ቻርልስ ስፐርጀን — የሚጸልየው የሰባኪዎች ልዑል

ማን ነበር?

ቻርልስ ሃደን ስፐርጀን ጁን 19 ቀን 1834 በእንግሊዝ፣ በኤሴክስ ግዛት በምትገኘው በኬልቬደን ተወለደ። አባቱና አያቱ የኢንዲፐንደንት (ነጻ) አብያተ ክርስቲያናት አገልጋዮች ነበሩ፤ የፒዩሪታን መጻሕፍት ስብስባቸውም ከልጅነቱ ጀምሮ የሥነ መለኮት አስተሳሰቡን ቀረጸው። በአሥራ አምስት ዓመቱ በኮልቼስተር፣ በበረዶ ውሽንፍር ቀን ወደ ክርስቶስ ተመለሰ፤ አሥራ ሰባት ዓመት ሳይሞላውም በሕዝብ በተጨናነቁ አዳራሾች ይሰብክ ነበር። አሥራ ዘጠኝ ዓመት ሲሆነው በለንደን የሚገኘው የኒው ፓርክ ስትሪት ቤተ ጸሎት ያቀረበለትን ጥሪ ተቀበለ፤ በሁለት ዓመት ውስጥም ሕዝቡ እጅግ ከመብዛቱ የተነሣ ከበሩ ውጭ የተሰበሰበውን ሕዝብ ለማስተናበር ፖሊስ ያስፈልግ ነበር። አምስት ሺህ ሰዎችን እንዲያስቀምጥ የተሠራው ሜትሮፖሊታን ታበርናክል በ1861 ተከፈተ፤ ስፐርጀን ለትውልዱ የሰበከበት መድረክም ሆነ — በዚያው ጎን ለጎንም የፓስተሮች ኮሌጅን፣ የወላጅ አልባ ልጆች ማሳደጊያንና በደርዘን የሚቆጠሩ የበጎ አድራጎት ሥራዎችን መሠረተ። በ1892 በሃምሳ ሰባት ዓመቱ ሲሞት በዓለም ላይ ሥራዎቹ በብዛት የሚነበቡለት ሰባኪ ነበር — ከእያንዳንዱ ስብከት፣ ከእያንዳንዱ ተቋምና ከእያንዳንዱ ፍሬያማ የአገልግሎት ተግባር በስተ ጀርባ ደግሞ ለሚታየው ነገር ሁሉ የተሰወረ ምንጭ እንደ ሆነ ዘወትር የሚመሰክርለት የጸሎት ሕይወት ነበረ።

ስለ ጸሎት ያስተማረው ዋና ትምህርት

ስፐርጀን ስለ ኅብረት ጸሎት ከሰጣቸው ምሳሌዎች ሁሉ እጅግ የታወቀው «የኃይል ማመንጫው ክፍል» ብሎ የጠራው ነበር።

በየእሁዱ ጠዋት እርሱ ከላይ በታበርናክሉ ውስጥ በአምስት ሺህ ሰዎች ፊት ሲቆም፣ ብዙ መቶ አባላት ከታች ባለው ምድር ቤት ተሰብስበው ከበላያቸው ስለሚካሄደው አምልኮ ያለማቋረጥ ይጸልዩ ነበር። ይህን ልማድ ዝም ብሎ የታገሠው አልነበረም፤ ይልቁንም በሕንጻው ውስጥ ከሚከናወነው ሁሉ እጅግ አስፈላጊው ነገር አድርጎ ይቆጥረው ነበር። ተማሪዎቹን፦ «ያ ከታች ያለው የጸሎት ስብሰባ» ይላቸው ነበር፤ «እዚህ ላይ ላለው ኃይል ምንጩ ነው።» የቤተ ክርስቲያኒቱ የሚታየው አገልግሎት የሚንቀሳቀሰው በማይታየው የምልጃ ነዳጅ ነበር።

ይህ እምነት የተመሠረተው መንፈስ ቅዱስ በጸሎት ውስጥ ስላለው ድርሻ በነበረው ጥልቅ የሥነ መለኮት ግንዛቤ ላይ ነበር። ስፐርጀን መንፈስ ጸሎታችንን የሚያግዝ ብቻ ሳይሆን እኛ ራሳችን ቃል ባጣን ጊዜ ከውስጣችን የሚያፈልቀው እንደ ሆነ ይሰብክ ነበር። ጳውሎስ፦ «መንፈስ ራሱ በማይነገር መቃተት ይማልድልናል» (ሮሜ 8:26) ብሎ የሰጠው የተስፋ ቃል ለስፐርጀን የሥነ መለኮት የግርጌ ማስታወሻ ሳይሆን በተግባር የሚጨበጥ የሕይወት ገመድ ነበር — በተለይም ለአብዛኛው የጎልማሳነት ዘመኑ ይከታተለው በነበረው የመንፈስ ጭንቀት ጨለማ ወቅቶች። አማኞች ፈጽሞ መንፈሳዊ ኪሳራ ውስጥ ሆነው፣ አንዲት የተስተካከለች የጸሎት ዓረፍተ ነገር እንኳ መመሥረት ተስኗቸው ሲንበረከኩ፣ ብዙ ጊዜ ጥልቁ ምልጃ የሚካሄድበት ቅጽበት ያ ራሱ እንደ ሆነ ያስተምር ነበር — በቃል ሊገለጽ የማይችለው መቃተት እነርሱ ያላስገኙትና ሊያብራሩት የማይችሉት ማዕበል ሆኖ በውስጣቸው ይነሣል።

ስለ ጸሎት ጽናት ሲናገር ስፐርጀን እንደ ነጐድጓድ የሚያስገመግመውን ያህል ርኅሩኅም ነበር። ኢየሱስ ስለማትታክተው መበለት በተናገረው ምሳሌ ላይ በሰፊው ሰብኳል፤ ምሳሌው የዘመኑ ቤተ ክርስቲያን ልትረሳው አደጋ ላይ ያለችውን «ዘወትር» የሚል ቃል እንደሚይዝ አጥብቆ ይናገር ነበር፦ «ሳይታክቱም ዘወትር ሊጸልዩ እንዲገባቸው የሚል ምሳሌን ነገራቸው።» (ሉቃስ 18:1)። የእግዚአብሔር ማዘግየት እምቢታ እንዳልሆነ ያስረዳ ነበር። እግዚአብሔር ጥበበኛ አባት ነው፤ ማዘግየቱ የሚጸልየውን ሰው ጠባይ እየቀረጸ፣ እምነቱን እያጠለቀ፣ ዓላማውን እያጠራና መልሱ በመጨረሻ ሲመጣ ለመቀበል ብቁ እያደረገው እንደ ሆነ ያውቃል። ስፐርጀን ከመድረኩ፦ «በረከቱ እየመጣ ነው» ይል ነበር። «ከምታስቡት በላይ ቀርቧል። ተአምሩ ሊመጣ አምስት ደቂቃ ሲቀረው ተስፋ አትቁረጡ።»

ስፐርጀን ደግሞ ጸሎትና ስብከት ሁለት የተለያዩ ተግባራት ሳይሆኑ አንድ የተዋሐደ የአገልግሎት ተግባር እንደ ሆኑ ያስተምር ነበር። ከበስተ ጀርባው ጸሎት የሌለበት ስብከት በእርሱ አባባል «የደጋን አውታር የሌለው ፍላጻ» ነበር። አስቀድሞ በጉልበቱ ጊዜ ሳያሳልፍ ወደ መድረክ አይወጣም ነበር፤ በፓስተሮች ኮሌጅ የሚማሩ ተማሪዎቹም እንዲሁ እንዲያደርጉ ያሳስባቸው ነበር። ይህን ሥርዓት ለድርድር የማይቀርብ አድርጎ ገለጸው፦ «ዛሬ ጠዋት በጸሎት መልካም ጊዜ ካሳለፍሁ ዛሬ ማታ በሚገባ እሰብካለሁ። በጸሎት ቀዝቃዛና ችኩል ከሆንሁ ግን ስብከቴ ይህን ይሰማዋል።» እየገለጸ የነበረው ቀመርን ሳይሆን ሊጠራጠረው በማይችልበት ሁኔታ ደጋግሞ የተለማመደውን እውነታ ነበር።

ብዙ ክርስቲያኖችን በድፍረት ከመለመን ያገዳቸውን የሐሰት ትሕትና ለመቃወም በዕብራውያን መልእክት ውስጥ ባለው ታላቅ ግብዣ አብዝቶ ይጠቀም ነበር፦ «እንግዲህ ምሕረትን እንድንቀበል በሚያስፈልገንም ጊዜ የሚረዳንን ጸጋ እንድናገኝ ወደ ጸጋው ዙፋን በእምነት እንቅረብ።» (ዕብራውያን 4:16)።

ወደ ዙፋኑ «በእምነት» — በሙሉ መተማመን — መቅረብ ትዕቢት ሳይሆን መታዘዝ እንደ ሆነ አጥብቆ ያስተምር ነበር። እግዚአብሔር በክርስቶስ ደም ወደ ዙፋኑ የሚያስገባውን በር ከፍቷል፤ በፍርሃት እየተሳቡ እስከ ደጃፉ ብቻ መድረስ መግቢያውን ያስገኘውን መሥዋዕት ማቃለል ነው። ሕዝቡ እንደ እንግዶች በጭንቀት ሳይሆን እንደ ተወደዱ ልጆች በእርግጠኝነት እንዲጸልዩ ይፈልግ ነበር።

ምናልባትም በእረኝነቱ ረገድ እጅግ ኃይል የነበረው ስፐርጀን በመከራ ሸለቆ ውስጥ ስለሚደረግ ጸሎት ያስተማረው ትምህርት ነው።

በሪህ፣ በብራይት በሽታ (የኩላሊት ሕመም) እና በጥልቅ የመንፈስ ጭንቀት ይሠቃይ ነበር — ይህንንም ጨለማ ለዘመኑ በሚያስደንቅ ግልጽነት ገልጾታል። ሆኖም ከእነዚህ ወቅቶች የወጣው መራራ ሰው ሆኖ ሳይሆን ይበልጥ ጸሎተኛ ሆኖ ነበር፤ እግዚአብሔር ከሕዝቡ ጋር እጅግ በቅርበት የሚገናኘው በትክክል በሸለቆው ውስጥ እንደ ሆነ ተረድቶ ነበር። በዚህ ምክንያት መዝሙር 62:8ን ይወድ ነበር — «ሕዝብ ሆይ፥ ሁልጊዜ በእርሱ ታመኑ፤ ልባችሁን በፊቱ አፍስሱ፤ እግዚአብሔር መጠጊያችን ነውና።» — ለጨለማው ሰዓትም እንደ ትእዛዝ አድርጎ ይሰብከው ነበር። ስፐርጀን እንዳስተማረው፣ በጸሎት ልብን ማፍሰስ የእምነት መውደቅ ምልክት ሳይሆን የእምነት ጤንነት ምልክት ነው። ራሱን በእግዚአብሔር ፊት ማፍሰስ የሚችል ልብ በሸለቆው አልተሰበረም — ይልቁንም በእርሱ ተከፍቷል።

በመጨረሻም ጸሎትን የእግዚአብሔር የተስፋ ቃሎች በተራው የዕለት ኑሮ ውስጥ የራስ የሚደረጉበት ዋና መንገድ አድርጎ ተረድቶታል። ያዕቆብ፦ «የጻድቅ ሰው ጸሎት በሥራዋ እጅግ ኃይል ታደርጋለች» (ያዕቆብ 5:16) ብሎ ያወጀው ቃል ለስፐርጀን የምኞት አነጋገር አልነበረም — የአገልግሎቱ ሁሉ መመሪያ መርሕ ነበር። ሊጠራጠረው በማይችልበት ደረጃ ብዙ ጊዜ ሲረጋገጥ አይቶታል።

ጸሎት ዓለምን የሚያንቀሳቅሰውን እጅ ያንቀሳቅስ ነበር፤ ያም እጅ ሊጠቀምበት ለሚፈልግ አማኝ ሁሉ የቀረበ ነበር።

ጸሎት

የሸለቆና የተራራ ጫፍ አምላክ ሆይ፣ በብርሃን እንደምንጸልይ በጨለማም በዚያው ዝግጁነት መጸለይን አስተምረን። መልሶች ሲዘገዩ ተስፋችንን ከማሳነስ ይልቅ መታመናችንን አጥልቅልን። እንድንጠብቅ የሚያደርገን አምላክ ፈጽሞ የማያሳፍረው ያው አምላክ መሆኑን የተማሩ ሰዎችን ቅዱስ ቆራጥነት ስጠን። አሜን።