ዴቪድ ብሬነርድ — ደምቆ ያበራውና ፈጥኖ ያለፈው ነበልባል

ማን ነበር?

ዴቪድ ብሬነርድ ኤፕሪል 20 ቀን 1718 በኮነቲከት ግዛት በምትገኘው በሃዳም ከተማ ገና በልጅነቱ በኀዘን ከተመታ የፒዩሪታን ቤተሰብ ተወለደ — አሥራ አምስት ዓመት ሳይሞላው አባቱም እናቱም ሞቱበት። በ1739 ታላቁ መነቃቃት በጋለበት ወቅት ወደ ዬል ኮሌጅ ገባ፤ ሆኖም በ1742 ሃይማኖታዊ ክርክር በበዛበት ጊዜ ባለማስተዋል በተናገረው አንድ ቃል ምክንያት ከኮሌጁ ተባረረ፤ ኮንግሪጌሽናሊስቶቹም ሊሾሙት አልፈቀዱም።

የክርስቲያን እውቀትን ለማስፋፋት የተቋቋመው የስኮትላንድ ማኅበር ልኮት፣ በኒው ዮርክ፣ በኒው ጀርሲና በፔንስልቬንያ በሚኖሩ የአሜሪካ ተወላጅ ሕዝቦች መካከል በሚስዮናዊነት አገለገለ፤ በ1747 በሃያ ዘጠኝ ዓመቱ በሳንባ ነቀርሳ እስኪሞት ድረስ ቀጠለ። የሞተውም ማስታወሻውን አርትዖ ባሳተመው በጆናታን ኤድዋርድስ ቤት ነበር። ያ ማስታወሻ ከዚያ ወዲህ በቤተ ክርስቲያን ታሪክ ከመጽሐፍ ቅዱስ ውጭ ካሉ ጽሑፎች ሁሉ ይልቅ ምናልባትም ብዙ ሰዎችን ወደ ሚስዮን አገልግሎት የላከ መጽሐፍ ነው፤ ዊልያም ኬሪ፣ ጆን ዌስሊ፣ ጂም ኤሊየትና በሦስት ምዕተ ዓመታት ውስጥ የኖሩ በሚሊዮን የሚቈጠሩ ተራ ክርስቲያኖች አንብበውታል፤ እንደ ውድ ሀብትም ይዘውታል።

ስለ ጸሎት ያስተማረው ዋና ትምህርት

የብሬነርድ ማስታወሻ በመሠረቱ ስለ ጸሎት የሚናገር ሥነ መለኮት ነው — የተጻፈውም በሐሳባዊ መግለጫዎች ሳይሆን በሕይወት ተሞክሮ ነው።

የሚያጽናና መጽሐፍ አይደለም። ዘወትር ማለት በሚቻል ሁኔታ በጭንቅ ውስጥ የኖረችን ነፍስ ያለ ምንም ማስዋቢያ፣ እንዳለ የሚተርክ መጽሐፍ ነው — አንዳንድ ጊዜ ከአልጋው መነሣት እስኪያቅተው ድረስ ጥልቅ የሆነ የመንፈስ ጭንቀት፣ «ከዓለም እንደ ተሰደደ ፍጡር» እስኪሰማው ድረስ የከበደ ብቸኝነት፣ እንዲሁም አንዳንድ ጊዜ ከሳንባው ደም እየፈሰሰው እስኪሰብክ ድረስ የጸና የሥጋ ድካም።

ሆኖም በዚህ ሁሉ ውስጥ፣ በአብዛኛውም በዚህ ሁሉ ምክንያት፣ ይበልጥ በምቾት የኖሩት የዘመኑ ሰዎች ፈጽሞ ያልደረሱበት የጸሎት ጥልቀት ውስጥ ተገፋ።

የብሬነርድ የጸሎት ሥነ መለኮት ዋና ቃና፣ የጸላዩ ፍጹም አለመብቃት ባለበት ቦታ የእግዚአብሔር ፍጹም በቂነት ነበር። ወደ እግዚአብሔር የሚያመጣው ምንም ነገር አልነበረውም — ጤና የለውም፣ የንግግር ችሎታ የለውም፣ የተፈጥሮ ማራኪነት የለውም፣ የድርጅት አቅምም የለውም። የነበረው የተሰበረ መንፈስና መውጫ ያጣ ጽኑ ችግር ብቻ ነበር። ይህም በእግዚአብሔር አሠራር የሚፈለገው ልክ ይኸው መሆኑን ተረዳ፦ «የእግዚአብሔር መሥዋዕት የተሰበረ መንፈስ ነው፤ የተሰበረውንና የተዋረደውን ልብ እግዚአብሔር አይንቀውም።» (መዝሙር 51:17)። መሰበሩ ሊሸነፍ የሚገባው መንፈሳዊ ጕድለት አልነበረም፤ እግዚአብሔር ለይቶ ያከበረው መንፈሳዊ ብቃት ነበር። በቤተ ክርስቲያን ታሪክ የተከሰተ እያንዳንዱ መነቃቃት በእንዲህ ዓይነቱ ጸሎት ተቀድሟል — ከእግዚአብሔር በቀር ምንም ያልቀራቸውና እግዚአብሔር በእርግጥም በቂ እንደ ሆነ ያወቁ ሰዎች ጸሎት።

ብሬነርድ በትንሿ ጎጆው ዙሪያ ባለው ምድረ በዳ በበረዶ በደረቀ መሬት ላይ በግንባሩ ተደፍቶ፣ አብሯቸው ለሚኖረው የአገሬው ተወላጅ ሕዝብ እየጸለየ ቀናትን በአንድ ጊዜ ያሳልፍ ነበር። እነዚህን የጸሎት ወቅቶች አንባቢው ከበታቹ ያለውን ቀዝቃዛ መሬትና ከበላዩ ያለውን የሰማይ ክብደት እስኪሰማው ድረስ በሕያው ቃል ገልጿቸዋል። ለተመልካች ብሎ ቅድስናን አያሳይም ነበር፤ ተመልካች አልነበረምና። በምድረ በዳ ብቻውን ያለ የታመመ ወጣት ነበር፤ ባለው ነገር ሁሉ — ያም ብዙ አልነበረም — ወደ እግዚአብሔር ይጠጋ ነበር፤ በምላሹም እግዚአብሔር የሰጠው የሚያስፈልገውን ሁሉ ሆኖ አገኘው። «በጸሎት ከእግዚአብሔር ጋር ስለ መታገል» ጽፏል፤ ከእነዚህም ወቅቶች የሚወጣው በተፈጥሮ ብርቱ የሆኑ ሰዎች ባላቸው የድል ጕልበት ሳይሆን ይበልጥ ጸጥ ባለ፣ ይበልጥ በሚጸና፣ ይበልጥም ኃይለኛ በሆነ ነገር ነበር፦ እግዚአብሔር እንደ ሰማው በተረጋጋ እርግጠኝነት።

በኦገስት 1745 በኒው ጀርሲ በክሮስዊክሰንግ የተከሰተው መነቃቃት የእነዚህ ጸሎቶች ቀጥተኛ ፍሬ ነበር።

ብሬነርድ በዚያ ለሚኖረው የደላዌር ማኅበረሰብ ለወራት ሲማለድ ቆይቶ ነበር፤ ብዙ ጊዜ ስለ ግለሰቦች በስማቸው እየጠራ፣ ብዙ ጊዜም በእንባ ይጸልይ ነበር። ኦገስት 8 ቀን መንፈስ ቅዱስ በወረደ ጊዜ፣ ማኅበረሰቡን ሁሉ ወደ ልቅሶ፣ ወደ ኃጢአት መወቀስና ምሕረትን ወደ መጮኽ ባደረሰ ኃይል ወረደ። ብሬነርድ ራሱ የሚሆነውን ለመመልከት እንኳ እስኪያቅተው ድረስ ታምሞ ነበር፤ ነገር ግን ያለ አንዳች ጥርጣሬ ለየው፦ ይህ የጸሎት መልስ ነበር። የረቀቀ ሥነ መለኮታዊ ክርክሩ ወይም የተዋጣለት አቀራረቡ ውጤት አልነበረም — የጸሎቱ መልስ ነበር። ዘካርያስ 4:6 የአገልግሎቱ ሁሉ መሪ ቃል ሊሆን ይችል ነበር፦ «በኃይልና በብርታት አይደለም፥ በመንፈሴ ነው እንጂ፥ ይላል የሠራዊት ጌታ እግዚአብሔር።»

እንዲሁም በግል ቅንነትና ውጤታማ በሆነ ምልጃ መካከል ያለውን ግንኙነት በሕይወቱ ምሳሌነት አስተማረ።

ብሬነርድ ራሱን ያለ ርኅራኄ የሚመረምር ሰው ነበር። ማስታወሻው ትዕቢቱን፣ ቅዝቃዜውን፣ መንፈሳዊ አለመጽናቱንና ሁልጊዜ የሚያደባበትን የተስፋ መቍረጥ ፈተና የተናዘዘባቸውን በደርዘን የሚቈጠሩ ጽሑፎች ይዟል። እያንዳንዳቸውንም ማስታወሻውን ለብዙ ትውልድ ክርስቲያኖች ለማንበብ የማይመች እስኪያደርገው ድረስ በግልጽነት ወደ እግዚአብሔር አቀረባቸው። ነገር ግን ግልጽነቱ ራሱ የጸሎት ዓይነት ነበር — መዝሙር 62:8 የሚገልጸው ዓይነት ጸሎት፦ «ሕዝብ ሆይ፥ ሁልጊዜ በእርሱ ታመኑ፤ ልባችሁን በፊቱ አፍስሱ፤ እግዚአብሔር መጠጊያችን ነውና።» ብሬነርድ ልቡን አፈሰሰ — ያማረውንም ያስቀየመውንም፣ እምነቱንም ጥርጣሬውንም፣ ፍቅሩንም ድካሙንም — እግዚአብሔርም ይህን ሁሉ ለመያዝ የሚበቃ ሰፊ መጠጊያ ሆኖ አገኘው።

ጆናታን ኤድዋርድስ የብሬነርድን ማስታወሻ ካነበበ በኋላ የሰጠው አስተያየት፣ ካነበባቸው ነገሮች ሁሉ ማለት ይቻላል ይበልጥ ለጠለቀ የጸሎት ሕይወት እንዲናፍቅ ያደረገው ይህ መጽሐፍ እንደ ሆነ ነበር። በሃያ ዘጠኝ ዓመቱ በሰፊው ዓለም ሳይታወቅና ሳይለቀስለት የሞተው ይህ ወጣት፣ በዘመኑ ከነበሩት ከብዙዎቹ ዝነኛ ስሞች ይልቅ በተከታዮቹ ትውልዶች የጸሎት ሕይወት ላይ የላቀ ተጽዕኖ አሳድሯል። በመንግሥቱ እምብርት ያለው ተቃርኖ ይህ ነው፦ ከሁሉ ይልቅ ደካሞች፣ ከሁሉ ይልቅ የተሰበሩ፣ ከሁሉ ይልቅ የተሰወሩ የሚመስሉት፣ ብዙ ጊዜ የእግዚአብሔር ኃይል በነጻነት የፈሰሰባቸው ሰዎች ነበሩ።

ጸሎት

ጌታ ሆይ፣ እንደ ዴቪድ ብሬነርድ በብርታታችን ብቻ ሳይሆን በድካማችንም እንድንጸልይ አስተምረን። መሰበራችን ለኃይልህ መሣሪያ ይሁን፤ የምድራዊ ሕይወታችን ማጠርም ገና ስምህን ላልሰሙት ለመማለድ ያለንን ጥድፊያ ያጥልቅልን። አሜን።