርታት እንዳያዘነብለንና እንዳይገፋን ነው። ይህም የተነገረው ከሥጋዊና ከፍትወታዊ የልብ ዝንባሌዎች ወይም ከዓለማዊ ነገሮች ምኞት አንጻር ብቻ አይደለም፤ — ከሥጋ ምኞት፣ ከዓይን አምሮትና ከኑሮ ትዕቢት አንጻር ብቻ አይደለም፤ — ነገር ግን ከሥጋ አንጻርም ጭምር ነው፤ ይኸውም በአእምሮና በፈቃድ ውስጥ፣ በተፈጥሮ በእኛ ውስጥ ባለው በእግዚአብሔር ላይ ባለው ተቃውሞ ውስጥ ያለው ሥጋ ነው። የሚያስጨንቀው የነፍስ ሕመም ባሕርዩ ምንም ዓይነት ቢሆን፣ ራሱን በየትኛውም መንገድ ቢገልጥ፣ ወደ ክፉ በመግፋትም ሆነ ከመልካም በመከልከል፣ መመሪያው ያው ነው፤ ይህም በብቃት ካልተፈጸመ፣ ከዚያ በኋላ የሚደረግ ትግል ሁሉ የታለመውን ፍጻሜ አያገኝም። ሰው እስኪደክመው ድረስ መራራውን ፍሬ ከክፉ ዛፍ ላይ ሊያራግፍ ይችላል፤ ሥሩ በብርታትና በሕያውነት እስካለ ድረስ ግን የአሁኑን ፍሬ ማራገፍ ተጨማሪ ፍሬ ከማፍራት አይከለክለውም። የአንዳንድ ሰዎች ሞኝነት ይህ ነው፤ ፈንድቶ በሚታየው የምኞት መገለጥ ላይ በሙሉ ትጋትና ጥረት ይነሣሉ፤ ነገር ግን መርሑንና ሥሩን ሳይነኩ፣ ምናልባትም ሳይመረምሩት በመተዋቸው፣ በዚህ ኃጢአትን የመግደል ሥራ የሚያደርጉት እድገት ጥቂት ነው ወይም ምንም ነው።

(2.) ከኃጢአት ጋር ዘወትር በመዋጋት እና በመታገል ነው። ኃጢአትን ሁልጊዜ ለመደብደብ መቻል ቀላል ያልሆነ የኃጢአትን የመግደል ደረጃ ነው። ኃጢአት ብርቱና ኃያል በሆነ ጊዜ ነፍስ በእርሱ ላይ ለመቆም በጭንቅ ትችላለች፤ ዳዊት ስለ ራሱ እንደሚናገረው ታቃስታለች፣ ትጮኻለች፣ ታለቅሳለች፣ ትጨነቃለችም፤ ነገር ግን ኃጢአትን የምታሳድደው አልፎ አልፎ ብቻ ነው። ዳዊት ኃጢአቱ «እንደ ያዘችውና ቀና ብሎ ማየት እንዳልቻለ» ያማርራል (መዝሙር 40:12)። እንግዲያስ በእርሱ ላይ ለመዋጋት ምን ያህል ትንሽ ችሎታ ነበረው! እንግዲህ በዚህ ከኃጢአት ጋር በሚደረግ ውጊያ ውስጥ ልዩ ልዩ ነገሮች ያስፈልጋሉ፣ ተካትተውማል፦—

[1.] ሰው እንደዚህ ያለ የሚታገለው ጠላት እንዳለው ማወቅ፣ ልብ ማለት፣ በእውነት እንደ ጠላትና በሚቻለው መንገድ ሁሉ ሊጠፋ እንደሚገባው አድርጎ መቍጠር ለዚህ ያስፈልጋል። ቀደም ብዬ እንዳልሁት ትግሉ ብርቱና አደገኛ ነው፤ — ስለ ዘላለም ነገሮች ነውና። ስለዚህ ሰዎች ስለ ምኞቶቻቸው ቀላልና ጊዜያዊ አሳብ ሲኖራቸው፣ ይህ ምኞቶቻቸው እንደ ተገደሉ ወይም ወደ መገደላቸው በሚያደርስ መንገድ ላይ እንዳሉ የሚያሳይ ታላቅ ምልክት አይደለም። ይህ የእያንዳንዱ ሰው «የገዛ ልቡን መቅሠፍት ማወቅ» ነው (1ኛ ነገሥት 8:38)፤ ያለ እርሱ ሌላ ምንም ሥራ ሊሠራ አይችልም። ብዙ ሰዎች በብብታቸው ይዘውት ስለሚዞሩት ስለ ዋናው ጠላት የሚያውቁት ጥቂት እንደ ሆነ ያሰጋል። ይህም በምንም አደጋ ውስጥ እንዳሉ ባለማወቃቸው ራሳቸውን ለማጽደቅ እንዲቸኩሉ፣ ተግሣጽንና ምክርንም እንዳይታገሡ ያደርጋቸዋል (2ኛ ዜና መዋዕል 16:10)።

[2.] የኃጢአትን መንገዶች፣ ተንኰሎች፣ ዘዴዎች፣ ብልጫዎችና የስኬቱን አጋጣሚዎች ለማወቅ መድከም የዚህ ጦርነት ጅማሬ ነው። ሰዎች ከጠላቶቻቸው ጋር እንዲሁ ያደርጋሉ። ምክራቸውንና ዕቅዳቸውን ይመረምራሉ፤ ፍጻሜያቸውን ያሰላስላሉ፤ አስቀድመው ሊከላከሏቸው፣ ቀድሞ እንዴትና በምን መንገድ እንዳሸነፉ ያስባሉ። በጦር አመራር ውስጥ ታላቁ ብልሃት በዚህ ውስጥ ነው። ይህን አስወግድ፤ የሰው ጥበብና ትጋት እጅግ የሚጐለብትበት የጦርነት ሥራ ሁሉ የእንስሳ ሥራ ይሆናል። ምኞትን በእውነት የሚገድሉ ሰዎችም ከእርሱ ጋር እንዲሁ ያደርጋሉ። ምኞቱ በገሃድ ሲያስጨንቅ፣ ሲያባብልና ሲያስት ብቻ ሳይሆን፣ ብቻቸውን በሆኑበት ጊዜ እንዲህ ብለው ያስባሉ፦ «ይህ ጠላታችን ነው፤ መንገዱና አካሄዱ ይህ ነው፤ ብልጫዎቹ እነዚህ ናቸው፤ እንዲህ አድርጎ አሸንፏል፤ አስቀድሞ ካልተከለከለም እንዲሁ ያደርጋል»። ዳዊትም እንዲሁ፦ «ኃጢአቴ ሁልጊዜ በፊቴ ነው» ይላል (መዝሙር 51:3)። በእርግጥም ከተግባራዊ መንፈሳዊ ጥበብ እጅግ ምርጥና የላቀ ክፍል አንዱ የማንኛውንም በውስጥ የሚኖር ኃጢአት ረቂቅ ተንኰሎች፣ ስልቶችና ጥልቀቶች ማግኘት ነው፤ ታላቁ ብርታቱ በምን ውስጥ እንዳለ፣ — ከአጋጣሚዎች፣ ከዕድሎችና ከፈተናዎች ምን ዓይነት ብልጫ የማግኘት ልማድ እንዳለው፣ — ልመናዎቹ፣ ማመካኛዎቹና ክርክሮቹ ምን እንደ ሆኑ፣ — ስልቶቹ፣ ማስመሰያዎቹና ሰበቦቹ ምን እንደ ሆኑ ማሰብና ማወቅ፤ የመንፈስን ጥበብ በአሮጌው ሰው ተንኰል ላይ ማሰለፍ፤ ይህን እባብ በመጠምዘዣዎቹና በመታጠፊያዎቹ ሁሉ መከታተል፤ እጅግ በስውርና (ለተራ የልብ ሥሪት) በማይታወቅ ሁኔታ በሚሠራበት ጊዜ እንኳ «ይህ የቀድሞው መንገድህና አካሄድህ ነው፤ የምታልመውን አውቃለሁ» ማለት መቻል፤ — እንዲህም ሁልጊዜ ዝግጁ ሆኖ መገኘት የጦርነታችን መልካም ክፍል ነው።

[3.] በኋላ የሚጠቀሱትን፣ ለእርሱ የሚያሠቃዩ፣ የሚገድሉና የሚያጠፉ ነገሮችን ሁሉ በየዕለቱ በእርሱ ላይ መጫን የዚህ ትግል ጫፍ ነው። እንደዚህ ያለ ሰው ምኞቱ ጸጥ ስላለ ብቻ እንደ ሞተ ፈጽሞ አያስብም፤ ነገር ግን በየቀኑ አዲስ ቍስል፣ አዲስ ምት ሊሰጠው አሁንም ይደክማል። ሐዋርያውም እንዲሁ ይላል (ቆላስይስ 3:5)።

እንግዲህ ነፍስ በዚህ ሁኔታ ላይ ሳለች፣ በዚህም መንገድ በምትታገልበት ጊዜ፣ በእርግጥ የበላይ ናት፤ ኃጢአትም ከሰይፍ በታች ሆኖ እየሞተ ነው።

(3.) በስኬት። በማንኛውም ምኞት ላይ ተደጋጋሚ ስኬት ማግኘት ሌላው የኃጢአትን የመግደል ሥራ ክፍልና ማስረጃ ነው። ስኬት ስል ኃጢአት እንዳይወለድ ወይም እንዳይፈጸም ማክሸፍን ብቻ ሳይሆን፣ በእርሱ ላይ ድልን ማግኘትና እስከ ሙሉ ድል ድረስ ማሳደድን ማለቴ ነው። ለምሳሌ፣ ልብ ኃጢአት በማንኛውም ጊዜ ሲሠራ፣ ሲያባብልና «ምኞቱንም እንዲፈጽም ለሥጋ» የሚያስቡ ምናቦችን ሲፈጥር ባገኘው ጊዜ፣ ወዲያውኑ ኃጢአትን ይይዘዋል፤ ወደ እግዚአብሔር ሕግና ወደ ክርስቶስ ፍቅር ያመጣዋል፤ ይፈርድበታል፤ እስከ መጨረሻውም ድረስ ቅጣቱን ያስፈጽምበታል።

እንግዲህ እላለሁ፤ አንድ ሰው ምኞት በሥሩና በመርሑ ተዳክሞ፣ እንቅስቃሴዎቹና ድርጊቶቹ ከቀድሞው ይልቅ ጥቂትና ደካማ ሆነው፣ መንፈሳዊ ተግባሩን ሊያደናቅፉ ወይም ሰላሙን ሊያቋርጡ እስከማይችሉበት ደረጃና ሁኔታ ሲደርስ፣ — ጸጥ ባለና በረጋ የመንፈስ ሥሪት ኃጢአትን አግኝቶ ሊዋጋውና በእርሱ ላይ ስኬት ሊያገኝ ሲችል፣ — ያን ጊዜ ኃጢአት በጕልህ መጠን ተገድሏል፤ ተቃውሞው ሁሉ ቢኖርም ሰው በዘመኑ ሁሉ ከእግዚአብሔር ጋር ሰላም ሊኖረው ይችላል።

እንግዲህ የታለመውን ኃጢአትን የመግደል ሥራ፣ ማለትም የባሕርያችን አጠቃላይ ብልሹነትና ርኵሰት ራሱን ለመግለጥና ለማውጣት የሚሞክርበትን የማንኛውንም የሚያስጨንቅ የነፍስ ሕመም መገደል፣ ወደ እነዚህ አርእስት እመልሳለሁ፦—

አንደኛ፣ ወደ ክፉ የሚያዘነብልበት፣ የሚያባብልበት፣ የሚገፋበት፣ የሚያምፅበት፣ የሚቃወምበትና በእግዚአብሔር ላይ የሚዋጋበት በውስጥ የሚኖር ዝንባሌው፣ ለእርሱ በቀጥታ ተቃራኒ የሆነና የሚያጠፋው የጸጋ መርሕ በመተከሉ፣ በልማድ በመኖሩና በመንከባከቡ መዳከሙ የዚህ ሥራ መሠረት ነው። እንዲሁም ትሕትና በመተከሉና በማደጉ ትዕቢት ይዳከማል፤ ቍጣ በትዕግሥት፣ ርኵሰት በአእምሮና በሕሊና ንጽሕና፣ የዚህ ዓለም ፍቅር ሰማያዊ አሳብ በማሰብ ይዳከማል፤ እነዚህም የመንፈስ ጸጋዎች ናቸው፤ ወይም በሚለማመድባቸው ነገሮች ልዩነትና ብዛት መጠን በመንፈስ ቅዱስ በልዩ ልዩ መንገድ የሚሠራው ያው የልማድ ጸጋ ነው፤ ሌሎቹም እንዲሁ ልዩ ልዩ ምኞቶች ናቸው፤ ወይም በሚያጋጥሙት ልዩ ልዩ ብልጫዎችና አጋጣሚዎች መጠን በልዩ ልዩ መንገድ የሚሠራው ያው የተፈጥሮ ርኵሰት ነው። — ከተጠቀሰው ምኞት ጋር በመታገል፣ ለዚህ በተወሰኑት መንገዶች ሁሉና በዘዴዎች ሁሉ በደስታ በእርሱ ላይ በመዋጋት፣ በእንቅስቃሴዎቹና በድርጊቶቹም ላይ የተዘጋጁትን እርዳታዎች ዘወትር በመጠቀም የሚገለጠው የመንፈስ ወይም የአዲሱ ሰው ፈጣንነት፣ ትጋትና ብርታት ለዚህ የሚያስፈልገው ሁለተኛው ነገር ነው። — እነዚህን ሁለቱን በልዩ ልዩ ደረጃዎች ስኬት ይከተላቸዋል። እንግዲህ የነፍስ ሕመሙ ከተፈጥሯዊ አቀማመጡ የተነሣ የማይሸነፍ ብልጫ ከሌለው፣ ይህ ስኬት ነፍስ ከዚያ በኋላ ተቃውሞውን በግልጽ እስከማይሰማት ድረስ ሁለንተናዊ ድል ሊሆን ይችላል፤ ያም ሆነ ይህ በጸጋ ኪዳን ቃል መሠረት ለሕሊና ሰላም እስከሚፈቀድበት ደረጃ በእርግጥ ይደርሳል።