በክርስቶስ ስም

«በስሜ የምትለምኑትን ሁሉ አደርገዋለሁ። ማናቸውንም ነገር በስሜ ብትለምኑ እኔ አደርገዋለሁ። አብም በስሜ የምትለምኑትን ሁሉ እንዲሰጣችሁ፥ ልትሄዱና ፍሬ ልታፈሩ ፍሬአችሁም ሊኖር ሾምኋችሁ። እውነት እውነት እላችኋለሁ፥ አብ በስሜ የምትለምኑትን ሁሉ ይሰጣችኋል። እስከ አሁን በስሜ ምንም አልለመናችሁም፤ ደስታችሁ ፍጹም እንዲሆን ለምኑ ትቀበሉማላችሁ። በዚያን ቀን በስሜ ትለምናላችሁ።»—ዮሐንስ 14:13, 14፤ 15:16፤ 16:23, 24, 26።

በስሜ—ስድስት ጊዜ ደጋግሞ ተናገረው። ጌታችን ልባችን ይህን ለመቀበል ምን ያህል የዘገየ እንደሚሆን ያውቅ ነበር፤ ደግሞም ጉልበት ሁሉ የሚንበረከክበት፥ ጸሎትም ሁሉ የሚሰማበት ኃይል ስሙ እንደ ሆነ በእውነት እንድናምን እጅግ ናፈቀ፤ ስለዚህም በስሜ! ብሎ ደጋግሞ ከመናገር አልደከመም። በሚያስደንቀው የምትለምኑትን ሁሉ እና በመለኮታዊው አደርገዋለሁ፤ አብ ይሰጣችኋል መካከል ያለው ቀላሉ ማያያዣ ይህ አንድ ቃል ነው፦ በስሜ። የእኛ መለመንና የአብ መስጠት ሁለቱም በእኩል በክርስቶስ ስም ሊሆኑ ይገባቸዋል። በጸሎት ውስጥ ሁሉ ነገር የተመካው ይህን በመረዳታችን ላይ ነው—በስሜ።

ስም ምን እንደ ሆነ እናውቃለን፦ የአንድን ነገር ሙሉ ማንነትና ባሕርይ ወደ አእምሮአችን የምናመጣበት ቃል ነው። ስለ በግ ወይም ስለ አንበሳ ስናገር ስሙ ወዲያውኑ የእያንዳንዳቸውን የተለየ ባሕርይ ያሳስባል። የእግዚአብሔር ስም መለኮታዊ ባሕርዩንና ክብሩን ሁሉ ለመግለጥ የታሰበ ነው። እንዲሁም የክርስቶስ ስም ሙሉ ባሕርዩን፥ ማንነቱንና ሥራውን፥ ዝንባሌውንና መንፈሱን ያመለክታል። በክርስቶስ ስም መለመን ከእርሱ ጋር በአንድነት መጸለይ ነው። ኃጢአተኛ በክርስቶስ በመጀመሪያ ሲያምን የሚያውቀውና የሚያስበው ስለ እርሱ ብቃትና ምልጃ ብቻ ነው። እስከ መጨረሻውም ድረስ ይህ የመተማመናችን ብቸኛ መሠረት ነው። ቢሆንም አማኙ በጸጋ እያደገ ከክርስቶስ ጋር ወዳለው አንድነት ይበልጥ በጥልቀትና በእውነት ሲገባ—ይኸውም በእርሱ ሲኖር—በክርስቶስ ስም መጸለይ ማለት በመንፈሱም፥ መንፈስ ቅዱስ እንደሚያካፍለን ባሕርዩንም ገንዘብ አድርጎ መጸለይ መሆኑን ይማራል። «በዚያን ቀን በስሜ ትለምናላችሁ» የሚለውን ቃል ትርጉም ስንረዳ—ይህም ክርስቶስ በመንፈስ ቅዱስ በደቀ መዛሙርቱ ውስጥ ሊኖር የመጣበት ቀን ነው—«በስሜ የምትለምኑትን ሁሉ አደርገዋለሁ» በሚለው የተስፋ ቃል ታላቅነት ከእንግዲህ አንደናገጥም። በክርስቶስ ስም፥ ከእርሱ ጋር በአንድነት፥ ከባሕርዩና ከመንፈሱ የሚለመነው ነገር ሊሰጥ ግድ ነው የሚለውን ሕግ የማይለወጥ አስፈላጊነትና እርግጠኛነት በመጠኑ እንገነዘባለን። የክርስቶስ የጸሎት ባሕርይ በውስጣችን ሲኖር የጸሎት ኃይሉም የእኛ ይሆናል። የመተማመናችን መሠረት የደረስንበት መጠን ወይም ልምምዳችን ነው ማለት አይደለም፤ ነገር ግን ክርስቶስ በእኛ ውስጥ ሊሆን የሚፈልገውን ሁሉ ባየነው መጠን ለዚያ ራሳችንን የምንሰጥበት ቅንነትና በሙሉ ልብ መሆን፥ በስሙ ለመጸለይ ያለንን መንፈሳዊ ብቃትና ኃይል የሚለካ ይሆናል። «በእኔ ብትኖሩ» ይላል፥ «የምትወዱትን ሁሉ ለምኑ ይሆንላችሁማል።» በእርሱ ስንኖር ስሙን ለመጠቀም መንፈሳዊ ኃይል እናገኛለን። ለወይን ግንዱ ሕይወትና አገልግሎት ፈጽሞ የተሰጠ ቅርንጫፍ ለፍሬው ሙሉ ልምላሜውንና ብርታቱን ሊተማመንበት እንደሚችል፥ እንዲሁ መላ ሕይወቱን እንዲገዛ የመንፈስን ሙላት በእምነት የተቀበለ አማኝ የክርስቶስን ስም ኃይል ሁሉ በእውነት ሊጠቀምበት ይችላል።

ክርስቶስ ሰው ሆኖ በዚህ ምድር ላይ ጸሎት ምን እንደ ሆነ ሊገልጥ መጣ። በክርስቶስ ስም ለመጸለይ እርሱ በምድር ሳለ እንደ ጸለየ፥ እንድንጸልይ እንዳስተማረን፥ አሁንም በሰማይ እንደሚጸልይ ከእርሱ ጋር በአንድነት መጸለይ አለብን። እርሱን እንደ ምሳሌያችን፥ እንደ አስተማሪያችንና እንደ አማላጃችን በፍቅር ልናጠናውና በእምነት ልንቀበለው ይገባናል።

ክርስቶስ ምሳሌያችን።

በምድር በክርስቶስ ዘንድ የነበረው ጸሎትና በእኛ ውስጥ ያለው ጸሎት ሁለት የተለያዩ ነገሮች ሊሆኑ አይችሉም። ጸሎትን የሚሰማ መንፈስ የሆነ አንድ አምላክ ብቻ እንዳለ፥ ተቀባይነት ያለው የጸሎት መንፈስም አንድ ብቻ ነው። ክርስቶስ በጸሎት ምን ያህል ጊዜ እንዳሳለፈ፥ የሕይወቱም ታላላቅ ክንውኖች ሁሉ ከልዩ ጸሎት ጋር እንዴት እንደ ተያያዙ ስናስተውል፥ ሰማያዊ ሕይወትን ልንኖር ወይም በዙሪያችን ሰማያዊ ኃይልን ልንገልጥ ከፈለግን በሰማያዊው ዓለም ላይ ፍጹም መደገፍና ከእርሱ ጋር ያለማቋረጥ በቀጥታ መገናኘት አስፈላጊ መሆኑን እንማራለን። በመጀመሪያ በጸሎት የሰማይን ሕይወትና ኃይል እንዲገዙን ሳናገኝ ለእግዚአብሔርና ለሰማይ ሥራ ለመሥራት መሞከር ምን ያህል ሞኝነትና ፍሬ ቢስ እንደ ሆነ እናያለን። ይህ እውነት በውስጣችን ካልኖረ የክርስቶስን ስም ታላቅ ኃይል በትክክል ልንጠቀምበት አንችልም። የስሙን ትርጉም ሊያስተምረን የሚገባው የእርሱ ምሳሌ ነው።

ስለ ጥምቀቱ እንዲህ እናነባለን፦ «ኢየሱስ ደግሞ ተጠመቀ። ሲጸልይም ሰማይ ተከፈተ።» ሰማይ የተከፈተለት፥ ሰማይም ከመንፈስና ከአብ ድምፅ ጋር ወደ እርሱ የወረደው በጸሎት ውስጥ ሳለ ነበር። በእነዚህም ኃይል በጾምና በጸሎት እንዲፈተኑና ሙሉ በሙሉ የእርሱ እንዲሆኑ ወደ ምድረ በዳ ተመራ። በአገልግሎቱ መጀመሪያ ማርቆስ (1:35) እንዲህ ይላል፦ «ማለዳም ተነሥቶ ገና ሌሊት ሳለ ወጣ ወደ ምድረ በዳም ሄዶ በዚያ ጸለየ።» ትንሽ ቆየት ብሎም ሉቃስ (5:16) እንዲህ ይነግረናል፦ «ብዙ ሕዝብም ሊሰሙትና ከደዌአቸው ሊፈወሱ ይሰበሰቡ ነበር፤ ነገር ግን እርሱ ወደ ምድረ በዳ ፈቀቅ ብሎ ይጸልይ ነበር።» እጅግ ቅዱስ የሆነው አገልግሎት፥ መስበክና መፈወስ፥ መንፈስን እንዴት ሊያደክም እንደሚችል ያውቅ ነበር፤ ከሰዎች ጋር ያለ ከመጠን ያለፈ ግንኙነት ከእግዚአብሔር ጋር ያለውን ኅብረት እንዴት ሊያጨልም እንደሚችል፤ መንፈስ በእርሱ ሊያርፍና ሥር ሊሰድ ከተፈለገ ጊዜ፥ ጊዜ፥ በቂ ጊዜ እንዴት እንደሚያስፈልግ፤ በሰዎች መካከል ያለ የትኛውም የሥራ ጫና ከብዙ ጸሎት ፍጹም አስፈላጊነት እንዴት ነጻ ሊያወጣ እንደማይችል ያውቅ ነበር። ሁልጊዜ በጸሎት መንፈስ በመኖርና በመሥራት ሊረካ የሚችል ማንም ቢኖር ጌታችን በሆነ ነበር። እርሱ ግን አልቻለም፤ በተደጋጋሚና በረጅም የጸሎት ጊዜያት ስንቁ እንዲታደስለት አስፈለገው። የክርስቶስን ስም በጸሎት መጠቀም በእርግጥ ይህን ያጠቃልላል፦ ምሳሌውን መከተልና እርሱ እንደ ጸለየ መጸለይ።

ሐዋርያቱን ከመምረጡ በፊት ስለ ነበረው ሌሊት እንዲህ እናነባለን (ሉቃስ 6:12)፦ «ይጸልይ ዘንድ ወደ ተራራ ወጣ፥ ሌሊቱንም ሁሉ ወደ እግዚአብሔር ሲጸልይ አደረ።» ቤተ ክርስቲያንን ለማቋቋም የመጀመሪያው እርምጃ፥ ምስክሮቹና ተተኪዎቹ እንዲሆኑ ሰዎችን መለየት፥ ለልዩና ለረጅም ጸሎት ጠራው። ሁሉም በተራራው ላይ እንደ ታየው ምሳሌ መሠራት ነበረበት። «ወልድ ከራሱ ሊያደርግ ምንም አይችልም፤ አብ ወልድን ይወዳልና፥ የሚያደርገውንም ሁሉ ያሳየዋል።» ይህም የታየው በዚያ በጸሎት ሌሊት ነበር።

አምስቱን ሺህ በመገበበትና—ሕዝቡ በግድ ወስደው ሊያነግሡት እንደ ፈለጉ ባወቀበት ጊዜ—በባሕር ላይ በተራመደበት መካከል ባለው ሌሊት «ይጸልይ ዘንድ ብቻውን ወደ ተራራ ወጣ» (ማቴዎስ 14:23፤ ማርቆስ 6:46፤ ዮሐንስ 6:15)። ሊፈጽመው የመጣው የእግዚአብሔርን ፈቃድ ነበር፤ ሊገልጠውም የሚገባው የእግዚአብሔርን ኃይል ነበር። ይህን የራሱ ገንዘብ አድርጎ አልያዘውም፤ በጸሎት ሊለምነውና ከላይ ሊቀበለው ያስፈልገው ነበር። ጴጥሮስ እርሱ ክርስቶስ እንደ ሆነ እንዲመሰክር ካደረገው በኋላ ስለሚመጣው ሞቱ የተናገረው የመጀመሪያ ማስታወቂያ በእነዚህ ቃላት ይጀምራል (ሉቃስ 9:18)፦ «ለብቻውም ሲጸልይ።» የመልክ መለወጡ ታሪክ መግቢያም እንዲህ ነው (ሉቃስ 9:28)፦ «ሊጸልይ ወደ ተራራ ወጣ።» ደቀ መዛሙርቱ «ጌታ ሆይ፥ ዮሐንስ ደቀ መዛሙርቱን እንዳስተማረ እንጸልይ ዘንድ አስተምረን» ብለው ያቀረቡት ልመና (ሉቃስ 11:1) «እርሱም በአንድ ስፍራ ይጸልይ ነበር» ከሚለው በኋላ ይመጣል። ስሙን የምንጠቀምበት ክርስቶስ በራሱ የግል ሕይወት፥ ከአብ ጋር ባለው ኅብረት፥ ለሰዎችም በሆነውና በሚያደርገው ሁሉ የጸሎት ሰው ነው። የመባረክ ኃይሉን የሚሰጠውና ሥጋውን እንኳ በሰማይ ክብር የሚለውጠው ጸሎት ነው። ሌሎችን እንዴት እንደሚጸልዩ የሚያስተምር ያደረገው የራሱ የጸሎት ሕይወት ነው። እንግዲያስ የተለወጠ ሕይወትን ክብሩን እንድንካፈል ሊያበቃን፥ ወይም ለሌሎች የሰማያዊ በረከትና ትምህርት መተላለፊያ ሊያደርገን የሚችለው ጸሎት፥ ጸሎት ብቻ፥ ብዙ ጸሎት ሊሆን እንዴት እጅግ ይገባዋል! በክርስቶስ ስም መጸለይ እርሱ እንደሚጸልይ መጸለይ ነው።

ፍጻሜው ሲቀርብም ጸሎቱ ይበልጥ ይጨምራል። ግሪኮች ሊያዩት በለመኑና እርሱም ስለሚመጣው ሞቱ በተናገረ ጊዜ ጸለየ። በአልዓዛር መቃብር አጠገብ ጸለየ። በመጨረሻው ሌሊት መሥዋዕቱ ምን እንደሚያስገኝ፥ በዙፋኑ ላይ የሚያቀርበውም ዘላለማዊ ምልጃ ምን እንደሚሆን እንድናውቅ እንደ ሊቀ ካህናችን ጸሎቱን ጸለየ። በጌቴሴማኒ እንደ መሥዋዕት፥ ራሱን ለእርድ እንደሚሰጥ በግ ሆኖ ጸሎቱን ጸለየ። በመስቀል ላይም ሁሉ ጸሎት ነው—ለገዳዮቹ የርኅራኄ ጸሎት፤ በድቅድቅ ጨለማ ውስጥ የማስተስሪያ መከራ ጸሎት፤ በሞትም ጊዜ መንፈሱን በመታመን ለአብ አሳልፎ የሰጠበት ጸሎት። (ማስታወሻ ሠ።)

የክርስቶስ ሕይወትና ሥራ፥ መከራውና ሞቱ—ሁሉም ጸሎት ነበር፤ ሁሉም በእግዚአብሔር መደገፍ፥ በእግዚአብሔር መታመን፥ ከእግዚአብሔር መቀበል፥ ለእግዚአብሔር ራስን መስጠት ነበር። አንተ አማኝ ሆይ፥ ቤዛነትህ በጸሎትና በምልጃ የተፈጸመ ቤዛነት ነው፤ ክርስቶስህ የሚጸልይ ክርስቶስ ነው፤ ስለ አንተ የኖረው ሕይወት፥ በአንተም ውስጥ የሚኖረው ሕይወት፥ እግዚአብሔርን በመጠባበቅና ሁሉን ከእርሱ በመቀበል ደስ የሚለው የጸሎት ሕይወት ነው። በስሙ መጸለይ እርሱ እንደ ጸለየ መጸለይ ነው። ክርስቶስ ምሳሌያችን የሆነው ራሳችን፥ አዳኛችንና ሕይወታችን ስለ ሆነ ብቻ ነው። በአምላክነቱና በመንፈሱ በእኛ ውስጥ ሊኖር ይችላል፤ እኛ በእርሱ እርሱም በእኛ ስለምንኖር በስሙ መጸለይ እንችላለን።

ክርስቶስ አስተማሪያችን።

ክርስቶስ ያስተማረውን ነበር። ትምህርቱ ሁሉ እንዴት እንደ ኖረና—እግዚአብሔር ይመስገን—በእኛ ውስጥ ሊኖረው ያለውን ሕይወት የሚገልጥ ብቻ ነበር። ደቀ መዛሙርቱን ያስተማረው በመጀመሪያ ምኞትን ለማነሣሣትና በዚህም በመንፈስ ቅዱስ በእነርሱ ውስጥ ሊሆንና ሊሠራ ላለው ነገር ሊያዘጋጃቸው ነበር። እንግዲህ በሙሉ መተማመን እናምን፦ በጸሎት የነበረውን ሁሉ፥ ያስተማረውንም ሁሉ እርሱ ራሱ ይሰጣል። ሕግን ሊፈጽም መጣ፤ ምን እንድንጸልይና እንዴት እንድንጸልይ ባስተማረን ሁሉ ወንጌልንማ እንዴት አብልጦ አይፈጽም!

ምን እንደምንጸልይ።—ከእግዚአብሔር ጋር ካለው ኅብረት ልምምድ ጋር ሲነጻጸር ቀጥተኛ ልመናዎች የጸሎት ዝቅተኛ ክፍል ብቻ እንደ ሆኑ፥ «በተሻለ ሁኔታና አብዝተው በሚጸልዩ ሰዎች ጸሎት ውስጥ የሚይዙት ቦታ እዚህ ግባ የማይባል ነው» ተብሎ አንዳንድ ጊዜ ተነግሯል። ጌታችን ስለ ጸሎት የተናገረውን ሁሉ በጥንቃቄ ብናጠና ይህ ትምህርቱ እንዳልሆነ እናያለን። በጌታ ጸሎት፥ ስለ ጸሎት በተነገሩት ምሳሌዎች፥ እንጀራ በሚለምን ልጅ፥ በመፈለጋችንና በማንኳኳታችን ምሳሌ፥ «የጸለያችሁትን የለመናችሁትንም ሁሉ እንዳገኛችሁት እመኑ» በሚለው የእምነት ጸሎት ማዕከላዊ ሐሳብ፥ በመጨረሻው ምሽትም ደጋግሞ በተነገረው «ሁሉ»—በሁሉም ስፍራ ጌታችን የተወሰኑ ልመናዎችን እንድናቀርብና የተወሰኑ መልሶችን እንድንጠብቅ ያሳስበናል፥ ያበረታታናልም። ልመናዎቹን ዝቅተኛ ቦታ በመስጠት ጸሎትን ከራስ ወዳድነት መልክ ነጻ ማድረግ አስፈላጊ መስሎ የታየው ጸሎትን በራሳችን ፍላጎቶች ላይ ከመጠን በላይ ስለ ወሰንነው ብቻ ነው። አማኞች አንድ ጊዜ የምልጃ ሥራን ክብር ቢነቁበትና፥ በእርሱ ውስጥ፥ ለተወሰኑ ስፍራዎችና ሰዎች የተወሰኑ ስጦታዎችን በተወሰነ መንገድ በመለመን ውስጥ ከከበረው ጌታችን ጋር ያለን ከፍተኛ ኅብረትና ሰዎችን ለመባረክ ያለን ብቸኛ እውነተኛ ኃይል እንዳለ ቢያዩ፥ የጸጋውና የሕይወቱ ለሰዎች መተላለፊያ ከምንሆንባቸው ከእነዚህ የተወሰኑ ልመናዎችና ከመልሶቻቸው የበለጠ እውነተኛ ከእግዚአብሔር ጋር ያለ ኅብረት ሊኖር እንደማይችል ግልጥ ይሆን ነበር። ያን ጊዜ ከአብ ጋር ያለን ኅብረት ወልድ በምልጃው ያለውን ኅብረት የሚመስል ይሆናል።

እንዴት እንደምንጸልይ።—ጌታችን በስውር፥ በቀላልነት፥ ዓይናችንን በእግዚአብሔር ላይ ብቻ አድርገን፥ በትሕትና፥ ይቅር በሚል የፍቅር መንፈስ እንድንጸልይ አስተማረን። ነገር ግን ዘወትር ደጋግሞ የተናገረው ዋናው እውነት ይህ ነበር፦ በእምነት መጸለይ። ያንንም እምነት በእግዚአብሔር ቸርነት ወይም ኃይል መታመን ብቻ ሳይሆን የለመንነውን ራሱን ነገር እንደ ተቀበልን የተወሰነ እርግጠኛነት እንደ ሆነ ገለጠው። ከዚያም መልሱ ከመዘግየቱ አንጻር መጽናትንና ችክ ማለትን አጥብቆ አሳሰበ። «በእምነትና በትዕግሥት የተስፋውን ቃል የሚወርሱትን» የምንመስል ልንሆን ይገባናል—ተስፋውን የሚቀበልና የለመነውን እንዳገኘ የሚያውቅ እምነት፥ ተስፋውን የሚያገኝና በረከቱን የሚወርስ ትዕግሥት። ያን ጊዜ ለተመረጡት ፈጥኖ እንደሚፈርድላቸው ተስፋ የሰጠ እግዚአብሔር በሚመስል መዘግየት ለምን እንደሚታገሣቸው መረዳትን እንማራለን። ይህም እምነታቸው ከሥጋ ከሆነው ሁሉ እንዲጠራ፥ እንዲፈተንና እንዲበረታም፥ ሁሉን ማድረግ የሚችል—ተራሮችን እንኳ ወደ ባሕር ልብ ሊወረውር የሚችል—መንፈሳዊ ኃይል እንዲሆን ነው።

ክርስቶስ አማላጃችን።

ክርስቶስን በጸሎቱ ተመለከትነው፤ እንዴት መጸለይ እንዳለብን የሰጠውን ትምህርት አደመጥን፤ በስሙ መጸለይ ምን እንደ ሆነ በሙላት ለማወቅ ግን በሰማያዊ ምልጃውም ልናውቀው ይገባናል።

ይህ ምን ማለት እንደ ሆነ እስቲ አስብ፦ ከሰማይ የሚሠራው የማዳን ሥራው ሁሉ ልክ በምድር እንደ ነበረው፥ ሁሉን በሁሉ ከሚሠራው፥ ሁሉም በሁሉ ከሆነው ከአብ ጋር ያለማቋረጥ በመገናኘትና ወደ እርሱ በቀጥታ በመማለድ አሁንም ይቀጥላል። በክርስቶስ ያለው እያንዳንዱ የጸጋ ሥራ ምልጃ ቀድሞታል፥ ኃይሉንም ያገኘው ከምልጃ ነው። እግዚአብሔርም የዚያ ምንጭ ሆኖ ተከብሯል፥ ተመስክሮለታልም። በእግዚአብሔር ዙፋን ላይ ክርስቶስ ከአብ ጋር ያለው ከፍተኛ ኅብረትና ዓለምን በመግዛት ከእርሱ ጋር ያለው ተካፋይነት በምልጃ ነው። ከላይ ወደ እኛ የሚወርድ እያንዳንዱ በረከት የእግዚአብሔርን ማኅተም ይዞ ይመጣል፦ በክርስቶስ ምልጃ። ምልጃው የማስተስሪያው ፍሬና ክብር እንጂ ሌላ አይደለም። ስለ ሰዎች ራሱን ለእግዚአብሔር መሥዋዕት አድርጎ በሰጠ ጊዜ ልቡ ሁሉ አንድ ዓላማ ብቻ እንደ ነበረው አረጋገጠ፦ በሰዎች መዳን የእግዚአብሔርን ክብር። በምልጃው ይህ ታላቅ ዓላማ ይፈጸማል፦ ሁሉን ከአብ በመለመንና በመቀበል አብን ያከብራል፤ ከአብ ያገኘውን በመስጠት ሰዎችን ያድናል። የክርስቶስ ምልጃ የአብ ክብር፥ የራሱ ክብር፥ የእኛም ክብር ነው።

አሁንም ይህ አማላጅ የሆነው ክርስቶስ ሕይወታችን ነው፤ እርሱ ራሳችን ነው፥ እኛም አካሉ ነን፤ መንፈሱና ሕይወቱ በእኛ ውስጥ ይተነፍሳሉ። በሰማይ እንዳለ በምድርም፥ ምልጃ እግዚአብሔር የመረጠው፥ የእግዚአብሔር ብቸኛ የበረከት መተላለፊያ ነው። በውስጡ ያለውን ክብር፥ ይህን አስደናቂ ኃይል የምንጠቀምበትን መንገድ፥ በእግዚአብሔርም ሥራ ውስጥ የሚይዘውን ድርሻ ከክርስቶስ እንማር።

ክብሩ።—ከምንም በላይ በእርሱ እግዚአብሔርን እናከብራለን። በእርሱ ክርስቶስን እናከብራለን። በእርሱ ለቤተ ክርስቲያንና ለዓለም በረከትን እናመጣለን። በእርሱ ከፍተኛውን ክብራችንን እናገኛለን—ሰዎችን የማዳን እግዚአብሔርን የሚመስል ኃይል።

ወደ እርሱ የሚያደርሰው መንገድ።—ጳውሎስ እንዲህ ይጽፋል፦ «ክርስቶስም ደግሞ እንደ ወደዳችሁ ለእግዚአብሔርም የመዓዛ ሽታ የሚሆንን መባንና መሥዋዕትን አድርጎ ስለ እናንተ ራሱን አሳልፎ እንደ ሰጠ በፍቅር ተመላለሱ።» ክርስቶስ እንደ ኖረ ብንኖር እርሱ እንዳደረገው ለሰዎች እንዲጠቀምብን መላ ሕይወታችንን ለእግዚአብሔር እንሰጣለን። ይህን አንድ ጊዜ ካደረግን—ራሳችንን ከሰጠን፥ ከእንግዲህ ለራሳችን ምንም ሳንፈልግ ለሰዎች ብቻ፥ ይህንም ለእግዚአብሔር፥ እርሱ እንዲጠቀምብንና ለሌሎች ልንሰጥ የምንችለውን እንዲያካፍለን ከሰጠን—ምልጃ በሰማይ በክርስቶስ ዘንድ እንዳለ ለእኛም የሕይወታችን ታላቅ ሥራ ይሆናል። ጥሪው እጅግ ከፍ ያለ፥ ወይም ሥራው እጅግ ታላቅ ነው የሚል ሐሳብ ቢመጣብን እንኳ፥ በውስጣችን በሚኖረው በሚማልደው ክርስቶስ ያለን እምነት ድልን ይሰጠናል። «በእኔ የሚያምን እኔ የማደርገውን ሥራ እርሱ ደግሞ ያደርጋል፤ ከዚህም የሚበልጥ ያደርጋል» ያለውን እናደምጣለን። ከአቅመ ቢስነቱ ጋር ከሕግ በታች ሳይሆን፥ በእኛ ውስጥ ሁሉን ከሚሠራው ሁሉን ቻይነቱ ጋር ከጸጋ በታች መሆናችንን እናስባለን። ተነሣና ተመላለስ ባለንና—እኛም ተቀበልነው—ሕይወቱን ብርታታችን አድርጎ በሰጠን በእርሱ ዳግመኛ እናምናለን። የእግዚአብሔርን መንፈስ ሙላት ለፍላጎታችን በቂ ዝግጅቱ አድርገን እንደ ገና እንጠይቃለን፥ በምልጃውም ከክርስቶስ ጋር አንድ የሚያደርገን የምልጃ መንፈስ በእኛ ውስጥ እንደ ሆነ እንቆጥረዋለን። ኦ! ቦታችንን ብቻ እንጠብቅ—እንደ እርሱ፥ በእርሱም ሆነን ስለ ሰዎች ራሳችንን ለእግዚአብሔር እንስጥ።

ያን ጊዜ ምልጃ እግዚአብሔር በእኛ በኩል በሚሠራው ሥራ ውስጥ የሚይዘውን ድርሻ እንረዳለን። ከእንግዲህ ለእግዚአብሔር ለመሥራት ሞክረን ከዚያ በኋላ በበረከቱ እንዲከተለው አንለምነውም። በእኩለ ሌሊት የመጣው ወዳጅ ያደረገውን፥ ክርስቶስ በምድር ያደረገውንና በሰማይ ዘወትር የሚያደርገውን እናደርጋለን—በመጀመሪያ ከእግዚአብሔር እንቀበላለን፥ ከዚያም የሰጠንን ልንሰጣቸው ወደ ሰዎች እንመለሳለን። እንደ ክርስቶስ፥ ከአብ መቀበልን ዋና ሥራችን እናደርጋለን፥ ለዚህም የትኛውንም ጊዜ ወይም ድካም እንደ በዛ አንቆጥርም፤ ያን ጊዜ ለሰዎች መስጠታችን በኃይል ይሆናል።

የክርስቶስ አገልጋዮች ሆይ! የእግዚአብሔር ልጆች ሆይ! አይዞአችሁ። የድካም ወይም የድህነት ፍርሃት አያስፈራችሁ—በክርስቶስ ስም ለምኑ። ስሙ በፍጹምነቱና በኃይሉ ሁሉ እርሱ ራሱ ነው። እርሱ ሕያው ክርስቶስ ነው፥ ስሙንም በእናንተ ውስጥ እርሱ ራሱ ኃይል ያደርገዋል። ስሙን ጠቅሳችሁ ለመለመን አትፍሩ፤ የተስፋ ቃሉ የማይበጠስ በሦስት የተገመደ ገመድ ነው፦ የምትለምኑትን ሁሉ—በስሜ—ይሆንላችሁማል።

ለተጨማሪ ጸሎት የቀረበ ልመና