ጆርጅ ሙለር — ወላጅ አልባ ልጆችን በጸሎት የመገበ ሰው

ማን ነበር?

ጆርጅ ሙለር በ1805 በፕሩሺያ ተወለደ፤ አባቱ ቀረጥ ሰብሳቢ ነበር። እርሱ ራሱ ሳይሸሽግ እንደ ተናገረው፣ የወጣትነት ዘመኑን በማታለል፣ በጥቃቅን ስርቆትና በስካር አሳለፈ — በጉርምስናው ለአጭር ጊዜ እስር ቤት እስከ መግባት ደርሶ ነበር። በ1825 በአንድ የግል ቤት ውስጥ በሚካሄድ የጸሎት ስብሰባ ላይ ሳለ ከሕያው እግዚአብሔር ጋር ተገናኘ፤ ሕይወቱም ተለወጠ። በእንግሊዝ በብሪስቶል ከተማ ኖረ፤ ከፕሊማውዝ ወንድሞች ጋር ተቀላቀለ፤ በ1836 በእጁ ምንም ማለት በሚቻልበት ሁኔታ የመጀመሪያውን የወላጅ አልባ ሕፃናት መኖሪያ ቤት ከፈተ። በአገልግሎት ዘመኑ ሁሉ ከ10,000 በላይ ወላጅ አልባ ልጆችን ተንከባከበ፤ ለ120,000 ልጆች ክርስቲያናዊ ትምህርት የሚሰጡ 117 ትምህርት ቤቶችን አቋቋመ፤ በዓለም ዙሪያ በመቶዎች የሚቈጠሩ ሚስዮናውያንን ደገፈ — ይህን ሁሉ ያደረገው አንድም ጊዜ በሕዝብ ፊት ገንዘብ ሳይለምን፣ በጸሎት ብቻ ነበር። በ1898 በዘጠና ሁለት ዓመቱ ከመሞቱ በፊት መልስ ያገኙ ከ50,000 በላይ ጸሎቶችን መዝግቦ ነበር።

ስለ ጸሎት ያስተማረው ዋና ትምህርት

የሙለር የጸሎት ሕይወት የማዕዘን ድንጋይ ሥር ነቀል ቀላልነት ነበር፦ እግዚአብሔርን በቃሉ ያዝ። በደፈናው በሚታሰብ መንፈሳዊ ዕድል አይደለም፤ በስሜታዊ ግንዛቤዎች ወይም በብሩህ ተስፋ በተሞላ ሃይማኖታዊ ስሜት ደረጃም አይደለም — በመጽሐፍ ቅዱስ በተጻፉት የተስፋ ቃሎቹ ትክክለኛ፣ ቀጥተኛና ቃል በቃል ደረጃ እግዚአብሔርን መያዝ ነው። ሙለር አንድን የተስፋ ቃል ለይቶ ያወጣል፤ ለሁኔታው እንደሚሠራ እርግጠኛ እስኪሆን ድረስ ያሰላስለዋል፤ ከዚያም የልመናው መሠረት አድርጎ በእግዚአብሔር ፊት ያቀርበዋል — በእርጋታ፣ በትዕግሥትና የተፈረመ ሰነድ በእጁ እንደ ያዘ ሰው በጸና መተማመን። በጣም የሚወደው ምሳሌ የባንክ ቼክ ነበር፦ በቂ ገንዘብ ባለው ሒሳብ ላይ የተጻፈ ሕጋዊ ቼክ የያዘ ሰው ባንኩ እንዲከፍለው አይለማመጥም። ቼኩን ያቀርባል፤ ክፍያው እስኪፈጸምም ይጠብቃል።

ሙለር ከሁሉ ይልቅ ደጋግሞ የሚመለስበት ጥቅስ የኢየሱስ የራሱ የተስፋ ቃል ነበር፦ «ለምኑ፥ ይሰጣችሁማል፤ ፈልጉ፥ ታገኙማላችሁ፤ መዝጊያን አንኳኩ፥ ይከፈትላችሁማል። የሚለምነው ሁሉ ይቀበላልና፥ የሚፈልገውም ያገኛል፥ መዝጊያንም ለሚያንኳኳ ይከፈትለታል።» (ማቴዎስ 7:7-8)። ሙለር በዚያ ክፍል ውስጥ ከሁሉ አስፈላጊው ቃል «ሁሉ» እንደ ሆነ ያምን ነበር። መንፈሳዊ ግዙፍ የሆነ ሁሉ አይደለም — የሚለምን ሁሉ ነው። የተስፋው ቃል ለሁሉ የተሰጠ ነበር፤ ሙለርም ከዚያ ባነሰ ሁኔታ ሊመለከተው እምቢ አለ። እንዲህ ሲል ጻፈ፦ «የጭንቀት መጀመሪያ የእምነት መጨረሻ ነው፤ የእውነተኛ እምነት መጀመሪያም የጭንቀት መጨረሻ ነው።» ይህ የተስፋውን ቃል አሥር ሺህ ጊዜ ፈትኖ በየጊዜው የታመነ ሆኖ ያገኘው ሰው በብዙ ትግል ያተረፈው ጽኑ እምነት ነበር።

ሙለር በእግዚአብሔር ፊት ያለው የልብ ሁኔታ ከጸሎት ፍሬያማነት ሊለይ እንደማይችል አስተማረ። ልመናውን ወደ እግዚአብሔር ከማቅረቡ በፊት የሚያውቀውን ኃጢአት ለመናዘዝ ይጠነቀቅ ነበር፤ ያልተፈታ ቂም፣ ሆን ተብሎ የሚደረግ አለመታዘዝ ወይም የተከፈለ ልብ የተመለሰ ጸሎትን ወንዝ የሚያቆሙ ታላላቅ ግድቦች እንደ ሆኑ አጽንቶ ይናገር ነበር። 1ኛ ዮሐንስ 3:22ን — «ትእዛዙንም የምንጠብቅና በፊቱ ደስ የሚያሰኘውን የምናደርግ ስለሆንን የምንለምነውን ሁሉ ከእርሱ እናገኛለን።» — በሥራ ላይ የተመሠረተ ቀመር አድርጎ ሳይሆን የግንኙነት እውነት አድርጎ ተጠቀመበት፤ የተመለሰ ጸሎት የሚፈሰው በእውነት በመታዘዝና በፍቅር ወደ እግዚአብሔር ባቀና ልብ በኩል ነው።

እጅግ ለየት ያለው አጽንዖቱ ለተወሰኑ ፍላጎቶች የተወሰነ መልስ በተወሰነ ተስፋ እየጠበቁ ለይቶ የመጸለይ ልምምድ ነበር። ሙለር ዝርዝር የጸሎት መዝገቦችን ይይዝ ነበር፤ ከመዘገባቸው ከሃምሳ ሺህ በላይ ጸሎቶች ለእያንዳንዳቸው ትክክለኛውን ቀን፣ ትክክለኛውን ልመናና ትክክለኛውን መልስ ይጽፍ ነበር።

የተመዘገበ እያንዳንዱ መልስ ለእግዚአብሔር ታማኝነት በቆመው የመታሰቢያ ሐውልት ውስጥ አንድ ድንጋይ ነበር። መዝሙረኛው ይህን ተረድቶ ነበር፦ «እግዚአብሔር ቸር እንደ ሆነ ቅመሱ እዩም» (መዝሙር 34:8)። ሙለር ደጋግሞ ቀምሷል፤ ጣዕሙም ፈጽሞ አልሰለቸውም።

ከአሽሊ ዳውን የወላጅ አልባ ሕፃናት መኖሪያዎች እጅግ ከታወቁት ታሪኮች አንዱ የጸሎት ሥነ መለኮቱን ያሳያል። በአንድ ማለዳ ሦስት መቶ ልጆች ለቁርስ ተቀመጡ — በቤቱ ውስጥ ግን አንድም ቁራሽ ምግብ አልነበረም። ሙለር ምግቡ አስቀድሞ እንደ ቀረበ አድርጎ ስለ ምግቡ ምስጋና አቀረበ። ከደቂቃዎች በኋላ አንድ ዳቦ ጋጋሪ ሳይጠበቅ የተረፈ ዳቦ ይዞ በሩን አንኳኳ። ዳቦው ከመታደሉ በፊት አንድ ወተት አመላላሽ ብቅ አለ፤ ጋሪው ከቅጥሩ በር ውጭ ስለ ተሰበረበት የጫነውን ትኩስ ወተት ሁሉ ማራገፍ ነበረበት። አንድም ልጅ ሳይበላ አልቀረም። ለሙለር ይህ በቀላሉ የማርቆስ 11:24 የተለመደ ፍጻሜ ነበር፦ «ስለዚህ እላችኋለሁ፥ የጸለያችሁትን የለመናችሁትንም ሁሉ እንዳገኛችሁት እመኑ፥ ይሆንላችሁማል።» አምኖ ነበር። ተቀብሎም ነበር። ሁልጊዜም እንደሚያደርገው።

የሙለር የመጨረሻውና ምናልባትም ከሁሉ አስፈላጊ የሆነው ትምህርቱ ስለ ተመለሰ ጸሎት ዓላማ ነበር፦ ዓላማው በዋነኝነት ለሚጸልየው ሰው ጥቅም ሳይሆን ለእግዚአብሔር ክብር ነው። ሕይወቱ ለመጽሐፍ ቅዱስ ታማኝነት የቀረበ የሰባ ዓመት ማስረጃ ነበር። ጳውሎስ እንደ ጻፈው፦ «እንግዲህ በእኛ እንደሚሠራው ኃይል መጠን ከምንለምነው ወይም ከምናስበው ሁሉ ይልቅ እጅግ አብልጦ ሊያደርግ ለሚቻለው፥ ለእርሱ … ክብር ይሁን…» (ኤፌሶን 3:20-21)። ሙለር «እጅግ አብልጦ» የሚለውን ቃል የቅኔ ማጋነን ሳይሆን፣ ሕዝቡ በእውነት ሲጸልዩ እግዚአብሔር በእውነት የሚሠራበትን መንገድ በሰከነ አነጋገር የሚገልጽ ቃል ሆኖ አገኘው።

ጸሎት

አባት ሆይ፣ የጆርጅ ሙለርን ቀላልና እንደ ሕፃን ያለ እምነት ስጠን — ሳያወላውል በቃልህ የሚይዝህ እምነት፣ ባዶ ቁም ሣጥን ፊት ተንበርክኮ በልበ ሙሉ ተስፋ የሚነሣ እምነት። ሁሉ ካለቀ በኋላ የምንጠጋብህ ሳይሆን አስቀድመን የምንሄድብህ ምንጫችን እንድናደርግህ አስተምረን። አሜን።