«ምንም መልእክት አልሰጠኝም»

«በኃይልና በብርታት አይደለም፥ በመንፈሴ ነው እንጂ፥ ይላል የሠራዊት ጌታ እግዚአብሔር።» — ከዘካርያስ 4

በ1904 ጆንና ጥቂት ወዳጆቹ እግዚአብሔር የፑንጃብን አብያተ ክርስቲያናት እንዲያነቃቸው መናፈቅ ጀመሩ። አብረውም ቃል ገቡ። በየቀኑ፣ ከቀትር ጥቂት በኋላ፣ ለግማሽ ሰዓት ይጸልያሉ፤ «መነቃቃቱ እስኪመጣ ድረስ» መጸለያቸውንም ይቀጥላሉ። ራሳቸውንም «የፑንጃብ የጸሎት ኅብረት» ብለው ጠሩ።

በዚያው ዓመት ክርስቲያኖች በየዓመቱ ሲያልኮት በምትባል ከተማ ለትልቅ ስብሰባ መሰብሰብ ጀመሩ። የሚመጡትም መጽሐፍ ቅዱስን ለማጥናት፣ ለመጸለይና እግዚአብሔር ኢየሱስን ይበልጥ እንዲመስሉ እንዲያደርጋቸው ለመለመን ነበር። ጆንም በየዓመቱ ይሄድ ነበር።

በ1905 ወደ ሦስት መቶ የሚጠጉ ሰዎች መጡ፤ ጆንም ስለ መንፈስ ቅዱስ የጠዋቱን ንግግሮች እንዲያቀርብ ተጠየቀ። ፓስተሮቹንም አንድ ከባድ ጥያቄ ጠየቃቸው፦ «መንፈስ ቅዱስ ቀዳሚ ነውን?» ስትሰብኩ የእግዚአብሔርን መንፈስ ከፊት ታስቀድማላችሁ? ራሳችሁንስ ከእርሱ በስተ ኋላ ታደርጋላችሁ? ብሎ ጠየቃቸው።

በማግስቱ ጠዋት ሁሉም የሚቀጥለውን ንግግር ይጠብቁ ነበር። ተናጋሪው ገብቶ በጸጥታ «እግዚአብሔርን አመሰግናለሁ፤ ዛሬ ለእናንተ ምንም መልእክት አልሰጠኝም» አለ። ሰዎቹ ተገረሙ! ከዚያም የስብሰባው መሪ ወደ ጎን ቆሞ «የዚህ ስብሰባ መሪ መንፈስ ቅዱስ ነው» አለ። የሚስዮኑ ሪፖርት የተናጋሪውን ስም አይጠቅስም፤ የጆን ወዳጆች ግን ጆን እንደ ነበረ እርግጠኞች ነበሩ። ሰዎች እግዚአብሔርን እንዲያስቀድሙ አስተምሮ ነበር፤ አሁን ደግሞ ራሱ እንዲሁ አደረገ።

ከዚያ በኋላ የሆነው ነገር ድንቅ ነበር። ሰዎች ስለ ሠሯቸው ክፉ ነገሮች ለእግዚአብሔር ማዘናቸውን መናገር ጀመሩ። ከዚያም ታላቅ ደስታ መጣ፤ የምስጋና መዝሙሮችንም ደጋግመው ዘመሩ። አንድ ክፍል ለጸሎት ተለየ፤ ከመጀመሪያዎቹ አንድ ወይም ሁለት ቀናት በኋላም ቀንም ሆነ ሌሊት ባዶ ሆኖ አያውቅም።

ጠንክሮ መሥራትና መዘጋጀት መልካም ነው። ከሁሉ የሚበልጠው ግን እግዚአብሔር እንዲመራ መፍቀድ ነው። በየቀኑ «ምን እንዳደርግ ትፈልጋለህ?» ብለህ ልትጠይቀው ትችላለህ።

ውድ እግዚአብሔር ሆይ፣ እባክህ በሕይወቴ ቀዳሚ ሁን። አንተን እንዳዳምጥና ወደምትመራኝ እንድከተል እርዳኝ። አሜን።