የውጫዊው ሰው መሰበር

«እውነት እውነት እላችኋለሁ፥ የስንዴ ቅንጣት በምድር ወድቃ ካልሞተች ብቻዋን ትቀራለች፤ ብትሞት ግን ብዙ ፍሬ ታፈራለች።» (ዮሐንስ 12:24)

ዋችማን ኒ ከጻፋቸው መጻሕፍት መካከል የገዛ ትውልዱ ሠራተኞች ልብን እጅግ የሚመረምር ሆኖ ያገኙት አንድ መጽሐፍ ካለ፣ በእንግሊዝኛ «የመንፈስ መፈታት» ተብሎ የታተመው አጭር መጽሐፍ ነው። ክርክሩ በአንድ ዓረፍተ ነገር ሊገለጽ ይችላል፤ ዓረፍተ ነገሩም የማይመች ነው። የአማኙ ትልቁ እንቅፋት ድካሙ አይደለም። ያልተሰበረው ብርታቱ ነው።

የአልባስጥሮሱ ቢልቃጥ

ኒ ዋናውን ምስሉን ከቢታንያ ወሰደ።

«እርሱም በቢታንያ … አንዲት ሴት ዋጋው እጅግ የከበረ ጥሩ ናርዶስ ሽቱ የመላበት የአልባስጥሮስ ቢልቃጥ ይዛ መጣች፤ ቢልቃጡንም ሰብራ በራሱ ላይ አፈሰሰችው።» (ማርቆስ 14:3)

ዋጋው ያለው በሽቱው እንጂ በአልባስጥሮሱ አልነበረም። ነገር ግን ቢልቃጡ ሳይሰበር እስከ ቆየ ድረስ መዓዛው በውስጡ ተዘግቶ ቀረ፤ ቤቱም ምንም አይሸትም ነበር። ሽቱው ክፍሉን የሞላው አልባስጥሮሱ በተሰበረ ጊዜ ብቻ ነበር። ኒ እንደ ተከራከረው በአማኙም እንዲሁ ነው። ክርስቶስ በመንፈሱ በውስጥ ይኖራል — መዝገቡ ይህ ነው። በዚያ መዝገብ ዙሪያ ግን ውጫዊው ሰው አለ፦ የተፈጥሮ ችሎታችን፣ ስብዕናችን፣ ብልጠታችን፣ ኃይለኛነታችን፣ ማራኪነታችን፣ አስተያየቶቻችን፣ ራስን መውደዳችን። ውጫዊው ሰው ደግሞ ውስጣዊውን ሕይወት በራሱ አያስተላልፍም። ብዙ ጊዜም አስሮ ይይዘዋል።

«ነገር ግን የኃይሉ ታላቅነት ከእግዚአብሔር እንጂ ከእኛ እንዳይሆን ይህ መዝገብ በሸክላ ዕቃ ውስጥ አለን።» (2ኛ ቆሮንቶስ 4:7)

የሚቀጥሉት ቍጥሮች ዕቃው እንዴት እንደሚንገላታ ይገልጻሉ — መከራ ይቀበላል፣ ይጨነቃል፣ ይሰደዳል፣ ይወድቃል — ጳውሎስም መደምደሚያውን ራሱ ይሰጣል፦ «የኢየሱስ ሕይወት ደግሞ በሥጋችን ይገለጥ ዘንድ ሁልጊዜ የኢየሱስን መሞት በሥጋችን ተሸክመን እንዞራለን» (2ኛ ቆሮንቶስ 4:10)። መሞቱ ለመገለጡ ቅድመ ሁኔታ ነው።

ባለ ስጦታ፣ ግን የማይጠቅም

ኒ ስለ አገልግሎት አንድ ምልከታ አቀረበ፤ ይህም በመርሕ ደረጃ ለመቀበል ቀላል፣ በተግባር ግን ከባድ ነው።

ሁለት ሰዎች ከአንድ ጥቅስ አንድ ዓይነት ስብከትን በእኩል ትክክለኛነት ሊሰብኩ ይችላሉ፤ አንዱ ሰሚዎቹን መረጃ አስጨብጦ ይተዋቸዋል፤ ሌላው ግን ከውስጥ ተናውጠው እንዲቀሩ ያደርጋቸዋል። ልዩነቱ ይዘቱ፣ የማስተዋል ችሎታው፣ አንደበተ ርቱዕነቱ፣ ወይም ቅንነቱ እንኳ አይደለም። ሰውየው ራሱ ተሰብሮ እንደ ሆነ ወይም እንዳልሆነ ነው። ያልተሰበረ የእግዚአብሔር አገልጋይ እጅግ አስደናቂ ሆኖ ሳለ በመንፈስ መካን ሊሆን ይችላል። የተፈጥሮ ስጦታዎቹ እጅግ ብርቱዎች ስለ ሆኑ ሰዎች ስጦታውን ያገኛሉ እንጂ ከበስተ ጀርባው ወዳለው ወደ ክርስቶስ ፈጽሞ አይደርሱም። ሳያስበው መንገድ ላይ ይቆማል፤ ይህን የሚያውቅም ብዙውን ጊዜ ከሁሉ የመጨረሻው ሰው እርሱ ነው። ኒ እንደሚለው እግዚአብሔር በአገልጋዩ ላይ የሚሠራው ዋናው ሥራ ችሎታዎቹን መጨመር ሳይሆን በራሱ መተማመኑን መቀነስ የሆነው ስለዚህ ነው።

መሰበሩ እንዴት ይመጣል

እንግዲህ እግዚአብሔር ይህን የሚያደርገው እንዴት ነው? ኒ እንዳለው በእኛ ዝግጅት አይደለም። ራሳችንን መስበር አንችልም። ራስን በራስ ለመስበር የሚደረግ ሙከራ ሁሉ አዲስና ይበልጥ ረቂቅ የሆነ ራስን የማድነቅ ዓይነት ያስገኛል — ሰውየው አሁን በትሕትናው ይኮራል። ቅርፊቱ ይበልጥ የወፈረበትን ስፍራ የሚያውቅ እግዚአብሔር ብቻ ነው፤ በትክክል መምታት የሚችልም እግዚአብሔር ብቻ ነው። የሚጠቀምባቸው መሣሪያዎች ተራ ናቸው። እንደ ጠበቅነው ያልተከፈተ አገልግሎት። ያልተገባን ወይም የተገባን ተግሣጽ። ከእኛ በላይ የተሾመ የሥራ ባልደረባ። ሕመም። ውድቀት። ያለምነውን ሆኖ ፈጽሞ የማይገኝ ሥራ የሚያመጣው ረጅምና የሚያደቅቅ ቅሬታ። የኒ ምክር በእነዚህ ውስጥ የእግዚአብሔርን እጅ አውቆ መቃወምን ማቆም ነበር።

«የእግዚአብሔር መሥዋዕት የተሰበረ መንፈስ ነው፤ የተሰበረውንና የተዋረደውን ልብ እግዚአብሔር አይንቀውም።» (መዝሙር 51:17)

በጵኒኤል ወደ ነበረው ወደ ያዕቆብ ትኩረት ሳበ — ታግሎ ያሸነፈውና ዕድሜ ልኩን እያነከሰ የሄደው ሰው። ማንከሱ በረከቱ ነበር። ብርቱው ሰው በመጨረሻ ከእርሱ የሚበረታውን አገኘ፤ ከዚያም በኋላ የተሰጠው ስም የታጋዩ ሳይሆን የአንካሳው ሰው ነበር።

የተሰበረ እንጂ የጠፋ አይደለም

አንድ አስፈላጊ ሚዛን አለ። መሰበር የስብዕና መደምሰስ አይደለም። የአልባስጥሮሱ ቢልቃጥ ይሰበራል፤ ሽቱው ግን አይሰበርም። ከበዓለ ኀምሳ በኋላ ያለው ጴጥሮስ አሁንም በግልጽ የሚታወቅ ጴጥሮስ ነው — በባሕርዩ ደፋር፣ ፈጣን፣ ችኩል — ድፍረቱ ግን አሁን ጴጥሮስን ሳይሆን ክርስቶስን ያገለግላል። እግዚአብሔር ቀለም የለሽ አገልጋዮችን አይፈልግም። የሚፈልገው ልዩ ባሕርያቸው ክርስቶስን ከማገድ ይልቅ እንዲያስተላልፍ በመስቀል ሥር የገባላቸውን አገልጋዮች ነው።

እዚህ ላይ አቋራጭ መንገድ የለም፤ ኒም ምንም አላቀረበም። ሰሚዎቹን የጠየቃቸው ቅርፊቱን መከላከል እንዲያቆሙ ብቻ ነበር። አብዛኞቻችን ዕድሜያችንን የምናሳልፈው እግዚአብሔር ሊሰብረው የሚሞክረውን ያንኑ ነገር በመጠበቅ ነው — ስማችንን፣ ሰዎች እንዲረዱን የመጠየቅ መብታችንን፣ ትክክል ሆነን የመገኘት ታሪካችንን። እነዚህን በፈቃድ ማስቀመጥ መሰበር አይደለም፤ ያንን የሚያደርገው እግዚአብሔር ብቻ ነው። ነገር ግን እርሱ ሲያደርገው ከእርሱ ጋር መዋጋትን ማቆም ነው።

ተግሣጹን መቀበል

ራሳችንን መስበር ስለማንችል ጥያቄው እግዚአብሔር ሲሰብረን እንዴት ምላሽ እንሰጣለን የሚል ይሆናል። ኒ ሁሉም ነገር ለመሣሪያው በምንይዘው አመለካከት ላይ እንደሚመሠረት አስተማረ።

«ልጄ ሆይ፥ የጌታን ቅጣት አታቅልል፥ በእርሱም ስትገሠጽ አትድከም።» (ዕብራውያን 12:5)

በዚያ ሁለት ውድቀቶች ተጠቅሰዋል፤ ኒም በመንገዱ ግራና ቀኝ እንዳሉ ሁለት ጕድጓዶች አድርጎ ቈጠራቸው። ቅጣቱን ማቅለል ትርጕሙን አለመቀበል ነው — ችግሩን እንደ ድንገተኛ አጋጣሚ፣ እንደ አስተዳደራዊ ጉዳይ ብቻ፣ እንደሚቃወሙት ግፍ ወይም እንደሚያስተዳድሩት የባሕርይ ግጭት አድርጎ መመልከት ነው። ሰውየው ስለ ሁኔታዎቹ ሁሉን ያደርጋል፤ ስለ ራሱ ግን ምንም አያደርግም። ከሁኔታው ማምለጥም ይሳካለት ይሆናል፤ እንዲህ ከሆነ ግን እግዚአብሔር በአብዛኛው ሌላ ያዘጋጃል። መድከም ደግሞ ተቃራኒው ስሕተት ነው፦ መድቀቅ፣ እግዚአብሔር በእኛ ላይ ተነሥቷል ብሎ መደምደም፣ ተስፋ ቈርጦ መተው። ኒ እዚህ ላይ የእረኝነት ርኅራኄ ነበረው፤ ሂደቱ በእርግጥ የሚያሳምምና ብዙ ጊዜም የሚረዝም ነውና። ሆኖም ሁለቱ ስሕተቶች አንድ ሥር እንዳላቸው አጥብቆ ተናገረ — ሁለቱም ከሁኔታው በስተ ጀርባ ያለውን እጅ በስሕተት ያነብባሉ።

«ቅጣት ሁሉ ለጊዜው የሚያሳዝን እንጂ ደስ የሚያሰኝ አይመስልም፥ ዳሩ ግን በኋላ ለለመዱት የሰላምን ፍሬ እርሱም ጽድቅን ያፈራላቸዋል።» (ዕብራውያን 12:11)

ኒ የመጨረሻውን ሐረግ አጕልቶ አሳየ። ፍሬው በራሱ የሚመጣ አይደለም፤ የሚያፈራው «ለለመዱት» ነው። ሁለት ሰዎች አንድ ዓይነት መከራ ውስጥ ሊያልፉ ይችላሉ፤ አንዱ ለስልሶ፣ ሌላው ደንድኖ ይወጣል፤ ልዩነቱም እያንዳንዱ መከራውን እንዴት እንደ ተቀበለው ላይ ነው። ኒ ብዙዎችን ያጽናኑ ሁለት ምልከታዎችን ጨመረ። አንደኛ፣ መሣሪያውን የሚመርጠው እግዚአብሔር ነው፤ የሚመርጠውም በትክክል ነው። የሚሰብረን ነገር እኛ ብንመርጥ የምንመርጠው ሆኖ የሚገኘው አልፎ አልፎ ነው፤ ሁልጊዜ ማለት ይቻላል ከሁሉ ይበልጥ ልናስወግደው የፈለግነው ነገር ነው። ያ ትክክለኛነት ጭካኔ አይደለም። የትኩረት ማስረጃ ነው። ሁለተኛ፣ እግዚአብሔር ከሚያስፈልገው በላይ አይሰብርም፤ በግድየለሽነትም አይሰብርም። ዓላማው መፈታት እንጂ ማጥፋት አይደለም። የሚፈልገው መዓዛውን እንጂ የዕቃውን መጥፋት አይደለም።

«የተቀጠቀጠን ሸምበቆ አይሰብርም የሚጤስን የጥዋፍ ክርም አያጠፋም።» (ኢሳይያስ 42:3)

ይህን ሥራ የሚሠራው፣ አስቀድሞ የተቀጠቀጠውን የማይሰብረው ያው እርሱ ነው። ይህን ከሌሊቱ በስምንት ሰዓት ማስታወስ ይገባል።

ለማሰላሰልና ለተግባር

1. ከተፈጥሮ ስጦታዎችህ ሁሉ ብርቱ የሆነውን ለይተህ እወቅ። ከመስቀል በታች ገብቶ እንደ ሆነ፣ ወይስ ሰዎች ክርስቶስን ከማግኘታቸው በፊት እርሱን እንደሚያገኙ እግዚአብሔርን ጠይቀው።

2. ባለፉት አምስት ዓመታት እግዚአብሔር የፈቀደውን እጅግ የሚያሳምም ነገር አስታውስ። በቅርፊቱ ላይ ያረፈ እጅ አድርገህ ከመቀበል ይልቅ እንደ እንቅፋት እየተቃወምከው እንደ ሆነ ራስህን ጠይቅ።

3. በሚቀጥለው ጊዜ ሰዎች በተሳሳተ መንገድ ሲረዱህ ራስህን ለማስረዳት አትሞክር። ለአንድ ቀን እንዳለ ተወው፤ በውስጥህ የሚነሣውንም ተመልከት።

4. በዚህ ሳምንት በአንድ የተወሰነ ግንኙነት ውስጥ ስምህን መጠበቅ አቁም።

5. የምታምነውን ወዳጅ ስብዕናህ በአገልግሎትህ መንገድ ላይ የሚቆመው የት እንደ ሆነ ጠይቀው። መልሱን ለመከላከል አትሞክር።

ጸሎት

ጌታ ሆይ፣ ጠቃሚነቴን እንድትጨምርልኝ ብዙ ጊዜ ለምኜሃለሁ፤ እንድትሰብረኝ ግን አንድ ጊዜም የለመንኩህ አይመስለኝም።

ስሜን ጠብቄአለሁ። ሰዎች እንዲረዱኝ አጥብቄ ጠይቄአለሁ። መዓዛህን በውስጤ ዘግቶ የሚያስቀረውን ያንኑ ቅርፊት ተከላክያለሁ።

ራሴን መስበር አልችልም፤ ብሞክርም በዚያ ከመኩራት በቀር ምንም አላተርፍም። ስለዚህ ይልቁንስ እለምንሃለሁ፦ አንተ ራስህ በገዛ መንገድህ፣ በገዛ ሰዓትህ አድርገው፤ ሲያሳምመኝም አጽንተህ ያዘኝ። አንተ እንድትበዛ እኔ ልነስ። አሜን።