ኢ. ኤም. ባውንድስ — የጸሎት ሐዋርያ

ማን ነበር?

ኤድዋርድ መኬንድሪ ባውንድስ በኦገስት 15 ቀን 1835 በሚዙሪ ግዛት በሼልቢ ካውንቲ ተወለደ፤ በሕግ ባለሙያነት ሠለጠነ፤ በሀያዎቹ ዓመታቱ አጋማሽም ወደ ሜቶዲስት አገልግሎት ለቀረበለት ጥሪ መልስ ሰጠ። በአሜሪካ የእርስ በርስ ጦርነት ወቅት በሰሜኑ የኅብረት ጦር ተማርኮ የጦር እስረኛ ሆኖ ተያዘ፤ ከጦርነቱ በኋላ ወደ እረኝነት አገልግሎት ተመለሰ፤ በመጨረሻም የሕይወቱን የመጨረሻ ዓመታት በጆርጂያዋ ዋሽንግተን ከተማ አሳለፈ። በዚያም በየማለዳው ከሌሊቱ በአሥር ሰዓት እየተነሣ የመጀመሪያዎቹን ሦስት ወይም አራት ሰዓታት ለጸሎት ይሰጥ፣ ከዚያም የዕለቱ ሌሎች ኀላፊነቶች እስኪጠሩት ድረስ ይጽፍ ነበር። በ1913 ሲሞት ስለ ጸሎት ስምንት መጻሕፍትን ጽፎ ነበር፤ ከእነዚህም ሰባቱ የታተሙት ከሞቱ በኋላ ነው። እነዚህ መጻሕፍት ከአንድ መቶ ዓመት በላይ በዓለም ዙሪያ ያሉ አገልጋዮችንና ተራ አማኞችን የጸሎት ሕይወት ቀርጸዋል። በእንግሊዝኛ ተናጋሪዋ ቤተ ክርስቲያን ታሪክ ውስጥ ስለ ጸሎት ጉዳይ ከማንም በላይ የሚጠቀሰው ሰው እርሱ ነው።

ስለ ጸሎት ያስተማረው ዋና ትምህርት

የባውንድስን ሕይወትና ሥራ በሙሉ አንድ አድርጎ የያዘው ጽኑ እምነት ይህ ነበር፦ የቤተ ክርስቲያን እጅግ አጣዳፊ ቀውስ የሥነ መለኮት ስሕተት ወይም የሞራል ድርድር አልነበረም — ጸሎት ማጣት ነበር። ይህም የጸሎት ስብሰባዎች አለመኖር ወይም የአምልኮ ሥርዓቶች ቸል መባል አልነበረም፤ ከዚያ ይልቅ የጠለቀውና እጅግ አጥፊ የሆነው ጸሎት አልባነት ነበር — ጸሎት ሊያደርጉት ከሚችሉት ነገር ሁሉ እጅግ ታላቅ ውጤት ያለው ተግባር መሆኑን የመገንዘብ ስሜት ያጡ አገልጋዮችና አማኞች ጸሎት አልባነት። ሌላው ነገር ሁሉ የሚመነጨው ከዚህ ነበር። ጸሎት የሌላት ቤተ ክርስቲያን በሰው ጉልበት የምትንቀሳቀስ ቤተ ክርስቲያን ናት — የሰው ጉልበት ደግሞ ለጊዜው ምንም ያህል አስደናቂ ቢመስል ውሎ አድሮ ራሱን ያደክማል፤ ዘላለማዊ የሆነ አንዳች ነገርም አያከናውንም።

ባውንድስ በነቢይ አጣዳፊነት እንዲህ ሲል ጻፈ፦ «ቤተ ክርስቲያን ዛሬ የምትፈልገው ብዙ ወይም የተሻለ ማሽነሪ አይደለም፤ አዳዲስ ድርጅቶች ወይም ብዙና አዳዲስ ዘዴዎችም አይደሉም፤ ነገር ግን መንፈስ ቅዱስ ሊጠቀምባቸው የሚችል ሰዎችን ነው — የጸሎት ሰዎችን፣ በጸሎት ብርቱ የሆኑ ሰዎችን።» ያዕቆብም ይህን በግልጽ ተናግሮታል፦ «የጻድቅ ሰው ጸሎት በሥራዋ እጅግ ኃይል ታደርጋለች።» (ያዕቆብ 5:16)። በቀጣዩ ቁጥር ያለው የኤልያስ ምሳሌ — «እንደ እኛ የሆነ ሰው» ሆኖ ጸልዮ ዝናቡን የዘጋ፣ ዳግመኛም ጸልዮ የከፈተው ሰው — ይህ ኃይል ለተለዩ ሰዎች ብቻ የተጠበቀ ሳይሆን፣ ባልተለመደ ጽናትና ትጋት ለመጸለይ ፈቃደኛ ለሆኑ ተራ ወንዶችና ሴቶች የተዘጋጀ መሆኑን አሳየ።

ባውንድስ ስለ ጸሎት ትጋት በብርቱ ስሜት ይናገር ነበር — ይህንንም ባሕርይ ከጸሎት ድግግሞሽ ብቻ በግልጽ ይለየው ነበር። አንድ ሰው ቃላቱ በእውነተኛ መንፈሳዊ ናፍቆትና በእግዚአብሔር ላይ ባለ ፍጹም ጥገኝነት ካልተቀጣጠሉ፣ ለሃምሳ ዓመታት በቀን ሁለት ጊዜ የጸሎትን ሥርዓት እየፈጸመ በእውነት አንድም ጊዜ ሳይጸልይ ሊኖር ይችላል። ባውንድስ እንዳስተማረው፣ ትጋት ስሜታዊ መቅበጥበጥ ወይም ለትዕይንት የሚደረግ ነገር አይደለም፤ የችግሩን ክብደትና የእግዚአብሔርን ስጦታ ታላቅነት በእውነት የተረዳ ልብ ሁኔታ ነው። በባውንድስ አረዳድ ትጋት በቀላሉ የራሱን ክብደት የሚሰማ እምነት ነበር።

በጊዜና በጸሎት መካከል ስላለው ግንኙነት በሰፊው ተናገረ፤ ለእግዚአብሔር ብቻ ተለይቶ የሚሰጥን የማያቋርጥና ያልተቻኮለ ጊዜ የሚተካ ምንም ነገር እንደሌለ አጽንቶ ተናገረ። የኢየሱስን ልማድ ጠቀሰ፦ «ማለዳም ተነሥቶ ገና ሌሊት ሳለ ወጣ ወደ ምድረ በዳም ሄዶ በዚያ ጸለየ።» (ማርቆስ 1:35)። የመለኮት ሙላት ሁሉ የሚኖርበት የእግዚአብሔር ልጅ ጎሕ ሳይቀድ ተነሥቶ ከአብ ጋር ብቻውን ረጅም ጊዜ ማሳለፍ አስፈላጊ ሆኖ ካገኘው፣ ተከታዮቹ ከቁርስ በፊት የሚሰጡት አሥራ አምስት ደቂቃ ይበቃል ብለው የሚደመድሙት በምን ስሌት ነው? ባውንድስ ይህን ጥያቄ ሳያቋርጥና ይቅርታ ሳይጠይቅ አጥብቆ አቀረበው። ጸሎት በተጨናነቀ ሕይወት ዳር ዳር የሚሸጎጥ ነገር አልነበረም፤ ሊኖሩት የሚገባ ሕይወት የሚገነባበት መሠረት ነበር።

ባውንድስ በመንፈስ ቅዱስና ፍሬያማ በሆነ ጸሎት መካከል ስላለው ግንኙነትም በኃይል ጻፈ፤ ለዚህም የጳውሎስን ማረጋገጫ መሠረት አደረገ፦ «መንፈስ ድካማችንን ያግዛል፤ እንዴት እንድንጸልይ እንደሚገባን አናውቅምና፥ ነገር ግን መንፈስ ራሱ በማይነገር መቃተት ይማልድልናል።» (ሮሜ 8:26)። ከመንፈስ ቅዱስ ዋና አገልግሎቶች አንዱ የሚጸልየውን ሰው መለወጥ እንደ ሆነ አስተማረ — የቀዘቀዘን፣ የተበታተነንና በራሱ የተዋጠን ልብ ወስዶ በመለኮታዊ ናፍቆት ማሞቅ። ይሁዳ 1:20 እንዲህ ሲል ያዝዛል፦ «እናንተ ግን፥ ወዳጆች ሆይ፥ ከሁሉ ይልቅ በተቀደሰ ሃይማኖታችሁ ራሳችሁን ለማነጽ እየተጋችሁ በመንፈስ ቅዱስም እየጸለያችሁ…» — ባውንድስም ይህ ትእዛዝ የሚጠይቀውን ያህል ተግባራዊም እንደ ሆነ ያምን ነበር።

በመጨረሻም ባውንድስ ጸሎትን የእውነተኛ አገልግሎት ሁሉ መዝሪያ አድርጎ ተረዳው። በስውር የሚደረገው ጸሎት በአደባባይ ለሚታየው ፍሬ የሥሩ መረብ ነው። ዕብራውያን 7:25 ስለ ኢየሱስ «…ሊያማልድ ዘወትር በሕይወት ይኖራልና» ይላል — ዘወትር፣ ያለ ማቋረጥ፣ ያለ ዕረፍት። ያንን የሚማልድ ጌታ የሚያገለግል አገልጋይ ያንኑ የማያቋርጥ፣ በእርሱ የሚደገፍና የሚጠባበቅ የጸሎት አቋም፣ ምንም ያህል ፍጹም ባይሆንም፣ እንዲያንጸባርቅ ተጠርቷል። ባውንድስ እጅግ በታወቀው አባባሉ እንዳስቀመጠው፦ «ጸሎት ለሚበልጠው ሥራ አያዘጋጀንም፤ ጸሎት ራሱ የሚበልጠው ሥራ ነው።»

ሌላው የአገልግሎት ተግባር ሁሉ፣ በአንድ መልኩ፣ አስቀድሞ በጸሎት እልባት ያገኘው ነገር ውጤት ነበር።

ጸሎት

ጌታ ሆይ፣ ኢ. ኤም. ባውንድስ ዕድሜ ልኩን ተሸክሞት የኖረውን፣ ጸሎት አልባነትን የማይታገሥ ቅዱስ እርካታ ማጣት በውስጣችን ቀስቅስ። በማለዳ እንድንነሣ፣ በፊትህ ረጅም ጊዜ እንድንቆይ፣ ከንፈሮቻችን ብቻ እየተንቀሳቀሱ ሳይሆን ልባችን እየነደደ እንድንጸልይ አስተምረን። ምልጃዎቻችን በእኛ ትውልድ የመንግሥትህን መስፋፋት የሚያንቀሳቅስ ኃይል ይሁኑ። አሜን።