ትሕትናና ቅድስና

«ለብቻህ ቁም፥ ወደ እኔ አትቅረብ፥ እኔ ከአንተ ይልቅ ቅዱስ ነኝና» (ኢሳይያስ 65:5)።

በዘመናችን ስለ ቅድስና እንቅስቃሴ እንናገራለን፤ ስለ እርሱም እግዚአብሔርን እናመሰግናለን። ቅድስናን ስለሚፈልጉ ሰዎች፣ የቅድስናን ትምህርት ስለሚመሰክሩ ሰዎች፣ ስለ ቅድስና ትምህርቶችና ጉባኤዎችም ብዙ እንሰማለን። በክርስቶስ ስላለው ቅድስናና በእምነት ስለሚገኘው ቅድስና የሚናገሩት የተባረኩ እውነቶች ከዚህ በፊት ታይቶ በማያውቅ ሁኔታ አጽንዖት እየተሰጣቸው ነው። ደርሰንበታል ብለን የምንመሰክረው ቅድስና እውነትና ሕይወት መሆኑን የሚያረጋግጠው ታላቁ ፈተና፣ በሚያስገኘው እየጨመረ በሚሄድ ትሕትና ይገለጥ እንደ ሆነ ነው። በፍጥረት ዘንድ የእግዚአብሔር ቅድስና እንዲያድርበትና በእርሱም በኩል እንዲያበራ የሚያስፈልገው ብቸኛው ነገር ትሕትና ነው። ቅዱሳን በሚያደርገን የእግዚአብሔር ቅዱስ በኢየሱስ ዘንድ መለኮታዊ ትሕትና የሕይወቱ፣ የሞቱና የክብሩ ከፍታ ምሥጢር ነበረ፤ ስለዚህ የቅድስናችን የማይሳሳተው ብቸኛ መፈተኛ በእግዚአብሔርና በሰዎች ፊት የሚለየን ትሕትና ይሆናል። ትሕትና የቅድስና አበባና ውበት ነው።

የሐሰተኛ ቅድስና ዋናው ምልክት ትሕትና ማጣቱ ነው። ቅድስናን የሚፈልግ ሁሉ ሳያውቀው በመንፈስ የተጀመረው በሥጋ እንዳይፈጸም፣ ትዕቢትም ይገኛል ተብሎ ባልተጠበቀበት ስፍራ ሾልኮ እንዳይገባ ሊጠነቀቅ ያስፈልገዋል። ሁለት ሰዎች ሊጸልዩ ወደ መቅደስ ወጡ፥ አንዱ ፈሪሳዊ ሁለተኛውም ቀራጭ። ፈሪሳዊው ሊገባበት የማይችል ያህል የተቀደሰ ስፍራ ወይም ማዕረግ የለም። ትዕቢት በእግዚአብሔር መቅደስ ውስጥ እንኳ ራሱን ቀና ሊያደርግ፣ የእርሱንም አምልኮ ራሱን ከፍ የሚያደርግበት መድረክ ሊያደርገው ይችላል።

ክርስቶስ ትዕቢቱን እንዲህ ከገለጠበት ጊዜ ጀምሮ ፈሪሳዊው የቀራጩን ልብስ ለብሷል፤ ስለዚህ ጥልቅ ኃጢአተኛነቱን የሚናዘዝ ሰው ከሁሉ የላቀውን ቅድስና ከሚመሰክረው ሰው እኩል ነቅቶ መጠበቅ አለበት። ልባችን በእግዚአብሔር መቅደስ ውስጥ እንዲሆን እጅግ በምንጓጓበት በዚያው ሰዓት ሁለቱ ሰዎች ሊጸልዩ ሲወጡ እናገኛቸዋለን። ቀራጩም አደጋው የሚመጣበት ከጎኑ ቆሞ ከሚንቀው ፈሪሳዊ ሳይሆን፣ በውስጡ ሆኖ ከሚያሞግሰውና ከፍ ከሚያደርገው ፈሪሳዊ መሆኑን ይገነዘባል።

በእግዚአብሔር መቅደስ ውስጥ፣ በቅድስተ ቅዱሳን ውስጥ በቅድስናው ፊት እንዳለን በምናስብበት ጊዜ ከትዕቢት እንጠንቀቅ። «አንድ ቀንም የእግዚአብሔር ልጆች በእግዚአብሔር ፊት ሊቆሙ መጡ፥ ሰይጣንም ደግሞ በመካከላቸው መጣ» (ኢዮብ 1:6)። «እግዚአብሔር ሆይ፥ እንደ ሌላ ሰው ሁሉ፥ ቀማኞችና ዓመፀኞች አመንዝሮችም፥ ወይም እንደዚህ ቀራጭ ስላልሆንሁ አመሰግንሃለሁ» (ሉቃስ 18:11)። ራስ የሚመካበትን ምክንያት የሚያገኘው በእውነት የምስጋና ምክንያት በሆነው ነገር ውስጥ ነው፤ ለእግዚአብሔር በምናቀርበው በዚያው ምስጋና ውስጥ ነው። ሁሉን ያደረገው እግዚአብሔር ነው ብለን በምንናዘዝበት በዚያው መናዘዝ ውስጥ እንኳ ሊሆን ይችላል። አዎን፣ በመቅደስ ውስጥ የንስሐና በእግዚአብሔር ምሕረት ብቻ የመታመን ቃል በሚሰማበት ጊዜ እንኳ፣ ፈሪሳዊው የምስጋናን ዜማ አንሥቶ እግዚአብሔርን እያመሰገነ ራሱን ያሞግስ ይሆናል።

ትዕቢት የምስጋናን ወይም የንስሐን ልብስ ሊለብስ ይችላል። «እንደ ሌላ ሰው ሁሉ አይደለሁም» የሚለው ቃል ቢጣልና ቢኰነን እንኳ፣ መንፈሱ ግን አብረውን ለሚያመልኩትና ለባልንጀሮቻችን ባለን ስሜትና በምንናገረው ቃል ውስጥ እጅግ ብዙ ጊዜ ይገኝ ይሆናል። ይህ በእርግጥ እንዲህ መሆኑን ማወቅ ትወዳለህን? አብያተ ክርስቲያናትና ክርስቲያኖች ብዙ ጊዜ አንዳቸው ስለ ሌላው የሚናገሩበትን መንገድ ብቻ አድምጥ። የኢየሱስ የዋህነትና ገርነት ምንኛ ጥቂት ይታያል!

የኢየሱስ ባሪያዎች ስለ ራሳቸው ወይም አንዳቸው ስለ ሌላው ለሚናገሩት ነገር ሁሉ ጥልቅ ትሕትና ዋና ቃና መሆን እንዳለበት እጅግ ጥቂት ይታሰባል። ቅዱሳን ተብለው የሚቈጠሩ ሰዎች በቶሎ ቅር በመሰኘት፣ በችኮላ፣ በትዕግሥት ማጣት፣ ራስን በመከላከል፣ ራስን በማግነን፣ በጭካኔ ፍርድና በክፉ ቃል እያንዳንዳቸው ሌሎችን ከራሳቸው ይልቅ እንደሚሻሉ እንዳልቈጠሩ፣ ቅድስናቸውም የቅዱሳን የዋህነት እጅግ ጥቂት ብቻ እንዳለበት ስላሳዩ፣ ስምምነቱ የደፈረሰበትና የእግዚአብሔር ሥራ የተሰናከለበት ብዙ ቤተ ክርስቲያን ወይም የቅዱሳን ማኅበር፣ ብዙ የወንጌል ተልእኮ ወይም ጉባኤ፣ ብዙ ድርጅት ወይም ኮሚቴ፣ በአሕዛብ አገር ርቆ የሚገኝ ብዙ የወንጌል ተልእኮ እንኳ የለምን?

በመንፈሳዊ ታሪካቸው ሰዎች ታላቅ የመዋረድና የመሰበር ጊዜያት ነበሩአቸው ይሆናል፤ ይህ ግን ትሕትናን እንደ ልብስ ከመልበስ፣ ትሑት መንፈስ ከመያዝ፣ እያንዳንዱ ራሱን የሌሎች አገልጋይ አድርጎ ከሚቈጥርበትና በዚህም በኢየሱስ ክርስቶስ ደግሞ የነበረውን ያንኑ አሳብ ከሚገልጥበት የልብ ዝቅታ የተለየ ነው። «ወደ እኔ አትቅረብ፥ እኔ ከአንተ ይልቅ ቅዱስ ነኝና» (ኢሳይያስ 65:5)። ይህ በቅድስና ላይ እንዴት ያለ ፌዝ ነው! ቅዱሱ ኢየሱስ ትሑቱ ነው፤ ከሁሉ ይልቅ ቅዱስ የሆነው ሁልጊዜ ከሁሉ ይልቅ ትሑት ይሆናል። ከእግዚአብሔር በቀር ቅዱስ የለም፤ ስለዚህ ከእግዚአብሔር ያለን ያህል ከቅድስናም አለን።

እውነተኛ ትሕትናችን ከእግዚአብሔር ያለን ነው፤ ምክንያቱም ትሕትና እግዚአብሔር ሁሉ እንደ ሆነ በማየት ራስ መጥፋት እንጂ ሌላ ምንም አይደለም። ከሁሉ ይልቅ ቅዱስ የሆነው ከሁሉ ይልቅ ትሑት ይሆናል። ወዮ! በኢሳይያስ ዘመን የነበረው ያለ ኀፍረት የሚመካው አይሁዳዊ ብዙ ጊዜ ባይገኝም፣ ጨዋነታችንም እንኳ እንዲህ እንዳንናገር ቢያስተምረንም፣ ከአብረውን ካሉ ቅዱሳን ጋር ወይም ከዓለም ልጆች ጋር ባለን አያያዝ መንፈሱ እስከ አሁን ምን ያህል ጊዜ ይታያል!

አስተያየት በሚሰጥበት፣ ሥራ በሚጀመርበት፣ ስሕተትም በሚገለጥበት መንፈስ ውስጥ፣ ልብሱ የቀራጩ ቢሆንም ድምፁ ግን አሁንም የፈሪሳዊው የሚሆነው ምን ያህል ጊዜ ነው! «እግዚአብሔር ሆይ፥ እንደ ሌላ ሰው ሁሉ፥ … ስላልሆንሁ አመሰግንሃለሁ» ሰዎች በእርግጥ ራሳቸውን ከቅዱሳን ሁሉ ከሁሉ ያነሱ፣ የሁሉም አገልጋዮች አድርገው የሚቈጥሩበት እንዲህ ያለ ትሕትና ይገኝ ይሆን? የፍቅር መንፈስ በልብ በሚፈስበት፣ መለኮታዊው ባሕርይ ሙሉ በሙሉ በሚወለድበት፣ የዋህና ትሑት የእግዚአብሔር በግ የሆነው ክርስቶስ በእውነት በውስጥ በሚሣልበት ስፍራ «ፍቅር አይቀናም፤ ፍቅር አይመካም፥ አይታበይም» (1ኛ ቆሮንቶስ 13:4) የሚለው በዚያ ይገኛል።

ራሱን የሚረሳ፣ ሌሎችን በመባረክ፣ በመታገሥና በማክበር—ምንም ያህል ደካሞች ቢሆኑ—ብፅዕናውን የሚያገኝ የፍጹም ፍቅር ኃይል በዚያ አለ። ይህ ፍቅር በሚገባበት ስፍራ እግዚአብሔር ይገባል። እግዚአብሔርም በኃይሉ በገባበትና ራሱን ሁሉ አድርጎ በሚገልጥበት ስፍራ ፍጥረት ምንም ይሆናል። ፍጥረት በእግዚአብሔር ፊት ምንም በሆነበት ስፍራ ለባልንጀራው ፍጥረት ትሑት ከመሆን በቀር ሌላ ሊሆን አይችልም። የእግዚአብሔር መገኘት የጊዜና የወቅት ጉዳይ መሆኑ ቀርቶ ነፍስ ዘወትር የምትኖርበት መጠለያ ይሆናል፤ በእግዚአብሔርም ፊት ያላት ጥልቅ ዝቅታ ቃሎቿና ሥራዎቿ ሁሉ የሚወጡበት የመገኘቱ ቅዱስ ስፍራ ይሆናል።

ስለ ባልንጀሮቻችን ያሉን አሳቦች፣ ቃሎችና ስሜቶች ወደ እርሱ ያለንን ትሕትና የሚፈትንበት መፈተኛው እንደ ሆኑ፣ በእርሱ ፊት ያለን ትሕትናም ከባልንጀሮቻችን ጋር ሁልጊዜ ትሑታን እንድንሆን የሚያስችለን ብቸኛው ኃይል እንደ ሆነ እግዚአብሔር ያስተምረን። ትሕትናችን በውስጣችን ያለው የእግዚአብሔር በግ የክርስቶስ ሕይወት መሆን አለበት።

በስብከት ዐውደ ምሕረትም ሆነ በመድረክ ላይ ያሉ የቅድስና አስተማሪዎች ሁሉ፣ በእልፍኝም ሆነ በጉባኤ ውስጥ ያሉ ቅድስናን የሚፈልጉ ሁሉ ማስጠንቀቂያውን ይቀበሉ። እንደ ቅድስና ትዕቢት ስውርና ተንኰለኛ የሆነ ትዕቢት የለምና፣ ከእርሱ የበለጠ አደገኛ ትዕቢትም የለም። ሰው ከቶ «ወደ እኔ አትቅረብ፥ እኔ ከአንተ ይልቅ ቅዱስ ነኝና» (ኢሳይያስ 65:5) ብሎ ይናገራል ወይም ያስባል ማለት አይደለም። አይደለም፤ በእርግጥ ያ አሳብ በጽኑ ጥላቻ የሚታይ ነው። ነገር ግን ፈጽሞ ሳይታወቅ በነፍስ ውስጥ የተሰወረ ልማድ ያድጋል፤ እርሱም በደረሰበት ደረጃ ይረካል፣ ከሌሎች ምን ያህል ቀድሞ እንደ ሄደም ከማየት ሊቆጠብ አይችልም።

ይህ ሁልጊዜ በተለየ ራስን ማግነን ወይም ራስን ማወደስ ሳይሆን፣ የእግዚአብሔርን ክብር ያየች ነፍስ ምልክት ከመሆን ሊቀር የማይችለው ያ ጥልቅ ራስን ማዋረድ በመጥፋቱ ብቻ ሊታወቅ ይችላል (ኢዮብ 42:5-6፤ ኢሳይያስ 6:5)። በቃልና በአሳብ ብቻ ሳይሆን በድምፅ ቃና፣ ስለ ሌሎች በሚናገርበት መንገድ ይገለጣል፤ በዚህም የመንፈሳዊ ማስተዋል ስጦታ ያላቸው የራስን ኃይል ከማወቅ ሊቀሩ አይችሉም። ስለታም ዓይን ያለው ዓለም እንኳ ይህን ያስተውላል፤ የሰማያዊ ሕይወት ምስክርነት ለየት ያለ ሰማያዊ ፍሬ እንደማያፈራ ማስረጃ አድርጎም ያመለክተዋል።

ወንድሞች ሆይ! እንጠንቀቅ። ቅድስና ነው ብለን በምናስበው ነገር ውስጥ በምናደርገው እያንዳንዱ እድገት ትሕትናን ማጥናታችንን ካላበዛን፣ ብቸኛው የእግዚአብሔር መገኘት እርግጠኛ ምልክት—የራስ መጥፋት—ሁልጊዜም ጐድሎ ሳለ፣ በሚያማምሩ አሳቦችና ስሜቶች፣ ራስን በመቀደስና በእምነት ክቡር ተግባሮች ስንደሰት እንደ ነበርን እናገኝ ይሆናል። ኑ፣ ወደ ኢየሱስ እንሽሽ፤ ትሕትናውንም እስክንለብስ ድረስ በእርሱ ውስጥ እንሰወር።

ቅድስናችን ያ ብቻ ነው።