መግቢያ፦ የእረኝነት ጥሪ ክብደትና ክብር

እንደ እርሱ ያለ ሌላ ጥሪ የለም። እረኛ የዘላለማዊውና የዕለት ተዕለቱ ነገር በሚገናኙበት መስቀለኛ መንገድ ላይ ይቆማል — አንድ እግሩ በሥነ መለኮት ቤተ መጻሕፍት፣ ሌላው በሆስፒታል ክፍል ውስጥ፤ አንድ እጁ በመጽሐፍ ቅዱስ ላይ፣ ሌላው ዓለሙ ገና አሁን በተናደበት ሰው ትከሻ ላይ። እርሱ በአንድ ጊዜ ተማሪ፣ ሰባኪ፣ አማካሪ፣ አጽናኝ፣ መሪና አገልጋይ ነው። የነፍሳትን ክብደት ይሸከማል። አንድ ቀን በሁሉን ቻዩ አምላክ ፊት ለሚቆሙ ሰዎች መንፈሳዊ ምግብና ጥበቃ በእግዚአብሔር ሥር ኃላፊ ነው — ይህንንም ያውቃል። በዚህ መጽሐፍ ውስጥ ያሉት ሰዎች ያንን ክብደት ተሰምቷቸዋል፤ ተቀብለውታልም፤ በእግዚአብሔርም ጸጋ ታሪክ ሊረሳው ባልቻለው ታማኝነት ተወጥተውታል።

የእረኝነት ጥሪ ሰው የፈጠረው ነገር አይደለም። በቀጥታ የሚፈልቀው በመጽሐፍ ቅዱስ ዘመናት ሁሉ ራሱን እንደ እረኛ ከገለጠው ከእግዚአብሔር ልብ ነው። ይህ ምስል በየቦታው ይገኛል።

ኢሳይያስ መለኮታዊውን ተስፋ ሰማ፦ «እንደ እረኛ መንጋውን ያሰማራል፤ ጠቦቶቹን በክንዱ ሰብስቦ በብብቱ ይሸከማል፤ የሚያጠቡትንም በቀስታ ይመራል።» (ኢሳይያስ 40:11)። እግዚአብሔር ለቤተ ክርስቲያን ሰዋውያን ምክትል እረኞችን ከመስጠቱ በፊት፣ እነርሱ እንዲመስሉት የሚጠሩበትን አብነት የገዛ እረኝነቱን ጠባይ አስቀድሞ አጸና። በሐዘን ከተዋጠች መበለት ጋር ያለቀሰ፣ የባዘነችን ነፍስ የፈለገ፣ ወይም በመንፈስ የተራቡትን በትዕግሥት የመገበ እረኛ ሁሉ ይህን ያደረገው ራሱ ቀዳሚውና ታላቁ እረኛ የሆነውን አምላክ እያንጸባረቀ ነበር።

እግዚአብሔር ሰዋውያን እረኞችን ስለ መንጋው እንክብካቤ ተጠያቂ ከማድረግ ወደ ኋላ አላለም። ሕዝቅኤል በትንቢት መጻሕፍት ውስጥ ካሉት እጅግ ልብ የሚወጉ ቃላት አንዳንዶቹን መዘገበ — ቃላቱ የተነገሩት ለአሕዛብ ሳይሆን ለእስራኤል የገዛ መሪዎቿ ነው፦ «ራሳቸውን ለሚያሰማሩ ለእስራኤል እረኞች ወዮላቸው! እረኞች በጎችን ያሰማሩ ዘንድ አይገባቸውምን? ጮማውን ትበላላችሁ፥ ጠጕሩንም ትለብሳላችሁ፥ የወፈሩትንም ታርዳላችሁ፤ በጎቹን ግን አታሰማሩም። የደከመውን አላጸናችሁትም፥ የታመመውንም አልፈወሳችሁትም፥ የተሰበረውንም አልጠገናችሁትም፥ የባዘነውንም አልመለሳችሁትም፥ የጠፋውንም አልፈለጋችሁትም።» (ሕዝቅኤል 34:2-4)። ይህ መለኮታዊ ክስ ከተቃራኒው አቅጣጫ ሲነበብ ደግሞ ለታማኝ የእረኝነት አገልግሎት ከተጻፉት ሁሉ እጅግ የተሟላ የሥራ መግለጫ ነው። መልካም እረኛ እዚህ እንደ ተዘነጋ የተገለጸውን ሁሉ በትክክል ያደርጋል።

መልካም እረኛ ምንድን ነው? እርሱ በዋናነት የሚያነቃቃ ተናጋሪ፣ የበጎ አድራጎት ድርጅት ሥራ አስኪያጅ ወይም መንፈሳዊ አዝናኝ አይደለም። ለእንክብካቤው የተሰጡትን የተወሰኑ ሰዎች እንዲመግብ፣ እንዲጠብቅ፣ እንዲመራና እንዲወድ በእግዚአብሔር የተጠራ ሰው ነው — ይህም ለግል ምኞት ለአንድ ወቅት ሳይሆን ረጅም ዘመን ለሚዘልቅ ታማኝ አገልግሎት ነው። በዚህ መጽሐፍ ውስጥ ያሉት ዐሥሩ ሰዎች በስጦታ እኩል፣ በትምህርት አንድ ዓይነት፣ ወይም በጠባይ ተመሳሳይ አልነበሩም። ዮሐንስ አፈወርቅ በቁስጥንጥንያ ታላቅ መድረክ ላይ እንደ ነጐድጓድ ሰበከ፤ ለኃያላን ለመሸንገል እምቢ በማለቱም ተሰደደ። ጆርጅ ኸርበርት በአንዲት የገጠር መንደር ቅኔ ጻፈ፤ መንደሯንም ለውጦ በሠላሳ ዘጠኝ ዓመቱ ሞተ። ሪቻርድ ባክስተር በኪደርሚንስተር የነበረውን ቤት ሁሉ የእምነት ትምህርት (ካቴኪዝም) ይዞ ጐበኘ፤ በአጥቢያው ያለች አንዲትም ነፍስ የእረኛ ትኩረት በማጣት እንዳትጠፋ የሚያቃጥል እምነት ነበረው። ዲትሪሽ ቦንሆፈር በሕግ የተከለከለ ስውር የሥነ መለኮት ትምህርት ቤት መራ፤ ያገለገላትን ቤተ ክርስቲያን ቅንነት ከማላላት ይልቅ ወደ ስቅላት ሄደ።

ሐዋርያው ጳውሎስ ለኤፌሶን ሽማግሌዎች የሰጠው አደራ የእረኝነት ጥሪ የሚጠይቀውን ነገር የሚገልጽ ወሳኝ ቃል ሆኖ ይኖራል፦ «በገዛ ደሙ የዋጃትን የእግዚአብሔርን ቤተ ክርስቲያን ትጠብቁአት ዘንድ መንፈስ ቅዱስ እናንተን ጳጳሳት አድርጎ ለሾመባት ለመንጋው ሁሉና ለራሳችሁ ተጠንቀቁ።» (የሐዋርያት ሥራ 20:28)። በዚህ ትእዛዝ ውስጥ ሁለት የማይነጣጠሉ ነገሮች አሉ፦ እረኛው በመጀመሪያ ለራሱ — ለገዛ ነፍሱ፣ ከእግዚአብሔር ጋር ላለው ገዛ አካሄዱ፣ ለገዛ ቅንነቱ — ከዚያም ለመንጋው መጠንቀቅ አለበት። ሰው የሌለውን ሊሰጥ አይችልም። የገዛ ነፍሱ በምግብ እጦት የተጐዳች እረኛ ብዙም ሳይቆይ በእንክብካቤው ሥር ያሉትን መመገብ ይሳነዋል። በዚህ መጽሐፍ ውስጥ ያሉት ሰዎች ይህን ተረድተው ነበር።

በእረኝነት ያፈሩት ፍሬ ከግል መሰጠታቸው ሊለይ የማይችል ነበር።

ጴጥሮስ ለሽማግሌዎች የሰጠው ምክር የትእዛዝን ክብደትና የግብዣን ሙቀት በአንድነት ይዟል፦ «በእናንተ ዘንድ ያለውን የእግዚአብሔርን መንጋ ጠብቁ፤ እንደ እግዚአብሔር ፈቃድ በውድ እንጂ በግድ ሳይሆን፥ በበጎ ፈቃድ እንጂ መጥፎውን ረብ በመመኘት ሳይሆን ጐብኙት፤ ለመንጋው ምሳሌ ሁኑ እንጂ ማኅበሮቻችሁን በኃይል አትግዙ፤ የእረኞችም አለቃ በሚገለጥበት ጊዜ የማያልፈውን የክብርን አክሊል ትቀበላላችሁ።» (1ኛ ጴጥሮስ 5:2-4)። ያ የመጨረሻው ተስፋ — ከእረኞች አለቃ የገዛ እጅ የሚሰጠው የማያልፈው አክሊል — እነዚህን ዐሥር ሰዎች ለአሥርተ ዓመታት በማይታይ፣ ዋጋ በሚያስከፍልና ብዙ ጊዜ ምስጋና በሌለው አገልግሎት ያጸናቸው ነው። የሚሠሩት ለሰው ጭብጨባ አልነበረም። የሚሠሩት ለአንዱ ተመልካች ብቻ ነበር።

እነዚህ ምዕራፎች የቅዱሳን ገድል አይደሉም። እነዚህ ሰዎች ነውርም ውድቀትም እንዳልነበረባቸው አድርገው አያቀርቡም። ከእነርሱ አንዳንዶቹ ከባድ ስሕተቶችን ሠርተዋል፤ አንዳንዶቹም የገዛ ጽሑፎቻቸው በሚያሳምም ግልጽነት በሚቀበሉት መንገድ ፍጹማን አልነበሩም። የሚያመሳስላቸው ፍጽምና ሳይሆን ለእረኝነት ጥሪ የነበራቸው ጥልቅ ቁም ነገረኛነት ነበር — የነፍሳትን እንክብካቤ በአደራ መቀበል ሰው ሊሸከመው ከሚችለው ኃላፊነት ሁሉ እጅግ ታላቁ እንደ ሆነ ያላቸው እምነት፣ በእግዚአብሔርም ጸጋ ባላቸው ሁሉ ያንን ለመወጣት የነበራቸው ቁርጠኝነት።

እነዚህ ገጾች የተጻፉት ለእረኞችና እነርሱን ለሚወዱ ሰዎች ነው። የተጻፉት ምን ዓይነት አገልጋይ እንደሚሆኑ ገና ለሚወስኑ የሥነ መለኮት ተማሪዎች፣ የአገልግሎታቸው ጸጥ ያለ ታማኝነት ዋጋ ይኖረው እንደ ሆነ ለሚያስቡ ሽማግሌዎች፣ በየሳምንቱ በፊታቸው የሚቆመውን ሰው ጥሪ ለመረዳት ለሚፈልጉ የቤተ ክርስቲያን አባላት ነው። ከሁሉም በላይ ግን የተጻፉት በማንኛውም መልክና በማንኛውም መጠን፣ «መልካም እረኛ እኔ ነኝ።» ባለው በእርሱ መንፈስ እረኛ ለመሆን ለሚመኝ ሁሉ ነው።