መከራና ትዕግሥት

«ቀላል የሆነው የጊዜው መከራችን የክብርን የዘላለም ብዛት ከመጠን ይልቅ አብዝቶ ያደርግልናልና።» (2ኛ ቆሮንቶስ 4:17)

ባክስተር በዚህ ርእስ ሊደመጥ የሚገባው ያልተለመደ ብቃት ስለ ነበረው ነው። ከሃያዎቹ መጀመሪያ ዓመታቱ አንሥቶ በሰባ ስድስት ዓመቱ እስከ ሞተበት ጊዜ ድረስ ታማሚ ነበር፤ ሳያቋርጥ በሥቃይ ውስጥ ኖረ፤ የሕመሞቹንም ዝርዝር በሐኪም ጥንቃቄ መዝግቧል። ሕይወቱን ከሰጠው ደብር በአርባ ስድስት ዓመቱ ተባረረ፤ ዳግመኛም እንዳይመለስ ተከለከለ። ለሩብ ምዕተ ዓመት ተንገላታ፤ ተቀጣ፤ ንብረቱና መጻሕፍቱም ተወሰዱበት። የሚወዳትን ሚስቱን ቀበረ። በሰባ ዓመቱ ታሰረ፤ ይህም ዋና ዳኛው ከዳኝነት ወንበሩ ሆኖ በሰደበውና ጠበቃው እንዲናገር ባልፈቀደበት የፍርድ ሂደት በኋላ ነበር። ስለ መከራ የጻፈው በሚኖርባት አገር ላይ ዘገባ እንደሚያቀርብ ሰው ነበር።

መከራ ለምንድር ነው?

በዚያን ጊዜ የተለመዱትንና ዛሬም የተለመዱትን ሁለት ማብራሪያዎች አልተቀበለም። መከራ ትርጉም የሌለው ነው — እግዚአብሔር በማይገዛው ዓለም ውስጥ የሚደርስ አጋጣሚ ነው — አይልም ነበር። ደግሞም መከራ ሁልጊዜ ለተወሰኑ ኃጢአቶች የሚመጣ ቅጣት ነው አይልም ነበር፤ ይህ የኢዮብ ወዳጆች ስሕተት ነው፤ ሰዎችን ሲያጠፋም ተመልክቷል። የእርሱ አቋም እግዚአብሔር መከራን ዓላማ ይዞ እንደሚጠቀምበት፣ ዓላማዎቹም ብዙ እንደ ሆኑ ነበር።

«ይህም ብቻ አይደለም፥ ነገር ግን መከራ ትዕግሥትን እንዲያደርግ ትዕግሥትም ፈተናን ፈተናም ተስፋን እንዲያደርግ አውቀን በመከራችን ደግሞ እንመካለን።» (ሮሜ 5:3-4)

ከዓለም ያላቅቀናል፤ ይህን የትኛውም ያህል ስብከት አያደርገውም። በውስጣችን በእውነት ያለውን ይገልጣል፤ ብልጽግና ይህን ይሰውረዋል። በእግዚአብሔር መደገፍን ያስተምራል። ሰውን ሌሎችን ለማጽናናት ያበቃዋል፤ መከራን ያልተቀበለ ሰው ለሚሠቃዩ ብዙም አይጠቅምምና።

«እርሱ በመከራችን ሁሉ ያጽናናናል፥ ስለዚህም እኛ ራሳችን በእግዚአብሔር በምንጽናናበት መጽናናት በመከራ ሁሉ ያሉትን ማጽናናት እንችላለን።» (2ኛ ቆሮንቶስ 1:4)

ትዕግሥት ዝም ብሎ መቀመጥ አይደለም

ባክስተር ትዕግሥትን ከእጅ መስጠት፣ ከግድ የለሽነትና ከስቶይኮች ስሜት አልባነት በጥንቃቄ ለየው። ክርስቲያናዊ ትዕግሥት ስሜትን ማፈን አይደለም። በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ መከራ የተቀበሉ ሰዎች ጮክ ብለው ያማርራሉ — መዝሙረ ዳዊት በዚህ የተሞላ ነው፤ ኢዮብ ያሰበውን ይናገራል፤ ጌታ ራሱም በጌቴሴማኒ ጽዋው እንዲያልፍለት ለመነ። ባክስተር ሰዎች ምንም እንዳልተረበሹ እንዲያስመስሉ የሚጠይቅን የሃይማኖተኝነት ዓይነት ፈጽሞ አይታገሥም ነበር። ትዕግሥት ማለት ችግሩ እስከ ቀጠለ ድረስ መታመንንና መታዘዝን መቀጠል ነው። ጕዳዩ የስሜት ሙቀት ሳይሆን የአቅጣጫ ነው።

«ቢገድለኝም እንኳ በእርሱ እታመናለሁ።» (ኢዮብ 13:15)

አንድ ተግባራዊ ምልከታም ጨመረ። ብዙ ሰዎች አንድ ነገር እንደሚያበቃ ካወቁ እጅግ ብዙ ሊሸከሙ ይችላሉ። የሚሰብረን የመጨረሻው አለመታወቅ ነው — እስከ መቼ እንደ ሆነ አለማወቅ። የሰማይ ትምህርት ሥራውን የሚሠራው ልክ በዚህ ቦታ ነው አለ፤ ምክንያቱም ዋጋ ያላትን ብቸኛዋን እርግጠኝነት ይሰጣል፦ ገደብ አለ፤ ከዚያ ባሻገር ያለውም ከእርሱ በፊት ካለው ጋር ፈጽሞ ሊመጣጠን አይችልም።

ሒሳቡ

ጳውሎስ በ2ኛ ቆሮንቶስ ምዕራፍ 4 ያደረገው ንጽጽር ባክስተር ከሁሉ አብልጦ ደጋግሞ የሚመለስበት ክፍል ነበር፤ እንደ ሃይማኖታዊ የአነጋገር ጌጥ ሳይሆን እንደ ረጋ ያለ ስሌት እንዲነበብ አጥብቆ ይጠይቅ ነበር። «ቀላል» መከራ — ይህን የሚለው አምስት ጊዜ የተገረፈ፣ በድንጋይ የተወገረ፣ መርከብ የተሰበረበትና የታሰረ ሰው ነው። «የጊዜው» — ይህን የሚለው ለአሥርተ ዓመታት የታገሠው ሰው ነው። ቃሎቹ የሸክሙን ክብደት መካድ አይደሉም፤ ንጽጽር ናቸው፤ የንጽጽሩም ሌላኛው ወገን «የክብር የዘላለም ብዛት» ነው። የባክስተር ነጥብ ሒሳቡ የሚሠራው ሁለቱንም ቍጥሮች ማየት ስትችል ብቻ ነው የሚል ነበር። ይህም ጕዳዩን ወደ እምነት ሕይወት ይመልሰዋል፦ ትዕግሥት ማጣት የምንለው ብዙውን ጊዜ የማየት ጕድለት ነው።

«ለእኛም ይገለጥ ዘንድ ካለው ክብር ጋር ቢመዛዘን የአሁኑ ዘመን ሥቃይ ምንም እንዳይደለ አስባለሁ።» (ሮሜ 8:18)

እንዲህ የማይሰማህ ጊዜ

አንድ ቅን ማስታወሻ ልጨምር፤ ምክንያቱም ስለ መከራ የሚናገሩ ምዕራፎች መከራ ባልተቀበሉ ሰዎች ተጽፈው በመከራ ውስጥ ባሉ ሰዎች ሊነበቡ ይችላሉና። ባክስተር ይህን ሁልጊዜ አልቻለም። ከከፋዎቹ ዘመናቱ የወጡ ጽሑፎቹ ብዙ ጭንቀትን፣ ማጕረምረምንና ተስፋ ወደ መቁረጥ የቀረበ ነገርን ይዘዋል። በእግዚአብሔር ላይ ተበሳጨ፤ ይህንንም በግልጽ ተናገረ። ይህ ቅር ሊያሰኘን ሳይሆን እፎይታ ሊሆንልን ይገባል። ትምህርቱ ሲሠራ እንዲሰማህ አይጠይቅም። በጀርባው ተኝቶ መጸለይ የማይችል፣ ምንም ዓላማ ማየት የማይችልና እንዲሁ በመታገሥ ብቻ ያለ አማኝ እየወደቀ አይደለም — መከራ እየተቀበለ ነው፤ ትምህርቱም የሚናገረው ስለዚሁ ነው።

«… ዳሩ ግን በኋላ ለለመዱት የሰላምን ፍሬ እርሱም ጽድቅን ያፈራላቸዋል።» (ዕብራውያን 12:11)

«በኋላ»። ፍሬው በመከራው ጊዜ አይታይም። ይህ በቃሉ ውስጥ በግልጽ ተነግሯል፤ ምንም ነገር የሚሆን በማይመስልበት ጊዜም ማስታወስ ይገባዋል።

ባክስተር ብዙ ጊዜ ከሥራ መገለልን በሚያጸድቁ ሁኔታዎች ውስጥ ለሃምሳ ዓመት በኃላፊነቱ ጸና፤ አብዛኛውን ሥራውንም የሠራው ሞትን እየተጠባበቀ ነበር። ከተለየ ዓይነት ነገር የተሠራ ሰው አልነበረም። በቀላሉ መቀጠሉን አላቆመም፤ ትዕግሥትም በአብዛኛው ተገልጦ የሚገኘው በዚሁ ነው።

በዳኛ ጄፍሪስ ፊት

ባክስተር ስለ ትዕግሥት ያስተማረው ትምህርት በሰነድ በተመዘገበ አንድ አጋጣሚ ሊፈተን ይችላል፤ ይህም በዚህ ርእስ ላይ የሚጽፉ አብዛኞቹ ሰዎች ሊያቀርቡት ከሚችሉት በላይ ነው። በሜይ 1685 የሰባ ዓመት ሰው ነበር፤ ጤናውም ደካማ ነበር፤ «የአዲስ ኪዳን ማብራሪያ» በተባለው ሥራው ውስጥ ጳጳሳትን ነቅፏል በሚል በዓመፅ ማነሣሣት ተከሰሰ። የቀረበውም በዋና ዳኛው በሎርድ ጄፍሪስ ፊት ነበር፤ የእርሱ የዳኝነት ምግባር በእንግሊዝ የሕግ ታሪክ ውስጥ እጅግ ከታወቁት አሳፋሪ ምዕራፎች አንዱ ነው። ጄፍሪስ ከመጀመሪያ እስከ መጨረሻ ሰደበው። በኪደርሚንስተር ትምህርቱ ዓለምን የመረዘ አሮጌ ወሮበላ ብሎ ጠራው፤ በመልኩ አፌዘበት፤ ጠበቃው መከላከያውን እንዳያቀርብ ከለከለ፤ በአንድ ወቅትም በከተማይቱ ውስጥ እየተገረፈ ሊዞር ይገባዋል ብሎ ጠቈመ። በመዝገብ እንደ ሰፈረው፣ ባክስተር ዝም አለ፤ ሲፈቀድለትም በአጭሩ መለሰ፤ በአንድ ወቅትም እንዲህ ላለው ንግግር መልስ ለመስጠት ግድ እንደማይለው ተናገረ። ጥፋተኛ ተባለ፤ ሊከፍለው የማይችለውን ገንዘብ ተቀጣ፤ ሃያ አንድ ወር ገደማም ታሰረ።

«ሲሰድቡት መልሶ አልተሳደበም መከራንም ሲቀበል አልዛተም፥ ነገር ግን በጽድቅ ለሚፈርደው ራሱን አሳልፎ ሰጠ።» (1ኛ ጴጥሮስ 2:23)

ከዚህ ሦስት ነገሮችን መማር ተገቢ ነው። የተደረገበት ነገር ፍትሕ እንደ ሆነ አላስመሰለም። በግልጽ መዘገበው፤ የሆነውን የምናውቀውም በእርሱ ዘገባ ምክንያት ነው። ትዕግሥት በደልን ትክክል ብሎ መጥራትን አይጠይቅም። አጸፋውን አልመለሰም፤ ይህን እጅግ በሚያጠፋ መንገድ ለማድረግ የሚያስችል አንደበትም ነበረው። አርባ ዓመት በክርክር ያሳለፈ ሰው፣ በአገሩ ሕዝብ ሁሉ ፊት በግሉ በተጠቃበት በዚያች ብቸኛ አጋጣሚ ምንም ማለት ይቻላል ላለመናገር መረጠ። ደግሞም መሥራቱን ቀጠለ። የቀረው ሥራው አብዛኛው — «የሞት አፋፍ ሐሳቦች»ንም ጨምሮ — የመጣው ከዚህ በኋላ ነው። ግፉ የቀረው ሕይወቱ ርእስ አልሆነም፤ የተለመደው ውጤት ግን ያ ነው፤ ከዚያ መራቅም ይበልጥ ከባድ ነገር ነው።

ለማሰላሰልና ለተግባር

1. አሁን ያለብህ ችግር ምን እየፈጸመ ሊሆን እንደሚችል በስሙ ጥራው፤ ሲሠራ እንደምታየው ግን አታስመስል።

2. ትዕግሥትን ከማስመሰል ለይ። ለእግዚአብሔር ልታማርር ትችላለህ፤ መዝሙረ ዳዊትም እንዲሁ ያደርጋል። ዋናው ነገር ፊትህን ወደ እርሱ ማድረግህን አለማቆምህ ነው።

3. የሚሰብርህ የመጨረሻው አለመታወቅ ከሆነ፣ እርግጠኛ የሆነውን ብቸኛ ነገር አጥብቀህ ያዝ፦ ገደብ አለ፤ ከዚያ ባሻገር ያለውም ይበልጣል።

4. የተቀበልከውን መከራ ተጠቀምበት። በዚያው ችግር ውስጥ ያለን አንድ ሰው ፈልገህ ወደ እርሱ ሂድ።

5. ከመታገሥ በቀር ምንም ማድረግ በማትችልበት ጊዜ፣ እየወደቅህ እንዳልሆነ ተረዳ። ቃሉ ራሱ እንደሚመሰክረው፣ ፍሬው የሚመጣው በኋላ ነው።

ጸሎት

ጌታ ሆይ፣ ይህ እንዲወገድልኝ ለምኜሃለሁ፤ አልተወገደም፤ እስከ መቼ እንደሚቆይም አላውቅም።

የማይሰማኝን የሚሰማኝ አስመስዬ አልቀርብም። ነገር ግን ፊቴን ወደ አንተ ማድረጌን አላቆምም።

በዚህ ውስጥ አንተ ብቻ ልትሠራው የምትችለውን ሥራ — ከዓለም መላቀቄን፣ በአንተ መደገፌን፣ ገና ልገምተው የማልችለውን ለሌሎች መጥቀሜን — ሥራ። ምንም ባላይም፣ ፍሬው በኋላ ይመጣል የሚለውን ቃል እንድታመን አድርገኝ።

እስኪያበቃ ድረስ ያዘኝ። ያበቃል። አሜን።