መግቢያ፦ ዓለምን ያናወጡ ሰዎች ምስጢር

የትኛውም ሠራዊት ሊያመርተው፣ የትኛውም መንግሥት በሕግ ሊደነግገው፣ የትኛውም ተቋም ሊያስገኘው የማይችል አንድ ዓይነት ኃይል አለ። በጠርሙስ ሊታሸግ፣ ተጠቅልሎ ሊቀርብ ወይም በገንዘብ ሊገዛ አይችልም። የሕዝብ ግንኙነት ክፍል የለውም፤ ከመምጣቱም በፊት ድምፅ አያሰማም። ሆኖም በሚወርድበት ጊዜ አሕዛብ ይናወጣሉ፣ የደነደኑ ልቦች ተሰብረው ይከፈታሉ፣ የማይቻሉ የሚመስሉ ነገሮችም እንደ ማለዳ ጭጋግ ይበተናሉ። ይህ ኃይል የጸሎት መልስ ነው — ሕያው እግዚአብሔር ለሕዝቡ ጩኸት የሚሰጠው ቀጥተኛ፣ ግላዊና ሉዓላዊ ምላሽ።

በዚህ መጽሐፍ ውስጥ የምናገኛቸው ሰዎችም እያንዳንዳቸው በየራሳቸው መንገድ ይህን ኃይል እንዴት አጥብቀው እንደሚይዙት ተምረው ነበር።

የቤተ ክርስቲያን ታሪክ ገጾች አስደናቂ በሆኑ የጸሎት መልሶች የተሞሉ ናቸው፤ እነዚህ መልሶች ግን በአጋጣሚ የመጡ አይደሉም። እግዚአብሔር፦ «ወደ እኔ ጩኽ፥ እኔም እመልስልሃለሁ፥ የማታውቀውንም ታላቅና ኃይለኛ ነገር አሳይሃለሁ።» (ኤርምያስ 33:3) ብሎ ሲናገር ቃሉን እንዳለ አምነው የተቀበሉ ወንዶችና ሴቶች ፍሬ ናቸው። ይህ ጥቅስ ልቡ ሌላ ቦታ የሆነ አምላክ ለይስሙላ ያቀረበው ግብዣ አይደለም። ሁሉን የሚችለው አምላክ የሰጠው ደፋር የተስፋ ቃል ነው — ለመቅረብ ፈቃደኛ ለሆነች ነፍስ ሁሉ ከዘመናት ማዶ የተላለፈ ክፍት ግብዣ። በዚህ መጽሐፍ ውስጥ ያሉት ሰዎች ይህን ግብዣ ሰምተው በሕይወታቸው መለሱለት።

የጸሎት ተዋጊ ማለት ምን ማለት ነው? ሁለቱም ሊኖሩ ቢችሉም፣ በታላቅ ድምፅ ወይም በሚታይ ስሜት የሚጸልይ ሰው ብቻ አይደለም። የጸሎት ተዋጊ ማለት ጸሎት ግድ ወደሌለው ዝምታ ወደ ላይ የሚላክ የብቻ ንግግር ሳይሆን፣ በልጆቹ ጉዳይ በጥልቅ፣ በግልና በሉዓላዊነት ከሚያስብ አምላክ ጋር የሚደረግ እውነተኛ ውይይት መሆኑን ያወቀ ሰው ነው። ታላቁን ልውውጥ ያደረገ ሰው ነው — በጭንቀት የተሞላውን መፍጨርጨር ጳውሎስ በሚገልጸው ሰላም የለወጠ፦ «በነገር ሁሉ በጸሎትና በምልጃ ከምስጋና ጋር በእግዚአብሔር ዘንድ ልመናችሁን አስታውቁ እንጂ በአንዳች አትጨነቁ። አእምሮንም ሁሉ የሚያልፍ የእግዚአብሔር ሰላም ልባችሁንና አሳባችሁን በክርስቶስ ኢየሱስ ይጠብቃል።» (ፊልጵስዩስ 4:6-7)።

በጉልበቱና በወለሉ መካከል ያለው ስፍራ በእርግጥም በጽንፈ ዓለም ውስጥ ከሁሉ የበለጠ ፍሬያማ ስፍራ መሆኑን ተረድቷል።

እነዚህ አሥር ሰዎች ከተለያዩ ዘመናት፣ ከተለያዩ አህጉራት፣ ከተለያዩ ጠባያትና ከተለያዩ የሥነ መለኮት ትውፊቶች የመጡ ናቸው። አንዱ በለንደን ከሁሉ የሚበልጠውን አዳራሽ በሕዝብ ያጨናነቀ፣ ድምፁ እንደ ነጐድጓድ የሚያስተጋባ የቪክቶሪያ ዘመን ሰባኪ ነበር። ሌላው በአሜሪካ ምድረ በዳ በሳንባ ነቀርሳ እየሞተ የነበረ ደካማ ወጣት ሚስዮናዊ ነበር።

አንዱ የዓለም ጦርነትን ወሳኝ ምዕራፎች በጸሎት ያለፈ የዌልስ የከሰል ማዕድን ሠራተኛ ልጅ ነበር።

ሌላው ደግሞ ሕዝቡን አንዲት ሳንቲም እንኳ ሳይለምን ሁለት ሺህ ወላጅ አልባ ልጆችን እንዲመግብ እግዚአብሔርን የታመነ የዮርክሻየር ልጅ ነበር። ያስተባበራቸው ጠባያቸው ወይም ስልታቸው ሳይሆን፣ ጸሎት ለመንግሥቱ ሥራ ተጨማሪ ነገር እንዳልሆነ — ይልቁንም ራሱ ሥራው እንደ ሆነ — የነበራቸው ፍጹምና የማይናወጥ እምነት ነበር። ሌላው ሁሉ ፍሬ ነበር።

ለዚህ እምነት አርአያውን ያስቀመጠው ኢየሱስ ራሱ ነው። ለደቀ መዛሙርቱ ምሳሌ የነገራቸው «ሳይታክቱም ዘወትር ሊጸልዩ እንዲገባቸው» ለማሳየት ብሎ ነው (ሉቃስ 18:1)። ያ ዘወትር የሚለው ቃል አስደናቂ ነው። ስሜት ሲመጣ ብቻ አይደለም። በችግር ጊዜ ብቻ አይደለም። ዘወትር ነው። የጸሎት ተዋጊ ይህን ትእዛዝ ከልብ ይቀበለዋል፤ ጸሎት ለብቻው የተከለለ ክፍል ሳይሆን የአየር ጠባይ — ሕይወት ሁሉ የሚመራበት፣ በሁሉ ስፍራ የሰፈነ ከባቢ አየር — በሆነበት የሕይወት ምት ይመልሰዋል። ጳውሎስ በአጭሩ እንዳጠቃለለው፦ «ሳታቋርጡ ጸልዩ» (1ኛ ተሰሎንቄ 5:17)።

እነዚህ ሰዎች ለጸሎት ሕይወታቸው ዋጋ ከፍለዋል። ዋጋውን የከፈሉት በእንቅልፋቸው፣ በምቾታቸው፣ በስማቸው፣ አንዳንዴም በጤናቸው ነው። ጆን ሃይድ በእንባ ያቀርበው በነበረው የረጅም ሰዓታት ምልጃ ጫና የተነሣ ልቡ በደረቱ ውስጥ ከስፍራው ተፈናቅሎ ተገኘ። ዴቪድ ብሬነርድ በኒው ጀርሲ ጫካዎች ቀዝቃዛ መሬት ላይ በግንባሩ ተደፍቶ ቀናትን አሳለፈ፤ ለመቆም አቅም አልነበረውም፤ የተሸከመው ሸክም ግን ጸሎቱን እንዲያቋርጥ አልፈቀደለትም። ኢ. ኤም. ባውንድስ በሕይወቱ የመጨረሻዎቹ ሁለት አሥርት ዓመታት በየማለዳው ከሌሊቱ በአሥር ሰዓት እየተነሣ፣ የቀሩትን ሰዓታት ለማንም ከመስጠቱ በፊት የየዕለቱን የመጀመሪያ ሰዓታት ለእግዚአብሔር ይሰጥ ነበር። ሪስ ሃውልስና ተማሪዎቹ በሁለተኛው የዓለም ጦርነት እጅግ ጨለማ በሆኑት ወራት አንዳንድ ጊዜ ሌሊቱን ሙሉ ይጸልዩ ነበር። እነዚህ ግድ የለሽና ምቾት ወዳድ ሰዎች አልነበሩም። ተዋጊዎች ነበሩ።

ሆኖም የሁሉም ምስክርነት፣ አንድም ሳይቀር፣ የከፈሉት መሥዋዕት ከተቀበሉት ብድራት ጋር ሲነጻጸር ምንም እንዳልሆነ ነበር። መዝሙረኛው ያወቀውን አውቀው ነበር፦ «ሕዝብ ሆይ፥ ሁልጊዜ በእርሱ ታመኑ፤ ልባችሁን በፊቱ አፍስሱ፤ እግዚአብሔር መጠጊያችን ነውና።» (መዝሙር 62:8)። ልባቸውን አፈሰሱ — እግዚአብሔርም እያንዳንዷን ጠብታ እንደ ተቀበላት አገኙ። ለመኑ፣ ተቀበሉም። ፈለጉ፣ አገኙም።

አንኳኩ፣ የትኛውም የሰው እጅ ሊያንቀሳቅሳቸው የማይችላቸው በሮችም ወለል ብለው ሲከፈቱ አዩ። የኢየሱስ ቃል ለማመን ለሚደፍር ትውልድ ሁሉ እውነት ሆኖ እንደሚገኝ ሁሉ ለእነርሱም እውነት ሆኖ ተገኘ፦ «ለምኑ፥ ይሰጣችሁማል፤ ፈልጉ፥ ታገኙማላችሁ፤ መዝጊያን አንኳኩ፥ ይከፈትላችሁማል። የሚለምነው ሁሉ ይቀበላልና፥ የሚፈልገውም ያገኛል፥ መዝጊያንም ለሚያንኳኳ ይከፈትለታል።» (ማቴዎስ 7:7-8)።

ያዕቆብ በመንፈስ ቅዱስ ተነሣሥቶ ሲጽፍ፦ «የጻድቅ ሰው ጸሎት በሥራዋ እጅግ ኃይል ታደርጋለች» (ያዕቆብ 5:16) ብሎ ሲያውጅ ረቂቅ ሐሳብ እየተናገረ አልነበረም።

እውነተኛ ወደ ሆነ፣ ሊረጋገጥ ወደሚችል፣ በዚህ መጽሐፍ ውስጥ ያሉት ሰዎች በሕይወታቸው ወደ አረጋገጡት ነገር እያመለከተ ነበር። ጸሎት ይሠራል። ይህም ከሚጸልየው ሰው የተነሣ ሳይሆን ከሚመልሰው ከእርሱ የተነሣ ነው።

እነዚህ ምዕራፎች የምሁራን የሕይወት ታሪኮች አይደሉም። ግብዣዎች ናቸው። ስታነባቸው ደጋግመህ በጥልቅ ሕይወት ደጃፍ ላይ ቆመህ ራስህን ታገኘዋለህ — እግዚአብሔር በድንገተኛ አደጋ ጊዜ ብቻ የሚጠራ ሳይሆን የዕለት ተዕለት ባልንጀራ፣ የመጨረሻ አማራጭ ሳይሆን የመጀመሪያ ምላሽ የሆነበት ሕይወት። ያ ሕይወት ለአንተም ተዘጋጅቷል። አብን በፍጹም ልቡ ለመፈለግ ፈቃደኛ የሆነ የእግዚአብሔር ልጅ ሁሉ ርስት ነው።

እነዚህ አሥር ሕይወቶች በውስጥህ ቅዱስ የሆነ ነገርን ያነሣሡ። ጥልቀት በሌለው፣ በተቻኮለና በልማድ ብቻ በሚከናወን ሃይማኖት እንዳትረካ ያድርጉህ። በአዲስ ረሀብና በታደሰ ተስፋ ወደ ጉልበትህ ይላኩህ — በዚያም እነዚህ ሰዎች እየጠበቃቸው ያገኙትን ያንኑ የማይጨረስ አምላክ አንተም ታገኘው ዘንድ ይሁን።