የጸሎት ጉድለት

«አትለምኑምና ለእናንተ አይሆንም።»—ያዕቆብ 4:2።

«ሰውም እንደ ሌለ አየ፥ የሚማልድም እንደ ሌለ ተደነቀ።»—ኢሳይያስ 59:16።

«ስምህንም የሚጠራ፥ አንተንም ለመያዝ የሚነቃ የለም።»—ኢሳይያስ 64:7።

ባለፈው ኤፕሪል በዌሊንግተን ባደረግነው የመጨረሻው የመንፈሳዊ ሕይወት መጥለቅ ጉባኤ የቀትር በፊቱ ስብሰባዎች ለጸሎትና ለምልጃ ተሰጥተው ነበር። ቃሉ ስለ ጸሎትና ስለ ምልጃ አስፈላጊነትና ኃይል የሚያስተምረውን በማዳመጥም ሆነ በቀጣይ የኅብረት ልመና በመተባበር ታላቅ በረከት ተገኘ። በጽናትና ችክ ብሎ ስለ መለመን የምናውቀው እጅግ ጥቂት እንደ ሆነ፣ ይህም በእርግጥ ከቤተ ክርስቲያን ታላላቅ ፍላጎቶች አንዱ እንደ ሆነ ብዙዎች ተሰማቸው።

ባለፉት ሁለት ወራት በበርካታ ጉባኤዎች ላይ ተገኝቻለሁ። በመጀመሪያው፣ በላንግላኽተ በተደረገው የደች የሚስዮን ጉባኤ፣ የንግግሮቹ ርዕስ እንዲሆን ጸሎት ተመርጦ ነበር። በቀጣዩ፣ በጆሃንስበርግ፣ በንግድ ሥራ ላይ ያለ አንድ ወንድም የዘመናችን ቤተ ክርስቲያን ታላቅ ጉድለት የምልጃ መንፈስና ልምምድ ማነሱ ነው የሚል ጥልቅ እምነቱን ገለጸ። ከሳምንት በኋላ በፍሪ ስቴት የደች የአገልጋዮች ጉባኤ አደረግን፤ በዚያም በአጥቢያው ቤተ ክርስቲያን ስለ መንፈስ ቅዱስ ሥራ የሁለት ቀን አገልግሎት ከተካሄደ በኋላ፣ መንፈስ ከጸሎት ጋር ያለውን ግንኙነት በማጤን ሦስት ቀናት አሳለፍን። በተከታዮቹ ጉባኤዎች በአብዛኞቹ በተደረጉት የአገልጋዮች ስብሰባዎች ይህን ርዕስ እንድናነሣ ተመራን፤ በየስፍራውም፦ የምንጸልየው እጅግ ጥቂት ነው! የሚል ኑዛዜ ነበረ። ከዚህም ጋር፣ ከተግባር ጫናና ከልማድ ኃይል የተነሣ ታላቅ ለውጥ ይመጣል ብሎ ተስፋ ማድረግ ከሞላ ጎደል የማይቻል ነው የሚል ፍርሃት ያለ ይመስል ነበር።

እነዚህ ውይይቶች በእኔ ላይ ምን ያህል ጥልቅ ስሜት እንዳሳደሩ መናገር አልችልም። ከሁሉም በላይ ያሳሰበኝ፣ ፍጹም ለውጥ ሊመጣ ስለመቻሉ፣ በእግዚአብሔር ያለንን ደስታና በአገልግሎቱ ያለንን ኃይል ከማሰናከል ሊቀር ከማይችል ውድቀትም እውነተኛ መዳን ሊገኝ ስለመቻሉ የእግዚአብሔር አገልጋዮች ተስፋ የመቍረጥ ያለ ነገር ይታይባቸዋል የሚለው አሳብ ነበር። ትኩረትን ወደ ክፉው ነገር ለመሳብ ብቻ ሳይሆን፣ በተለይም እምነትን የሚያነሣሡና እግዚአብሔር በመንፈሱ እንደሚገባን እንድንጸልይ እንደሚያስችለን ማረጋገጫን የሚያነቁ ቃላትን እንዲሰጠኝ እግዚአብሔርን ለመንሁ።

ትኩረታቸው ወደዚህ ጉዳይ ተስቦ ለማያውቅ ሰዎች ስል፣ በዚህ ረገድ የጉድለት ስሜት ምን ያህል በሁሉ ዘንድ እንዳለ የሚያረጋግጡትን አንዳንድ እውነታዎች በመግለጽ ልጀምር።

ባለፈው ዓመት የኤድንበራው የፍሪ ሴንት ጆርጅስ ቤተ ክርስቲያን አገልጋይ ዶክተር ዋይት ለአገልጋዮች ያደረጉት ንግግር ዘገባ ወጣ። በዚያም እንዲህ አሉ፦ ወጣት አገልጋይ ሳሉ ምእመናንን ከመጎብኘት በሚተርፋቸው ጊዜ የተቻላቸውን ያህል በጥናት ክፍላቸው ከመጻሕፍቶቻቸው ጋር ማሳለፍ እንዳለባቸው ያስቡ ነበር። ሕዝባቸውን ሊያዘጋጁላቸው በሚችሉት እጅግ በተሻለ ነገር ሊመግቡ ፈለጉ። አሁን ግን ጸሎት ከጥናት ይልቅ እጅግ አስፈላጊ እንደ ሆነ ተምረዋል። አሥራ ሁለቱ ራሳቸውን «ለጸሎትና ቃሉን ለማገልገል» ይሰጡ ዘንድ ምጽዋቱን እንዲያስተዳድሩ ዲያቆናት መመረጣቸውን ለወንድሞቻቸው አሳሰቡ፤ ዲያቆናቱ ደመወዛቸውን ባመጡላቸው ጊዜ፣ ዲያቆናቱ ለግዳጃቸው እንደ ታመኑ እርሳቸውም ለግዳጃቸው እንደዚያው ታምነው እንደ ሆነ ራሳቸውን መጠየቅ ግድ ይላቸው እንደ ነበረም ተናገሩ። ያጡትን መልሶ ለማግኘት ጊዜው የመሸ ያህል ተሰማቸው፤ ወንድሞቻቸውንም አብልጠው እንዲጸልዩ አጥብቀው መከሩ። ከከፍተኛ ስፍራ የመጣ እንዴት ያለ ከባድ ኑዛዜና ማስጠንቀቂያ ነው፦ የምንጸልየው እጅግ ጥቂት ነው!

ከሁለት ዓመት በፊት በሪጀንት ስኩዌር ጉባኤ ወቅት በሰፊው ከሚታወቅ ከአንድ የለንደን አገልጋይ ጋር ስንወያይ ይህ ጉዳይ ተነሣ። ለጸሎት ይህን ያህል ጊዜ መሰጠት ካለበት የግዴታን አስገዳጅ ጥሪዎች ቸል ማለትን ያስከትላል ብሎ አጥብቆ ተከራከረ፦ «ከቍርስ በፊት የሚደርሰው የማለዳ ደብዳቤ አለ፤ የግድ መልስ ሊሰጣቸው የሚገቡ አሥር ወይም አሥራ ሁለት ደብዳቤዎች። ከዚያም የሚጠብቁ የኮሚቴ ስብሰባዎች፣ ስፍር ቍጥር ከሌላቸው ሌሎች ቀጠሮዎች ጋር አሉ፤ ቀኑን ለመሙላት ከበቂ በላይ ናቸው። ይህ እንዴት ሊሆን እንደሚችል ማየት ያዳግታል።»

መልሴ በመሠረቱ ይህ ነበር፦ ጉዳዩ በቀላሉ እግዚአብሔር ጊዜያችንንና ትኩረታችንን የሚጠይቅበት ጥሪ ከሰው ጥሪ ይበልጥ አስፈላጊ ነው ወይ የሚል ጥያቄ ብቻ ነው። እግዚአብሔር ሊገናኘን፣ ለሥራውም ከሰማይ በረከትንና ኃይልን ሊሰጠን የሚጠብቅ ከሆነ፣ እግዚአብሔርና እርሱን መጠበቅ ሊይዙት በሚገባው ስፍራ ሌላ ሥራን ማስቀመጥ አርቆ የማያይ አካሄድ ነው።

በአንዱ የአገልጋዮች ስብሰባችን ላይ የአንድ ሰፊ አውራጃ የበላይ ተመልካች ጉዳዩን እንዲህ አቀረበው፦ «ማለዳ ተነሥቼ ከቍርስ በፊት በክፍሌ ውስጥ በቃሉና በጸሎት ከእግዚአብሔር ጋር ግማሽ ሰዓት አሳልፋለሁ። ወደ ውጭ እወጣለሁ፤ ቀኑን ሙሉም በብዙ ዓይነት ተግባራት ተጠምጄ እውላለሁ። ለመመሪያ ወይም ለእርዳታ አጭር ጸሎት ሳላሰማ ብዙ ደቂቃዎች የሚያልፉ አይመስለኝም። የዕለቱ ሥራዬ ካለቀ በኋላ በምሽቱ የግል አምልኮዬ ወደ እግዚአብሔር እመለሳለሁ፤ ስለ ዕለቱም ሥራ እነግረዋለሁ። ነገር ግን መጽሐፍ ቅዱስ ስለሚናገረው ስለ ብርቱ፣ የተወሰነና ችክ ብሎ ስለሚቀርብ ጸሎት አንድ ሰው የሚያውቀው እጅግ ጥቂት ነው።» ስለ እንደዚህ ያለ ሕይወት ምን ማሰብ አለብኝ? ብሎ ጠየቀ።

ቤተሰቡን ለማስተዳደርና ሥራውን ለማስቀጠል ብቻ የሚበቃ ትርፍ ባለው ሰውና ሥራውን ለማስፋፋትና ሌሎችን ለመርዳት የሚያስችል ገቢ ባለው ሌላ ሰው መካከል ያለውን ልዩነት ሁላችንም እናውቃለን። ወደ ኋላ ከመመለስ ሊጠብቀንና የደረስንበትን ደረጃ ብቻ ሊያስጠብቅልን የሚበቃ ጸሎት ያለበት፣ በመንፈሳዊነትም ሆነ ክርስቶስን በመምሰል ብዙም እድገት የሌለበት ልባዊ የክርስትና ሕይወት ሊኖር ይችላል። አቋሙ ከፍ ወዳለ ደረጃ እጁን የሚዘረጋ አጥቂ ከመሆን ይልቅ ፈተናን ለመመከት የሚጥር ተከላካይ ነው። በእርግጥ ከኃይል ወደ ኃይል መሄድ ካለ፣ ራሳችንን ሊቀድስና በሌሎችም ላይ እውነተኛ በረከትን ሊያወርድ የሚችለውን የእግዚአብሔርን ኃይል በሰፊው ልንለማመድ ከሆነ፣ የበለጠ የተወሰነና በጽናት የሚቀርብ ጸሎት ሊኖር ይገባል። በእውነት አማላጆች ልንሆን ከፈለግን፣ መጽሐፍ ቅዱስ ቀንና ሌሊት ስለ መጮኽ፣ በጸሎት ስለ መጽናት፣ በጸሎት ስለ መትጋት፣ ችክ ብሎ በመለመን ምክንያት ስለ መሰማት የሚያስተምረው በተወሰነ መጠን የሕይወታችን ተሞክሮ መሆን አለበት።

በቀጣዩ ጉባኤ ላይ ያው ጥያቄ በትንሹ በተለየ መልክ ቀረበ። «የአንድ ሚስዮን ጣቢያ ኃላፊ ነኝ፤ የምከታተለውም ሰፊ የገጠር አካባቢ አለ። የብዙ ጸሎትን አስፈላጊነት አያለሁ፤ ሆኖም ሕይወቴ ለእርሱ ቦታ አይተውለትም። ተገዝተን እንቀመጥ? ወይስ የምንመኘውን እንዴት እንደምናገኝ ንገሩን?» ችግሩ በሁሉ ዘንድ ያለ መሆኑን አመንሁ። አሁን ወደ ዕረፍቱ ከሄደው እጅግ ከተከበሩት የደቡብ አፍሪካ ሚስዮናውያናችን አንዱ የተናገረውን አስታወስሁ፤ እርሱም ያው አቤቱታ ነበረው። «ማለዳ በአሥራ አንድ ሰዓት ሕመምተኞች መድኃኒት ለማግኘት በሩ ላይ ይጠብቃሉ። በአሥራ ሁለት ሰዓት አታሚዎቹ ይመጣሉ፤ ሥራ አስጀምሬ ላስተምራቸው ግድ ይለኛል። በሦስት ሰዓት ትምህርት ቤቱ ይጠራኛል፤ እስከ ሌሊት ድረስም በብዙ የደብዳቤ ልውውጥ ተጠምጄ እቆያለሁ።» በመልሴ የደች ምሳሌን ጠቀስሁ፦ «በእርግጥ የሚከብደው ከሁሉ አብልጦ ሊመዝን ይገባዋል»፣—የመጀመሪያውን ስፍራ ሊይዝ ይገባዋል። የእግዚአብሔር ሕግ የማይለወጥ ነው፦ በምድር እንደ ሆነው፣ ከሰማይ ጋር ባለን ግንኙነትም የምናገኘው የሰጠነውን ያህል ብቻ ነው። ዋጋውን ለመክፈል፣ ለሰማያዊ ስጦታዎች ስንል ጊዜንና ትኩረትን፣ ትክክለኛ ወይም አስፈላጊ የሚመስሉ ተግባራትንም ለመሠዋት ካልፈቀድን፣ በሥራችን ውስጥ የሰማያዊውን ዓለም ኃይል በሰፊው እናያለን ብለን መጠበቅ የለብንም። በዚያ የተገኙት ሁሉ በሐዘን ኑዛዜው ተባበሩ፤ ስፍር ቍጥር በሌለው ጊዜ አስበውበታል፣ አዝነውበታልም፤ ሆኖም እንደምንም ብሎ እነዚያ ሁሉ ተጫኝ ጥያቄዎችና አብልጦ ለመጸለይ የተደረጉት ፍሬ ቢስ ውሳኔዎች ሁሉ መንገዱን ዘግተው አሁንም በዚያው ነበሩ። ውይይታችን ወደ የትኞቹ ተጨማሪ አሳቦች እንደ መራን አሁን መናገር አያስፈልገኝም፤ ፍሬ ነገራቸው በዚህ መጽሐፍ ውስጥ በኋላ በሚመጡት አንዳንድ ምዕራፎች ይገኛል።

አንድ ተጨማሪ ምስክር ብቻ ልጥራ። በጉዞዬ ወቅት ከካውሊ አባቶች አንዱን አገኘሁ፤ እርሱም ለእንግሊዝ ቤተ ክርስቲያን ቀሳውስት የመንፈሳዊ ገለል የማለት ቆይታዎችን መርቶ ገና መመለሱ ነበር። የሚከተለውን የትምህርት አቅጣጫ ከእርሱ ለመስማት ጓጓሁ። በውይይታችን ወቅት «የሥራ ብዛት የሚያመጣው መበታተን» የሚል አገላለጽ ተጠቀመ፤ ይህም በራሱና በሌሎች ላይ ከሚገጥሙት ታላላቅ ችግሮች አንዱ ሆኖ እንዳገኘው ተገለጠ። ስለ ራሱ ሲናገር በማኅበሩ መሐላ በተለይ ራሱን ለጸሎት ለመስጠት የታሰረ እንደ ሆነ ተናገረ። ነገር ግን እጅግ አስቸጋሪ ሆኖ አገኘው። በየቀኑ በሚኖርበት ከተማ በአራት የተለያዩ ስፍራዎች መገኘት ነበረበት፤ ከእርሱ በፊት የነበረው ሰው ሥራውን ሁሉ ይሠራል ተብሎ የሚጠበቅበትን የበርካታ ኮሚቴዎች ኃላፊነት ትቶለት ነበር፤ ሁሉ ነገር ከጸሎት ሊያግደው የተማማለ ይመስል ነበር።

ይህ ሁሉ ምስክርነት ጸሎት በአገልግሎታችንና በክርስትና ሕይወታችን ሊኖረው የሚገባውን ስፍራ እንደሌለው፣ ጉድለቱ ሁሉም ሊናዘዙት ፈቃደኞች የሆኑበት እንደ ሆነ፣ ከዚህ ለመዳን በመንገድ ላይ ያሉት ችግሮችም ወደ እውነተኛና ሙሉ የጸሎት ሕይወት መመለስን ከሞላ ጎደል የማይቻል እስኪያደርጉት ድረስ እንደ ሆኑ ግልጽ ለማድረግ በእርግጥ በቂ ነው። እግዚአብሔር ይባረክ—«በሰው ዘንድ የማይቻል በእግዚአብሔር ዘንድ ይቻላል»! «እግዚአብሔርም በሁሉ ሁልጊዜ ብቃትን ሁሉ እያላችሁ ለበጎ ሥራ ሁሉ እንድትበዙ ጸጋን ሁሉ ሊያበዛላችሁ ይችላል።» እግዚአብሔር ወደ ብዙ ጸሎት የሚጠራን ጥሪ ሸክምና የዘወትር ራስን የመኰነን ምክንያት መሆን እንደሌለበት እባካችሁ እንመን። ደስታ እንዲሆን ያስባል። ለሥራችን ሁሉ ብርታትን የሚሰጠን፣ በእኛም በኩል በባልንጀሮቻችን ላይ እንዲሠራ ኃይሉን የሚያወርድ መነቃቂያ ሊያደርገው ይችላል። የሚያሳፍረንን ኃጢአት ሙሉ በሙሉ ለማመን፣ ከዚያም በኃያሉ ቤዛችን ስም ለመጋፈጥ አንፍራ። ኃጢአታችንን የሚያሳየንና ስለ እርሱም የሚኰንነን ብርሃን ከእርሱ የምንወጣበትን፣ እግዚአብሔርንም ደስ ወደሚያሰኘው የነጻነት ሕይወት የምንገባበትን መንገድ ያሳየናል። ይህ አንድ ጉዳይ፣ ማለትም በጸሎት ያለመታመን፣ ከሥሩ ያለውን የክርስትና ሕይወታችንን ጉድለት እንዲያሳየንና እንዲወቅሰን ብንፈቅድ፣ እግዚአብሔር ይህን ግኝት የምንናፍቀውን የመጸለይ ኃይል ብቻ ሳይሆን ጸሎት በራሱ የሚፈልቅበት መግለጫው የሆነውን የአዲስና ጤናማ ሕይወትን ደስታ ለማምጣት ይጠቀምበታል።

እንግዲያስ የጸሎት ጉድለት የሚሰማን ስሜት የበረከት መንገድ፣ ክፉው የሚሸነፍበት ጎዳና መግቢያ ሊሆን የሚችለው በምን መንገድ ነው? እኛም በዙሪያችን ያለው ዓለምም እንድንባረክ ከተፈለገ ከአብ ጋር ያለን ኅብረት በዘወትር ጸሎትና ምልጃ ሊሆን የሚገባውን ያህል ሊሆን የሚችለው እንዴት ነው? እኔ እንደሚመስለኝ፣ እግዚአብሔር ጸሎት በልጁና በቤተ ክርስቲያኑ ሕይወት ውስጥ ምን ስፍራ እንዲኖረው እንደሚያስብ ለማጥናት ወደ እግዚአብሔር ቃል በመመለስ መጀመር አለብን። ጸሎት እንደ እግዚአብሔር ፈቃድ ምን እንደ ሆነ፣ ጸሎታችንም በእግዚአብሔር ጸጋ ምን ሊሆን እንደሚችል በአዲስ መልክ ማየታችን የዘወትር ጸሎትን ፍጹም አስፈላጊነት በተመለከተ ከውድቀታችን ሥር ካሉት ደካማና ጉድለት ካለባቸው አመለካከቶች ነጻ ያወጣናል። የዚህን መለኮታዊ ሥርዓት ምክንያታዊነትና ትክክለኛነት ስናስተውል፣ ከእግዚአብሔር ፍቅርና ከራሳችን ደስታ ጋር ምን ያህል በሚያስደንቅ ሁኔታ እንደሚስማማም ሙሉ በሙሉ ስናምን፣ ያለ ምክንያት የተጫነብን ግዴታ ነው ከሚለው የተሳሳተ ስሜት ነጻ እንወጣለን። የሰማይ በረከት ወደ ምድር የሚመጣበት ብቸኛው መንገድ እንደ መሆኑ በፍጹም ልባችንና ነፍሳችን እንቀበለዋለን፤ በእርሱም ደስ ይለናል። በተፈጥሮአዊ ጤናማ ሕይወት ውስጥ መተንፈስ ቀላል እንደ ሆነ፣ በእግዚአብሔር መንፈስ በሚመራውና በሚሞላው የክርስትና ሕይወት ውስጥም መጸለይ እንዲሁ ቀላል ይሆናል በሚለው የተባረከ እምነት፣ የተግባርና የሸክም፣ የራስ ጥረትና የውጥረት አሳብ ሁሉ ያልፋል።

ይህን የእግዚአብሔር ቃል ስለ ጸሎት የሚሰጠውን ትምህርት ይዘን ስንቀበለው፣ በጸሎት ሕይወት የወደቅነው በመንፈስ ሕይወት በመውደቃችን እንደ ሆነ እንድናይ እንመራለን። ጸሎት ከመንፈስ ሕይወት ተግባራት ሁሉ እጅግ ሰማያዊና መንፈሳዊ ከሆኑት አንዱ ነው። ነፍሳችን ፍጹም ጤናማ ካልሆነች፣ ሕይወታችንም በእውነት በእግዚአብሔር መንፈስ ካልተያዘና ካልተንቀሳቀሰ፣ እግዚአብሔርን ደስ በሚያሰኝ መንገድ ልንፈጽመው እንዴት ልንሞክር ወይም ልንጠብቅ እንችላለን? እግዚአብሔር ጸሎት በሙሉ የክርስትና ሕይወት ውስጥ እንዲይዘው የሚያስበውንና ሊይዘው የሚችለውም እርሱ ብቻ የሆነውን ስፍራ ማስተዋላችን እውነተኛውንና የተትረፈረፈውን ሕይወት እንዳልኖርን፣ ከተባረከው ጌታችን ከኢየሱስ ጋር ወደ ቅርብ ግንኙነት ካልገባን በቀር አብልጠንና ብዙ የምትችለውን ጸሎት ለመጸለይ የሚኖረን ማንኛውም አሳብ ከንቱ እንደሚሆን ያሳየናል። ክርስቶስ ሕይወታችን ነው፤ ክርስቶስ በእኛ ይኖራል፤ ይህም በምድር የነበረው የጸሎት ሕይወቱና በሰማይ ያለው የምልጃ ሕይወቱ ራሳችንን መስጠታችንና እምነታችን በሚፈቅዱትና በሚቀበሉት ልክ በውስጣችን እስኪተነፈስ ድረስ እውነት ነው። ኢየሱስ ክርስቶስ የደዌ ሁሉ ፈዋሽ፣ የጠላቶች ሁሉ አሸናፊ፣ ከኃጢአትም ሁሉ አዳኝ ነው፤ ውድቀታችን እንደ ገና ወደ እርሱ እንድንመለስና እንደሚገባን ለመጸለይ እርሱ የሚሰጠውን ጸጋ በእርሱ እንድናገኝ ካስተማረን፣ ይህ ውርደት ታላቁ በረከታችን ሊሆን ይችላል። እግዚአብሔር ነፍሳችንን እንዲጎበኝና በዚህ ሰዓት የቤተ ክርስቲያንና የዓለም ታላቅ ፍላጎት ለሆነው የምልጃ ሥራ እንዲያዘጋጀን ሁላችንም በአንድነት እንጸልይ። ቤተ ክርስቲያን ዓለምን እንድታሸንፍ የሚያስችላትን ያን ኃይል ከሰማይ ማውረድ የሚቻለው በምልጃ ብቻ ነው። ሥራ ፈትቶ ተኝቶ ያለውን ስጦታ እናነቃቃ፤ የእግዚአብሔር አሳሳቢዎች እንዲሆኑ፣ ቤተ ክርስቲያኑንም በምድር ላይ ደስታ እስኪያደርጋት ድረስ ዕረፍት እንዳይሰጡት የምንችለውን ያህል ብዙዎችን ለመሰብሰብ፣ ለማሠልጠንና በአንድነት ለማስተሳሰር እንጣር። በሁሉ ስፍራ የሚያማርሩበትን የዓለማዊነትን ብርቱ መንፈስ ሊቋቋመው የሚችለው ብርቱና አማኝ ጸሎት ብቻ ነው።

ለተጨማሪ ጸሎት የቀረበ ልመና