ትካዜ ለያዛቸው የሚሆን ምክር

«ነፍሴ ሆይ፥ ለምን ትተክዢያለሽ? ለምንስ በውስጤ ትታወኪያለሽ? በእግዚአብሔር ተስፋ አድርጊ።» (መዝሙር 42:11)

ባክስተር ከጻፋቸው ነገሮች ሁሉ እጅግ አስደናቂ ከሆኑት መካከል የእርሱ ዘመን «ትካዜ» ብሎ በጠራው ጕዳይ ላይ የጻፋቸው ድርሰቶች ይገኙበታል — እኛ ዛሬ ድባቴ፣ የጭንቀት መታወክና ሌሎች ተዛማጅ የአእምሮ ሕመሞች ብለን የምንጠራቸው ናቸው። አስደናቂ የሆኑበት ምክንያት ከእርሱ በኋላ በዚህ ርእስ ላይ ከተጻፈው አብዛኛው በሦስት መቶ ዓመት የቀደሙ በመሆናቸው ነው፤ ደግሞም ከዚያ ወዲህ የተሰጠው ብዙ ክርስቲያናዊ ምክር ከእርሱ ምክር የከፋ በመሆኑ ነው።

ኃጢአት ሳይሆን ሕመም

የባክስተር ማዕከላዊ ማስተዋል ይህ ነው፦ ትካዜ ብዙ ጊዜ መንፈሳዊ ምልክቶችን የሚያስከትል የሥጋ ሕመም ነው፤ ምልክቶቹንም ሕመሙ ራሱ እንደ ሆኑ አድርጎ ማከም ሁሉን ነገር ያባብሳል። ታማሚው የሚቀርበው በሃይማኖታዊ ጭንቀት ተይዞ ነው። መጸለይ አይችልም፤ የእግዚአብሔር ፍቅር አይሰማውም፤ ከምሕረት ክልል ውጭ እንደ ሆነ እርግጠኛ ነው፤ በራሱም ላይ ዝርዝር ክስ ማቅረብ ይችላል። የአንድ አገልጋይ ተፈጥሮአዊ ምላሽ ይህን በሥነ መለኮት መፍታት ነው — ከጥርጣሬዎቹ ጋር መከራከር፣ ራሱን እንዲመረምር ማሳሰብ፣ ተስፋ ቃሎችንም አጥብቆ ማቅረብ። ባክስተር ይህ ብዙ ጊዜ እንደማይሳካ ተመለከተ፤ የማይሳካውም ችግሩ በሥነ መለኮቱ ውስጥ ስላልሆነ ነው። ያው ሰው የሥጋ ጤናው ሲመለስለት፣ አንድም ክርክር መልስ ሳያገኝ ጥርጣሬዎቹ በአብዛኛው እንደ ጭጋግ ተነው እንደ ጠፉ ያገኛል። ጥርጣሬዎቹ የሁኔታው ውጤት እንጂ መንስኤው አልነበሩም። ስለዚህ እንዲህ ያሉ ታማሚዎች ከመንፈሳዊ ምክር ጋር መድኃኒትም — ከጸሎት ጎን ለጎን በቁም ነገር የሚወሰድ ሕክምና — እንደሚያስፈልጋቸው አጥብቆ ተናገረ። በአሥራ ሰባተኛው ክፍለ ዘመን አንድ የሥነ መለኮት ሊቅ እንዲህ ማለቱ ያልተለመደ ነገር ነበር።

ማድረግ የሌለብህ

ለአማካሪዎች የሰጣቸው መመሪያዎች የዚህ ትምህርቱ እጅግ ጠቃሚ ክፍል ናቸው፤ ደግሞም ከአብዛኞቹ ተፈጥሮአዊ ዝንባሌዎቻችን ጋር በቀጥታ ይጋጫሉ። ራሱን እንዲመረምር አጥብቀህ አትጫነው። ታላቁ ስሕተት ይህ ነው። በትካዜ የተያዘ ሰው ወደ ውስጡ ሲመለከት ማለቂያ በሌለው ሁኔታ በራሱ ላይ አዲስ ማስረጃ ያገኛል፤ ምክንያቱም ፍለጋውን የሚያካሂደው የአእምሮ ችሎታ ራሱ የታወከው ነው። የባክስተር ምክር እንዲህ ያሉትን ሰዎች ወደ ውጭ እንዲመለከቱ ማድረግ ነበር — ወደ ተስፋ ቃሎቹ፣ ወደ ክርስቶስ፣ ወደ ሌሎች ሰዎች — ጤናማ ክርስቲያን እንዲያደርገው የሚበረታታበትን ራስን የመመርመር ልማድም ለእነርሱ መከልከል ነበር።

ብቻቸውን አትተዋቸው። በሌሎች ጽሑፎቹ አጥብቆ ያመሰገነውን ብቸኝነትንና ረጅም ማሰላሰልን በዚህ ጕዳይ ግን ግልጽ ጉዳት እንደሚያመጡ ቈጠራቸው። ጓደኝነት፣ ጭውውትና ደስ የሚያሰኝ ሥራ የበለጠ ይጠቅማሉ። ከእያንዳንዱ ጥርጣሬ ጋር አትከራከር። ጥርጣሬዎቹ መልስ ሊሰጣቸው ከሚችለው በላይ ፈጥነው ይበዛሉ፤ እነርሱን መመለስም ችግሩ የአእምሮ ጥያቄ ነው የሚለውን መነሻ መቀበል ነው። በደለኛነትን አትጨምርበት። ለአንድ ሰው ተስፋ መቁረጡ ራሱ ኃጢአት እንደ ሆነ፣ ወይም የእምነቱ ድካም ማስረጃ እንደ ሆነ መንገር እውነት ያልሆነም ጨካኝም ነው። ባክስተር «እግዚአብሔር የሰዎችን ሁሉ ልብ በአንድ ዓይነት አይሰብርም» ብሏል፤ ይህን ሲል ጠባይና የሰውነት አፈጣጠር እንደሚለያዩ፣ እኛ ባናውቀው እንኳ እግዚአብሔር ልዩነቱን እንደሚያውቅ ማለቱ ነበር።

ማድረግ ያለብህ

የሚያንጸው ምክሩ ገር ነው፤ በአብዛኛውም ተግባራዊ ነው። በመጀመሪያ ለሥጋ ትኩረት ስጥ፦ ምግብ፣ እንቅልፍ፣ የአካል እንቅስቃሴ፣ ንጹሕ አየርና የሕክምና እርዳታ። የሥጋው ጕዳይ መንፈሳዊ ትርጉም ብቻ እየተሰጠው እንዳይታለፍ፣ ይልቁንም በራሱ እንዲታከም አጥብቆ ይጠይቅ ነበር። ይህ አሠራር ከባክስተር የቀደመ ነው። ኤልያስ በክትክታ ዛፍ ሥር ወድቆ እግዚአብሔር ነፍሱን እንዲወስድ በለመነ ጊዜ፣ የእግዚአብሔር የመጀመሪያ ምላሽ ተግሣጽ ወይም ስብከት አልነበረም። አንዳች ቃል ከመነገሩ በፊት መልአክ ምግብ ሰጠው፤ እንዲተኛም ተወው — ሁለት ጊዜ።

«በክትክታውም ዛፍ በታች ተኝቶ ሳለ፥ እነሆ፥ መልአክ ዳሰሰውና፦ ‹ተነሥተህ ብላ፤ … መንገዱ ይርቅብሃልና› አለው።» (1ኛ ነገሥት 19:5፣ 7)

በሰዎች መካከልና በጠቃሚ ሥራ ላይ እንዲቆዩ አድርግ። ትልልቅ መንፈሳዊ መርሐ ግብሮችን ሳይሆን ሊፈጽሟቸው የሚችሉ ትንንሽ ኃላፊነቶችን ስጣቸው። ከስሜታቸው ውጭ የቆሙትን ጽኑ ተስፋ ቃሎች በፊታቸው አኑር፤ አንዳች ነገር እንዲሰማቸውም አትጠይቅ። የባክስተር ነጥብ የአማኝ ደኅንነት የተመሠረተው ክርስቶስ ባደረገው ላይ እንጂ አማኙ ይህን ለመገንዘብ ባለው ችሎታ ላይ እንዳልሆነ ነበር — የእግዚአብሔር ፍቅር የማይሰማው ሰውም በዚህ ምክንያት ከፍቅሩ ውጭ እንዳልሆነ ነበር።

«እግዚአብሔር ልባቸው ለተሰበረ ቅርብ ነው፥ መንፈሳቸው የተሰበረውንም ያድናቸዋል።» (መዝሙር 34:18)

«የተቀጠቀጠን ሸምበቆ አይሰብርም የሚጤስን የጥዋፍ ክርም አያጠፋም።» (ኢሳይያስ 42:3)

ለዛሬው ዘመን አንድ ቃል

የባክስተር ምክር እርማት ከሚያስፈልገው ይልቅ እንደ ገና መነገር ያስፈልገዋል፤ ቢሆንም ለዛሬው አንባቢ ሁለት ነገሮች በግልጽ መነገር አለባቸው። በዚህ ሁኔታ እየተሠቃየህ ከሆንህ፣ እባክህ ብቃት ያለው የሕክምና እርዳታ ፈልግ። ድባቴና የጭንቀት መታወክ ውጤታማ ሕክምና ያላቸው እውነተኛ ሕመሞች ናቸው፤ ለተሰበረ አጥንት ሐኪም ማማከር የእምነት ጕድለት እንዳልሆነ ሁሉ ለእነዚህም ሐኪም ማማከር የእምነት ጕድለት አይደለም። ባክስተር በዘመኑ በነበረው መድኃኒት ይህንኑ ተናግሯል፤ ዛሬ ቢኖር እጅግ አጥብቆ ይናገረው ነበር። ደግሞም ሁኔታህ በክርስቲያናዊ ሕይወትህ ውስጥ ያለን ጕድለት ያጋልጣል ተብለህ ከሆነ፣ ያ ስሕተት ነበር፤ ያንን ሸክም ልታስቀምጠው ትችላለህ። ከኖሩት እጅግ ታማኝ አማኞች አንዳንዶቹ ልክ በዚህ መንገድ ተሠቃይተዋል። በዚህ ምዕራፍ ራስ ላይ ያለውን ጥቅስ የጻፈው መዝሙረኛ ከእነርሱ አንዱ ነበር፤ ችግሩ እየተመላለሰ ስለ መጣበትም ያንኑ ቃል በዚያው መጽሐፍ ውስጥ ሁለት ጊዜ ደግሞ ጻፈው።

በዚህ ሁኔታ ያለን ሰው የምትረዳ ከሆንህ፣ ከባክስተር ትምህርት ሁሉ እጅግ ጠቃሚው ነገር ሰውየውን ወደ ውጭ እንዲመለከት አድርግ የሚለው መመሪያው ነው። ራሱን እንዲመረምር አትጠይቀው። ወደ ክርስቶስ እንዲመለከት ጠይቀው፤ መመልከት በማይችልበትም ጊዜ አብረኸው ተቀመጥ።

አማኝ መጸለይ ሲያቅተው

አንድ የተለየ ምልክት ለብቻው ሊታይ ይገባዋል፤ ምክንያቱም ከሌላው ከማንኛውም ነገር ይበልጥ ታማሚዎችን ያስጨንቃል፦ መጸለይ አለመቻል። ሰውየው ጸሎት የማይቻል ነገር እንደ ሆነበት ያገኛል። አእምሮው አይረጋጋም፤ ቃላት አይመጡለትም፤ የሚመጣውም ባዶ ሆኖ ይሰማዋል። ጸሎት የሕይወት ገመድ እንደ ሆነ ሁልጊዜ ስለ ተማሩ፣ ጸሎትን ማጣታቸው ተቈርጠው እንደ ተጣሉ የሚያረጋግጥ ይመስላቸዋል። የባክስተር ምክር በዚህ ረገድ ገርና ፍጹም ተግባራዊ ነው። የሌሎችን ቃላት ተጠቀም። መዝሙረ ዳዊት የተሰጠው ለዚሁ ነው። ጸሎትን በራሱ ማዘጋጀት የማይችል ሰው የተጻፈ ጸሎትን ማንበብ ይችላል፤ መዝሙረ ዳዊትም ልክ በዚህ ሁኔታ ውስጥ በነበሩ ሰዎች የተጻፉ ብዙ ጸሎቶችን ይዟል።

«አቤቱ፥ ከጥልቅ ወደ አንተ ጮኽሁ። አቤቱ፥ ቃሌን ስማ።» (መዝሙር 130:1-2)

እጅግ አጭር አድርገው። አንዲት ዓረፍተ ነገር ጸሎት ናት። የአንድ መንፈሳዊ ልምምድ ርዝመት ተቀባይነቱን አይለካም፤ አንድ ደቂቃ እንኳ መቋቋም ከማይችል ሰው አንድ ሰዓት መጠየቅ ደግሞ ውድቀትንና ኀፍረትን ማረጋገጥ ነው። ሌሎች ስለ አንተ ይጸልዩ። በማርቆስ ምዕራፍ 2 ያለውን ሽባ ሰው ወዳጆቹ ተሸክመው አመጡት፤ ቃሉም ጌታ እምነታቸውን እንዳየ ይናገራል። መሸከሙ ጕድለት ነበር የሚል አንዳችም ፍንጭ የለም። ያለ አንተ ተሳትፎ በሚቀጥለው ምልጃ ላይ አርፈህ ተደገፍ።

«መንፈስ ድካማችንን ያግዛል፤ እንዴት እንድንጸልይ እንደሚገባን አናውቅምና፥ ነገር ግን መንፈስ ራሱ በማይነገር መቃተት ይማልድልናል።» (ሮሜ 8:26)

ክርስቶስ ራሱም አንተ ልትተባበር ብትችልም ባትችልም ያለማቋረጥ እየማለደ ነው። ሌላው ሁሉ በማይጸናበት ጊዜ የምትቆምበት መሬት ይህ ነው፦ የሚያጸናህ ጸሎት የአንተ አይደለም።

ለማሰላሰልና ለተግባር

1. በዚህ ሁኔታ እየተሠቃየህ ከሆንህ፣ ሐኪም ዘንድ ሂድ። ይህ የእምነት ጕድለት አይደለም፤ ባክስተርም ያንኑ ይነግርህ ነበር።

2. በዚህ ሁኔታ ውስጥ እያለህ ራስህን መመርመር አቁም። ይልቁንም ወደ ውጭ፣ ወደ ተስፋ ቃሎቹ ተመልከት፤ ምርመራው ነገሩን እያባባሰው ነው።

3. አንድን ሰው የምትረዳ ከሆንህ፣ ማንኛውንም መንፈሳዊ ጕዳይ ከማንሣትህ በፊት በመጀመሪያ ለሥጋው ትኩረት ስጥ — ምግብ፣ እንቅልፍ፣ ጓደኝነት።

4. ከእያንዳንዱ ጥርጣሬ ጋር አትከራከር፤ ተስፋ መቁረጥ የእምነት ድካም ማረጋገጫ ነው ብለህም ፈጽሞ አትጠቍም።

5. ደኅንነትህን ሊሰማህ በመቻልህ ላይ ሳይሆን ክርስቶስ ባደረገው ላይ አሳርፍ። ሁለቱም እውነት ናቸው፤ የማይናወጠው ግን አንዱ ብቻ ነው።

ጸሎት

ጌታ ሆይ፣ ልቦች ሁሉ በአንድ ዓይነት እንደማይሰበሩ፣ ከአገልጋዮችህም አንዳንዶቹ ሌሎች ሊያዩት የማይችሉትን ሸክም በአእምሮአቸው እንደሚሸከሙ ታውቃለህ።

መጸለይ ለማይችሉ፣ አንተ በውስጣቸው ጸልይ። ፍቅርህ ለማይሰማቸው፣ ያም ሆኖ በፍቅርህ ውስጥ ያዛቸው።

ጨካኝ አጽናኝ ከመሆን ጠብቀኝ። አንተ ከእነርሱ ጋር በምትሸከመው ሸክም ላይ ፈጽሞ በደለኛነትን እንዳልጨምር፣ ዕረፍትና ምግብ ጓደኝነትም በሚያስፈልጋት ነፍስ ላይ ምርመራን እንዳልጭን አድርገኝ።

የተቀጠቀጠውን ሸምበቆ አትሰብርም። ተስፋ እንደ ሰጠኸው፣ ልባቸው ለተሰበረ ቅረብ። አሜን።